នារីពស់ យូ មី (Yue Mei)

ក្នុងចំណោមនារីដែល ស៊ាវ យ៉ាន ធ្លាប់ស្គាល់ ប្រសិនបើនិយាយអំពីភាពទាក់ទាញ និងស្រស់សោភា មានតែ យ៉ា ហ្វី (Ya Fei) មកពីទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចយកមកប្រៀបធៀបជាមួយនារីម្នាក់នេះបាន។

ក្អឹក... សម្លឹងមើលនារីដ៏ទាក់ទាញម្នាក់នេះ បំពង់ករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏កម្រើកបន្តិច។ បាតដៃរបស់គេបានរំកិលយឺតៗទៅកាន់ភ្លៅ រួចក៏ច្បិចយ៉ាងខ្លាំង។ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងបានធ្វើឱ្យគេដឹងខ្លួនឡើងវិញខ្លះ។ ខណៈដែលក្រឡេកកែវភ្នែកទៅកាន់ចំហៀងខ្លួនរបស់នាង គេបានរកឃើញកន្ទុយពស់ពណ៌បៃតងមួយនៅក្រោមទឹកបឹងដ៏ថ្លា។ វាបានគ្រវីទៅមក បញ្ចេញនូវអារម្មណ៍ទាក់ទាញ។

«មនុស្សពស់...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូតិចៗ។ ភ្នែករបស់គេរួមតូច ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ភាពតក់ស្លុតក៏បានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ គេបានដឹងថា ទោះបីជាមាន ថាមពលខាងវិញ្ញាណ ក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចដឹងថា នារីអាក្រាតកាយម្នាក់នេះបានឈានដល់កម្រិតណានោះទេ។

«រឿងនេះពិតជាលំបាកហើយ... នារីម្នាក់នេះយ៉ាងហោចណាស់ក៏ស្ថិតក្នុងកម្រិត លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ឬ លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) ដែរ។» លេបទឹកមាត់ ខណៈដែលស្មានដឹងពីកម្លាំងរបស់នាង ស៊ាវ យ៉ាន បម្រុងនឹងជ្រើសរើសការដកថយ ស្រាប់តែនារីអាក្រាតក្នុងបឹងនោះបានរំកិលភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាងមកកាន់ទីតាំងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេក៏និយាយក្នុងចិត្តដោយក្តីរំជើបរំជួលថា «តើនាងរកខ្ញុំឃើញដោយរបៀបណា បើមានលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ជួយលាក់បាំង ចំហាយកម្លាំង (Qi) របស់ខ្ញុំហើយនោះ?»

ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លាដូចទឹកជ្រលក់របស់នារីពស់ដ៏មានមន្តស្នេហ៍ បានសម្លឹងយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់កន្លែងដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងលាក់ខ្លួន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដៃដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងបានខ្ទប់បបូរមាត់ពណ៌ក្រហម ខណៈដែលនាងសើច៖ «អាល្អិតអើយ ចង់ចាកចេញបន្ទាប់ពីបានឃើញរាងកាយរបស់បងស្រីម្នាក់នេះហើយឬ?»

នៅពេលពាក្យសម្ដីទាំងនោះបានបញ្ចប់ ដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់នារីពស់ស្រាប់តែទះទៅលើផ្ទៃបឹងយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រួញទឹកមួយត្រូវបានបង្កើតឡើង។ បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាងបានហើរបន្តិច ហើយទឹកពិសពណ៌បៃតងមួយមាត់ត្រូវបានព្រួសចូលទៅក្នុងព្រួញនោះ។ បន្ទាប់មក នាងបានបាញ់ព្រួញទឹកដែលលាយឡំដោយពិសដ៏ខ្លាំងក្លានោះ ឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

ទោះបីជាសំឡេងរបស់នារីពស់មានភាពស្រទន់ ដូចជាសង្សារកំពុងផ្អែមល្ហែមដាក់គ្នាក៏ដោយ ប៉ុន្តែការវាយប្រហាររបស់នាងគឺសាហាវបំផុត។ ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានប៉ះដោយព្រួញពិសនោះ គេច្បាស់ជារងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ បើទោះជាមិនស្លាប់ក៏ដោយ។

ជាសំណាងល្អ ស៊ាវ យ៉ាន បានផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើនាងតាំងពីពេលដែលគេបានដឹងពីកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់នារីពស់នោះមកម្ល៉េះ។ ដោយឃើញថានាងបានវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវភ្លាមៗ គេក៏បានធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយរាងកាយរបស់គេក៏ហោះចេញទៅតាមដេក។

ឈី... ព្រួញទឹកបានខុសគោលដៅ ហើយធ្លាក់ចូលទៅក្នុងព្រៃ។ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ដើមឈើដែលស្ថិតនៅជុំវិញកន្លែងដែលព្រួញធ្លាក់ បានប្រែជាក្រៀមស្វិតក្លាយជាឈើងាប់ភ្លាមៗ។

ក្រឡេកមើលដើមឈើមួយចំនួនធំដែលកំពុងក្រៀមស្វិតនៅកន្លែងដែលគេធ្លាប់ឈរពីមុន ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់។ តើពិសរបស់នារីម្នាក់នេះមិនខ្លាំងពេកទេដឹង?

«ហ៊ី ហ៊ី ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាឯងពិតជាក្មេងប្រុសដ៏សង្ហាម្នាក់សោះ...» ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ស្ទុះចេញពីព្រៃ ភ្នែករបស់នារីពស់នៅក្នុងបឹងក៏ភ្លឺឡើង។ នាងមិនប្រកាន់ឡើយដែលរាងកាយផ្នែកខាងលើដ៏អាក្រាតរបស់នាងត្រូវបានបង្ហាញឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ឃើញ ខណៈដែលនាងសើច។

«កេ កេ បងស្រី អ្នកអាចងូតទឹកយឺតៗចុះ... ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ប៉ុណ្ណោះ។» ផ្តល់នូវសំណើចស្ងួតទៅកាន់នារីពស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានបែរមុខទៅរកបឹង ហើយដើរថយក្រោយយ៉ាងលឿន។

ដោយកត់សម្គាល់ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងដកថយយ៉ាងលឿន នារីពស់បានលើកបបូរមាត់របស់នាង។ ម្រាមដៃវែង និងតូចច្រឡឹងរបស់នាងត្រូវបានលើកឡើងយឺតៗ ហើយស្រាប់តែធ្វើចលនាដូចជាកំពុងរាំអញ្ចឹង។

ខណៈដែលម្រាមដៃដ៏ទន់ភ្លន់នោះធ្វើចលនា កម្លាំងដ៏ត្រជាក់មួយស្រាប់តែបាញ់ឆ្ពោះទៅកាន់ខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចេញពីព្រៃដ៏ក្រាស់។

មានអារម្មណ៍ពីកម្លាំងត្រជាក់ពីខាងក្រោយ ខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័រតិចៗ។ រាងកាយរបស់គេបានញ័រ ហើយអាវក្រៅ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ភ្លើងពណ៌ស្វាយបានគ្របដណ្តប់លើរាងកាយរបស់គេភ្លាមៗ។ គេបានគ្រវីខ្លួន ហើយខ្សែភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយបានបាញ់ទៅខាងក្រោយ និងបុកទង្គិចនឹងកម្លាំងត្រជាក់នោះ។ សំឡេងស្រាលមួយបានបន្លឺឡើង ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយក៏បាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។ កម្លាំងត្រជាក់នោះបានប្រែក្លាយទៅជាពស់តូចដែលមានពណ៌ចម្រុះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពស់តូចនេះបានក្លាយជាពស់អាំងទៅហើយ...

