ផ្លែផ្កានៃការខិតខំ

រូបរាងកាយមនុស្សអណ្តាតភ្លើងបានហោះកាត់ផ្ទៃមេឃ ហើយស្រាប់តែបង្អង់ល្បឿន រួចឈប់ទ្រឹងនៅលើអាកាសមួយសន្ទុះក្រោយមក។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សដ៏ក្រាស់ក្រែលនៅលើរាងកាយរបស់គេ ក៏បានចាប់ផ្តើមរលត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងបានរលាយបាត់ទៅទាំងស្រុង ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានភាពហ្មត់ចត់របស់យុវជនម្នាក់ត្រូវបានលេចចេញមក។

ភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់យុវជនម្នាក់នោះបានព្រិចថ្នមៗ នៅពេលដែលគេងើយក្បាលទៅក្រោយ។ ភាពចាស់ទុំ និងឆ្លងកាត់ទុក្ខលំបាកនៅក្នុងភ្នែករបស់គេ បានដកថយទៅវិញយ៉ាងលឿន ហើយភាពវៃឆ្លាត ព្រមទាំងភាពរស់រវើករបស់យុវជនម្នាក់ ក៏បានចូលមកជំនួសវិញ។

«លោកគ្រូ... កាលពីពេលបន្តិចនេះ... តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីករបស់គេថ្នមៗ ទាំងជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា ហើយសួរដោយសំឡេងស្រទន់។ ការសាកសួររបស់គេ ពិតណាស់គឺចង់ដឹងអំពីមូលហេតុដែលការវាយប្រហារដ៏ច្បាស់លាស់របស់ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) កាលពីមុន ស្រាប់តែត្រូវបានបំបែកខ្ចាត់ខ្ចាយយ៉ាងទាន់ភ្លាមៗបែបនេះ។

«វាគឺជាស្នាដៃរបស់អាល្អិតនៅក្នុងដៃអាវរបស់ឯងហ្នឹងហើយ...» យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ឆ្លើយតបទាំងទាល់តម្រិះ៖ «ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែ ‘អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់’ (Bone Chilling Flame) ជួយបិទបាំង ចំហាយ (Aura) របស់វាទេ ខ្ញុំបារម្ភថា យុន ជឺ (Yun Zhi) និងពួកមនុស្សពស់ ច្បាស់ជាអាចដឹងខ្លួនថា ចំហាយ នេះគឺជារបស់ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា (Queen Medusa) ជាក់ជាមិនខាន...»

«គឺជានាងអី?» ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គាំងស្មារតីមួយភ្លែត។ បាតដៃរបស់គេបានលូកចូលទៅក្នុងដៃអាវ ហើយចាប់ទាញយកពស់តូចប្រាំពីរពណ៌ ដែលមានរាងកាយកក់ក្តៅដូចជាត្បូងភក់ចេញមកយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ គេបានដាក់នាងនៅលើបាតដៃរបស់គេ ហើយសម្លឹងមើលទៅនាងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

ដោយមានអារម្មណ៍ដឹងពីការសម្លឹងមើលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ពស់តូចប្រាំពីរពណ៌ ក៏បានងើបក្បាលតូចរបស់នាងឡើងខ្ពស់ដែរ។ នាងបានព្រិចភ្នែកពណ៌ស្វាយស្រអាប់របស់នាង ដែលពោរពេញទៅដោយ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Strength)។ នាងបានហើមាត់ពស់របស់នាង រួចលៀនអណ្តាតពស់ចេញមកថ្នមៗ ហាក់ដូចជាមានបំណងចង់លិទ្ធមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អញ្ចឹង។

ដោយងាកក្បាលចេញបន្តិចដើម្បីគេចពីទង្វើដ៏ខូចខិលរបស់សត្វតូចនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានញញឹម ហើយសួរភ្លាមៗដោយសំឡេងស្រទន់ ប៉ុន្តែមានភាពម៉ឺងម៉ាត់បន្តិចថា៖ «លោកគ្រូ... តើអ្នកគិតថានាងបានចងចាំរឿងរ៉ាវចាស់ៗរបស់ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា ឡើងវិញហើយឬនៅ?»

