ការឡើងកម្រិត! ការចាប់ផ្តើមដំណើរចាកចេញ!

«ក្រត...»

ទ្វារបន្ទប់ត្រូវបានបើកថ្នមៗនៅក្រោមពន្លឺភ្លើងដែលកំពុងរេរាំ ខណៈដែល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដើរចូលមកទាំងទ្រេតទ្រោត។ បន្ទាប់ពីគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីជម្រុះភាពវិលមុខចេញពីខួរក្បាល គេក៏បិទទ្វារបន្ទប់ រួចដើរទៅអង្គុយលើគ្រែទាំងមិននឹងនរ។

«ហ៊ឺ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមបញ្ចេញជាតិស្រវឹង ខណៈដែលដៃឈ្លីក្បាលដែលកំពុងឈឺតិចៗ។ គេមិនអាចទប់សំណើចជូរចត់បានឡើយ។ ដោយសារបងប្រុសទាំងពីរដឹងថាគេនឹងចាកចេញនៅថ្ងៃស្អែក ទើបពួកគេបង្ខំឱ្យគេផឹកជាមួយកាលពីមុននេះ។ ប្រសិនបើគេមិនបារម្ភពីរឿងត្រូវចេញដំណើរនៅថ្ងៃស្អែកទេ គេច្បាស់ជាផឹកទាល់តែពួកគេដេកលក់អស់មិនខាន។

ស៊ាវ យ៉ាន ដោះស្បែកជើង រួចអង្គុយពែនភ្នែនលើគ្រែ។ ដៃរបស់គេបង្កើតជាសញ្ញាហ្វឹកហាត់ ហើយដង្ហើមរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងរឹងមាំបន្តិចម្តងៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ជាតិអាល់កុលក្នុងទម្រង់ជាចំហាយ ក៏បាញ់ចេញតាមចុងម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

បន្ទាប់ពីជម្រុះជាតិស្រវឹងចេញពីខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាខួរក្បាលរបស់គេស្រឡះល្អជាងមុន។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចក៏ប៉ះចិញ្ចៀនរក្សាទុកថ្នមៗ។ ពន្លឺពណ៌បៃតងបានភ្លឺឡើងពេញបន្ទប់ រួចក៏បាត់ទៅវិញយ៉ាងលឿន។ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ស្នូលផ្កាឈូក (Green Lotus Seat) ពណ៌បៃតង ក៏លេចរូបរាងឡើងអណ្តែតនៅពីមុខគេយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

សម្លឹងមើលទៅ ស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ដែលដូចជាស្នាដៃសិល្បៈ ពន្លឺនៃភាពរំភើបបានភ្លឺផ្លេកក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេគ្រវីបាតដៃធ្វើឱ្យផ្កាឈូកនោះចុះមកក្រោម បន្ទាប់មកគេក៏លោតទៅអង្គុយពែនភ្នែននៅលើ បល្ល័ង្កផ្កាឈូក (Lotus Platform) នោះ។

ទម្ងន់ខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យផ្កាឈូកចុះមកក្រោមបន្តិច ប៉ុន្តែនៅពេលវាមកដល់កម្ពស់ប្រហែលតុ វាក៏ឈប់ងក់។ នៅពេលដែលត្រកៀកប៉ះនឹង ស្នូលផ្កាឈូក ថាមពលដ៏កក់ក្តៅមួយបានជ្រៀតចូលតាមស្បែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន និងគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃរាងកាយរបស់គេ។ អារម្មណ៍ដ៏មានផាសុកភាពនោះ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមវែងៗដោយក្តីពេញចិត្ត។

ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បង្កើតជាសញ្ញាហ្វឹកហាត់ម្តងទៀត ខណៈដែលគេបិទភ្នែកយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ឈានចូលទៅក្នុងសភាពហ្វឹកហាត់។

នៅពេលគេចូលទៅក្នុងសភាពហ្វឹកហាត់ ចង្កោមពន្លឺពណ៌បៃតងខ្ចីស្រាប់តែភាយចេញពីផ្កាឈូក និងគ្របដណ្តប់លើរាងកាយ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងស្រុង។

ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានលិចចូលទៅក្នុងខ្លួន ហើយតាមទម្លាប់ គេក៏ទៅដល់ គ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Vortex) នៅក្នុងពោះផ្នែកខាងក្រោម។ សម្លឹងមើលទៅគ្រឹះពណ៌ស្វាយ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចដែលឃើញថាមានតំណក់ថាមពលពណ៌ស្វាយចំនួន ១៤ តំណក់នៅក្នុងនោះរួចទៅហើយ។

«នឹកស្មានមិនដល់ថា តំណក់ថាមពលមួយទៀតអាចកកើតឡើងបាន ក្នុងអំឡុងពេលដែលខ្ញុំហ្វឹកហាត់យ៉ាងយឺតយ៉ាវកន្លងមកនេះ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពរំភើបក្នុងចិត្ត។ គេប្រើចិត្តបញ្ជាឱ្យខ្សែ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌ស្វាយមួយបំបែកចេញពីគ្រឹះ បន្ទាប់មកវាក៏ចាប់ផ្តើមហូរតាម ផ្លូវថាមពល (Qi Paths) ដែលកំណត់ដោយវិជ្ជា វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra)។

នៅពេលដែល វិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi Method) ចាប់ផ្តើមដំណើរការ ថាមពលធាតុភ្លើងធម្មជាតិនៅក្នុងបន្ទប់ ក៏បាញ់សម្រុកឆ្ពោះទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន ដែលនៅលើផ្កាឈូកបៃតង។ នៅពេលដែលថាមពលទាំងនេះមកប៉ះនឹងពន្លឺពណ៌បៃតងដែលចេញពីផ្កាឈូក ទំហំរបស់ពួកវាក៏រួមតូចភ្លាមៗដោយសារការចម្រាញ់បន្សុទ្ធ។ នៅពេលពួកវាឆ្លងកាត់ពន្លឺពណ៌បៃតងបានសម្រេច ទំហំរបស់ពួកវាសល់ត្រឹមតែ ១ ភាគ ៥ នៃទំហំដើមប៉ុណ្ណោះ។

ទោះបីជាទំហំរបស់វាធ្លាក់ចុះមែន ប៉ុន្តែបើពិនិត្យឱ្យច្បាស់ គេនឹងឃើញថាថាមពលធាតុភ្លើងដែលរួញតូចនោះ គឺសុទ្ធជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ លើសពីនេះ នៅក្នុងថាមពលធាតុភ្លើងពណ៌លឿងខ្ចីនោះ ហាក់ដូចជាមានថាមពលពណ៌បៃតងស្រាលៗលាយឡំជាមួយ ដែលពិបាកនឹងមើលឃើញដោយភ្នែកទទេ...

ច្បាស់ណាស់ ប្រភពនៃថាមពលពណ៌បៃតងនេះ គឺមកពីខ្លួនប្រាណរបស់ផ្កាឈូកបៃតង ដែលបានបញ្ចូលថាមពលនេះចូលទៅ នៅពេលដែលធាតុភ្លើងធម្មតាឆ្លងកាត់ពន្លឺរបស់វា...

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការចម្រាញ់ពីពន្លឺផ្កាឈូកបៃតង ខ្សែថាមពលធាតុភ្លើងពណ៌លឿងលាយបៃតង ក៏ហូរចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន តាមដង្ហើមរបស់គេ។

នៅពេលដែលខ្សែថាមពលដំបូងចូលទៅដល់ ផ្លូវថាមពល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងបញ្ជាលំហូរ កម្លាំងធាតុ ក៏ផ្អាកមួយភ្លែត។ តាមរយៈការសម្លឹងដោយចិត្ត ថាមពលពណ៌បៃតងដែលលាយជាមួយថាមពលពណ៌លឿង មិនអាចគេចផុតពីការចាប់អារម្មណ៍របស់គេឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលថាមពលពណ៌បៃតងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងកក់ក្តៅនោះដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ មុននឹងបំបែកខ្សែ កម្លាំងធាតុ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយមកព័ទ្ធជុំវិញវា ដើម្បីសាកល្បងចម្រាញ់។

