ទម្លុះយកស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើង

នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ភ្លឺស្វាង អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង កំពុងតែរមួលខ្លួនយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។ សញ្ញានៃការប្រែប្រួល និងញ័ររន្ធត់នៃលំហអាកាសជុំវិញបានលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់ ក្រោយការរមួលខ្លួននៃកូនអណ្តាតភ្លើងមួយដុំនោះ។ គ្មានអ្នកណាស្មានដល់ទាល់តែសោះថា សីតុណ្ហភាពរបស់ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នឹងគួរឱ្យរំញើរក្បាលដល់ថ្នាក់នេះ...

នៅពេលដែល អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ចាប់ផ្តើមកាចសាហាវឡើង យ៉ាវ ឡៅ ដែលជាអ្នកដឹងមុនគេ បង្អង់ដៃមិនបាន ក៏ប្រញាប់បញ្ចេញថាមពលខាងវិញ្ញាណដ៏ខ្លាំងក្លារបស់គាត់ គ្របដណ្តប់ពេញរូងភ្នំទាំងមូលភ្លាមៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គាត់ក៏បានទប់ទល់ និងកាត់ផ្តាច់សីតុណ្ហភាពដ៏ក្តៅខ្លាំងអស្ចារ្យដែលកំពុងកើតមាននៅក្នុងរូងភ្នំនោះផងដែរ។

នៅលើអាកាស អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលរីកធំតាមកម្លាំងខ្យល់ បានពង្រីកមាឌរបស់ខ្លួនជិតមួយរយដងក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ ស្របពេលដែលទំហំរបស់វាប្រែប្រួល អណ្តាតភ្លើងដែលធ្លាប់តែផ្តល់ភាពកក់ក្តៅ និងទន់ភ្លន់ពីមុនមកនោះ បានប្រែជាកាចសាហាវ និងហិង្សាជាពន់ពេក។ សំឡេងអណ្តាតភ្លើងបក់បោកលាន់ឮសូរ «ឈី ឈី» បន្លឺឡើងឥតដាច់ ខណៈដែលខ្យល់អាកាសជុំវិញត្រូវបានដុតកំទេចដោយអណ្តាតភ្លើងបៃតងដ៏ក្តៅគគុកនោះរហូតក្លាយជាលំហទទេស្អាត។

ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏ធំសម្បើមនៅលើអាកាសមិនដាក់ភ្នែក រួចក៏ងាកក្បាលទៅមើល យ៉ាវ ឡៅ។ គេរង់ចាំរហូតដល់លោកគ្រូរបស់ខ្លួនងក់ក្បាលផ្តល់សញ្ញា ទើបគេដកដង្ហើមចូលវែងៗស្រូបយកខ្យល់ដ៏ក្តៅហួតហែងនោះ។ ដៃរបស់គេដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម បានលើកឡើងទាំងញាប់ញ័រ តម្រង់ទៅរកអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង រួចក៏បញ្ចេញកម្លាំងបឺតស្រូបយ៉ាងខ្លាំងក្លាមួយ។

នៅពេលស្រូប អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ កម្លាំងបឺតដែលជាធម្មតាអាចអូសទាញផ្ទាំងថ្មធំៗបានយ៉ាងងាយស្រួលនោះ បែរជាអាចធ្វើឱ្យ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ផ្លាស់ទីនៅលើអាកាសបានត្រឹមតែសន្សឹមៗតែប៉ុណោះ។ លើសពីនេះទៅទៀត រាល់ពេលដែលកម្លាំងបឺតឥតរូបរាងនោះទៅប៉ះទង្គិចនឹង អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង វាអាចធន់ទ្រាំបានត្រឹមតែពីរទៅបីវិនាទីប៉ុណ្ណោះ មុននឹងត្រូវកំដៅដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នោះដុតកំទេចរលាយបាត់ទៅ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន និង អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នៅឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាតែពីរបីម៉ែត្រក៏ដោយ ប៉ុន្តែបរិមាណថាមពលប្រយុទ្ធ ដែលត្រូវចំណាយទៅ គឺច្រើនលើសលប់ខ្លាំងណាស់។

ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលយ៉ាងមុតទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងខិតចូលមកជិតយឺតៗ។ ដង្ហើមរបស់គេចាប់ផ្តើមដង្ហក់ខ្លាំង ហើយញើសបានហូរជោកថ្ងាស។ តំណក់ញើសបានហូរចុះតាមទម្រង់មុខរបស់គេ ហើយនៅក្រោមពន្លឺចាំងផ្លាតនៃស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម តំណក់ញើសទាំងនោះមើលទៅដូចជាតំណក់ឈាមស្រស់ៗពណ៌ក្រហមឆ្អៅដូច្នោះដែរ។

នៅពេលដែល អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង កាន់តែខិតចូលមកជិត ថាមពលកំដៅដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលវាបញ្ចេញមក បានធ្វើឱ្យសូម្បីតែផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ដែលឈរនៅក្បែរនោះ បង្ហាញនូវភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ វាច្បាស់ណាស់ថា ថាមពលដែលផ្ទុកនៅក្នុង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ទី ១៩ នៅលើ «តារាងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» មួយនេះ ហាក់ដូចជាមានកម្រិតខ្ពស់ហួសពីការស្មានរបស់គាត់ទៅទៀត។

នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏ធំសម្បើមនោះបានមកឈប់នៅចម្ងាយប្រហែលមួយម៉ែត្រពីមុខ ស៊ាវ យ៉ាន កំដៅដ៏សាហាវដែលវាភាយចេញមក នៅតែអាចធ្វើឱ្យផ្ទាំងថ្មពណ៌បៃតងដ៏រឹងមាំចាប់ផ្តើមប្រេះស្រាំជាបណ្តើរៗ ទោះបីជាមានការជួយទប់ទល់ពីថាមពលខាងវិញ្ញាណរបស់ យ៉ាវ ឡៅ យ៉ាងណាក៏ដោយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ថ្មធំៗមួយចំនួនបានបែកបាក់ទៅជាកំទេចថ្មតូចៗ ហើយក៏ត្រូវដុតរលាយក្លាយជាផេះហ្មត់ពណ៌បៃតងតែម្តង។

ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ពោរពេញទៅដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏ធំដែលឈប់នៅចំពោះមុខ ស៊ាវ យ៉ាន។ រាងកាយដែលហាក់ដូចជាព្រិលៗរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមប្រែប្រួល និងរលកញ័រយ៉ាងខ្លាំងដូចជាផ្ទៃទឹក។ ឃើញការប្រែប្រួលនៃរាងកាយរបស់ខ្លួនបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ប្រែបន្តិច ដៃទាំងពីររបស់គាត់ចាប់ផ្តើមក្រឡាស់បង្កើតជាសញ្ញាវេទមន្តយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ រួចក៏ស្រែកបន្ទរតិចៗ។ ភ្លាមៗនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកមួយបានហក់ឡើងយ៉ាងលឿនពីរាងកាយរបស់គាត់ ហើយបានឈប់នៅពេលវាគ្របដណ្តប់ពេញខ្លួនប្រាណរបស់គាត់ទាំងស្រុង។

បន្ទាប់ពីដាស់ ភ្លើងឆ្អឹងស្រៀវស្រើប មក យ៉ាវ ឡៅ ក៏មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ឡើងវិញ។ គាត់បានដើរថយក្រោយពីរបីជំហាន សម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងរមួលខ្លួនដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ និងចាស់ទុំ រួចក៏និយាយយ៉ាងរហ្សថា៖ «លូកដៃរបស់អ្នកចូលទៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះទៅ! នៅចំកណ្តាលនៃដុំភ្លើងនោះ នឹងមានស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងមួយដុំតូចកកើតឡើង។ ចាប់យកវាចេញមក! ប្រញាប់ឡើង!»

