អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដុតចម្រាញ់រាងកាយ

បន្ទាប់ពី ស៊ាវ យ៉ាន បានដកហូតយកស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងនៃ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ចេញមក អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏ធំសម្បើមនៅចំពោះមុខគេ ក៏ចាប់ផ្តើមរួញមាឌបន្តិចម្តងៗភ្លាមៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាបានប្រែប្រួលទៅជាចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតូចៗ រួចក៏ហូរចូលទៅក្នុងដុំម៉ាម៉ាពណ៌បៃតងដែលនៅក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«នេះគឺជាស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងដើមរបស់ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង។ កុំមើលស្រាលទំហំរបស់វាឱ្យសោះ! កាលពីទើបតែកកើតឡើងដំបូង ទំហំរបស់វាអាចធំស្មើនឹងពាក់កណ្តាលនៃកំពូលភ្នំឯណោះ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការដុតចម្រាញ់ និងខាត់បន្សុទ្ធដោយដីអស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំមក ទំហំរបស់វាក៏កាន់តែតូចទៅៗជាលំដាប់។ លុះត្រាតែទំហំរបស់វាត្រូវបានបង្រួមមកនៅត្រឹមប៉ុនបាតដៃ ទើបវាអាចបង្កើតជា វិញ្ញាណភ្លើង តូចមួយបាន។ ហើយនៅខណៈពេលនោះឯង ទើបវាអាចហៅបានថាជា អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ដ៏ពិតប្រាកដ!»

«ដុំម៉ាម៉ាទំហំប៉ុនមេដៃនេះ បានស្រូបយកថាមពលដ៏គួរឱ្យរន្ធត់អស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ ក្នុងអំឡុងពេលដែលវាត្រូវបានបង្រួមខ្លួន... ឯងសាកគិតមើលទៅ... ប្រសិនបើរបស់បែបនេះផ្ទុះឡើងទាំងស្រុង នោះអំណាចបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់វានឹងសាហាវឃោរឃៅដល់កម្រិតណា... និយាយឱ្យចំទៅ នៅពេលដែលថាមពលឆេះបះបោរនេះផ្ទុះឡើង សូម្បីតែអ្នកខ្លាំងលំដាប់ លំដាប់បុព្វបុរស ក៏មានលទ្ធផលចុងក្រោយតែមួយគត់ដែរ...» យ៉ាវ ឡៅ សម្លឹងមើលទៅដុំម៉ាម៉ាពណ៌បៃតងនៅក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែរមួលខ្លួនដូចជាសត្វដង្កូវ រួចក៏និយាយតិចៗថា៖ «គឺសេចក្តីស្លាប់!»

«ហូ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំវែង រួចក៏ងក់ក្បាលស្ងៀមស្ងាត់។ គេកាន់ដុំម៉ាម៉ាពណ៌បៃតងនៅក្នុងបាតដៃយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។ ដោយសារតែសីតុណ្ហភាពដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដែលផ្ទុកនៅក្នុងដុំម៉ាម៉ានោះ វាបានធ្វើឱ្យស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមដ៏ក្រាស់រលាយយ៉ាងលឿនរហ័ស ដែលល្បឿននេះអាចធ្វើឱ្យមនុស្សភាគច្រើនភ័យស្លន់ស្លោជាមិនខាន។

«តើត្រូវធ្វើអ្វីបន្តទៀត លោកគ្រូ?» ស៊ាវ យ៉ាន ព្រិចភ្នែករួចរអ៊ូរទាំ។

«លេបវាចូលទៅ...»

អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកនៅលើរាងកាយរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បានញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំងពីរបីដងដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ គាត់បានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីរក្សាសំឡេងរាបស្មើ និងចាស់ទុំរបស់គាត់ ប៉ុន្តែវានៅតែមានសភាពញ័រតិចៗ។ ជំហានបច្ចុប្បន្នដែល ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវអនុវត្ត គឺជាជំហានដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតក្នុងការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ ទោះបីជារាងកាយខាងក្រៅរឹងមាំ និងមាំទាំកម្រិតណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែផ្នែកខាងក្នុងរាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ គឺតែងតែជាចំណុចខ្សោយបំផុតជានិច្ច។ កុំថាឡើយដល់ទៅ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ដែលមានអំណាចបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏មហិមា សូម្បីតែរបស់ដែលមានគ្រោះថ្នាក់បន្តិចបន្តួចជ្រៀតចូលទៅក្នុងខ្លួន ក៏អាចធ្វើឱ្យអ្នកខ្លាំងម្នាក់មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ខ្លាំងរហូតដល់ចង់រស់មិនរស់ ចង់ស្លាប់មិនស្លាប់ដែរ។

