ចាប់ផ្តើមលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌!

បន្ទាប់ពីបានស្តារកម្លាំងកាយឱ្យត្រលប់ទៅកាន់ស្ថានភាពកំពូលបន្តិចម្តងៗរួចមក ទីបំផុតចិត្តគំនិតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏បានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ គេងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅព្រះច័ន្ទវៀចនៅលើមេឃអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ បន្ទាប់មក គេក៏សើចថ្នមៗ ទាំងលើកជើងទម្រ ឮក៏បល្ល័ង្កផ្កាឈូកបៃតងនៅក្នុងដៃ រួចក្រោកឈរឡើង។

«តោះស្វែងរកទីកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពជាងនេះសិន។» យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ពោលដាស់តឿនដោយសំឡេងស្រទន់។

«ហាហា បាទលោកគ្រូ។» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងងក់ក្បាល។ គេសម្លឹងពិនិត្យមើលភូមិសាស្ត្រជុំវិញខ្លួន។ នេះគឺជាភ្នំតែមួយគត់ដែលស្ថិតនៅជាយដែននៃវាលខ្សាច់។ ដោយសារតែវាអាចរាំងខ្ទប់វាលខ្សាច់ដ៏ធំធេងឱ្យនៅត្រឹមជើងភ្នំបាន ដូចនេះទំហំនៃភ្នំនេះពិតជាមិនតូចចង្អៀតឡើយ។

នៅលើភ្នំ គេអាចឮសំឡេងលូដាច់ៗរបស់សត្វចចក និងសំឡេងគ្រហឹមព្រឺក្បាលរបស់សត្វខ្លាជាហូរហែ។ វាហាក់បីដូចជាពួកវាកំពុងតែប្រកាសប្រាប់គ្រប់គ្នាថា ទឹកដីនៅទីនេះគឺមានម្ចាស់គ្រប់គ្រងរួចទៅហើយ។

ដោយឱបជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងយ៉ាងណែននៅក្នុងដៃ ចុងជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងផ្ទុះថាមពលកម្លាំងធាតុលាន់ឮឡើង ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេហក់ឡើងខ្ពស់ ហើយចុះចតយ៉ាងរហ័សនៅលើកំពូលឈើដ៏ធំមួយនៅក្បែរនោះ។ រាងកាយរបស់គេយោលទៅតាមមែកឈើ ស្របពេលដែលខ្សែភ្នែកសម្លឹងកាត់ព្រៃភ្នំដ៏ខៀវស្រងាត់ជុំវិញខ្លួន។ ភ្លាមៗនោះ គេធាក់មែកឈើថ្នមៗ រាងកាយក៏ហោះកាត់ព្រៃដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកដូចជាសត្វឥន្ទ្រីឆាបឆ្វាលលើមេឃនាពេលរាត្រី ដោយតម្រង់ទៅកាន់កំពូលភ្នំយ៉ាងលឿន។

ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែប្រួលទៅជាស្រមោលខ្មៅមួយ ហោះឆ្វាលនៅជុំវិញកំពូលភ្នំដើម្បីពិនិត្យមើលពីរបីដង។ ទីបំផុត គេបានជ្រើសរើសទីតាំងមួយដែលគេពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង វាជារូងភ្នំដែលកើតឡើងពីធម្មជាតិ។ ទីតាំងនៃរូងភ្នំនេះស្ថិតនៅជិតចំកណ្តាលនៃច្រាំងថ្មចោទ ខណៈដែលជញ្ជាំងថ្មនោះមានភាពចោតខ្លាំងរហូតដល់ស្ទើរតែឈរត្រង់ ហើយគ្មានកន្លែងសម្រាប់ឱ្យមនុស្សដាក់ជើងជាន់ឡើយ។ ដូចនេះ វាពិតជាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការឡើងទៅកាន់រូងភ្នំនោះដោយការតោងឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណា រូងភ្នំដែលមើលទៅហាក់ដូចជាពិបាកសម្រាប់អ្នកដទៃក្នុងការឡើងទៅនេះ គឺពិតជាមានភាពងាយស្រួល និងស្ទើរតែមិនបាច់ចំណាយកម្លាំងទាល់តែសោះសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមាន ស្លាបពពកពណ៌ស្វាយ (Purple Cloud Wings)។