«ខ្ញុំគិតថាមិនទាន់ទេ... ប្រសិនបើនាងបានចងចាំរឿងរ៉ាវឡើងវិញមែននោះ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា ច្បាស់ជាមិនព្រមនៅក្បែរឯងបែបនេះឡើយ ដោយសារតែចរិតលក្ខណៈដ៏មានមោទនភាព និងកាចឆ្នាសរបស់នាង... ខ្ញុំគិតថា ប្រហែលជាមកពីខ្ញុំមានបំណងចង់សម្លាប់ លំដាប់ស្តេច (Dou Wang) ទាំងប្រាំនាក់នៃកុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់កាលពីបន្តិចមិញនេះហើយ ទើបធ្វើឱ្យព្រលឹងរបស់ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា អាចទម្លុះរនាំងការពាររបស់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ (Seven-Colored Heaven Swallowing Python) មកមួយរំពេច។ ប៉ុន្តែបើមើលទៅលើស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ ខ្ញុំគិតថាព្រលឹងរបស់ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា ត្រូវបានបង្ក្រាបទៅវិញម្តងទៀតហើយ។» យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) បញ្ចេញមតិរបស់គេ។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដកដង្ហើមធំថ្នមៗ។ បាតដៃរបស់គេបានអង្អែលក្បាលរបស់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ ថ្នមៗ ហើយគេបានញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ រួចរអ៊ូថា៖ «អាល្អិតនេះពិតជាគ្រាប់បែកពេលវេលាមែន។ វាពិតជាពិបាកនិយាយណាស់ថាតើនៅពេលណា ទើប មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា នឹងលេចមុខចេញមកម្តងទៀត...»

«កាលពីមុន ខ្ញុំធ្លាប់បានប្រាប់ឯងអំពីរឿងនេះរួចហើយ ប៉ុន្តែឯងនៅតែជម្នះចង់រក្សានាងទុកនៅក្បែរខ្លួន។» យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) សើចចំអកដោយក្តីរីករាយ។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អង្អែលក្បាលរបស់គេ ហើយសម្លឹងមើលទៅ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ ដ៏គួរឱ្យស្រលាញ់ មុនពេលនិយាយទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «នេះក៏ព្រោះតែការទាក់ទាញដ៏ខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យរបស់សត្វតូចនេះដែរ... ខ្ញុំសង្ឃឹមថាវាច្បាស់ជានឹងអាចបន្តបង្ក្រាបព្រលឹងរបស់ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា ទៅចុះ។»

ដោយដកយកដប ខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយ (Amethyst Lion Birth Essence) មួយដបចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ គេ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានស្រក់វាពីរបីដំណក់ទៅឱ្យ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌។ សត្វតូចម្នាក់នោះបានលៀនអណ្តាតពស់របស់វាចេញមកដោយភាពពេញចិត្ត មុនពេលវាវារចូលទៅក្នុងដៃអាវរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទាំងខ្ជិលច្រអូស។

បន្ទាប់ពីបានលួងលោម ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ រួចរាល់ហើយ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលកាត់វាលខ្សាច់នៅខាងក្រោម ហើយបានចុះចតបន្តិចម្តងៗទៅលើទីតាំងជាក់លាក់មួយនៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ គេបានបន្ទាបក្បាលចុះ ហើយសម្លឹងមើលទៅលើខ្សាច់ពណ៌លឿងនៅក្រោមជើងរបស់គេ ទាំងនិយាយដោយស្រទន់ថា៖ «គួរតែជាកន្លែងនេះហើយ។»

បាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ត្រូវបានបើកចេញយឺតៗ ដោយតម្រង់ទៅរកទួលខ្សាច់ ហើយគេបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់បន្តិច។ កម្លាំងស្រូបដ៏ធំសម្បើមមួយ ស្រាប់តែផ្ទុះឡើងចេញពីបាតដៃរបស់គេ។ ស្ថិតក្រោមគ្រប់គ្រងកម្លាំងស្រូបនោះ ខ្សាច់ពណ៌លឿងនៅក្នុងតំបន់ខាងក្រោម បានសម្រុកបាញ់ឡើងទៅលើមេឃភ្លាមៗ។

នៅពេលដែលខ្សាច់ពណ៌លឿងត្រូវបានដកចេញ រន្ធដ៏ខ្មៅងងឹតមួយដែលមានជម្រៅពីរបីម៉ែត្រ បានលេចឡើងនៅខាងក្រោមជើងរបស់គេ។ ជើងបល្ល័ង្កផ្កាឈូកពណ៌បៃតងមួយដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺស្រអាប់ បានអណ្តែតខ្លួននៅក្នុងរន្ធនោះ។

នៅពេលឃើញថា អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame) ស្ថិតក្នុងសភាពសុវត្ថិភាពទាំងស្រុង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរទ្រូង។ គេបានធ្វើសញ្ញាដៃហៅ ហើយផ្កាឈូកបៃតងនោះបានប្រែប្រួលភ្លាមៗទៅជាពន្លឺពណ៌បៃតងមួយខ្សែ បាញ់សំដៅមករកបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានកាន់បល្ល័ង្កផ្កាឈូកបៃតងនៅក្នុងដៃរបស់គេ ហើយសង្កេតមើលកូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតូចល្អិតដែលកំពុងតែឆាបឆេះឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ដោយខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញទៅដោយភាពជ្រកកោន និងក្តីរំភើបយ៉ាងខ្លាំង។

«តោះទៅកាន់ផ្នែកខាងក្រៅនៃវាលខ្សាច់ទៅ។ កន្លែងនោះគួរតែមានសុវត្ថិភាពជាងនេះបន្តិច។ បន្ទាប់ពីនោះ ស្វែងរកកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់មួយ ហើយលេបចូលនូវ ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ (Heavenly Flame) តែម្តងទៅ!» ដោយហាក់ដូចជាយល់ដឹងពីក្តីប្រាថ្នាចង់បាន ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ នៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) បានផ្តល់អនុសាសន៍ភ្លាមៗ។

«បាទ!» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ គេបានយក ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល (Energy Recovery Pill) មួយគ្រាប់ចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចបោះវាចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ។ គេបានទំពារវាថ្នមៗ រួចលេបវាចូលទៅក្នុងរាងកាយ។ បន្ទាប់មក គេបានកាន់បល្ល័ង្កផ្កាឈូកបៃតង ហើយចាប់ផ្តើមហោះហើរយ៉ាងលឿន សំដៅទៅកាន់តំបន់ខាងក្រៅនៃវាលខ្សាច់។

ខណៈពេលដែលរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានបាត់ស្រមោលទៅក្នុងផ្ទៃមេឃដែលពោរពេញទៅដោយខ្សាច់ពណ៌លឿង ការប្រយុទ្ធដ៏រំភើបញាប់ញ័រដើម្បីដណ្តើមយក ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ នៅក្នុង វាលខ្សាច់ ថាកឺ (Tager Desert) ទីបំផុតត្រូវបានបញ្ចប់ ជាមួយនឹងមនុស្សម្នាក់ដែលទទួលបានជ័យជំនះទាំងស្រុង។