នៅពេលការចម្រាញ់បន្តទៅមុខ ភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញថា កម្រិតភាពសុទ្ធនៃថាមពលពណ៌បៃតងនេះ គឺស្ថិតក្នុងកម្រិតមួយដែលគួរឱ្យខ្លាច។ វាសុទ្ធរហូតដល់ថ្នាក់អាចចាក់ចូលទៅក្នុង គ្រឹះកម្លាំងធាតុ ដោយផ្ទាល់ ដោយមិនចាំបាច់ឆ្លងកាត់ការចម្រាញ់អ្វីទៀតឡើយ។

«ថាមពលពណ៌បៃតងនេះ... គួរតែជារបស់ផ្កាឈូកបៃតង។ មិនឆ្ងល់ទេដែលវាសុទ្ធបែបនេះ។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការដុសខាត់ពីអណ្តាតភ្លើងផែនដីអស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំ បើវាមិនសុទ្ធទេ ទើបជារឿងចម្លែក...» ស៊ាវ យ៉ាន ស្មានដឹងភ្លាមពីប្រភពនៃថាមពលនេះ។ គេមានភាពសប្បាយរីករាយជាខ្លាំង។ មិនឆ្ងល់ទេដែលលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ សរសើរផ្កាឈូកបៃតងនេះមិនដាច់ពីមាត់។ ក្នុងនាមជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់ថាមពលដ៏សុទ្ធដែលមិនចេះរីងស្ងួត និងអាចរំលងជំហានចម្រាញ់ដ៏ស្មុគស្មាញ វាអាចជួយសន្សំសំចៃពេលវេលាហ្វឹកហាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងហោចណាស់ ៧០ ភាគរយ។

«ជាការល្អមែន...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូក្នុងចិត្តដោយក្តីសុខម្តងទៀត។ គេប្រញាប់ធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ បន្ទាប់មកក៏ចាប់ផ្តើមបំបែកថាមពលពណ៌បៃតងចេញពីថាមពលពណ៌លឿងដែលហូរចូលក្នុងខ្លួន។

ដោយក្តីប្រុងប្រយ័ត្ន ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ជាឱ្យថាមពលពណ៌បៃតងហូរតាម ផ្លូវថាមពល មួយជុំ ហើយនៅពេលមិនឃើញអ្វីចម្លែក គេក៏ចាក់វាចូលទៅក្នុង គ្រឹះកម្លាំងធាតុ។ ចំណែកថាមពលពណ៌លឿងវិញ ភាពសុទ្ធរបស់វាមិនស្មើគ្នាទេ ដូច្នេះគេត្រូវចម្រាញ់ពួកវាពីរបីដង សឹមចាក់ចូលទៅក្នុងគ្រឹះតាមក្រោយ។

ក្រោមការបែងចែកការងារយ៉ាងច្បាស់លាស់ក្នុងការហ្វឹកហាត់នេះ គ្រឹះកម្លាំងធាតុ របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ត្រូវបានបំពេញដោយថាមពលយ៉ាងលឿន។

ការហ្វឹកហាត់ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្លេចអស់ទាំងពេលវេលា បានបន្តរហូតដល់ពេញមួយយប់ និងឈប់ទៅវិញនៅពេលព្រឹកព្រលឹមបានមកដល់។

នៅពេលដែលខ្សែថាមពលចុងក្រោយត្រូវបានចាក់ចូលទៅក្នុងគ្រឹះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំ។ គេបម្រុងនឹងចាកចេញពីសភាពហ្វឹកហាត់ទៅហើយ ប៉ុន្តែ គ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Vortex) ពណ៌ស្វាយនៅក្នុងពោះស្រាប់តែញ័ររញ្ជួយ។