ដោយឈរនៅលើកំពូលនៃច្រាំងថ្មចោទ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលចុះទៅក្រោម ឆ្ពោះទៅកាន់ជ្រលងភ្នំដ៏ជ្រៅ និងស្ទើរតែគ្មានបាតដែលនៅខាងក្រោម។ វាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអ័ព្ទស្រអាប់។ ទីកន្លែងនេះ ដែលមិនបើកចំហទៅកាន់មេឃ ហើយក៏មិនស្ថិតនៅបាតក្រោមពេក គឺជាទីតាំងហ្វឹកហាត់ដាំដុះដ៏ល្អឥតខ្ចោះបំផុតនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។

ដោយងក់ក្បាលដោយភាពពេញចិត្ត ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ គេលោតចុះពីលើច្រាំងថ្មចោទភ្លាម។ សំឡេងខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំងលាន់ឮកាត់ត្រចៀក។ ខ្នងរបស់គេញ័របន្តិច ហើយស្លាបពពកពណ៌ស្វាយក៏បានលាតសន្ធឹងចេញមក។ ស្លាបទាំងនោះបក់បោក ធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែធ្លាក់ចុះយ៉ាងលឿននោះត្រូវបង្អង់ល្បឿនចុះ។ មួយខណៈក្រោយមក រាងកាយរបស់គេត្រូវបានអណ្តែតខ្លួនយ៉ាងរលូននៅខាងក្រៅរូងភ្នំ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេពិនិត្យមើលរូងភ្នំយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ លុះត្រាតែគេប្រាកដថា មិនមានដាននៃសត្វវេទមន្តណាមួយរស់នៅក្នុងរូងភ្នំនោះ ទើបគេឱបជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងហោះចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ។

ទោះបីជារូងភ្នំនោះមិនសូវធំប៉ុន្មានក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមានទំហំធំល្មមគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់។ បន្ទាប់ពីបានដាក់ជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងនៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ ស៊ាវ យ៉ាន បានយក ថ្មពន្លឺព្រះច័ន្ទ (Moonlight Stones) ពីរបីដុំចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចយកទៅព្យួរនៅលើជញ្ជាំងថ្ម។ ភ្លាមៗនោះ ពន្លឺស្រអាប់ស្រទន់បានចាប់ផ្តើមបំភ្លឺឡើង។

ដោយមានជំនួយពីពន្លឺនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលទៅក្នុងរូងភ្នំដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ គ្រប់ជ្រុងតូចល្អិតទាំងអស់ ត្រូវបានខ្សែភ្នែករបស់គេពិនិត្យមើលទៅមកពីរបីដង...

គេមិនអាចបន្ទោស ស៊ាវ យ៉ាន ចំពោះភាពប្រុងប្រយ័ត្នហួសហេតុបែបនេះឡើយ។ បំណងប្រាថ្នារបស់គេក្នុងការលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ គឺមានភាពពិបាក និងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ ដែលសូម្បីតែការលេបចូល ‘ភ្លើងពណ៌ស្វាយ’ កាលពីមុន ក៏មិនអាចយកមកប្រៀបធៀបបានដែរ។ ក្នុងកំឡុងពេលបែបនេះ ការរំខានបន្តិចបន្តួចណាមួយពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញ នឹងធ្វើឱ្យការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គេត្រូវរលាយសាបសូន្យទាំងស្រុង។ ជាងនេះទៅទៀត គេក៏អាចនឹងត្រូវរងការវាយបក (Backlash) ពី ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ហើយប្រែទៅជាគំនរភក់ផេះក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែកជាក់ជាមិនខាន។

ស៊ាវ យ៉ាន ចំណាយពេលជិតមួយម៉ោង មុនពេលគេពិនិត្យមើលរូងភ្នំដែលមិនសូវធំទូលាយនេះបានសព្វគ្រប់។ ក្នុងកំឡុងពេលពិនិត្យ គេបានរកឃើញលាមកសត្វវេទមន្តតូចៗពីរបីកន្លែង ដែលលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយផ្ទាំងថ្មធំៗ។ របស់ទាំងនេះគួរតែត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយសត្វវេទមន្តប្រភេទហោះហើរ ពីពេលខ្លះដែលពួកវាបានមកសម្រាកនៅទីនេះ។

បន្ទាប់ពីបានសម្អាតលាមកសត្វចេញពីរូងភ្នំរួចរាល់ ស៊ាវ យ៉ាន បានរំកិលផ្ទាំងថ្មធំៗពីផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ មកបិទច្រកចូលទាំងស្រុង។ គេបានបន្សល់ទុកតែប្រហោងតូចៗពីរបីប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឱ្យខ្យល់អាកាសអាចហូរចូលបាន។