បន្ទាប់ពីបានហោះហើរអស់រយៈពេលជិតកន្លះថ្ងៃ និងបានប្រើប្រាស់ ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល អស់ចំនួនដប់បីគ្រាប់នៅតាមផ្លូវ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទីបំផុតបានមកដល់តំបន់ខាងក្រៅនៃវាលខ្សាច់ ថាកឺ។ ទិសដៅដែល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) កំពុងតែតម្រង់ទៅនាពេលនេះ គឺឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់មួយនៅលើផែនទី ដែលមានមនុស្សរស់នៅតិចតួចបំផុត ដោយសារតែគេត្រូវការកន្លែងមួយដែលដាច់ស្រឡះពីគេឯងទាំងស្រុង។

នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅគគុកនៅលើមេឃបានលិចចុះបន្តិចម្តងៗ ហើយបានធ្លាក់ចុះទៅក្រោមជើងមេឃទាំងស្រុង ទីបំផុតមានស្មៅក្រៀមស្វិតពីរបីដើមបានលេចឡើងនៅក្នុងវាលខ្សាច់ពណ៌លឿងដ៏ឯកោ។ គេបានហោះហើរបន្តទៅមុខទៀតមួយសន្ទុះ ហើយពណ៌បៃតងស្រស់បំព្រងមួយ បានលេចឡើងនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់គេម្តងទៀត។ នៅឯជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយ កំពូលភ្នំតូចមួយនៃភ្នំដ៏ខ្ពស់ត្រដែត បានចាប់ផ្តើមលេចរូបរាងឡើងបន្តិចម្តងៗ។

នៅពេលឃើញការលេចឡើងនៃកំពូលភ្នំ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលបានធ្វើដំណើរយ៉ាងវែងឆ្ងាយពេញមួយថ្ងៃ ទីបំផុតបានដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែង ខណៈដែលគេបានគ្រវីដៃដ៏រឹងរបស់គេ។ ស្លាបពពកពណ៌ស្វាយ (Purple Cloud Wings) ដែលធ្លាប់តែលេចឡើង និងបាត់ទៅវិញដោយសារតែការអស់ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) នោះ បានប្រែជាមានភាពរស់រវើកឡើងវិញខ្លាំងជាងមុន។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានបក់ស្លាបរបស់គេ ប្រែប្រួលទៅជាពន្លឺពណ៌ខ្មៅមួយខ្សែ ហើយបាញ់សំដៅត្រង់ទៅកាន់ភ្នំដ៏ខ្ពស់ត្រដែតនៅចម្ងាយនោះ។

ដប់នាទីក្រោយមក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានចុះចតនៅឯជើងភ្នំ ដោយបានបណ្តាលឱ្យមានធូលីដីហុយទ្រលោមឡើង។ នាពេលនេះ អាវធំពណ៌ខ្មៅនៅលើរាងកាយរបស់គេ ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ខ្សាច់ពណ៌លឿងតូចល្អិត។ គេបានជូតញើសដែលលាយឡំជាមួយខ្សាច់ចេញពីក្បាលរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីដៃអាវរបស់គេបានជូតមុខដោយចៃដន្យ គេក៏បានធ្វើឱ្យវាប្រឡាក់ប្រឡូកទាំងស្រុង ហើយមើលទៅមានសភាពរញ៉េរញ៉ៃខ្លាំងណាស់។