ដោយសារការភ្ញាក់ផ្អើលនឹងការញ័រភ្លាមៗនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រញាប់ប្រមូលផ្ដុំចិត្តទៅលើគ្រឹះ។ គេសម្លឹងមើលដោយចិត្ត ហើយក៏ឃើញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលថា នៅក្នុងគ្រឹះនោះ តំណក់ថាមពលពណ៌ស្វាយតូចមួយទៀត កំពុងតែចាប់ផ្តើមកកើតរូបរាងឡើងយឺតៗ។

«តំណក់ទី ១៥ ចាប់ផ្តើមកកើតឡើងហើយមែនទេ?» ឃើញតំណក់ថាមពលពណ៌ស្វាយដែលកំពុងកកើតឡើងនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ពោរពេញដោយភាពរីករាយ។ គេប្រញាប់រក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃចិត្ត ខណៈដែលរង់ចាំតំណក់ទី ១៥ បង្កើតរូបរាងឡើងជាស្ថាពរ។

នៅខណៈនេះ រលកថាមពលបានកើតឡើងនៅក្នុងគ្រឹះដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់។ នៅចំកណ្តាលរលកនោះ គឺជាតំណក់ថាមពលពណ៌ស្វាយតូចមួយដែលកំពុងតែបង្វិលខ្លួន។

តំណក់នោះបង្វិលខ្លួនតាមចង្វាក់។ ខណៈដែលវាបង្វិល កម្លាំងធាតុ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយយ៉ាងក្រាស់នៅក្នុងគ្រឹះ ក៏បន្តហូរចូលទៅក្នុងវា។

ទីង... នៅខណៈនោះ សំឡេងដ៏ស្រទន់មួយដែលហាក់ដូចជាមិនមានពិត បានបន្លឺចេញពីក្នុងគ្រឹះថាមពល។

នៅពេលសំឡេងនេះបន្លឺឡើង ចលនាដ៏ខ្លាំងក្លានៃគ្រឹះថាមពលក៏ចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ តំណក់ថាមពលពណ៌ស្វាយតូចមួយ បានរមៀលខ្លួនយឺតៗនៅក្នុងគ្រឹះ រួចក៏ចាប់ផ្តើមហែលលេងជាមួយតំណក់ថាមពល ១៤ ផ្សេងទៀត ដូចជាត្រីតូចៗអញ្ចឹង។

នៅពេលដែលតំណក់ថាមពលទី ១៥ ត្រូវបានបង្កើតឡើង រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័របន្តិច។ នៅខណៈនេះ ចិត្តរបស់គេអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា គ្រឹះថាមពលដែលធ្លាប់តែដល់ដែនកំណត់ បានរីកធំជាងមុនគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ រាងកាយដែលធ្លាប់តែធ្ងន់បន្តិចរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានប្រែជាស្រាលស្រឡះជាងមុន។ សក្តានុពលដែលនៅក្នុងសាច់ដុំ និងសរសៃឈាម ក៏បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងនៅខណៈនេះដែរ...

មានអារម្មណ៍ពីការផ្លាស់ប្តូរជាច្រើននៅក្នុងរាងកាយ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រាកដក្នុងចិត្តថា ខ្លួនគេនៅពេលនេះ បានក្លាយជា លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយ ២ ជាផ្លូវការហើយ!

ស៊ាវ យ៉ាន បើកភ្នែកយឺតៗ។ ពន្លឺពណ៌ស្វាយបានភ្លឺផ្លេកក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេ រួចក៏បាត់ទៅវិញភ្លាមៗ។ គេដកដង្ហើមធំ រួចក៏ស្រាយសញ្ញាហ្វឹកហាត់នៅដៃចេញ។ គេងើបឈរ រួចចុះពី ស្នូលផ្កាឈូក យឺតៗ។

ឈរនៅក្បែរ ស្នូលផ្កាឈូក ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលផ្កាឈូកពណ៌បៃតងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងគ្មានស្នាមអុជនេះ។ គេមិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ ខណៈដែលគេទុកវាចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុកយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ងាកក្បាលមើលទៅមេឃពេលព្រលឹម គេក៏ភ្ញាក់ផ្អើល រួចឧទានថា៖ «មេឃភ្លឺបាត់ទៅហើយ?»