នៅពេលដែលបំពេញការងារដ៏ស្មុគស្មាញទាំងនេះរួចរាល់ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែង។ បន្ទាប់មក គេដើរមកចំកណ្តាលរូងភ្នំ រួចអង្គុយពែនភ្នែននៅពីមុខផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ។ អណ្តាតភ្លើងដ៏ក្តៅគគុកកំពុងតែរាំលេងនៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងនៅចំពោះមុខ។

«លោកគ្រូ... តើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេច... បន្ទាប់ទៀត?» មានញើសស្រោចពេញបាតដៃ ខណៈដែល ស៊ាវ យ៉ាន លេបទឹកមាត់ រួចសួរថ្នមៗនៅក្នុងចិត្ត។

«ដំបូងឡើយ ត្រូវយករបស់គ្រប់យ៉ាងដែលឯងត្រូវការចេញមកសិន។» យ៉ាវ ឡៅ អណ្តែតខ្លួនចេញពីចិញ្ចៀន។ ភាពម៉ឺងម៉ាត់ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់គេ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ ម្រាមដៃរបស់គេប៉ះចិញ្ចៀនផ្ទុក ហើយដកយកដបត្បូងភក់ថ្លាតូចមួយចេញមក។ នៅក្នុងនោះ មានថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ឈាមមួយគ្រាប់ដែលមានទំហំប៉ុនភ្នែកនាគ កំពុងតែដេកនៅស្ងៀមគ្មានសំឡេងឡើយ។ តាមរយៈការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃផ្ទៃដប ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ឈាមនោះមើលទៅហាក់ដូចជាមានអាថ៌កំបាំងគួរឱ្យខ្លាចបន្តិច។ នៅពេលដែលដបនោះរង្គើបន្តិច វាហាក់ដូចជាមានវត្ថុរាវមើលមិនឃើញកំពុងតែញ័រនៅក្នុងនោះដែរ។

ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ឈាមរាងមូលនេះ គឺជាវត្ថុចាំបាច់បំផុតមួយក្នុងចំណោមវត្ថុទាំងឡាយដែលត្រូវបានរៀបចំឡើង ដើម្បីលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’៖ វាគឺ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម (Blood Lotus Pill)! បន្ទាប់ពីបានយកថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាមចេញមកហើយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានយកប្រអប់ត្បូងភក់តូចមួយទៀតចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចដាក់វាថ្នមៗនៅលើផ្ទៃថ្មដ៏ស្អាត។ ភ្លាមៗនោះ ខ្យល់ត្រជាក់ស្រអាប់មួយបានចាប់ផ្តើមបង្រួបបង្រួម និងបង្កើតជាស្រទាប់ទឹកកកស្តើងមួយ។ នៅពេលដែលប្រអប់ត្បូងភក់ត្រូវបានបើកចេញ ដបត្បូងភក់ពណ៌សដូចព្រិលមួយ ត្រូវបានដាក់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ននៅក្នុងនោះ។ អ័ព្ទត្រជាក់ពណ៌សស្រអាប់បានគ្របដណ្តប់ដបត្បូងភក់ ដែលធ្វើឱ្យវាមើលទៅមានសភាពព្រិលៗ និងអាថ៌កំបាំងខ្លាំងណាស់។

របស់ដែលត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងដបត្បូងភក់ពណ៌សដូចព្រិលនេះ គឺ ទឹកស្នូលត្រជាក់វិញ្ញាណទឹកកក (Icy Spirit Cold Fountain) ដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រើប្រាស់រាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គេ ដើម្បីដណ្តើមយកវាបានពីដៃរបស់ គូ ថឺ (Gu Te)។

យ៉ាវ ឡៅ ងក់ក្បាល ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងកាត់របស់ទាំងពីរនេះ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាវត្ថុទិព្វដ៏វិសេសវិសាល។ គេបានរលាស់ម្រាមដៃ ហើយពន្លឺពណ៌ប្រផេះស្រអាប់មួយ ស្រាប់តែហោះឡើងយឺតៗពីចុងម្រាមដៃ។ ពន្លឺពណ៌ប្រផេះនោះបានបង្វិលខ្លួនម្តងនៅលើអាកាស មុនពេលចុះចតថ្នមៗនៅលើផ្ទៃថ្ម។ ពន្លឺនោះក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញ ដោយបន្សល់ទុកនូវរបស់ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងនោះ។