ឮសម្តីរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែក្តាប់ជាប់ស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងនៃ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នោះ បានញ័រទទ្រើតពីរបីដងដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេបន្ទាបក្បាលចុះបន្តិច សម្លឹងមើលទៅស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងដែលកំពុងរមួលខ្លួនយឺតៗដោយភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹត។ ភាពរារែក និងការតស៊ូក្នុងចិត្តបានចាំងឆ្លុះនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេ។

ទោះបីជាចរិតលក្ខណៈរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏បេះដូងរបស់គេជៀសមិនរួចពីការភ័យខ្លាច និងព្រួយបារម្ភឡើយ នៅពេលដែលត្រូវប្រឈមមុខនឹងការសម្រេចចិត្តរវាងសេចក្តីស្លាប់ និងរស់បែបនេះ។ តើអ្នកណាអាចបន្ទោសគេបានទៅ? ព្រោះអ្វីដែលគេហៀបនឹងលេបចូលទៅនេះ គឺមិនខុសពីគ្រាប់បែកដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតនោះឡើយ។ គ្រាប់បែកមួយគ្រាប់នេះមានភាគរយខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការដុតកំទេចរាងកាយរបស់គេឱ្យក្លាយជាផេះហ្មត់ នៅខណៈពេលដែលគេលេបវាចូលទៅ។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បរិយាកាសនៅក្នុងរូងភ្នំក៏ប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ។ ខ្យល់អាកាសដ៏ក្តៅហួតហែងបានវិលវង់ជុំវិញរូងភ្នំ មុននឹងហូរចេញទៅតាមស្នាមប្រេះស្រាំនានា។

យ៉ាវ ឡៅ ក៏បានដកដង្ហើមធំតិចៗ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលដៃដែលញ័របន្តិចរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គាត់មិនមានការខកចិត្តបន្តិចណាឡើយចំពោះការរារែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ដោយសារតែគាត់ធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ក្នុងការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ គាត់ដឹងច្បាស់ណាស់ថាបេះដូង និងវិញ្ញាណរបស់មនុស្សយើង នឹងមានភាពមិនច្បាស់លាស់ និងរង្គោះរង្គើខ្លាំងប៉ុណាក្នុងអំឡុងពេលនេះ...

កាលពីមុន នៅពេលដែលគាត់លេបត្របាក់ «អណ្តាតភ្លើងត្រជាក់ឆ្អឹង» គាត់ថែមទាំងបានកាន់ស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើង អង្គុយធ្លុងទាំងញ័រទទ្រើតអស់រយៈពេលជិតមួយម៉ោងឯណោះ ទើបចុងក្រោយគាត់ដាច់ចិត្តគិតថាបើទោះជាត្រូវស្លាប់ក៏ត្រូវតែសាកល្បង រួចក៏ខាំធ្មេញបង្ខំរុញច្រានស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងនោះចូលទៅក្នុងពោះរបស់គាត់ទាំងកំហឹង...

សម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលកំពុងកាន់ស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងដោយទឹកមុខតស៊ូក្នុងចិត្ត យ៉ាវ ឡៅ ក៏រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដែរ។ គាត់មិនបានហើបមាត់និយាយពាក្យលួងលោមអ្វីឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ តែងតែមានហានិភ័យដ៏ធំធេងបំផុតជានិច្ច។ ទោះបីជាពួកគេបានរៀបចំ «ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម» និងរបស់ជំនួយផ្សេងៗទៀតតាមការណែនាំរបស់គាត់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែរបស់ទាំងនេះគ្រាន់តែជួយបង្កើនអត្រាជោគជ័យនៃការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ បានបន្តិចបន្តួចតែប៉ុណោះ។