ឮសម្តីរបស់ យ៉ាវ ឡៅ រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័ររន្ធត់បន្តិច។ នៅក្រោមស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម ភ្នែកទាំងគូរបស់គេបានបើកធំៗ។ ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមបែបមិនគួរឱ្យជឿនៅចុងមាត់។ លូកដៃចូលទៅក្នុងអណ្តាតភ្លើង? នោះមិនមែនជាការដើរទៅរកសេចក្តីស្លាប់ទេឬ?

គំនិតស្រឡាំងកាំងនោះបានរត់កាត់ខួរក្បាលរបស់គេត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បានសម្រួលអារម្មណ៍ឱ្យស្ងប់ឡើងវិញពីភាពស្រឡាំងកាំងនោះ។ ចាប់តាំងពីលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ បានប្រាប់គេបែបនេះ គេត្រូវតែធ្វើតាម។ គេមិនមានបទពិសោធន៍បន្តិចសោះឡើយក្នុងការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ដូច្នេះហើយ គេមានតែធ្វើតាមរាល់ការបង្គាប់បញ្ជាររបស់ យ៉ាវ ឡៅ តែប៉ុណ្ណោះ...

ទោះបីជាដឹងថាការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ នេះ ប្រសិនបើមានកំហុសបន្តិចបន្តួច ឥទ្ធិពលច្រាសមកវិញរបស់វា នឹងដុតកំទេចរាងកាយគេឱ្យក្លាយជាផេះហ្មត់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែផ្តល់នូវសេចក្តីទុកចិត្តយ៉ាងពេញទំហឹង និងគ្មានលក្ខខណ្ឌទៅលើ យ៉ាវ ឡៅ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលតិចៗដោយមិនឱ្យអ្នកណាដឹង រួចក៏ងើបក្បាលឡើងភ្លាម។ គេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកាន់តែខិតចូលមកជិត។ ដៃដែលញ័របន្តិចរបស់គេបានក្តាប់ និងលាតសន្ធឹង ត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីលូកចូលទៅក្នុង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ នៅគ្រប់វិនាទី។

នៅពេលដែល អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង មកដល់ចម្ងាយប្រហែលពីរទៅបីហ្វ៊ីត (feet) ពី ស៊ាវ យ៉ាន ផ្ទៃដីថ្មភ្នំដ៏រឹងមាំនៅជុំវិញនោះ ត្រូវបានដុតបំផ្លាញរលាយក្លាយជាប្រហោងដ៏ធំមួយទៅហើយ។ លទ្ធផលនេះបានកើតឡើង ទោះបីជាមានការខិតខំប្រឹងប្រែងការពារពីសំណាក់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏ដោយ។ ប្រសិនបើ យ៉ាវ ឡៅ ដកការការពារពីថាមពលខាងវិញ្ញាណចេញ នោះកំពូលភ្នំទាំងមូលច្បាស់ជាត្រូវរលាយក្លាយជាគំនរផេះក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបំផុតជាមិនខាន។

ផ្កាឈូកបៃតងបានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌បៃតងស្រទន់ ខណៈដែល ស៊ាវ យ៉ាន អង្គុយពែនភ្នែននៅលើបល្ល័ង្កផ្កាឈូកនោះ។ ស្រទាប់ពន្លឺនេះបានជួយ ស៊ាវ យ៉ាន ទប់ទល់នឹងសីតុណ្ហភាពភាគច្រើនរបស់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី នៅតែមានកំដៅដែលនៅសេសសល់ខ្លះអាចជ្រៀតចូលមកបាន ដែលធ្វើឱ្យស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមចាប់ផ្តើមរលាយជាតំណក់រាវពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។

ភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏ចម្លែក និងអាថ៌កំបាំង ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងដ៏ធំសម្បើមនៅចំពោះមុខ។ បំពង់ករបស់គេកម្រើកបន្តិច មុននឹងគេខាំធ្មេញយ៉ាងណែន រួចក៏សន្សឹមៗលូកដៃដែលក្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម ចូលទៅក្នុងដុំអណ្តាតភ្លើងរបស់ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង។

