ការប្រមូលផលបន្តិចបន្តួច

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលបម្រុងនឹងស្ទុះទៅលើផ្កាឈូកបៃតង លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ក៏គ្រវីក្បាលយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។ ស៊ាវ យ៉ាន ច្បាស់ជាមិនទាន់បាត់ភាំងស្មារតីនៅឡើយទេ៖ តើគេពិតជាគិតថាផ្កាឈូកបៃតងនេះ អាចកាត់ផ្តាច់ដោយផ្ទាល់បានមែនទេ?

លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ដកដង្ហើមធំ។ គាត់គ្រវីបាតដៃ រួចបញ្ចេញកម្លាំងស្រូបដើម្បីទប់រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យនៅនឹងថ្កល់ពីលើផ្កាឈូកបៃតង មុននឹងទាញគេត្រឡប់មកក្បែរខ្លួនវិញ។

«អាល្ងង់។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ងាកក្បាលឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមកគាត់ទាំងងឿងឆ្ងល់ គាត់ក៏សើចជូរចត់ រួចដកដាវដែកមួយចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏គ្រវែងវាទៅរកផ្កាឈូកបៃតងនោះ។

នៅពេលដាវដែកហៀបនឹងទៅដល់ខាងលើផ្កាឈូកបៃតង ស្រាប់តែអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងខ្ចីមួយបានបាញ់ចេញពីផ្កាឈូក។ ដាវដែកនោះត្រូវបានរលាយទៅជាវត្ថុរាវក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

ឃើញទិដ្ឋភាពនេះ ញើសត្រជាក់បានហូរចេញមកលើថ្ងាសរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេលេបទឹកមាត់ រួចញញឹមបែបអៀនៗទៅកាន់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ។

«ផ្កាឈូកបៃតងនេះគឺជាមោទនភាពនៃធម្មជាតិ។ រាល់លោហធាតុធម្មតាដែលប៉ះវា នឹងរលាយភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើឯងចង់កាត់វា ឯងត្រូវតែប្រើឧបករណ៍ដែលធ្វើពីត្បូងថ្មដ៏សុទ្ធ (Pure Jade) ដើម្បីចៀសវាងការធ្វើឱ្យវាខូចគុណភាព។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ និយាយតិចៗ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានដកដបត្បូងក្រហមលំដាប់ខ្ពស់ជាង ១០ ចេញមក។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សយ៉ាងក្រាស់បានលេចឡើងនៅលើបាតដៃរបស់គាត់ រួចរំលាយដបត្បូងទាំងនោះឱ្យក្លាយជាវត្ថុរាវពណ៌បៃតងខ្ចី។ វត្ថុរាវនោះបានរមួលចូលគ្នា ហើយចុងក្រោយក៏កកក្លាយជាបន្ទាត់ត្បូងយ៉ាងវែង (Jade Ruler)។

លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ បានដកភាពមិនសុទ្ធចេញពីបន្ទាត់ត្បូងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ធ្វើឱ្យវាមានសភាពថ្លាដូចគ្រីស្តាល់ និងស្រស់ស្អាតដូចជាស្លឹកផ្កាឈូកបៃតងអញ្ចឹង។

«ប្រើបន្ទាត់ត្បូងនេះ កាត់ត្រង់ចំណុចដែលផ្កាឈូកភ្ជាប់ទៅនឹងទង និងឫសរបស់វា។» ដោយសារសមត្ថភាពពិសេសនៃ ភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ (Bone Chilling Flame) បន្ទាត់ត្បូងត្រូវបានធ្វើឱ្យចុះត្រជាក់ទាំងស្រុងក្នុងមួយរំពេច។ លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ គ្រវីវាថ្នមៗ រួចហុចវាទៅឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន។

ស៊ាវ យ៉ាន ទទួលបន្ទាត់ត្បូងនោះ ហើយមានអារម្មណ៍ថាក្តៅឧណ្ហៗ និងមានផាសុកភាពបំផុតក្នុងដៃ។ គេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏លិទ្ធបបូរមាត់។ ក្នុងចិត្តរបស់គេ កាន់តែច្រណែននឹងម្ចាស់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) ខ្លាំងឡើង។ គេកាន់បន្ទាត់ត្បូងយ៉ាងណែន ហែលយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នឆ្ពោះទៅរកផ្កាឈូកបៃតង ហើយកាត់ថ្នមៗនូវផ្នែកខាងក្រោមនៃ ស្នូលផ្កាឈូក ដែលភ្ជាប់វាទៅនឹងទង។ ភ្លាមៗនោះ ផ្កាឈូកបៃតងដែលដូចជាស្នាដៃសិល្បៈ ក៏ធ្លាក់ចុះមក។

ឃើញវាធ្លាក់ចុះមក លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ដែលនៅក្បែរនោះ ប្រញាប់គ្រវីដៃស្រូបយកវា ធ្វើឱ្យវាអណ្តែតយឺតៗនៅពីមុខគាត់។ ទឹកមុខរបស់គាត់ពោរពេញដោយអារម្មណ៍ ខណៈដែលភ្នែកសម្លឹងមើលវា។

បន្ទាប់ពីដកផ្កាឈូកបៃតងចេញ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅឫស និងទងដែលកំពុងលេបត្របាក់ថាមពលធាតុភ្លើងជុំវិញយ៉ាងខ្លាំងក្លាពីក្នុងម៉ាម៉ា។ គេលិទ្ធមាត់ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «លោកគ្រូ។ ឫសទាំងនេះអាចលេបត្របាក់ថាមពលបានដោយគ្មានដែនកំណត់។ ពួកវាក៏គួរតែជាប្រភេទកំណប់ដ៏វិសេសដែរ។ ហេតុអីពួកយើងមិនយកវាទៅជាមួយដែរទៅ?»

«ទេ!» ខុសពីការរំពឹងទុករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ដែលកំពុងសង្កេតមើលផ្កាឈូកបៃតង បានគ្រវីក្បាល។

«អ្ហឺ? ហេតុអី?» ឮពាក្យនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ភាំងស្មារតី រួចសួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

«ចំពោះរបស់ដែលមានវិញ្ញាណបែបនេះ ដែលត្រូវការពេលរាប់រយរាប់ពាន់ឆ្នាំដើម្បីកកើត វាជាការល្អបំផុតដែលយើងត្រូវទុកអ្វីមួយនៅសេសសល់។ ចាត់ទុកថានេះជាការធ្វើបុណ្យចុះ។ ទោះបីជាឯងបានដកផ្កាឈូកបៃតងចេញនៅពេលនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើទុកពេល ១០០០ ឆ្នាំទៀត ផ្កាឈូកបៃតងថ្មីនឹងកកើតឡើង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើឯងយកទាំងឫស និងទងវាទៅដែរ... នោះ ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame) នឹងបាត់បង់ជារៀងរហូតពីក្នុងរូងភ្នំនេះ។ ដើម្បីឱ្យវាបង្កើតឡើងវិញ គឺជារឿងដ៏លំបាកបំផុត...» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ សម្លឹងមើលទៅឫសដែលកំពុងគ្រវីចុះឡើង រួចដកដង្ហើមធំ។ នៅក្នុងពិភពអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ការបំផ្លាញឫស និងទងនៅពេលប្រមូលយកវត្ថុវិសេស ឬគ្រឿងផ្សំ គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃខឹងសម្បារបំផុត។ ព្រោះលក្ខខណ្ឌសម្រាប់វត្ថុវិសេសមួយកកើតឡើង គឺតឹងរ៉ឹងខ្លាំងណាស់។

ឮការដកដង្ហើមធំប្រកបដោយអារម្មណ៍របស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ងក់ក្បាលបន្ទាប់ពីភាំងមួយសន្ទុះ។ គេដាក់បន្ទាត់ត្បូងពណ៌បៃតងចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀន រួចងាកមើលទៅទង និងឫសដ៏វែងនោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏ត្រឡប់មកឈរពីមុខលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ វិញ។ ភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពរីករាយ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលផ្កាឈូកបៃតងដោយក្តីប្រាថ្នា។