ក្រឡេកភ្នែកមើលពស់តូចពណ៌ចម្រុះនោះ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន កន្ត្រាក់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ របស់នេះមើលទៅតូចមែន ប៉ុន្តែពិសរបស់វាគឺខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជា លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ត្រូវបានវាចឹកក៏ដោយ ក៏ជីវិតរបស់គេនឹងត្រូវគំរាមកំហែង ប្រសិនបើគេមិនមានពេលបញ្ចេញពិសចេញមកក្រៅនោះ។

«អាល្អិតឯងពិតជាមានសមត្ថភាពខ្លះមែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានពស់ពិសរាប់ពាន់ក្បាលកំពុងលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃនេះ។ តើឯងគ្រោងនឹងសម្លាប់ពួកវាទាំងអស់ម្តងមួយៗឬ?» នារីពស់បានក្រឡេកមើលពស់តូចដែលត្រូវបានសម្លាប់នោះយ៉ាងរាបស្មើ។ បន្ទាប់មក នាងបានហើរមាត់ ហើយរលកសំឡេងដ៏ចម្លែកមួយត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីវា។

បន្ទាប់ពីរលកសំឡេងត្រូវបានបញ្ចេញ ព្រៃឈើស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងច្រែះៗជាច្រើន។ ត្រឹមតែមួយសន្ទុះ ដើមឈើជុំវិញ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទាំងស្រុងដោយពស់ពិសប្រភេទផ្សេងៗគ្នា។ ភ្នែករាងត្រីកោណដ៏ត្រជាក់របស់ពស់ពិសទាំងនេះ បានសម្លឹងយ៉ាងមុតទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅខាងក្រោម។ នៅពេលដែលនារីពស់ផ្តល់បញ្ជាឱ្យពួកវា ពួកវានឹងព្រួសពិសសម្លាប់មនុស្សពីគ្រប់ទិសទី។

ស៊ាវ យ៉ាន មើលទៅពស់ពិសដែលឡោមព័ទ្ធគេទាំងស្រុង ហើយមានអារម្មណ៍ថាស្បែកក្បាលរបស់គេចាប់ផ្តើមស្ពឹកដោយមិនដឹងខ្លួន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គេក៏បានដឹងរឿងមួយ។ វាមិនចម្លែកទេដែលនារីម្នាក់នេះអាចដឹងពីដានរបស់គេ។ តាមពិតគេបានភ្លេចថា ពួកគេមានសមត្ថភាពបញ្ជាពស់ពិស ដែលវាស្មើនឹងការដាក់ភ្នែករាប់មិនអស់នៅក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់នេះ។ វាហាក់ដូចជាពួកគេបានចាក់សោលើគេតាំងពីពេលដែលគេបានឈានជើងចូលក្នុង តំបន់បៃតងកណ្តាលវាលខ្សាច់ នេះមកម្ល៉េះ។

«លោកស្រី យូ មី តើយើងគួរតែសម្លាប់គេទេ?» រូបរាងមនុស្សបានភ្លឺឡើងនៅក្នុងព្រៃ ហើយនារីពស់ពីរបីនាក់ដែលការពារផ្លូវពីមុន ក៏លេចឡើងភ្លាមៗនៅលើមែកឈើជុំវិញ។ ពួកគេបានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់ និងសួរតិចៗ។

«កេ កេ កុំប្រញាប់អី... ខ្ញុំមិនដែលឃើញមនុស្សណាដែលហ៊ានចូលមកកន្លែងនេះយូរហើយ។» នារីពស់ដែលត្រូវបានគេហៅថា យូ មី បានញញឹមយ៉ាងទាក់ទាញ។ នាងបានគ្រវីកន្ទុយពស់ និងហែលឆ្ពោះទៅកាន់មាត់ច្រាំងក្នុងលក្ខណៈដ៏ថ្លៃថ្នូរ និងមិនប្រញាប់ប្រញាល់។ បន្ទាប់មក រាងកាយដ៏ស្រស់ស្អាតអាក្រាតរបស់នាងបានឈរនៅមាត់បឹង។

រូបរាងពីរបីបានលេចឡើងភ្លាមៗនៅពីក្រោយ យូ មី និងគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់នាងជាមួយនឹងអាវខ្មៅមួយ លាក់បាំងភាពអាក្រាតកាយដែលអាចធ្វើឱ្យឈាមរបស់បុរសណាម្នាក់ពុះកញ្ជ្រោលបាន។