តាមការប៉ាន់ស្មានជាប្រហាក់ប្រហែលរបស់គាត់ ប្រសិនបើគ្មាន «ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម» និងរបស់ជំនួយផ្សេងៗទេនោះ ឱកាសក្នុងការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ បានសម្រេច គឺមិនដល់មួយភាគរយផងឡើយ។ ទោះបីជាមានរបស់ទាំងនេះជួយក៏ដោយ ក៏ឱកាសជោគជ័យអាចកើនឡើងមកត្រឹមតែប្រហែលដប់ភាគរយប៉ុណ្ណោះ។ បើទោះជាយ៉ាងនេះក្តី... ហានិភ័យដែលពាក់ព័ន្ធនៅតែមានកម្រិតខ្ពស់ខ្លាំងដដែល។ វាអាចនិយាយបានថា ការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ គឺជាសកម្មភាពភ្នាល់ផ្សងព្រេងជាមួយនឹងព្រហ្មលិខិត និងសំណាងផ្ទាល់ខ្លួនទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើសំណាងល្អ គេនឹងអាចដើរហើរពាសពេញឋានសួគ៌ និងគ្រប់គ្រងលើផ្ទៃដីធំធេង ប៉ុន្តែប្រសិនបើសំណាងអាក្រក់ គេនឹងត្រូវប្រែជាផេះហ្មត់ ហើយកប់ទៅក្នុងដីលឿងតែម្តង...

ហេតុដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលគាត់ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន រារែក និងតស៊ូក្នុងចិត្ត យ៉ាវ ឡៅ មិនបាននិយាយអ្វីទាំងអស់។ គាត់គ្រាន់តែអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់នៅជ្រុងមួយ ហើយរង់ចាំការសម្រេចចិត្តរបស់យុវជនម្នាក់នេះ។ ទោះជាយ៉ាងណា គាត់ជឿជាក់ថាយុវជននៅចំពោះមុខគាត់ម្នាក់នេះ នឹងមិនធ្វើឱ្យគាត់ខកចិត្តឡើយ។ ការហ្វឹកហាត់យ៉ាងលំបាកលំបិនអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនេះ បានធ្វើឱ្យ យ៉ាវ ឡៅ យល់ច្បាស់ទាំងស្រុងពីភាពសាហាវឃោរឃៅ និងភាពរឹងរូសដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់យុវជនម្នាក់នេះ។ យុវជនម្នាក់នេះបានលះបង់កម្លាំងកាយចិត្តយ៉ាងច្រើនសម្រាប់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ មួយនេះ។ ឥឡូវនេះដល់ពេលដែលត្រូវប្រមូលផលហើយ ចរិតរបស់គេច្បាស់ជានឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងបោះបង់ចោលឡើយ។

«ក្នុងពេលដែលឯងមិនព្រមបោះបង់... ហេតុនេះចូរចាប់យកវាទៅ! ស្លាប់ឬរស់ ខ្លាំងឬខ្សោយ នឹងត្រូវជ្រើសរើសចាប់ពីវិនាទីនេះតទៅ» ភ្នែករបស់ យ៉ាវ ឡៅ បន្តិច ខណៈដែលគាត់រអ៊ូតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។

ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ នៅខណៈពេលមួយ យុវជនដែលកំពុងអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់នោះ ស្រាប់តែកម្រើកខ្លួនញ័រតិចៗ។ គេដកដង្ហើមស្រូបយកខ្យល់ដ៏ក្តៅហួតហែងចូលវែងៗ រួចក៏ងើបក្បាលឡើងបន្តិច បង្ហាញឱ្យឃើញនូវទម្រង់មុខចំហៀងរបស់គេ ដែលកំពុងតែចាកផុតពីភាពក្មេងខ្ចីបន្តិចម្តងៗ។ គេញញឹមតិចៗទៅកាន់ យ៉ាវ ឡៅ ដែលនៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់នៅក្បែរនោះ បន្ទាប់មក ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានលើកបង្ហាញស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងនៅក្នុងដៃ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រាលថា៖ «លោកគ្រូ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមហើយ!»

ឮពាក្យនេះ ស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត និងទន់ភ្លន់បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់ យ៉ាវ ឡៅ។ គាត់ងក់ក្បាលបន្តិច រួចនិយាយតិចៗថា៖ «គ្រូសូមជូនពរឱ្យឯងទទួលបានជោគជ័យ។ ចូរជឿជាក់លើខ្លួនឯង។ ឯងនឹងមិនបរាជ័យឡើយ»។

«កេ កេ ខ្ញុំតែងតែមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងជានិច្ច» ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ហ្មង និងសង្ហារបស់យុវជនម្នាក់នេះ។ គេសន្សឹមៗលើកស្នូលគ្រាប់ពូជភ្លើងនៅក្នុងដៃឡើង បង្អង់បន្តិច រួចក៏បោះវាចូលទៅក្នុងមាត់ដែលបើកចំហររបស់គេភ្លាមៗតែម្តង។