បន្ទាប់ពីបានចុះចត ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មានសភាពស្លេកស្លាំង និងម៉ឺងម៉ាត់បន្តិច។ គេបានដាក់បល្ល័ង្កផ្កាឈូកបៃតងនៅក្បែរខ្លួនយ៉ាងលឿន ហើយប្រញាប់យក ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល មួយគ្រាប់ចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចញាត់វាចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ។ គេមិនទាំងមានពេលនិយាយជាមួយ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ផង ក៏បានប្រញាប់ប្រញាល់អង្គុយក្នុងទម្រង់ដាំដុះ ហើយចាប់ផ្តើមចូលទៅក្នុងរបៀបដាំដុះ ដើម្បីស្តារ កម្លាំងធាតុ របស់គេឡើងវិញ។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ត្រូវបានគាំទ្រដោយ ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល នៅក្នុងការប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើររបស់គេ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា ថ្នាំគ្រាប់ថាមពលគឺជាវត្ថុខាងក្រៅតែប៉ុណ្ណោះ។ ការពឹងផ្អែកលើពួកវាដដែលៗដើម្បីស្តារ កម្លាំងធាតុ នឹងធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេបង្កើតជាការទម្លាប់ពឹងផ្អែកលើវាដោយងាយស្រួល។ ប្រសិនបើគេបន្តប្រើប្រាស់វាដដែលៗក្នុងរយៈពេលយូរ សមត្ថភាពរបស់រាងកាយគេក្នុងការស្តារ កម្លាំងធាតុ ដោយខ្លួនឯង អាចនឹងធ្លាក់ចុះបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់កម្រិតដែលថា នៅទីបញ្ចប់ ការស្តារកម្លាំងធាតុណាមួយដោយគ្មានថ្នាំគ្រាប់ នឹងក្លាយទៅជាគ្មានប្រសិទ្ធភាពទាំងស្រុង...

វាពិតជាពិបាកក្នុងការស្រមៃណាស់ថា ប្រសិនបើ អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Practitioner) ម្នាក់ បាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការស្តារ កម្លាំងធាតុ ឡើងវិញ តើគេនៅតែអាចត្រូវបានគេហៅថាជា អ្នកហ្វឹកហាត់ ទៀតដែរឬទេ?

ដូចនេះ បន្ទាប់ពីបានប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ រឿងដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បន្ទាប់ពីការចុះចត គឺត្រូវប្រញាប់ប្រញាល់បើកដំណើរការ ផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ (Qi Paths) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ហើយចាប់ផ្តើមស្តារ កម្លាំងធាតុ ឡើងវិញ។

ពេលវេលានៃការដាំដុះបានបន្តអស់រយៈពេលប្រហែលមួយម៉ោង មុនពេល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បើកភ្នែករបស់គេឡើងយឺតៗ។ គេបានដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែង ដោយបញ្ចេញខ្យល់អាកាសមិនល្អពណ៌លឿងស្រអាប់ចេញមក។ បន្ទាប់ពីបានពត់កោងសាច់ដុំដែលរឹងរបស់គេ គេបានញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ ហើយនិយាយថា៖ «ទោះបីជា វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra) នាពេលបច្ចុប្បន្នបានវិវត្តទៅដល់ កម្រិតមធ្យមនៃ ថ្នាក់លឿង (Huang Class) បន្ទាប់ពីបានលេបចូល ‘ភ្លើងពណ៌ស្វាយ’ មកក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែជា វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Method) ថ្នាក់លឿង ដដែល។ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការគាំទ្រដល់ការប្រើប្រាស់របស់ខ្ញុំឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនមានចំនួន ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល ដ៏ច្រើនបែបនេះដើម្បីគាំទ្រខ្ញុំទេ ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនអាចស៊ូទ្រាំបានយូរដល់កម្រិតនេះឡើយ។ អើយ...»

«ហិហិ កុំបារម្ភអី។ លើកនេះ នៅពេលដែលឯងលេបចូល ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ បានសម្រេចជោគជ័យ វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង ច្បាស់ជានឹងអាចវិវត្តទៅជា ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan Class) ជាក់ជាមិនខាន។ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ ឯងដែលមាន វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង គួរតែអាចយកឈ្នះលើអ្នកខ្លាំងភាគច្រើនដែលមានកម្រិតវិធីសាស្ត្រដាំដុះដូចគ្នា...» យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) លួងលោមទាំងញញឹមស្រស់។

«សង្ឃឹមថាអញ្ចឹងចុះ។ ខ្ញុំនឹងខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។»

ដោយងាកក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សម្លឹងមើលទៅលើបល្ល័ង្កផ្កាឈូកបៃតងដ៏ស្រស់ស្អាតនៅលើដី ហើយបានខាំបបូរមាត់របស់គេយ៉ាងណែន។ ភាពរឹងរូសមួយបានលេចចេញមកថ្នមៗពីបបូរមាត់ដែលខាំយ៉ាងណែននោះ។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មិនមានការសង្ស័យបន្តិចសោះឡើយ ចំពោះថាមពលដែលផ្ទុកនៅក្នុង ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’។ ទោះបីជាការវិវត្តនៃ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ឆ្លងកាត់ថ្នាក់នីមួយៗ ត្រូវការថាមពលដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ ដែលមានចំនួនច្រើនជាងដប់ដងរវាងកម្រិតនានា ដូចជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) និង លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ជឿជាក់ថា អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ពិតជាមានផ្ទុកនូវថាមពលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនេះជាក់ជាមិនខាន! បើមិនដូច្នេះទេ វាក៏គ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យអ្នកខ្លាំងរាប់មិនអស់នៅក្នុងទ្វីបនេះ ត្រូវគោរពកោតខ្លាចចំពោះវាឡើយ។

បន្ទាប់ពីបានដកដង្ហើមវែងៗយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធនៃភ្នំ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានលើកបល្ល័ង្កផ្កាឈូកបៃតងមកដាក់នៅពីមុខគេ។ ភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើកូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅចំកណ្តាលផ្កាឈូក ដែលពោរពេញទៅដោយភាពរស់រវើក។ ភាពពេញចិត្ត និងភាពល្វីងជូរចត់ស្រអាប់មួយ បានភ្លឺកាត់ផ្ទៃមុខរបស់គេ។

កាលពីពីរឆ្នាំមុន នៅពេលដែលគេទើបតែទទួលបានគម្ពីររមូរបែបបុរាណពណ៌ខ្មៅដ៏អាថ៌កំបាំងនោះ គេបានយល់ដឹងនៅកន្លែងណាមួយជ្រៅនៅក្នុងចិត្តរបស់គេថា... ការស្វែងរក ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ នឹងក្លាយជាបេសកកម្មពេញមួយជីវិតរបស់គេ។

មានតែតាមរយៈការលេបចូល ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ដដែលៗប៉ុណ្ណោះ ទើបគេអាចឈានជើងបន្តិចម្តងៗទៅកាន់កំពូលបាន។ ប្រសិនបើគេចង់ឈរនៅលើកំពូលប្រាសាទមាសពីរ៉ាមីតនៃទ្វីបនេះ ហើយសម្លឹងមើលទៅលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង គេត្រូវតែដាក់ចុះនូវការខិតខំប្រឹងប្រែងដ៏ឆ្កួតលីលាបែបនេះ!

ក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ហាក់ដូចជាបានដើរកាត់ពាក់កណ្តាលនៃ ចក្រភព ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) ដើម្បីទទួលបាន ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’។ កាលពីពេលនោះ នៅក្នុងពិភពម៉ាម៉ាក្រោមដី វាពិតជាពិបាកក្នុងការស្រមៃណាស់ថា តើ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មានក្តីរំភើបចិត្តខ្លាំងប៉ុណ្ណានៅក្នុងចិត្តរបស់គេ នៅពេលដែលគេបានដឹងថាមាន ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ មានវត្តមាននៅទីនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលគេទទួលបានត្រឹមតែផ្កាឈូកបៃតងទទេស្អាតមួយ បន្ទាប់ពីបានប្រយុទ្ធស្ទើរតែស្លាប់រស់ជាមួយ សត្វពស់វិញ្ញាណភ្លើងក្បាលពីរ (Two-Headed Flame Spirit Serpent) ពីរបីដង គេមានការខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែគេនៅតែមិនជ្រើសរើសការបោះបង់ចោលឡើយ។

ដូចនេះ ភាពរឹងរូសរបស់គេបានធ្វើឱ្យមានសកម្មភាពបន្តបន្ទាប់ ដែលច្បាស់ជានឹងធ្វើឱ្យអ្នកណាដែលបានឮអំពីរឿងនេះ មានអារម្មណ៍ថា ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គឺខួរក្បាលមិនប្រក្រតី (ឬ ឆ្កួតលីលា) ជាមិនខាន។

ជាមួយនឹងកម្លាំងត្រឹមតែ លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ប៉ុណ្ណោះ គេបានចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ឯកោតែម្នាក់ឯង ហើយបានសម្រុកចូលទៅក្នុងទឹកដីនៃកុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់ ដែលពួកមនុស្សទូទៅចាត់ទុកថាជាកន្លែងហាមឃាត់។ គេបានធ្វើរឿងទាំងអស់នេះដោយខ្លួនឯងទាំងស្រុង។ ក្នុងកំឡុងពេលធ្វើដំណើរនៅក្នុងវាលខ្សាច់ គេបានរាំលេងនៅលើកន្ត្រៃរបស់ព្រះមច្ចុរាជ ប៉ុន្តែនៅតែអាចគេចផុតពីមុខដាវរបស់វា ដែលហៀបនឹងយកព្រលឹងរបស់គេទៅបាត់ទៅហើយ...

ដោយសារតែភាពក្លាហាន និងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គេ យុវជនដ៏មានសំណាងម្នាក់នេះ បានក្លាយជាអ្នកឈ្នះដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងល្បែងដណ្តើមយក ‘អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌’ ដែលសូម្បីតែ លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ក៏មានតែឈរមើលពីចម្ងាយតែប៉ុណ្ណោះ។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានខិតខំប្រឹងប្រែងអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ ដើម្បីទទួលបានកូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតូចល្អិតនេះ។ ថ្ងៃនេះ ទីបំផុតគេទទួលបានអ្វីដែលគេចង់បាន ខណៈដែលគេបានឱបវាជាប់នឹងទ្រូងរបស់គេ។ នេះគឺជាកាដូនៃជ័យជំនះដែលជារបស់គេផ្ទាល់។

ដោយងើបក្បាលឡើងយឺតៗ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សម្លឹងមើលទៅព្រះច័ន្ទកោងនៅលើមេឃ ហើយបានបើកមាត់របស់គេបន្តិចម្តងៗ។ មួយខណៈក្រោយមក សំឡេងស្រែកគ្រហឹមថ្នមៗដ៏ក្មេងខ្ចី និងស្អកបន្តិច ដែលផ្ទុកនូវក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង បានលាន់ឮរំពងពេញផ្ទៃមេឃនៅពីលើភ្នំ។

ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅងងឹតបានញ័របន្តិច ហើយរូបរាងកាយរបស់ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) បានលេចឡើងភ្លាមៗនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ គេបានបន្ទាបក្បាលចុះដើម្បីសម្លឹងមើលរាងកាយដែលតានតឹងរបស់យុវជន ដែលត្រូវបានបង្ខាំងទុករហូតដល់វាញ័រតិចៗ។ ភាពធូរស្រាល និងភាពទន់ភ្លន់មួយ បានភ្លឺកាត់ភ្នែកដ៏ចាស់ជរា និងស្រអាប់របស់គេ។

ក្នុងកំឡុងពេលពីរឆ្នាំមកនេះ គេបានកំដរ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សង្កេតមើលការលូតលាស់របស់គេ សង្កេតមើលការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គេ និងសង្កេតមើលពីរបៀបដែលគេបានបំបែកដែនកំណត់របស់ខ្លួនឯងម្តងហើយម្តងទៀត នៅក្នុងការប្រយុទ្ធ និងការដាំដុះ។

ការខិតខំប្រឹងប្រែងអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំរបស់គេ ទីបំផុតបានហុចផ្លែផ្កាហើយ!