បណ្តោយឱ្យកូនចៅជួយស្លៀកពាក់អាវឱ្យ យូ មី បានវែកសក់ខ្មៅដ៏សើមចេញពីថ្ងាសរបស់នាង និងសើចដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន៖ «អាល្អិត ឯងអាចប្រាប់បងស្រីបានទេថា ហេតុអ្វីបានជាឯងមកទីនេះ? ឯងគួរតែដឹងថា មនុស្សកម្រនឹងមកដល់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ ណាស់ ជាពិសេសគឺការបង្ហាញខ្លួននៅក្នុង តំបន់បៃតង ក្បែរកុលសម្ព័ន្ធបែបនេះ... កុំប្រាប់ខ្ញុំថា ឯងគឺជាចារកម្មរបស់អាណាចក្រ ជាម៉ា ឱ្យសោះ? តើពួកឯងគ្រោងនឹងចាប់ផ្តើមសង្រ្គាមម្តងទៀតមែនទេ?»

តាមរយៈពាក្យសម្តីចុងក្រោយរបស់នាង ស៊ាវ យ៉ាន អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា មានភាពត្រជាក់នៅក្នុងស្នាមញញឹមដ៏ទាក់ទាញរបស់ យូ មី។

«ក្អក... ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទីនេះដើម្បីរកទឹកផឹកប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះរឿងចារកម្មវិញ តើខ្ញុំមើលទៅដូចជាចារកម្មទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល ហើយនិយាយដោយគ្មានទោសពៃរ៍។ ខណៈដែលគេនិយាយពាក្យទាំងនោះ ភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលជុំវិញដោយគ្មានអ្នកណាកត់សម្គាល់ ដើម្បីរកផ្លូវគេចចេញពីស្ថានភាពនេះ។

«ហាហា ឯងមើលទៅមិនសូវដូចមែន...» ភ្នែកដ៏ទាក់ទាញរបស់ យូ មី បានសម្លឹងមើលពេញរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មុនពេលនាងស្រាប់តែញញឹម និងនិយាយ។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងគឺស្រស់ស្អាតបំផុត។

«ហ៊ី ហ៊ី ដោយសារតែខ្ញុំមើលទៅមិនដូច ចឹងបងស្រីអាចបន្តងូតទឹកចុះ។ ខ្ញុំសូមលាហើយ។» និយាយពាក្យទាំងនោះដោយស្នាមញញឹម ជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធាក់ទៅលើផ្ទៃដី។ សំឡេងផ្ទុះថាមពលបានបន្លឺឡើង ហើយរូបរាងរបស់គេបានស្ទុះចេញពីបឹងចូលទៅក្នុងព្រៃក្បែរនោះ។

«ត្រឡប់មកវិញ!» រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទើបតែធ្វើចលនា ស្រាប់តែនារីពស់ម្នាក់នៅលើមែកឈើក្បែរនោះ បានបង្ហាញខ្លួននៅពីមុខផ្លូវដែលគេកំពុងទៅក្នុងលក្ខណៈលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។ លំពែងពស់ដ៏តូចនៅក្នុងដៃរបស់នាងបានបាញ់ឆ្ពោះទៅកាន់ក្បាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងខ្លាំង។

«លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi)...» មានអារម្មណ៍ពីចលនា កម្លាំងធាតុ ដ៏ខ្លាំងនៅក្នុងរាងកាយរបស់អ្នកម្ខាងទៀត ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន កន្ត្រាក់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ បាតដៃរបស់គេបានដក ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) និងវាយទៅមុខយ៉ាងខ្លាំង។

ដាវធំខ្មៅ បានគ្រវីកាត់។ កម្លាំងសង្កត់បានធ្វើឱ្យរុក្ខជាតិតូចៗនៅក្បែរនោះដួលទៅលើដី។

ឌីង! បន្ទាប់ពីសំឡេងថ្លាស់ដែលបន្លឺឡើងក្នុងព្រៃ រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានបង្ខំឱ្យថយក្រោយភ្លាមៗ។ ជើងរបស់គេបានថយក្រោយជាងដប់ជំហាន មុននឹងគេអាចបង្វិលខ្លួន និងបំបាត់កម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ។