«មួយ, ពីរ, បី... សរុបទាំងអស់មាន ១១ គ្រាប់។ ហាហា ឯងពិតជាមានសំណាងណាស់។» បន្ទាប់ពីកាប់រាប់ពន្លឺភ្លើងតូចៗនៅក្នុងផ្កាឈូកបៃតង លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ។

«តាមពិតខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ ហេតុអីបានជា មហេសី មេឌូសា (Queen Medusa) ទុកកំណប់ទាំងនេះចោលនៅទីនេះ នៅពេលដែលនាងមកដណ្តើមយក អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)? កុំប្រាប់ខ្ញុំថា របស់ទាំងនេះគ្មានតម្លៃក្នុងភ្នែកនាងឱ្យសោះ?» ស៊ាវ យ៉ាន និយាយឡើងទាំងងឿងឆ្ងល់ ខណៈដែលភ្នែកសម្លឹងមើលផ្កាឈូកបៃតង។

«គ្រូបានប្រាប់ឯងហើយ។ វាអាចមើលទៅងាយស្រួលនៅពេលដែលឯងប្រើបន្ទាត់ត្បូងដើម្បីដកផ្កាឈូក ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងប្រើសម្ភារៈផ្សេងទៀតដើម្បីបង្ខំកាត់វា វានឹងក្លាយជារឿងដែលមិនអាចទៅរួច។ មហេសី មេឌូសា មិនមែនជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទេ តើនាងដឹងល្បិចតូចតាចបែបនេះបានយ៉ាងម៉េច? លើសពីនេះ នៅពេលដែលនាងយក អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ទៅ នាងច្បាស់ជាត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរដោយសារវាហើយ។ បូករួមទាំងកម្តៅ និងសម្ពាធម៉ាម៉ានៅជុំវិញ នាងគ្មានពេលនៅបង្អង់យូរឡើយ...» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងញញឹម។ គាត់បានដកដបត្បូងតូចៗ ១០ ទៀត និងបន្ទាត់ត្បូងចេញពីចិញ្ចៀន រួចក៏ចាប់ផ្តើមរើសយក គ្រាប់ឈូកភ្លើងស្នូល (Core-Fire Lotus Seed) ទាំង ១១ គ្រាប់ចេញពី ស្នូលផ្កាឈូក យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចដាក់ចូលក្នុងដបត្បូង។

«ទុករបស់ទាំងនេះឱ្យបានល្អ។ កុំឱ្យអ្នកដទៃឃើញងាយៗឱ្យសោះ ជាពិសេសផ្កាឈូកបៃតងនេះ។ ក្រៅពីពេលហ្វឹកហាត់ ឯងចៀសវាងការប្រើប្រាស់វាឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ បើមិនអញ្ចឹងទេ វានឹងទាក់ទាញបញ្ហាមិនចេះចប់ឡើយ។» បន្ទាប់ពីដាក់ដបត្បូងទាំងអស់ចូលក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុក លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ក៏ហុចវាត្រឡប់ទៅឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន វិញ រួចដាស់តឿន។

«បាទ។» បន្ទាប់ពីពាក់ចិញ្ចៀនរក្សាទុកនៅលើម្រាមដៃ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏សម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ គេដឹងថា ចាប់តាំងពីផ្កាឈូកបៃតងបានចាកចេញពីឫស និងទងមក ពន្លឺពណ៌បៃតងនៅជុំវិញហាក់ដូចជាកំពុងរួមតូចទៅៗ។

«តោះទៅ។» ឃើញការផ្លាស់ប្តូរនៅជុំវិញខ្លួន រាងកាយរបស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ញ័របន្តិច រួចក៏ប្រែក្លាយទៅជាអណ្តាតភ្លើងពណ៌សយ៉ាងក្រាស់ គ្របដណ្តប់លើរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«បាទ។» ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលតិចៗ រួចដកដង្ហើមធំ។ ភ្នែករបស់គេក្រឡេកមើលឫសផ្កាឈូកបៃតងជាលើកចុងក្រោយ លិទ្ធអណ្តាត រួចក៏បោះជំហានទៅមុខ។ បន្ទាប់មក រាងកាយរបស់គេក៏ហែលចេញពីតំបន់ពន្លឺពណ៌បៃតងយ៉ាងលឿន។