នៅខណៈពេលដែលដុំម៉ាម៉ាពណ៌បៃតងបានចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានបិទមាត់យ៉ាងណែនភ្លាម។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេហាក់ដូចជាត្រូវបានរន្ទះបាញ់ដូច្នោះដែរ។ វាបានញ័រទទ្រើតយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយផ្ទៃមុខដែលដើមឡើយមានឈាមរត់ខ្លះៗនោះ ស្រាប់តែប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចក្រដាសភ្លាមៗ។

ដោយបង្ខំចិត្តអត់ទ្រាំនឹងរលកនៃការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាដែលកំពុងឆេះរោលចេញពីក្នុងរាងកាយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានបិទភ្នែកយឺតៗ ហើយវិញ្ញាណ និងគំនិតរបស់គេក៏បានសន្សឹមៗលិចចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ខ្លួន។

នៅពេលដែលគំនិតរបស់គេលិចចូលទៅក្នុងខ្លួន ពិភពញាណដឹងដ៏ស្រពិចស្រពិល និងពោរពេញដោយអ័ព្ទ ក៏បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្លាម។ បច្ចុប្បន្ននេះ មាន ផ្លូវដែលថាមពលម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ជាច្រើននៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានរងការខូចខាត។ ដុំម៉ាម៉ាពណ៌បៃតងដែលបានចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេមុននេះ បានបែងចែកខ្លួនទៅជាចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតូចៗរាប់មិនអស់រួចទៅហើយ។ ចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងទាំងនេះផ្ទុកទៅដោយថាមពលដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ ហើយពួកវាបានរត់កាត់តាម ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ របស់គេដោយគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ឡើយ។ រាល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលរាំងស្ទះផ្លូវនៅចំពោះមុខពួកវា នឹងត្រូវដុតកំទេចរលាយបាត់ទៅជាមោឃៈភ្លាមៗ។

នៅពេលដែលចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងទាំងនេះរត់កាត់ សីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់គួរឱ្យខ្លាចនៅតែអាចជ្រៀតចូលទៅក្នុង ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានដដែល បើទោះបីជាពួកវាត្រូវបានការពារដោយស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមដែលកកើតឡើងពី «ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម» ក៏ដោយ។ ទោះបីជាកម្តៅដែលសេសសល់ និងជ្រៀតចូលមកនោះមិនក្តៅខ្លាំងបំផុតក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាពិតជាបាននាំមកនូវការបំផ្លិចបំផ្លាញយ៉ាងខ្លាំងដល់ចំណុចដែលខ្សោយបំផុតនៃរាងកាយមនុស្ស ដែលនោះគឺ ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ...

ការដុតកម្តៅពីសីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់ទាំងនេះ ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ដែលដើមឡើយធ្លាប់តែធំទូលាយ និងរឹងមាំ បែរជាត្រូវរមួលខ្លួន និងវ៉លវង់ដូចជាស្បែកដែលមានស្នាមរបួសដុតរោល មើលទៅមានសភាពចម្លែក និងគួរឱ្យខ្លាចជាពន់ពេក។

ជាការពិតណាស់ ការឈឺចាប់ដែលកើតឡើងពីការដែល ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ត្រូវរងការដុតកម្តៅរហូតដល់រមួលខ្លួនទាំងស្រុងបែបនេះ បានបណ្តាលឱ្យរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័រប្រកាច់ម្តងហើយម្តងទៀត។ សាច់ដុំពេញរាងកាយរបស់គេបានរឹតបន្តឹង និងឡើងប៉ោងៗដូចជាសត្វដង្កូវ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់គេមិនមានសញ្ញានៃឈាមរត់បន្តិចណាឡើយ។

នៅក្នុង ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានរត់ឆ្លងកាត់យ៉ាងកាចសាហាវបំផុត។ ត្រឹមតែរយៈពេលពីរបីនាទីប៉ុណ្ណោះ ផ្នែកខាងក្នុងរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញរហូតដល់មានសភាពវឹកវរ និងខ្ទេចខ្ទាំជាខ្លាំង។ អ្វីដែលអាក្រក់បំផុតនោះគឺ ឥទ្ធិពលឱសថរបស់ «ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម» ភាគច្រើនត្រូវបានបំផ្លាញ និងស៊ីដាច់ដោយ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ទៅហើយ។ ស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមដែលបានរលាយបាត់បង់រូបរាងនោះ មិនមានការជំនួសមកវិញពីកម្លាំងឱសថរបស់ «ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម» ទៀតឡើយ។

សូម្បីតែស្ថិតនៅក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលមានការការពារពីស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមក៏ដោយ ក៏ផ្នែកខាងក្នុងរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែរងការខូចខាតដោយសារ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ដ៏គួរឱ្យខ្លាច រហូតដល់ស្ទើរតែធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពពិការទៅហើយ។ ចុះទម្រាំតែស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមនេះរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុងទៀតនោះ រាល់អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រាប់បញ្ចូលទាំង ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ឆ្អឹង បេះដូង និងសរីរាង្គផ្សេងៗទៀត ច្បាស់ជាត្រូវដុតបំផ្លាញដោយ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ឱ្យក្លាយជាផេះហ្មត់ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបំផុតជាមិនខាន។ នៅពេលដែលរឿងនោះកើតឡើង ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានបាត់បង់សរីរាង្គសំខាន់ៗសម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវិត នឹងត្រូវសល់តែផ្លូវមួយគត់ គឺសេចក្តីស្លាប់។

ស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមបានប្រែជាស្តើងទៅៗយ៉ាងលឿនក្រោមការដុតកំទេចនៃ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង។ នៅខណៈពេលដែលស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមប្រែជាមានសភាពថ្លាឆ្វង់ និងហៀបនឹងរលាយបាត់ស្រមោលទៅហើយនោះ វត្ថុដ៏ក្តៅឧណ្ហៗ និងត្រជាក់ម្យ៉ាង ត្រូវបានគេញាត់ចូលទៅក្នុងដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ សំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ យ៉ាវ ឡៅ បានបន្លឺឡើងថា៖ «ប្រញាប់លេប “ទឹកស្នូលវិញ្ញាណត្រជាក់” ទៅ! បន្ទាប់ពីនោះ ចូរដឹកនាំវាឱ្យរត់រំកិលនៅក្នុង ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ នៃខ្លួនប្រាណឯង ដើម្បីបង្កើនភាពស៊ាំ និងភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងថាមពលនៃទឹកស្នូលត្រជាក់ និង ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ។ នៅពេលដែលឯងបញ្ចប់ការរួមបញ្ចូលថាមពលនេះហើយ ចូរប្រើប្រាស់ ថាមពលប្រយុទ្ធ មកក្របដណ្តប់ជុំវិញ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ហើយដឹកនាំវាឱ្យរត់កាត់តាមខ្សែផ្លូវនៃវិធិសាស្រ្តដាំដុះកំលាំងធាតុ វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង មុននឹងលេបត្របាក់រំលាយវាទាំងស្រុង!»

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលយល់ព្រមនៅក្នុងចិត្ត។ គេប្រញាប់ចាប់ក្តាប់ដបត្បូង រួចក៏ហែកមាត់ចាក់វាចូលភ្លាម។ មួយរំពេចនោះ វត្ថុរាវដ៏ត្រជាក់ស្រេបដល់ឆ្អឹង ដែលមានសមត្ថភាពខ្លាំងរហូតដល់អាចធ្វើឱ្យរាងកាយមនុស្សប្រែជាចម្លាក់ទឹកកកបានយ៉ាងងាយនោះ ក៏បានហូរចូលទៅក្នុងមាត់ និងជ្រៀតចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

ភាពត្រជាក់ស្រេបកាត់ឆ្អឹងនៃវត្ថុរាវដ៏ត្រជាក់នោះ បានហូររមៀលកាត់តាមបំពង់ករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ដូចជាបំពង់កផ្នែកនោះត្រូវបានកកក្ដាំងទៅជាដុំទឹកកកដូច្នោះដែរ។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេបានញ័រទទ្រើត ខណៈដែលចំហាយត្រជាក់ៗបានភាយឡើងក្របដណ្តប់ពេញសរសៃសក់របស់គេ។

ចរន្តទឹកកកដ៏ត្រជាក់បានសម្រុកចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ហើយរត់តាម ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ មុននឹងចាប់ផ្តើមហូរទៅកាន់គ្រប់ទិសទី។ នៅពេលដែលចរន្តទឹកកកត្រជាក់នោះរត់កាត់តាម ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ណាមួយ វានឹងបង្កើតជាស្រទាប់ក្រែមទឹកកកយ៉ាងលឿនដើម្បីគ្របដណ្តប់លើ ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ និងឆ្អឹងទាំងនោះ។