បើប្រៀបធៀបនឹង ស៊ាវ យ៉ាន ដែលត្រូវបានបង្ខំឱ្យថយក្រោយ នារីពស់កម្រិត លំដាប់គ្រូធំ នោះមើលទៅមានភាពធូរស្រាលជាងឆ្ងាយណាស់។ រាងកាយដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានរង្គើ និងបំបាត់កម្លាំងពីដាវធំដោយចម្លែក។ បន្ទាប់មក នាងបានលើកភ្នែក និងសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់។

«ហ៊ឺ... ពិតជាសមជា លំដាប់គ្រូធំ មែន។ គម្លាតនេះគឺ...» គ្រវីដៃដែលស្ពឹកបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ ហើយនិយាយដោយស្នាមញញឹមជូរចត់។

អាល្អិត ដោយសារឯងមកដល់ទីនេះហើយ ហេតុអីបានជាឯងចង់ចាកចេញ? តាមបងស្រីចូលទៅលេងក្នុងកុលសម្ព័ន្ធវិញទៅ។ ខ្ញុំធានាថា ឯងនឹងចូលចិត្តវាខ្លាំង រហូតដល់ភ្លេចថាខ្លួនឯងជាមនុស្សមិនខាន។» ឃើញពីរបៀបដែល ស៊ាវ យ៉ាន អាចទទួលការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លាមួយរបស់កូនចៅដ៏ពូកែម្នាក់របស់នាងបាន ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ យូ មី ហើយនាងក៏និយាយភ្លាមៗដោយស្នាមញញឹម។

«កុំអី។ បើធៀបនឹងការក្លាយជាមនុស្សពស់ ខ្ញុំចូលចិត្តធ្វើជាមនុស្សជាង។ យ៉ាងណាមិញ ជាមួយនឹងកន្ទុយនោះ វាមិនងាយស្រួលក្នុងការដើរទេ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។ ដាវធំត្រូវបានបង្វិលនៅក្នុងដៃរបស់គេ និងទុកចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ ងាកក្បាល គេសម្លឹងមើលនារីដ៏ទាក់ទាញដែលគ្របដណ្តប់ដោយអាវខ្មៅដ៏ប្រណីត និងញញឹម។

ឮពាក្យសម្ដីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបង្កប់ដោយសម្តីឌឺដង ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យូ មី ប្រែជាត្រជាក់ស្រេប។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងត្រូវបានដកចេញបន្តិចម្តងៗ ហើយនាងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា «ដោយសារតែវាបែបនេះ ចឹងយើងនឹងទុកឯងឱ្យនៅទីនេះ ក្នុង តំបន់បៃតង នេះធ្វើជាជីចុះ...»

«សម្លាប់គេទៅ!» យូ មី គ្រវីដៃថ្នមៗ។ ពាក្យសម្ដីដ៏រាបស្មើនោះ ពោរពេញទៅដោយបំណងសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លា។

ឮបញ្ជារបស់ យូ មី នារីពស់ដែលនៅជុំវិញក៏ឈប់ទប់បំណងសម្លាប់របស់ពួកគេឆ្ពោះទៅរកមនុស្សម្នាក់នេះភ្លាមៗ។ រាងកាយរបស់ពួកគេបានស្ទុះទៅមុខភ្លាមៗ។ លំពែងពិសនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេមានពន្លឺចែងចាំងនៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទ ខណៈដែលពួកគេបានចាក់ឆ្ពោះទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅខាងក្រោមយ៉ាងសាហាវ។

«ហ៊ឺ...» មានអារម្មណ៍ពីបំណងសម្លាប់ពីគ្រប់ទិសទី ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចេញតិចៗ។ ខ្នងរបស់គេញ័រតិចៗ ហើយ ស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) ដ៏ធំស្រាប់តែលេចចេញមក។ គេបានធាក់ជើងចេញពីដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយរាងកាយរបស់គេក៏ហោះឆ្ពោះទៅរកពពកជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះ។