វាគឺជាដុំថ្មពណ៌ប្រផេះមួយដុំដែលមានទំហំប៉ុនមេដៃ។ ដុំថ្មនោះមានភាពរលោងដូចជាត្បូងភក់ ហើយមិនមានស្លាកស្នាមសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ នៅចំកណ្តាលដុំថ្ម មានពន្លឺពណ៌ខៀវស្រអាប់កំពុងតែធ្វើចលនាយឺតៗ មើលទៅដូចជាដង្កូវតូចមួយដែលមានកម្លាំងជីវិតអញ្ចឹង។

«តើនេះគឺជាអ្វីដែលគេហៅថា ថ្មផ្ទុកព្រលឹង (Acceptance Soul) មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនសួរបានឡើយ ទាំងសភាពស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅដុំថ្មតូចដែលមើលទៅសាមញ្ញមួយនេះ។

«ត្រូវហើយ នេះពិតជា ថ្មផ្ទុកព្រលឹង មែន វាជាវត្ថុធាតុធម្មជាតិដ៏ចម្លែក និងកម្ររកបានបំផុត។ មានតែនៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សមានឱកាសបន្តិចបន្តួចក្នុងការជីកកកាយរកវាបាន។ វាអាចនឹងមើលទៅមានទំហំតូចល្អិតតែបន្តិច ប៉ុន្តែតម្លៃរបស់វាគឺលើសលប់ជាង ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម និង ទឹកស្នូលត្រជាក់វិញ្ញាណទឹកកក ទៅទៀត។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនមានសំណាងទទួលបានវាកាលពីពេលនោះទេ ខ្ញុំបារម្ភថា ទោះបីជាឯងទទួលបាន ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ហើយក៏ដោយ ក៏ឯងបានត្រឹមតែឈរសម្លឹងមើលវាទាំងធ្មេចភ្នែកដដែល...» យ៉ាវ ឡៅ និយាយថ្នមៗទាំងស្នាមញញឹម។

ដោយងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រឡេកមើលទៅចិញ្ចៀនផ្ទុកនៅលើដៃរបស់គេ។ នេះគឺជាចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតទាប ប៉ុន្តែវាមានតម្លៃដល់ទៅរាប់ម៉ឺនកាក់មាសទៅហើយ។ ប្រសិនបើវាជាចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតមធ្យម តម្លៃរបស់វាយ៉ាងហោចណាស់ក៏នឹងកើនឡើងជាងដប់ដងនៃចំនួននោះដែរ។ ចំពោះចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់វិញ... ចិញ្ចៀនផ្ទុកនៃកម្រិតនេះជាទូទៅគឺស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទវត្ថុដែលគ្មានតម្លៃលើទីផ្សារឡើយ។ ត្រកូលធំៗមួយចំនួន សូម្បីតែប្រើប្រាស់ចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់ជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ ឬជាទម្រង់តំណាងឱ្យទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេទៅទៀត។ នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) មានតែអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដ ឬមេដឹកនាំនៃក្រុមដែលមានអំណាចខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទទួលបានចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់។ តាមរយៈការបកស្រាយនេះ កម្រិតនៃភាពកម្ររកបាននៃរបស់បែបនេះ គឺអាចត្រូវបានគេយល់ដឹងបានហើយ...

នៅពេលប្រៀបធៀបទៅនឹងចិញ្ចៀនផ្ទុកកម្រិតខ្ពស់ ថ្មផ្ទុកព្រលឹង នេះពិតជាមានភាពកម្ររកបានជាងឆ្ងាយណាស់... ស្ទើរតែដល់កម្រិតគួរឱ្យអាសូរទៅហើយ។ ការពណ៌នាវាថាជា រោមសត្វហង្ស ឬជាស្នែងសត្វនាគ ក៏មិនមែនជាការហួសហេតុពេកដែរ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានពិនិត្យមើលរបស់ទាំងបីយ៉ាងម៉ត់ចត់ និងប្រុងប្រយ័ត្ន មុនពេលគេរំកិលខ្សែភ្នែករបស់គេទៅកាន់ផ្កាឈូកបៃតង។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅចំកណ្តាលផ្កាឈូក រួចលិទ្ធបបូរមាត់របស់គេថ្នមៗ។ ក្តីប្រាថ្នា និងចំណង់ចង់បាន បានគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃមុខរបស់គេទាំងស្រុង។