ស្របពេលដែលដៃរបស់គេលូកចូលទៅក្នុង អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ជាលំដាប់ ស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមនៅលើដៃរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមរលាយយ៉ាងលឿនរហ័ស។ តំណក់រាវដូចជាឈាមបានហូរស្រក់ចុះមកឥតដាច់។ រាល់ពេលដែលមានតំណក់រាវមួយដំណក់ហូរចេញពីដៃរបស់គេ វាត្រូវបានដុតកំទេចដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងរហូតក្លាយជាមោឃៈភ្លាមៗ។

ទោះបីជាស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមរលាយលឿនខ្លាំងនៅក្នុង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ យ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលឱសថរបស់ ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានបញ្ចេញថាមពលដ៏ត្រជាក់ និងងងឹតមកយ៉ាងមិនចេះរីងស្ងួត ស្របពេលដែលស្រទាប់ការពារនោះរលាយ។ ថាមពលទាំងនេះបានរត់កាត់តាមផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ មុននឹងទៅជួសជុលស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមដែលរលាយនៅលើដៃរបស់គេបានយ៉ាងលឿន និងពេញលេញឡើងវិញ។

នៅក្រោមវដ្តនៃការរលាយ និងការជំនួសមកវិញជាបន្តបន្ទាប់នេះ ទីបំផុតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានលូកចូលទៅក្នុង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ទាំងស្រុង។

ការប៉ះពាល់យ៉ាងកៀកបំផុតជាមួយ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង បែបនេះ បានធ្វើឱ្យស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមនៅលើរាងកាយទាំងមូលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមបង្ហាញសញ្ញានៃការរលាយក្នុងកម្រិតខុសៗគ្នា។ បន្ទាប់ពីនោះមក តំណក់រាវពណ៌ឈាមបានហូរស្រក់ចុះមកដូចជាទឹកហូរ។ បើមើលមួយភ្លែត វាហាក់ដូចជាមានឈាមស្រស់ៗកំពុងតែច្របាច់ចេញពីក្នុងរន្ធញើសរបស់គេឥតឈប់ឈរដូច្នោះដែរ។ ផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ហ្មង និងសង្ហារបស់គេ នៅពេលនេះក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយឈាមស្រស់ៗដែលកំពុងហូររមៀល មើលទៅដូចជាបិសាចដែលទើបតែវារចេញពីឋាននរក។ ជារួម គេមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចជាពន់ពេក។

ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលយ៉ាងមុតទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងរមួលខ្លួនឥតឈប់ឈរដោយភ្នែកមិនដាក់។ ដៃរបស់គេបានស្ទាបស្ទង់យ៉ាងលឿននៅក្នុង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានមកប៉ះពាល់យ៉ាងកៀកបែបនេះជាមួយនឹង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ដែលមិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយអ្នកណាម្នាក់។ ទោះបីជាមានអារម្មណ៍ប្លែកភ្នែក និងចម្លែកបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមានភាពមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត និងការភ័យព្រួយច្រើនជាង។ នៅក្រោមស្ថានភាពបែបនេះ ប្រសិនបើស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមនៅលើដៃរបស់គេមិនអាចជំនួសបានទាន់ពេលវេលាទេនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ច្បាស់ជាត្រូវរលាយក្លាយជាភពផេះក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែពីរបីវិនាទីប៉ុណ្ណោះ។

ពីខាងក្រោមស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម ញើសបានហូរស្រក់ពីថ្ងាសរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចូលទៅក្នុងភ្នែករបស់គេ។ មានអារម្មណ៍ផ្សារ និងហើមឈឺនៅក្នុងភ្នែកដោយសារតែញើសប្រៃ ប៉ុន្តែគេមិនហ៊ានបិទភ្នែកសូម្បីតែម្តង។ គេខាំបបូរមាត់យ៉ាងណែន ខណៈដែលបាតដៃរបស់គេសន្សឹមៗរាវរកទៅខាងក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ម្តងមួយអ៊ីញៗ។

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងស្វែងរកស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងរបស់ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល និងកោតសរសើរចំពោះសីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់អស្ចារ្យរបស់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ បានឡើយ។ សីតុណ្ហភាពដែលវាផ្ទុក គឺលើសពីការរំពឹងទុករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឆ្ងាយណាស់។ ទោះបីជាគេបានរៀបចំទុកជាមុននូវរបស់ជាច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែសីតុណ្ហភាពដ៏ក្តៅគួរឱ្យរន្ធត់ដែលនាំមកដោយ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នៅតែអាចជ្រៀតចូលយឺតៗតាមរយៈស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម និងរនាំងការពារថាមពលផ្កាឈូកបៃតង ដែលធ្វើឱ្យស្បែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងលាក់ខ្លួននៅខាងក្រោមនោះ ប្រែជាក្រហមច្រាល ដូចជាដុំដែកដែលគេដុតក្នុងឡភ្លើងក្តៅក្រហមដូច្នោះដែរ។

ស៊ាវ យ៉ាន ខាំធ្មេញអត់ទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ដែលដុតរោលយ៉ាងខ្លាំង។ តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក គេបានក្រឡេកមើលទៅជុំវិញខ្លួនយ៉ាងលឿន ហើយមានការតក់ស្លុតជាខ្លាំងនៅពេលឃើញថារូងភ្នំតូចមួយនេះ បានពង្រីកមាឌធំជាងមុនដល់ទៅពីរដងបាត់ទៅហើយ។

នៅពេលនេះ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ហាក់ដូចជាបានដឹងពីបំណងប្រាថ្នារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ វាចាប់ផ្តើមបង្វិលខ្លួន ហើយថាមពលធម្មជាតិដែលផ្ទុកនៅក្នុងលំហជុំវិញចាប់ផ្តើមមានភាពវឹកវរ និងផ្ទុះឡើង។ ថាមពលដែលមានពណ៌ចម្រុះលាយឡំគ្នា បានហូរចុះមកសន្សឹមៗ ដូចជាទន្លេដ៏មានពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយ មើលទៅគួរឱ្យជក់ភ្នែកជាពន់ពេក។

ថាមពលពណ៌ចម្រុះទាំងនោះបានវិលវង់នៅជុំវិញ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង។ ម្តងម្កាល កូនអណ្តាតភ្លើងមួយដុំតូចនឹងហក់ទៅខាំលេបវា។ ភ្លាមៗនោះ រង្វង់ថាមពលដែលមានរាងមូលទាំងនោះ នឹងលេចចេញជានិមិត្តរូបដូចជាដូណាត់ (donuts) ដែលត្រូវបានឆ្កែខាំ ដាច់រហែក និងមានគែមមិនស្មើគ្នា។

បន្ទាប់ពីការងើបះបោរភ្លាមៗរបស់ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង សីតុណ្ហភាពដែលធ្លាប់តែគួរឱ្យខ្លាចនៅក្នុងរូងភ្នំ ស្រាប់តែហក់ឡើងខ្ពស់យ៉ាងគំហុកតែម្តង។ ជញ្ជាំងជុំវិញនៅក្នុងរូងភ្នំចាប់ផ្តើមប្រេះស្រាំយ៉ាងលឿនក្រោមការកើនឡើងកម្តៅភ្លាមៗនេះ។ ខ្សែបន្ទាត់ប្រេះស្រាំដ៏ធំជាច្រើនបានរីករាលដាលយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយត្រឹមតែមួយសន្ទុះប៉ុណ្ណោះ ពួកវាបានគ្របដណ្តប់ពេញរូងភ្នំទាំងមូល។ សម្លឹងមើលទៅផ្នែកខាងក្នុងដែលរងការខូចខាតរហូតពោរពេញទៅដោយប្រហោងធំៗបែបនេះ វាប្រហែលជាត្រូវបាក់ស្រុតចុះជាយូរមកហើយ ប្រសិនបើគ្មានការជួយទប់ទល់ពីសំណាក់ យ៉ាវ ឡៅ នោះ។