បន្ទាប់ពីចេញពីពន្លឺពណ៌បៃតង ស៊ាវ យ៉ាន បានគ្រវីដៃដាក់ ពស់ព្រលឹងភ្លើង (Flame Spirit Serpent) ដែលនៅឆ្ងាយបន្តិច។ បន្ទាប់មក គេក៏ហែលតាមពីក្រោយវា ដោយប្រញាប់ត្រឡប់ទៅតាមផ្លូវដែលពួកគេធ្លាប់មកពីមុន។

«ហេតុអីបានជាគេមិនទាន់ចេញមកទៀត?» នៅមាត់រូងភ្នំ ស៊ាវ ឌីង (Xiao Ding) សម្លឹងមើលទៅបឹងម៉ាម៉ាដែលស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលជាយូរ។ អារម្មណ៍របស់គេដែលទើបតែស្ងប់ ក៏ចាប់ផ្តើមមានភាពរំជើបរំជួល និងព្រួយបារម្ភម្តងទៀត។ ជាមួយនឹងចិញ្ចើមដែលជ្រួញចូលគ្នា គេចាប់ផ្តើមដើរចុះដើរឡើងដោយភាពមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត។

«មេក្រុម កុំបារម្ភអី។ ខ្ញុំទើបតែទទួលបានសញ្ញា។ លោកប្រុសកំពុងធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញហើយ។ គ្មានអ្វីកើតឡើងចំពោះគាត់ទេ» នៅក្បែរគេ ឈីង លីន (Qing Lin) បើកភ្នែកតិចៗ។ ពន្លឺនៅក្នុងភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់របស់នាងបានភ្លឺផ្លេក ខណៈដែលនាងងើបមុខតូចសម្លឹងមើល ស៊ាវ ឌីង ដែលកំពុងដើរចុះដើរឡើង។

«បើអញ្ចឹងមែន...» ឮបែបនេះ ស៊ាវ ឌីង ក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ គេដើរទៅមាត់ច្រកចេញនៃរូងភ្នំ សម្លឹងមើលទៅម៉ាម៉ាដ៏ក្តៅដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោល រួចក៏សើចជូរចត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ វាជារឿងពិបាកសម្រាប់គេក្នុងការស្រមៃថា ស៊ាវ យ៉ាន ពិតជាបានលោតចូលទៅក្នុងនោះកាលពីមួយសន្ទុះមុន។

«អ្ហឺ... ពិតជាមនុស្សដែលគួរឱ្យខ្លាចមែន...»

ផ្លប... មុនពេលដែលការដកដង្ហើមធំរបស់គេចប់ សំឡេងទឹកបែកក៏បានបន្លឺឡើងម្តងទៀតនៅក្នុងរូងភ្នំ។ ស៊ាវ ឌីង ប្រញាប់ងាកមើលទៅក្នុងម៉ាម៉ា រួចក៏ឃើញរូបរាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សយ៉ាងក្រាស់ កំពុងលេចរូបរាងឡើងបន្តិចម្តងៗក្នុងខ្សែភ្នែករបស់គេ។

«ហ៊ឺ...»

ទម្លុះផ្ទៃម៉ាម៉ាដ៏ក្រាស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមវែងៗ។ គេងើបក្បាលមើលទៅ ស៊ាវ ឌីង ដែលនៅខាងលើ រួចក៏គ្រវីដៃ។ ជាន់ជើងទៅលើម៉ាម៉ា រាងកាយរបស់គេក៏ស្ទុះឡើងលើ។ នៅពេលខិតជិតដល់ពាក់កណ្តាលអាកាស ខ្នងរបស់គេក៏ញ័រ រួចក៏បញ្ចេញ ស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) ចេញមក។ ស្លាបនោះបានបក់ រួចនាំរាងកាយរបស់គេអណ្តែតឡើងឆ្ពោះទៅកាន់ផ្លូវរូងភ្នំ។

នៅពេលជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប៉ះដី អណ្តាតភ្លើងពណ៌សយ៉ាងក្រាស់ក៏បាត់បង់ពីខ្លួនរបស់គេបន្តិចម្តងៗ។ ខ្នងរបស់គេញ័របន្តិច ហើយជាមួយនឹងសំឡេង ស៊ួ ស្លាបពពកស្វាយ ក៏បានប្រែទៅជាស្នាមសាក់ពណ៌ខ្មៅនៅលើខ្នងរបស់គេម្តងទៀត។

«ឯងមិនអីទេមែនទេ?» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ាវ ឌីង ប្រញាប់ដើរចូលមកសួរនាំ។

«ហាហា ខ្ញុំមិនអីទេ» ងក់ក្បាលទាំងញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន ងាកក្រោយសម្លឹងមើលពិភពម៉ាម៉ានៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ធំ។ គេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ដកដង្ហើមធំ។

«តើឯងយករបស់នោះបានទេ?» សង្កេតមើលទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ាវ ឌីង ក៏សួរទាំងញញឹម។

«ទេ...» ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័របន្តិច ខណៈដែលគេសើចជូរចត់ «មានអ្នកណាម្នាក់យកវាបាត់មុនខ្ញុំទៅទៀត។»

«អ្ហឺ?» ឮបែបនេះ ស៊ាវ ឌីង ក៏ភាំងស្មារតី។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «វាគឺជាម្ចាស់នៃចំហាយថាមពល (Qi) ដ៏អាថ៌កំបាំងនោះមែនទេ?»

«បាទ ប្រហែលជាហៅនាងថា មហេសី មេឌូសា គឺត្រឹមត្រូវជាង។» ស៊ាវ យ៉ាន ដក ស្រកាពស់ប្រាំពីរពណ៌ (Seven-Colored Snake Scale) ចេញមក រួចបង្ហាញទៅកាន់ ស៊ាវ ឌីង ទាំងញញឹមជូរចត់។

«អូ... ស្រកាពស់ពណ៌ប្រាំពីរ... ពិតជានាងមែន...» ឃើញស្រកាពស់ពណ៌ប្រាំពីរនោះ ស្នាមញញឹមជូរចត់ក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ ឌីង ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ គេពេបមាត់ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «ខ្ញុំបានដឹងពីកន្លែងដែល អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) ស្ថិតនៅហើយ។ បន្ទាប់ពីនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ (Tager Desert) ដោយផ្ទាល់។ ប្រសិនបើមានឱកាស... ខ្ញុំគ្រោងនឹងលួច អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ពីដៃរបស់ មហេសី មេឌូសា។»

«ស្អីគេ? ឯងចង់លួច អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ពីដៃ មហេសី មេឌូសា មែនទេ?» ឮបែបនេះ ស៊ាវ ឌីង ក៏ស្លឈរមួយសន្ទុះ មុនពេលទឹកមុខរបស់គេប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង រួចស្រែកឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។

នៅក្នុងតំបន់ជុំវិញវាលខ្សាច់ តាគ័រ ភាពល្បីល្បាញខាងភាពសាហាវយង់ឃ្នងរបស់ មហេសី មេឌូសា មិនចាញ់សម្រស់ដ៏ទាក់ទាញរបស់នាងឡើយ។ មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងទីក្រុងជុំវិញវាលខ្សាច់ តាគ័រ មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងចំពោះ មហេសី មេឌូសា រហូតដល់ថ្នាក់ញ័រទទ្រើកនៅពេលឮឈ្មោះរបស់នាង។ ដូច្នេះ ទោះបីជា ស៊ាវ ឌីង ដឹងថា ស៊ាវ យ៉ាន ខ្លាំងក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងមិនសមហេតុផល នៅពេលដែលឮថា ស៊ាវ យ៉ាន ចង់ទៅតតាំងជាមួយ មហេសី មេឌូសា។