«ដោះលែងវាទៅ។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់។

«បាទ។» ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល រួចកាន់ផ្នែកបាតនៃជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងដោយបាតដៃរបស់គេ។ ញាណដឹងខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Perception) របស់គេបានជ្រៀតចូលទៅក្នុងនោះយ៉ាងលឿន ដោយបានធ្វើការបំបែកជើងទម្រផ្កាឈូក និង ‘អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង’ ចេញពីគ្នា។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានដកយកជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងចេញមកវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

ដោយបានបាត់បង់ការបង្ខាំងនៃជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតង កូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលធ្លាប់តែមានទំហំតូចល្អិតកាលពីដើម ស្រាប់តែរីកធំឡើងជាច្រើនដង។ ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ កូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានប្រែប្រួលទៅជាដុំអណ្តាតភ្លើងមួយដុំ ដែលកំពុងតែអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាស។

ខណៈពេលដែលទំហំនៃអណ្តាតភ្លើងបានរីកធំឡើង សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងរូងភ្នំក៏បានកើនឡើងយ៉ាងលឿនបំផុតដែរ។ នៅផ្នែកខាងលើនៃរូងភ្នំ ជញ្ជាំងថ្មបានរលាយបាត់ទៅវិញដោយស្ងប់ស្ងាត់ ដោយបានបង្កើតជារន្ធមួយដែលមានទំហំប៉ុនក្បាលមនុស្ស។

បន្ទាប់ពីបានលាតដៃទៅជូតញើសចេញពីថ្ងូររបស់គេ ស៊ាវ យ៉ាន បានដើរថយក្រោយពីរជំហានតូច ហើយងើបក្បាលឡើង។ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងតែឆាបឆេះឡើង។ ទោះបីជាបេះដូងរបស់គេបានខិតខំប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីស្ងប់ស្ងាត់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែបាតដៃរបស់គេនៅតែញ័រដោយមិនដឹងខ្លួនដដែល។

«តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេចបន្ទាប់ទៀត?» ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្ខំចិត្តធ្វើជាស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលសំឡេងដ៏ញ័ររបស់គេបានសួរឡើង។

«ថាមពលដែលបង្កើតឡើងពីការលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ នឹងមានភាពខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យបំផុត។ ដូចនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងប្រើប្រាស់ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Strength) របស់ខ្ញុំ ដើម្បីឡោមព័ទ្ធរូងភ្នំទាំងមូលនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ជាងពាក់កណ្តាលនៃភ្នំនេះ អាចនឹងត្រូវដុតបំផ្លាញដោយ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ មុនពេលឯងអាចលេបត្របាក់វាបានទាំងស្រុងជាក់ជាមិនខាន។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ ខណៈដែលគេបានទះស្មារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដើម្បីលួងលោមគេ។

«បាទ។» ស៊ាវ យ៉ាន ប្រញាប់ងក់ក្បាល។

«ទោះបីជាការនិយាយបែបនេះអាចនឹងស្តាប់ទៅមិនសិរីសួស្តីក៏ដោយ ប៉ុន្តែដើម្បីជាការធានារ៉ាប់រង ឯងគួរតែអង្គុយនៅលើកំពូលនៃផ្កាឈូកបៃតងទៅចុះ។ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើង ផ្កាឈូកបៃតងអាចការពារជីវិតរបស់ឯងបាន។ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីជាមានខ្ញុំក៏ដោយ ក៏វាពិតជាមានភាពពិបាកក្នុងការជួយសង្គ្រោះឯងនៅក្នុងមួយរំពេច ដែលត្រូវការដើម្បីសង្គ្រោះជីវិតរបស់ឯងដែរ។ យ៉ាងណាមិញ ឯងត្រូវតែលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ទៅក្នុងរាងកាយរបស់ឯង។ នោះគឺជាសកម្មភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត។» យ៉ាវ ឡៅ ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត មុនពេលនិយាយទាំងទាល់តម្រិះ។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ រួចងក់ក្បាល។ ចុងជើងរបស់គេបានធាក់ដីថ្នមៗ ហើយរាងកាយរបស់គេបានអណ្តែតខ្លួនយ៉ាងស្រទន់ទៅលើជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតង។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានងាកក្បាលទៅប្រឈមមុខនឹង យ៉ាវ ឡៅ។

«លេបត្របាក់​ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម សិនទៅ។ បើគ្មានការការពារពីស្រទាប់ឈាមស្តើងដែលបង្កើតឡើងទេ វាពិតជាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការចូលទៅជិត ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ឯងនាពេលនេះ។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ គេបានកោងបាតដៃរបស់គេបន្តិច ហើយស្រូបយកដបត្បូងភក់តូចមករកដៃរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីបានផ្អៀងដបត្បូងភក់ ថ្នាំគ្រាប់ដែលមានទំហំប៉ុនភ្នែកនាគមួយគ្រាប់ ដែលកំពុងតែបញ្ចេញពន្លឺស្រអាប់ថ្នមៗ បានរមៀលចូលទៅក្នុងដៃរបស់គេ។

ដោយកាន់ ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម នៅក្នុងដៃ ស៊ាវ យ៉ាន បានដាក់វាចំហៀងច្រមុះរបស់គេ រួចហិតវា។ ក្លិនដ៏ចម្លែកមួយបានគ្របដណ្តប់ចុងច្រមុះរបស់គេ ខណៈដែលអារម្មណ៍ត្រជាក់មួយប្រភេទ បានធ្វើឱ្យវិញ្ញាណរបស់គេស្ទើរតែញ័រអស់ពីរបីដង។

ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រមូលផ្តុំខ្សែភ្នែករបស់គេទៅលើថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៥ មួយគ្រាប់នេះ។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេភ្លាមៗ ធ្មេចភ្នែក រួចញាត់វាចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ។

នៅខណៈពេលដែល ថ្នាំគ្រាប់ផ្កាឈូកឈាម ចូលទៅក្នុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន វាបានប្រែប្រួលភ្លាមៗទៅជាថាមពលដ៏ត្រជាក់ និងងងឹតមួយខ្សែ ដែលបានចូលទៅក្នុងគ្រប់ ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ (Qi Paths) នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងលឿន។ ទីបំផុត ស្រទាប់ស្តើងដូចជាឈាមជាច្រើន បានជ្រៀតចូលទៅក្នុង ផ្លូវថាមពលកម្លាំងធាតុ និងសូម្បីតែឆ្អឹងរបស់គេបន្តិចម្តងៗ។

បន្ទាប់ពីការជ្រៀតចូលនៃស្រទាប់ឈាមស្តើង រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្សែឈាមស្រស់ៗបានចាប់ផ្តើមហូរចេញពីប្រហោងរោមរបស់គេ។ ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ស្រទាប់នៃឈាមស្រស់ពណ៌ក្រហមឆ្អៅ បានគ្របដណ្តប់ពេញរាងកាយរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យគេមានរូបរាងគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីឈាមស្រស់នេះបានលេចឡើង វាបានកកយ៉ាងលឿន ហើយទីបំផុតបានបង្កើតជា ស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម (Blood-colored cuticle)។ ស្រទាប់ការពារទាំងនេះបានគ្របដណ្តប់ដៃ និងជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ សូម្បីតែភ្នែករបស់គេ ក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់នៅក្នុងនោះទាំងស្រុងដែរ។

ស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាមនោះ ហាក់ដូចជាបានបង្កើតជាគ្រឿងក្រោះពណ៌ឈាមដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកមួយ ដែលមិនអាចឱ្យខ្យល់អាកាសបក់កាត់បានឡើយ ដោយបានការពារ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងណែននៅក្នុងនោះ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានលាតដៃរបស់គេយឺតៗ ដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ការពារពណ៌ឈាម រួចតម្រង់ទៅរក ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ នៅលើអាកាស។ កម្លាំងស្រូបមួយស្រាប់តែផ្ទុះឡើងចេញមក។

បន្ទាប់ពីការលេចឡើងនៃកម្លាំងស្រូប អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើអាកាសស្រាប់តែរីកធំឡើងភ្លាមៗ។ ត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ថាមពលបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តមួយ បានរីករាលដាលយឺតៗពីក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ហាក់បីដូចជាវាទើបតែត្រូវបានដាស់ឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេកអញ្ចឹង។

ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រមូលផ្តុំខ្សែភ្នែករបស់គេយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ទៅលើដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងតែរីកធំឡើង។ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា ប្រសិនបើគេចង់ឈរនៅលើកំពូលប្រាសាទមាសពីរ៉ាមីតនៃទ្វីបនេះ ការលេបត្របាក់ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតនេះ គឺជាជំហានដំបូងដែលមិនអាចជៀសវាងបានឡើយ!