ស៊ាវ យ៉ាន ទាញខ្លួនឱ្យស្រឡះ រួចឆ្អឹងក្នុងខ្លួនក៏លាន់ឮសូរខ្លាំងៗ។ បន្ទាប់មក គេដើរទៅក្បែរគ្រែ រួចដាក់ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ទៅលើខ្នងថ្នមៗ។ គេនិយាយតិចៗថា៖ «ដល់ពេលត្រូវទៅហើយ។»

ស្ពាយ ដាវធំខ្មៅ នៅលើខ្នង ស៊ាវ យ៉ាន ដើរមកក្បែរតុ។ គេគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងដកថ្នាំព្យាបាលដ៏ល្អៗមួយចំនួនធំចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ បន្ទាប់ពីដាក់ថ្នាំព្យាបាលពេញលើតុ គេក៏ដកថ្នាំគ្រាប់មួយចំនួនដែលមានប្រសិទ្ធភាពចម្លែកៗចេញមកទៀត។ បន្ទាប់មក គេក៏ដកដបត្បូងតូចមួយដែលមានផ្ទុក «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» (Energy Recovery Pills) ចំនួន ២៣ គ្រាប់។

ក្នុងអំឡុងពេលដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្មៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងថា ទោះបីជាមានថ្នាំព្យាបាលលក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែបរិមាណរបស់វាមានតិច ហើយគុណភាពក៏មិនសូវល្អដែរ។ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែប្រញាប់ប្រញាល់ពេលវេលា ដូច្នេះគេមិនអាចចម្រាញ់ថ្នាំព្យាបាលបានច្រើនពេកទេ ប៉ុន្តែថ្នាំបន្តិចបន្តួចដែលគេបានរក្សាទុកនេះ គួរតែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឱ្យ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់ (Desert Metal Mercenary Company) ប្រើប្រាស់បានមួយរយៈ។ បន្ទាប់ពីនោះ ប្រសិនបើគ្រប់យ៉ាងប្រព្រឹត្តទៅដោយរលូន គេគួរតែអាចត្រឡប់មកវិញក្នុងពេលឆាប់ៗ ហើយនៅពេលនោះ គេនឹងរៀបចំកាដូដ៏ធំមួយសម្រាប់កងពលនេះ។

បន្ទាប់ពីដាក់របស់គ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ ស៊ាវ យ៉ាន ទះដៃ រួចញញឹម។ គេស្ពាយ ដាវធំខ្មៅ រួចដើរទៅកាន់ទ្វារ បើកវា ហើយដើរចេញទៅក្រៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

មេឃនៅខាងក្រៅនៅងងឹតបន្តិចនៅឡើយ ដោយមានត្រឹមតែជ្រុងតូចមួយនៃព្រះអាទិត្យលេចឡើងនៅជើងមេឃឆ្ងាយ។

ស៊ាវ យ៉ាន បិទទ្វារ ប៉ុន្តែមុនពេលគេដើរបាន ២ ជំហាន សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ និងអៀនប្រៀនរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់បានបញ្ឈប់គេ។

«លោកប្រុស... តើលោកនឹងចាកចេញហើយមែនទេ?»

ជាមួយនឹងការដកដង្ហើមធំ ស៊ាវ យ៉ាន ងាកក្បាលមើលទៅរូបរាងតូចច្រឡឹងនៅចុងច្រកផ្លូវដើរ។ គេដើរទៅរកយឺតៗ រួចក៏អង្អែលក្បាលតូចរបស់ ឈីង លីន (Qing Lin) ថ្នមៗ។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ក្មេងស្រីតូច ខ្ញុំនៅមានរឿងសំខាន់ណាស់ដែលត្រូវធ្វើ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចនៅទីនេះកំដរនាងបានទេ។»

ឈីង លីន បើកភ្នែកពណ៌បៃតងដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាង ដែលស្អាត និងសុទ្ធស្ទើរតែដូចជា ស្នូលផ្កាឈូកបៃតង និងសម្លឹងមើលស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ នាងសួរតិចៗថា៖ «តើលោកនឹងត្រឡប់មកវិញទេ?»

«ហាហា ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញដោយជៀសមិនរួច។ ឈីង លីន ខំប្រឹងឡើង។» ស៊ាវ យ៉ាន អោនខ្លួនចុះ សម្លឹងមើលទៅ ពស់ព្រលឹងភ្លើងក្បាលពីរ ដែលហែលចេញពីដៃអាវរបស់ ឈីង លីន និងញញឹមតិចៗ។ គេបង្កើនសំឡេង រួចនិយាយថា៖ «ចាំពាក្យរបស់ខ្ញុំ។ រស់នៅដើម្បីខ្លួនឯង។ នាងមិនបាច់បារម្ភពីក្រសែភ្នែកអ្នកដទៃពេកទេ។ ប្រសិនបើនាងមិនចូលចិត្តពួកគេ គឺគ្រាន់តែមិនបាច់ខ្វល់ពីពួកគេទៅបានហើយ។»

«ចា៎។» ឈីង លីន ងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់របស់នាងចាប់ផ្តើមមានទឹកភ្នែករលីងរលោង។

«ហាហា ខ្ញុំទៅហើយ។ ជួយសុំទោសបងប្រុសទាំងពីររបស់ខ្ញុំជំនួសផង។» ស៊ាវ យ៉ាន ងើបឈរ រួចងាកក្រោយដើរទៅខាងក្រៅបរិវេណកងពល។ ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន ស្ពាយដាវខ្មៅដ៏ធំដែលស្ទើរតែខ្ពស់ជាងខ្លួនគេក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្នងរបស់គេមើលទៅហាក់ដូចជាមានសេរីភាព និងស្រាលស្រឡះបំផុត។

ឈរនៅលើផ្លូវតូច ឈីង លីន សម្លឹងមើលទៅខ្នងដ៏មានសេរីភាពដែលកំពុងបាត់រូបរាងបន្តិចម្តងៗទៅក្នុងភាពងងឹត។ នាងប៉ះ ពស់ព្រលឹងភ្លើងក្បាលពីរ នៅលើដៃថ្នមៗ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «លោកត្រូវតែត្រឡប់មកវិញណា៎...»

នៅលើអគារខ្ពស់មួយក្នុងកងពលទាហានស៊ីឈ្នួល ស៊ាវ លី (Xiao Li) អង្អែលចង្កា ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលខ្នងយុវជនដែលកំពុងដើរចេញពីបរិវេណកងពល។ គេផ្អៀងក្បាល រួចសើចថា៖ «អាល្អិតនេះ បន្ទាប់ពីច្រើនឆ្នាំមកនេះ គេនៅតែរក្សាទម្លាប់ដដែល...»

«ហាហា។» នៅក្បែរគេ ស៊ាវ ឌីង (Xiao Ding) កំពុងផ្អែកខ្នងនឹងសសរ ខណៈដែលភ្នែកសម្លឹងមើលយុវជនដែលស្ពាយដាវធំនៅខាងក្រោយ។ គេរអ៊ូតិចៗថា៖ «អាល្អិតនេះពិតជាកាន់តែខ្លាំងឡើងៗហើយ។ មើលទៅពួកយើងត្រូវតែខំប្រឹងជាងមុនហើយ បើមិនអញ្ចឹងទេ យើងប្រហែលជាអាចក្លាយជាអ្នករារាំងផ្លូវគេនៅថ្ងៃអនាគត...»

នៅលើអគារខ្ពស់ អ្នកទាំងពីរមើលមុខគ្នា រួចក៏ផ្ទុះសំណើចឡើងជាមួយគ្នា។