បន្ទាប់ពីរាងកាយរបស់គេឡើងដល់លើអាកាស ស៊ាវ យ៉ាន បានគ្រវីស្លាប និងគ្រវីដៃទៅកាន់ផ្ទៃមុខដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់នារីពស់នៅខាងក្រោម។ គេសើច៖ «លាហើយអ្នកទាំងអស់គ្នា សូមបន្តងូតទឹកចុះ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ប៉ុណ្ណោះ...»

«ស្លាបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi wings)?» ឃើញស្លាបមួយគូនៅលើខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ភាពតក់ស្លុតបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ យូ មី ដោយមិនដឹងខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានជ្រួញចិញ្ចើម និងគ្រវីក្បាល។ «មិនមែនទេ... វាមិនមែនជាស្លាបកម្លាំងធាតុទេ។ អាល្អិតឯង... ឯងមើលទៅកាន់តែគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ទៅៗហើយ។ ហេតុអីបានជាបងស្រីម្នាក់នេះព្រមលែងឯងទៅបាន?»

ខណៈដែល យូ មី ខ្ទប់បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង និងសើច គឺមានបំណងសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយស្នាមញញឹមរបស់នាង។ នាងបានលើកក្បាលមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងហោះចេញពី តំបន់បៃតង យ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក នាងបានគ្រវីដៃទៅកាន់កូនចៅជុំវិញនាង និងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា «អ្នកទាំងអស់គ្នាត្រឡប់ទៅកុលសម្ព័ន្ធវិញសិនទៅ។ ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើអាល្អិតម្នាក់នេះអាចគេចផុតពីដៃរបស់ខ្ញុំបានដែរឬទេ?»

«ចាស លោកស្រី!» ឮបញ្ជានេះ នារីពស់ពីរបីនាក់ដែលបម្រុងនឹងដេញតាម ក៏បានបញ្ឈប់ជំហានរបស់ពួកគេភ្លាមៗ។ ពួកគេបានអោនគោរព យូ មី យ៉ាងខ្លាំងក្លា និងមិនស្ទាក់ស្ទើរ ខណៈដែលពួកគេលោតចូលទៅក្នុងព្រៃ និងបាត់ខ្លួនយ៉ាងលឿន។

នៅពេលដែលមនុស្សពស់ទាំងអស់ដកថយ យូ មី បានលើកផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងយឺតៗ និងសម្លឹងមើលចំណុចខ្មៅតូចមួយនៅលើមេឃ។ នាងបានញញឹមយ៉ាងទាក់ទាញ។

រាងកាយរបស់នាងបានញ័រ ហើយស្លាបដ៏ធំមួយគូបានកកើតឡើងបន្តិចម្តងៗនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ យូ មី។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកវាបានបង្រួបបង្រួមទៅជាស្លាបថាមពលពណ៌បៃតងខ្ចី។

ស្លាបមួយគូនោះបានគ្រវី ហើយរាងកាយរបស់ យូ មី ត្រូវបានហោះឡើងទៅលើអាកាសយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក នាងបានស្ទុះឆ្ពោះទៅកាន់ទិសដៅដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានរត់គេចខ្លួន។

«ហាហា អាល្អិតអើយ។ ប្រសិនបើអ្នកដទៃបានដឹងថា កម្រិត លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) តូចម្នាក់ អាចគេចផុតពីដៃរបស់ យូ មី បាន នោះតើខ្ញុំមិនត្រូវគេសើចចំអកឱ្យស្លាប់ទេឬ?» បន្ទាប់ពីការបាត់បង់បន្តិចម្តងៗនៃសំណើចដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់ យូ មី តំបន់បៃតង ដ៏ងងឹត និងត្រជាក់ ក៏បានត្រឡប់ទៅរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចធម្មតាវិញ។