«អំណាចបំផ្លិចបំផ្លាញពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ ប្រសិនបើវាត្រូវបានគេបោះចូលទៅក្នុងទីក្រុងមួយ វាអាចនឹងដុតបំផ្លាញទីក្រុងដ៏ធំមួយឱ្យក្លាយជាគំនរវិនាសកម្មក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ»។ សម្លឹងមើលទៅផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំដែលបានឆ្លងកាត់ការប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំងក្លាក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក សេចក្តីតក់ស្លុតនិងភ័យរន្ធត់បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេបានរអ៊ូរទាំពាក្យទាំងនេះ មុននឹងងាកខ្សែភ្នែកទៅមើល យ៉ាវ ឡៅ យ៉ាងលឿន។

នៅពេលនេះ យ៉ាវ ឡៅ មានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពតានតឹង ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលរាល់សកម្មភាពដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានធ្វើ។ នៅពេលដឹងថា ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងសម្លឹងមក ផ្ទៃមុខដ៏តានតឹងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏បានប្រែជាទន់ភ្លន់បន្តិច ហើយបានផ្តល់នូវស្នាមញញឹមបែបលួងលោមទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។

ស៊ាវ យ៉ាន ប្រឈមមុខនឹងស្នាមញញឹមដែលបង្ខំធ្វើរបស់ យ៉ាវ ឡៅ រួចក៏ងក់ក្បាល។ ភ្លាមៗនោះ ចិញ្ចើមរបស់គេបានលើកឡើង។ ក្តីត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន បានហក់ឡើងពេញផ្ទៃមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេប្រញាប់ងាកក្បាលត្រឡប់មកវិញ ផ្ដោតខ្សែភ្នែកយ៉ាងមុតមាំទៅខាងក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង។

ដៃដែលក្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម បានចាប់ផ្តើមលូកស្ទាបស្ទង់យ៉ាងខ្លាំងក្លានៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដៃដែលកំពុងមានចលនាយ៉ាងលឿននោះស្រាប់តែកកស្ពឹក។ ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងបន្តិចម្តងៗនៅចុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

នៅម្ខាងទៀត យ៉ាវ ឡៅ បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល នៅពេលគាត់បានឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ទោះបីជាអាវក្រោះឈាមដែលកកើតឡើងដោយ ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម មានភាពរឹងមាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនអាចធន់នឹងការដុតកម្តៅក្នុងរយៈពេលយូរអង្វែងដោយ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ នោះទេ។ នៅពេលដែលអាវក្រោះឈាមបានរលាយបាត់បង់រូបរាងដោយសារតែការអស់ថាមពល នោះការប៉ុនប៉ងលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ របស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅលើកនេះ ច្បាស់ជាត្រូវប្រកាសថាបរាជ័យជាមិនខាន។

ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានក្តាប់ជាប់យ៉ាងណែននូវរបស់ម្យ៉ាង ដែលមានសភាពដូចជារូបរាងគ្រាប់គ្រាប់ពូជភ្លើងពិតប្រាកដ។ គេបានក្តាប់ដៃរបស់គេ រួចក៏អត់ទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ដែលឆេះរោលចេញពីបាតដៃ ខណៈដែលគេសន្សឹមៗដកដៃចេញពីខាងក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង។

នៅពេលដែលដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកចេញពីអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងទាំងស្រុង គេបានរកឃើញដុំម៉ាម៉ា (lava) រាវពណ៌បៃតងតូចមួយដុំដែលកំពុងតែរមួលខ្លួននៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ។

«តើនេះគឺជាស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងរបស់ “អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង” មែនទេ?» សម្លឹងមើលទៅដុំម៉ាម៉ាពណ៌បៃតងតូចមួយដុំដែលកំពុងបញ្ចេញសីតុណ្ហភាពដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច ស៊ាវ យ៉ាន បានព្រិចភ្នែករួចក៏រអ៊ូរទាំតិចៗ។