យ៉ាងណាមិញ មហេសី មេឌូសា គឺជាអ្នកខ្លាំងម្នាក់ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញពេញអាណាចក្រ ជាម៉ា (Jia Ma Empire) មិនដូចជា ឡៅ ប៊ូ (Luo Bu) មកពីទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Rock Desert City) នោះទេ។ កាលនោះ នៅពេលដែលអាណាចក្រចង់បញ្ជូនទ័ពទៅវាយលុកកុលសម្ព័ន្ធមនុស្សពស់ គេបានទទួលជំនួយពី លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) ចំនួន ៣ នាក់ ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរដោយសារ មហេសី មេឌូសា ហើយកងទ័ពត្រូវបានបង្ខំឱ្យដកថយ។ តាមរយៈរឿងនេះ គេអាចមើលឃើញថា ភាពល្បីល្បាញខាងសាហាវយង់ឃ្នងរបស់ មហេសី មេឌូសា មិនមែនកើតឡើងពីការអួតអាងធម្មតានោះទេ។

«ហេហេ បងប្រុស កុំបារម្ភអី។ ខ្ញុំគ្រាន់តែទៅសាកល្បងមើលប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាខ្ញុំបរាជ័យក្នុងពេលចុងក្រោយក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមានទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពក្នុងការរត់គេចរបស់ខ្ញុំដែរ។» ស៊ាវ យ៉ាន លួងលោមទាំងញញឹមដាក់ ស៊ាវ ឌីង។

«ឯង... អ្ហឺ...» ឃើញអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលនៅតែទទូចបែបនេះ ស៊ាវ ឌីង មានតែគ្រវីក្បាលយ៉ាងអស់សង្ឃឹម ខណៈដែលចិញ្ចើមនៅតែជ្រួញចូលគ្នា។

«ហាហា តោះទៅ តោះទៅ។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅសម្រាកមួយយប់។ ស្អែកនេះ ខ្ញុំនឹងត្រូវចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរចូលទៅកាន់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់ តាគ័រ ហើយ។» គ្រវីដៃ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ងាកក្រោយ រួចដើរចូលទៅក្នុងផ្លូវរូងភ្នំ។ នៅពីក្រោយគេ ស៊ាវ ឌីង ដកដង្ហើមធំ រួចក៏ដើរតាមទៅ។

ឃើញអ្នកទាំងពីរងាកក្រោយដើរចេញទៅ ឈីង លីន ក៏ប្រញាប់ហួចទៅកាន់បឹងម៉ាម៉ា។ ភ្លាមៗនោះ ពន្លឺពណ៌បៃតងនៅលើថ្ងាសរបស់ ពស់ព្រលឹងភ្លើងក្បាលពីរ (Two-Headed Flame Spirit Serpent) ក៏រីកធំឡើង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក រាងកាយដ៏ធំរបស់ពស់ក៏រួមតូច ប្រែទៅជាពន្លឺពណ៌បៃតង រួចក៏បាញ់ចូលទៅក្នុងដៃអាវរបស់ ឈីង លីន។

ឈីង លីន ប៉ះដៃអាវរបស់នាងដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ស្នាមញញឹមលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខតូចរបស់នាង ខណៈដែលនាងខ្សឹបតិចៗថា៖ «កុំបង្កើតរឿងឱ្យសោះ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ លោកប្រុសនឹងខឹង ហើយខ្ញុំនឹងបោះបង់ឯងចោលមិនខាន។»

ហ៊ុីស... សំឡេងស្រែកតិចៗនោះមានបង្កប់នូវភាពមិនពេញចិត្តបន្តិចបន្តួច មើលទៅហាក់ដូចជាពស់នោះមិនពេញចិត្តនឹងការរើសអើងរបស់ម្ចាស់វានោះទេ។

«ហុី ហុី។» ឈីង លីន ខ្ទប់មាត់តូចរបស់នាង រួចសើចតិចៗ។ នាងលើកដៃតូច រួចលោតចុះលោតឡើងយ៉ាងរស់រវើក ដើម្បីដេញតាម ស៊ាវ យ៉ាន និង ស៊ាវ ឌីង ឱ្យទាន់។ អ្នកទាំងបីក៏បាត់រូបរាងបន្តិចម្តងៗទៅក្នុងផ្លូវរូងភ្នំដ៏ងងឹត។

នៅពេលដែលសំឡេងជើងរបស់អ្នកទាំងបីរសាត់បាត់ទៅក្នុងចម្ងាយ រូងភ្នំម៉ាម៉ាដ៏ធំមហិមានេះ ក៏ឈានចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ជារៀងរហូតម្តងទៀត...