នៅពេលដែលចរន្តទឹកកកបានចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ភាពត្រជាក់ស្រេបញាំញីដល់ឆ្អឹងរបស់វា បានមកជួយបន្សាប និងកាត់បន្ថយកម្តៅនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ដែលបង្កឡើងដោយ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ បានចំពេលយ៉ាងល្អបំផុត។ អារម្មណ៍ដ៏ស្រណុកសុខស្រួលភ្លាមៗមួយនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំវែងដោយក្តីធូរស្រាល។ ផ្ទៃមុខដែលដើមឡើយស្លេកស្លាំងខ្លាំងរបស់គេ ក៏ចាប់ផ្តើមមានឈាមរត់ឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។

ស្របពេលដែលស្រទាប់ទឹកកកបានក្របដណ្តប់គ្រប់ផ្នែកនៃរាងកាយរបស់គេ គំនិត និងវិញ្ញាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានចាប់ផ្តើមប៉ុនប៉ងដើម្បីចូលទៅប៉ះពាល់ និងគ្រប់គ្រងលើចំហាយនៃ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង មួយដុំតូច ដែលកំពុងតែរត់កាត់តាម ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ របស់គេ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការប៉ុនប៉ងប៉ះពាល់ជាលើកដំបូង បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលយ៉ាងខ្លាំង។ ថាមពលនៃ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ប្រភេទនេះ គឺមានចរិតលក្ខណៈកាចសាហាវ និងរឹងរូសពីធម្មជាតិ។ វាប្រៀបដូចជាការព្យាយាមទាញទប់សត្វគោដ៏រឹងរូសម្នាក់ឱ្យធ្វើតាមបញ្ជាដូច្នោះដែរ ពោលគឺមិនមែនជារឿងងាយស្រួលបន្តិចណាឡើយ។

បន្ទាប់ពីការប៉ុនប៉ងគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងលើកដំបូងបានបរាជ័យ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានបោះបង់ចោលដោយសារតែរឿងនេះឡើយ។ គេបានជម្រុញគំនិត និងវិញ្ញាណរបស់ខ្លួន ហើយបន្តព្យាយាមគ្រប់គ្រងចំហាយនៃ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ នេះយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនបំផុត។

បរាជ័យលើកទីមួយ បរាជ័យលើកទីពីរ បរាជ័យលើកទីបី... បន្ទាប់ពីបានបរាជ័យអស់ចំនួនដងរាប់មិនអស់មក ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានព្យាយាមរហូតដល់ស្ទើរតែស៊ាំទៅហើយនោះ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងរបស់គេលោតញាប់ភ្លាម។ គេប្រញាប់ប្រមូលអារម្មណ៍ឱ្យនឹងនរ ហើយពេញពោរទៅដោយក្តីរំភើបរីករាយយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលគេដឹងថា ចំហាយនៃ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ដែលធ្លាប់តែរត់កាត់តាម ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ដោយគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់នោះ ឥឡូវនេះពិតជាបានចាប់ផ្តើមរត់ទៅតាមខ្សែផ្លូវដែលគំនិតរបស់គេបានអូសទាញវាទៅហើយ។

នៅពេលដឹងពីស្ថានភាពបែបនេះ ស្មារតីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានហក់ឡើងខ្ពស់ភ្លាម។ គេប្រញាប់ប្រញាល់ ប៉ុន្តែរក្សាភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ ក្នុងការគ្រប់គ្រងចំហាយតូចមួយនៃ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នេះ ហើយចាប់ផ្តើមដឹកនាំវាឱ្យរត់បញ្ចូលយឺតៗទៅតាមខ្សែផ្លូវនៃ ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ដ៏ត្រឹមត្រូវ។

នៅក្នុង ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ដែលពោរពេញទៅដោយប្រហោងខូចខាតទាំងនោះ ចំហាយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយដុំបានហូររមៀលយឺតៗ។ នៅតាមផ្លូវដែលវារត់កាត់ នៅពេលដែលវាដុតរលាយស្រទាប់ទឹកកកនៅក្បែរនោះ ចំហាយអ័ព្ទពណ៌សស្រពិចស្រពិលមួយ នឹងលេចឡើងក្របដណ្តប់លើ ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ចំហាយពណ៌សនោះនឹងប្រែប្រួលទៅជាក្រែមគ្រីស្តាល់ទឹកកក ជាប់ក្របដណ្តប់ជុំវិញ ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ដោយបង្កើតជារនាំងការពារយ៉ាងរឹងមាំ ដើម្បីការពារ ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ពីការបំផ្លិចបំផ្លាញ និងដុតរោលរបស់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌!