តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់

នៅក្រោមមេឃដ៏ស្រឡះ និងក្តៅហែង ព្រះអាទិត្យដ៏ធំសម្បើមបានព្យួរនៅខាងលើខ្ពស់ មិនខុសពីដុំភ្លើងដ៏ធំដែលកំពុងបញ្ចេញកម្តៅមិនឈប់ឈរឡើយ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅក្រហាយបានសាយភាយពេញវាលខ្សាច់ពណ៌មាស ចំអិនគ្រាប់ខ្សាច់តូចៗឱ្យក្លាយជាបំណែកលោហៈតូចៗដ៏ក្តៅគគុក។

ដោយសារតែសីតុណ្ហភាពខ្ពស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ខ្សែខ្យល់ក្តៅបានហក់ឡើងពីខ្សាច់ពណ៌លឿង ធ្វើឱ្យខ្យល់ឡើងកម្តៅរហូតដល់មានសភាពវក់វី និងមើលទៅហាក់ដូចជារូបភាពបំភាន់ភ្នែក។

នៅក្នុងវាលខ្សាច់ដែលគ្មានទីបញ្ចប់ រូបរាងមនុស្សក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅស្រាប់តែលេចឡើង។ តាមរយៈទឹកមុខដែលហត់នឿយនឹងការធ្វើដំណើរ វាច្បាស់ណាស់ថាគេបានស្នាក់នៅក្នុងវាលខ្សាច់នេះអស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ។

រូបរាងមនុស្សនោះបានបោះជំហានយ៉ាងធ្ងន់ៗ ខណៈដែលគេកំពុងឡើងលើទួលខ្សាច់ដ៏ខ្ពស់មួយយឺតៗ។ គេសម្លឹងមើលទៅគ្រប់ទិសទី មុននឹងដកផែនទីស្បែកពពែមួយចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងពិនិត្យមើលផ្លូវយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ននៅលើនោះ។

«តាមរយៈផ្លូវនៅលើផែនទី ពួកយើងហាក់ដូចជាកំពុងខិតជិតដល់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ (Tager Desert) បន្តិចម្តងៗហើយ...» ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានអូសតាមខ្សែផ្លូវ ខណៈដែលវាផ្លាស់ទីយឺតៗពេញផែនទី។ បន្ទាប់មក គេលិទ្ធបបូរមាត់ដ៏ស្ងួតរបស់គេ រួចរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង។

«ហ៊ឺ។ វាលខ្សាច់ តាគ័រ ដ៏ចង្រៃនេះ។ វាមិនធំពេកទេដឹង... ការមកដល់ទីនេះពីទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Rock Desert City) ប្រើពេលកន្លះខែទៅហើយ។ ប្រសិនបើផែនទីនេះមិនបានបង្ហាញពីចំណុចផ្គត់ផ្គង់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ឱ្យច្បាស់លាស់ទេ នោះការធ្វើដំណើរនេះច្បាស់ជា ‘គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍’ ជាងនេះមិនខាន...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ។ គេព្យាយាមស្វែងរកក្តីសុខក្នុងស្ថានភាពលំបាក ខណៈដែលញញឹមទាំងអស់សង្ឃឹម។

ចាប់តាំងពី ស៊ាវ យ៉ាន ចាកចេញពីទីក្រុងថ្មខ្មៅ គេបានធ្វើតាមផ្លូវនៅលើផែនទីនេះ ខណៈដែលដើរឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ។ ដោយសារតែអាកាសធាតុនៅក្នុងវាលខ្សាច់គឺមិនអាចស្មានដឹងជាមុនបាន ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រើសរើសតែពេលវេលាដែលមានសុវត្ថិភាពប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីលាតត្រដាង ស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) និងហោះហើរឱ្យលឿន។ ក្នុងអំឡុងពេលភាគច្រើន គេជ្រើសរើសការដើរដោយជើង។

ក្រៅពី សត្វវេទមន្ត (Magic Beasts) ដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងស្រទាប់ខ្សាច់នៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ អ្វីដែលមនុស្សភ័យខ្លាចបំផុតនោះគឺ មនុស្សពស់ (Snake-People) នៅក្នុងវាលខ្សាច់នេះឯង។ កម្រមានមនុស្សនៅក្នុងវាលខ្សាច់ណាដែលចង់ក្លាយជាសត្រូវជាមួយពួកគេណាស់។ យ៉ាងណាមិញ សមត្ថភាពរបស់មនុស្សពស់ក្នុងការបញ្ជាពស់ពិសឱ្យវាយឆ្មក់សត្រូវដោយស្ងាត់ៗ គឺជាអ្វីដែលពិបាកការពារបំផុត។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សពស់ ទាំងនេះ ដែលជាបញ្ហាដ៏ធំសម្រាប់មនុស្សធម្មតា មិនបានបង្កជាបញ្ហាដល់ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ ដោយសារគេមានផែនទីដ៏ច្បាស់លាស់ និងជំនួយពី ថាមពលខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Perception) ដ៏ខ្លាំងក្លារបស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao)។ រាល់ពេលដែលមានគ្រោះថ្នាក់ខិតជិតមកដល់ ស៊ាវ យ៉ាន អាចម្ចាស់ការក្នុងការចៀសវាងកងល្បាតរបស់កុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់បានយ៉ាងងាយស្រួល។

ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើគេមិនអាចចៀសវាងការជួបជាមួយមនុស្សពស់បាន ស៊ាវ យ៉ាន ក៏មិនមានបំណងបង្ហាញក្តីមេត្តាដែរ។ គេបានប្រើបច្ចេកទេសលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរដើម្បីសម្លាប់ពួកគេ មុនពេលដែលមនុស្សពស់អាចផ្តល់សញ្ញាព្រមានណាមួយ... គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា តើវាជារឿងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់កម្រិតណា ប្រសិនបើគេត្រូវបានដេញតាម និងឡោមព័ទ្ធដោយមនុស្សពស់មួយចំនួនធំនៅក្នុងវាលខ្សាច់ តាគ័រ នេះ។

ទោះបីជាមានជំនួយពី ស្លាបពពកស្វាយ និងផែនទីក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែប្រើពេលកន្លះខែដើម្បីមកដល់ទីនេះពីតំបន់ខាងក្រៅនៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ។ ហេតុផលនេះហើយ ទើបមិនចម្លែកទេដែល ស៊ាវ យ៉ាន ត្អូញត្អែរអំពីពេលវេលាដែលកន្លងផុតទៅ ជាមួយនឹងសំណើចជូរចត់ និងអស់សង្ឃឹម។

ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចង្អុលទៅផ្លូវដែលគេកំពុងនៅ និងអូសវា រហូតដល់ឈប់នៅត្រង់ចំណុចពណ៌ក្រហមដែលតំណាងឱ្យគ្រោះថ្នាក់។ មានចំណុចពណ៌ក្រហមតូចៗសរុបចំនួន ៨ នៅលើផែនទីទាំងមូល ដែលត្រូវបានដាក់នៅទីតាំងផ្សេងៗគ្នា។

ក្រៅពីកុលសម្ព័ន្ធតូចៗមួយចំនួន មានកុលសម្ព័ន្ធធំៗសរុបចំនួន ៨ ក្នុងចំណោមពូជសាសន៍មនុស្សពស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ តាគ័រ។ ចំណុចក្រហមទាំង ៨ នោះតំណាងឱ្យទីតាំងកុលសម្ព័ន្ធនៅលើផែនទី។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលខ្លាំងបំផុតក្នុងចំណោមពូជសាសន៍មនុស្សពស់ និងមានឋានៈខ្ពស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់។ ក្រៅពី មហេសី មេឌូសា (Queen Medusa) ពួកគេមិនទទួលស្គាល់បុគ្គលណាផ្សេងទៀតជាមេកើយរបស់ពួកគេឡើយ។

ក្រុមកុលសម្ព័ន្ធធំៗទាំង ៨ គ្រប់គ្រងតំបន់ផ្សេងៗគ្នានៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ។ នៅក្នុងផ្នែកនេះនៃតំបន់ខាងក្នុងវាលខ្សាច់ ផ្លូវដែលត្រូវបានគូសនៅលើផែនទីត្រូវបានរារាំងដោយចំណុចពណ៌ក្រហមដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងចង្អុលបង្ហាញ។

«ពិតជាស៊យមែន...» ជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងមើលចំណុចពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំទាំងអស់សង្ឃឹម។ នៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធខ្នាតធំទាំងនេះ ជាធម្មតាមានមនុស្សពស់កម្រិត លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ឬសូម្បីតែ លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang)។ ដូច្នេះ ការចង់ចូលទៅដោយមិនឱ្យអ្នកណាម្នាក់ដឹង គឺជារឿងដែលមិនអាចទៅរួចឡើយ។

«មើលទៅខ្ញុំត្រូវធ្វើដំណើរវាងវិញហើយ...» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល និងញញឹមជូរចត់។ ទោះបីជាមានលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ជាសន្លឹកបៀរលាក់ក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចដើររាតត្បាតក្នុងវាលខ្សាច់ តាគ័រ ដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នបានឡើយ។ មនុស្សពស់មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីអាចប្រយុទ្ធជាមួយអាណាចក្រ ជាម៉ា (Jia Ma Empire) ដ៏ធំសម្បើមអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំដោយមិនត្រូវបានកម្ទេច។ ដូច្នេះ ការរកបញ្ហាតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងទឹកដីរបស់មនុស្សពស់ គឺជាទង្វើដ៏ល្ងង់ខ្លៅបំផុត។

«ប៉ុន្តែមុននឹងចូលទៅកាន់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ មើលទៅខ្ញុំគួរតែបំពេញប្រភពទឹករបស់ខ្ញុំជាមុនសិន... វាលើសពីមួយថ្ងៃហើយចាប់តាំងពីការស្តុកទុករបស់ខ្ញុំអស់រលីង។» សម្លឹងមើលទៅចិញ្ចៀនរក្សាទុកដែលទទេស្អាតគ្មានទឹក ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលផែនទី និងឈប់នៅត្រង់សញ្ញាតំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់ (Oasis) ដែលនៅជិតគេបំផុត។

«អ្ហឺ... កន្លែងនេះហាក់ដូចជានៅជិតកុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់បន្តិចហើយ...» បន្ទាប់ពីឃើញសញ្ញាតំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលចំណុចពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលហាក់ដូចជានៅទល់មុខសញ្ញានោះ រួចគេក៏ជ្រួញចិញ្ចើមដោយមិនដឹងខ្លួន។

«ជាអកុសល វាមានតែតំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់មួយនេះគត់ក្នុងរង្វង់ ៥០ គីឡូម៉ែត្រ...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូតិចៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេគ្រវីក្បាលទាំងអស់សង្ឃឹម និងទុកផែនទីចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ «ទោះបីជាវាមើលទៅជិតនៅលើផែនទី ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាចម្ងាយពិតប្រាកដគួរតែមានយ៉ាងហោចណាស់ពីរបីគីឡូម៉ែត្រ... ខ្ញុំនឹងចាកចេញឱ្យលឿនបន្ទាប់ពីបានទឹកខ្លះ។ មនុស្សពស់មិនគួរអាចកត់សម្គាល់ឃើញខ្ញុំឡើយ។»

បន្ទាប់ពីគេបានផ្តល់ទំនុកចិត្តដល់ខ្លួនឯងក្នុងចិត្តហើយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បោះជំហានយ៉ាងវែង និងដើរយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់ដែលនៅឆ្ងាយនោះ។

សេះអាចងាប់នៅពេលដែលវាប្រឹងរត់ឆ្ពោះទៅរកភ្នំដែលវាបានឃើញ។ ផែនទីក៏អាចធ្វើឱ្យមនុស្សរត់រហូតដល់ស្លាប់បានដែរ... ទោះបីជាផ្លូវនោះមើលទៅខ្លីបន្តិចនៅលើផែនទីក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវដើរសរុបចំនួន ៣ ម៉ោង។ លុះត្រាតែមេឃចាប់ផ្តើមងងឹតបន្តិចម្តងៗ ទើបជ្រុងមួយនៃតំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់ពណ៌បៃតងស្រស់នោះ លេចឡើងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

សម្លឹងមើលទៅតំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់តូចមួយដែលស្ថិតនៅកណ្តាលវាលទំនាប ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ គេរឹត ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងរបស់គេ និងសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅពេលដែលគេរកមិនឃើញដានរបស់មនុស្សពស់ គេក៏ប្រើសម្រស់មេឃដែលកំពុងងងឹត ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់យ៉ាងលឿន និងស្ងាត់ៗ។

ខណៈដែលគេខិតជិតដល់តំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់ ខ្យល់ក្តៅនៅជុំវិញក៏ចាប់ផ្តើមប្រែជាត្រជាក់ និងស្រស់ស្រាយ។ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនម្តងទៀត មុននឹងលោតចូលទៅក្នុងព្រៃពណ៌បៃតងស្រស់។ រាងកាយរបស់គេត្រូវបានលាក់បាំងបន្តិចម្តងៗនៅក្នុងស្លឹកឈើ។

ស៊ាវ យ៉ាន ស្រូបយកក្លិនក្រអូបនៃស្មៅតូចៗនៅក្បែរខ្លួនថ្នមៗ មុនពេលដកដង្ហើមចេញដោយផាសុកភាព។ នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ពណ៌បៃតងបន្តិចបន្តួចនេះក៏ត្រូវបានមនុស្សចាត់ទុកថាជាកំណប់ដែរ។ បាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប៉ះចង្ការបស់គេ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេធ្វើចលនាតាមព្រៃឈើ។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅគ្រប់ទិសទី ដើម្បីស្វែងរកកន្លែងដែលមានប្រភពទឹក។

ខណៈដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងផ្លាស់ទីខ្សែភ្នែករបស់គេ គេក៏បានចូលជ្រៅទៅក្នុងតំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់បន្តិចម្តងៗ។ គេហៀបនឹងមានអារម្មណ៍ធុញថប់បន្តិចដោយសារតែការស្វែងរកប្រភពទឹកមិនឃើញ ស្រាប់តែគេបានឮសំឡេងទឹកខ្ចាយនៅខាងមុខបន្តិច។

នៅពេលបានឮសំឡេងទឹក ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំភ្លាមៗដោយភាពធូរស្រាល។ ភាពរំជើបរំជួលនៅក្នុងចិត្តរបស់គេក៏ត្រូវបានពន្លត់ដោយសំឡេងទឹកដ៏ថ្លាឈ្វេងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលដែលគេបម្រុងនឹងស្ទុះចេញពីព្រៃ ភ្នែករបស់គេដែលកំពុងសម្លឹងមើលតាមចន្លោះព្រៃ ស្រាប់តែឈប់ងក់។ រាងកាយរបស់គេបានអោនចុះភ្លាមៗ ហើយដង្ហើមរបស់គេត្រូវបានសង្កត់ឱ្យនៅកម្រិតទាបបំផុត។

នៅលើផ្លូវតូចមួយដែលនាំទៅដល់ផ្នែកម្ខាងទៀតនៃតំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់ ស្ត្រីមនុស្សពស់ពីរបីនាក់ដែលមានរាងកាយមាំមួន និងទឹកមុខត្រជាក់ស្រេប បានឈរស្ងៀម។ ក្រសែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ពួកគេបន្តសម្លឹងមើលព្រៃជុំវិញ ហើយពួកគេកាន់អាវុធយ៉ាងណែននៅក្នុងដៃ។ មើលទៅពួកគេហាក់ដូចជាបានរៀបចំខ្លួនរួចជាស្រេច ដើម្បីសម្លាប់អ្នកណាដែលហ៊ានចូលមកក្នុងតំបន់នេះ។

ប្រហែលជាដោយសារតែបរិស្ថានវាលខ្សាច់ហើយ ទើបស្ត្រីមនុស្សពស់ទាំងនេះមានស្បែកខ្មៅស្រអែម។ រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតបន្តិចបន្តួចរបស់ពួកគេ អមដោយភ្នែកដែលមានរាងដូចគ្រាប់ពេជ្រដ៏ប្លែក បានធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាមានភាពទាក់ទាញម្យ៉ាង ហើយចង្កេះដ៏សិចស៊ីរបស់ពួកគេគឺដូចជាពស់ទឹកអញ្ចឹង។ នៅក្នុងពិភពមនុស្ស នៅពេលណាដែលមានទាសករស្រីមនុស្សពស់សម្តែងរបាំដ៏ប្លែកភ្នែក វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលឃើញបុរសមួយចំនួននៅជុំវិញដែលកំពុងមើល និងមានស្មារតីទន់ជ្រាយ មានអារម្មណ៍រំជើបរំជួល និងមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពអៀនខ្មាស។

តាមពិតទៅ ស៊ាវ យ៉ាន នៅពេលនេះ មិនមានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការគយគន់ចង្កេះដ៏ទាក់ទាញរបស់ស្ត្រីមនុស្សពស់ឡើយ។ នៅពេលដែលគេក្រឡេកមើលស្ត្រីមនុស្សពស់ពីរបីនាក់នេះជាលើកដំបូង ទឹកមុខរបស់គេក៏ប្រែជាអាក្រក់បន្តិច។ មូលហេតុគឺដោយសារតែ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ ដ៏ពូកែរបស់គេ បានធ្វើឱ្យគេដឹងថា ក្នុងចំណោមស្ត្រីមនុស្សពស់ពីរបីនាក់នេះ តាមពិតមានកម្រិត លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ដល់ទៅ ៤ នាក់។ ចំណែកអ្នកដែលនៅសល់ គឺសុទ្ធតែជាកម្រិត លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ដ៏ខ្លាំងក្លា...

«ចង្រៃមែន... ហេតុអីបានជាពួកគេមកផ្តុំគ្នានៅទីនេះនៅពេលនេះ?» សម្លឹងមើលស្ត្រីមនុស្សពស់ដែលមានកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះ មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាចត់។ គេសើចជូរចត់តិចៗ ខណៈដែលគេផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកទៅជុំវិញ។ បន្ទាប់ពីសង្កត់ដង្ហើមឱ្យខ្សោយបំផុត គេក៏បានផ្លាស់ទីរាងកាយយឺតៗ និងធ្វើដំណើរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ និងប្រុងប្រយ័ត្នឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងដែលសំឡេងទឹកបន្លឺឡើង។

ដោយពឹងផ្អែកលើមេឃដែលចាប់ផ្តើមងងឹតបន្តិចម្តងៗ ជាសំណាងល្អ ស៊ាវ យ៉ាន បានចៀសផុតពីខ្សែភ្នែកពិនិត្យរបស់ក្រុមស្ត្រីមនុស្សពស់នេះ។ គេដើរតាមសំឡេងទឹក ហើយចុងក្រោយក៏ខិតជិតដល់ប្រភពទឹក។

ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានវែកស្លឹកឈើដោយស្ងាត់ៗ ខណៈដែលគេបាញ់ខ្សែភ្នែកចេញទៅ។ បឹងដ៏ថ្លាឆ្វេងមួយបានលេចឡើងក្នុងខ្សែភ្នែករបស់គេ។ ទឹកបឹងដ៏ថ្លានោះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានបាត់បង់ប្រភពទឹកអស់មួយថ្ងៃ មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏លេបទឹកមាត់បន្តិច។

ផ្លប...

ខណៈដែល ស៊ាវ យ៉ាន ពោរពេញដោយភាពរីករាយ និងគ្រោងនឹងទៅយកទឹក ស្រាប់តែសំឡេងទឹកបែកគ្នាបានទាញខ្សែភ្នែករបស់គេទៅ។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយរបស់គេក៏ប្រែរឹង។ មាត់របស់គេបានចំហ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅរូបរាងមនុស្សដែលបានលេចឡើងនៅត្រង់ចំណុចដែលទឹកបានបែកចេញពីគ្នា...

នៅក្នុងបឹងនោះ ខ្នងរបស់ស្ត្រីម្នាក់ដែលមានរូបរាងដ៏សិចស៊ី បានលេចចេញពីបាតបឹង។ ជាមួយនឹងខ្នងដែលបែរមករក ស៊ាវ យ៉ាន នាងបានគ្រវីសក់ដ៏វែងរបស់នាងដែលជាប់នឹងស្មាពណ៌សដូចព្រិល។ តំណក់ទឹកបានជាប់នៅលើស្បែករបស់នាង ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាផុយស្រួយណាស់។ តំណក់ទឹកបានហូរតាមស្មារបស់នាង និងរអិលកាត់ចង្កេះដ៏តូច និងសិចស៊ីបំផុតរបស់នាង ហើយចុងក្រោយក៏ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងបឹងវិញ បង្កើតជាលកទឹក។

ទោះបីជាពួកគេនៅឆ្ងាយពីគ្នាបន្តិចក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវភាពទន់ភ្លន់នៃចង្កេះដ៏តូចនោះ។ វាក៏ពិបាកនឹងស្រមៃដែរថា តើចង្កេះដ៏តូច និងទន់ភ្លន់នោះអាចរមួលទៅតាមជ្រុងដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលកម្រិតណា។

ស្ត្រីនោះបានប្រើដៃដ៏តូចរបស់នាងចាប់សក់វែងរបស់នាងដោយមិនបានប្រុងប្រយ័ត្ន និងបង្វិលខ្លួនយឺតៗ។

ខណៈដែលស្ត្រីនោះបង្វិលរាងកាយមក រាងកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់នាងត្រូវបានលេចចេញក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្លាមៗ។ បុគ្គលម្នាក់ដែលនៅតែជាកំលោះបរិសុទ្ធ មានអារម្មណ៍ថាឈាមរបស់គេកំពុងពុះកញ្ជ្រោលភ្លាមៗ...

រាងកាយដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលមើលទៅហាក់ដូចជាត្រូវបានឆ្លាក់ចេញពីត្បូងពណ៌ស គឺដូចជាស្នាដៃឯករបស់ឋានសួគ៌អញ្ចឹង។ ដើមទ្រូងដ៏មូលក្លំបានបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងមានមោទនភាពនៅក្នុងខ្យល់ដ៏ត្រជាក់ និងសើមបន្តិច។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ស្រទន់ រូបរាងរបស់នាងគឺទាំងគួរឱ្យស្រឡាញ់ និងមានមន្តស្នេហ៍។ ភ្នែកដែលមានរាងដូចគ្រាប់ពេជ្រដ៏ស្រស់ស្អាត មានបង្កប់នូវសំណើមដែលពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនា។