ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame)

«ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame)?»

ឮសំឡេងលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ខួរក្បាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏នឹកឃើញភ្លាមនូវព័ត៌មានអំពី អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flames) នៅក្នុងតារាងចំណាត់ថ្នាក់ដែលលោកគ្រូធ្លាប់បានប្រាប់គាត់។

«ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ស្ថិតក្នុងចំណាត់ថ្នាក់ទី ១៩ នៃតារាងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ វាត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅជ្រៅក្រោមដី ដោយឆ្លងកាត់ការដុសខាត់ ការរលាយចូលគ្នា សម្ពាធ និងការឆ្លាក់ដោយកម្តៅរបស់ផែនដី... វាបង្កើតជាវិញ្ញាណក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំ ក្លាយជារូបរាងក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំ និងក្លាយជាផ្កាឈូកក្នុងរយៈពេល ១០០០ ឆ្នាំ។ នៅពេលវាពេញរូបរាង ពណ៌របស់វានឹងងាកទៅរកពណ៌បៃតង ហើយស្នូលផ្កាឈូកនឹងបង្កើតជាចង្កោមភ្លើងពណ៌បៃតង ដែលមានឈ្មោះថា ភ្លើងផ្កាឈូកបៃតង ឬ ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង។ កម្លាំងរបស់វាគឺមិនអាចស្មានដឹងឡើយ។ នៅពេលវានៅក្បែរភ្នំភ្លើង វាអាចធ្វើឱ្យភ្នំភ្លើងផ្ទុះឡើង បង្កើតជាកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញយ៉ាងមហិមា។»

ព័ត៌មានទាំងនេះបានភ្លឺឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) យ៉ាងលឿន។ ក្តីរំភើបយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងពេញផ្ទៃមុខរបស់គាត់។ គាត់បានគ្រវីខ្លួនហែលចេញពី ពស់ព្រលឹងភ្លើង (Flame Spirit Serpent) ខណៈដែលភ្នែកសម្លឹងមើលទៅពន្លឺពណ៌បៃតងយ៉ាងខ្លាំងនៅមិនឆ្ងាយពីមុខ។

«ហ៊ុីស...» នៅក្បែរគាត់ សំឡេងស្រែកខ្លាំងមួយបានបន្លឺចេញពីពស់ព្រលឹងភ្លើង។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងាកក្រោយ ហើយឃើញថាភ្នែកសត្វដ៏ធំនេះបង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាច ខណៈដែលវាសម្លឹងមើលទៅចង្កោមពន្លឺពណ៌បៃតងនោះ។ ខ្លួនដ៏ធំរបស់វាក៏រួញ និងញ័រទទ្រើក។

ដោយមិនខ្វល់ពីសកម្មភាពរបស់ពស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) លិទ្ធបបូរមាត់ ហើយនិយាយក្នុងចិត្តទាំងរំភើបថា៖ «លោកគ្រូ! តើពួកយើងរកវាឃើញហើយមែនទេ?»

«កិៗ មើលទៅដូចជាអញ្ចឹងមែន។ នឹកស្មានមិនដល់ថាពួកយើងពិតជារកឃើញ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) មែន... ទោះបីជា ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ស្ថិតក្នុងចំណាត់ថ្នាក់ទី ១៩ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាគឺជាភ្លើងដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ឯងនៅពេលនេះ។ ព្រោះរបស់របរដែលគ្រូបានត្រៀមទុកឱ្យឯង អាចបង្កើនឱកាសជោគជ័យក្នុងការស្រូបយកភ្លើងឋានសួគ៌ដែលមានចំណាត់ថ្នាក់ទី ១៦ ចុះក្រោមតែប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ភ្លើងផ្កាឈូកបៃតងនេះគឺសាកសមបំផុត!» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) សើចដោយភាពពេញចិត្ត។ ចុងក្រោយវាគឺជាផលតបស្នងដំបូងសម្រាប់ការខិតខំអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមវែងៗដោយក្តីរំភើប ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទប់ចិត្តលែងបានក៏និយាយថា៖ «តើពួកយើងគួរទៅមើលឱ្យជិតទេ?»

«បាទ ទៅមើលទៅ។ គ្រូនឹងបង្កើនកម្រិតការពារឱ្យ!»

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាល។ គាត់ក្រឡេកមើល ពស់ព្រលឹងភ្លើងក្បាលពីរ (Two-Headed Flame Spirit Serpent) ដែលកំពុងភ័យខ្លាចរហូតមិនហ៊ានដើរទៅមុខសូម្បីមួយជំហាន។ គាត់វៀចមាត់ រួចធាក់ជើងក្នុងម៉ាម៉ា។ ដូចជាត្រីតូចក្នុងបឹង រាងកាយរបស់គាត់បានហែលយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ដែលគ្របដណ្តប់ដោយពន្លឺពណ៌បៃតង។

នៅពេលដែលចម្ងាយរវាងគាត់ និងភ្លើងកាន់តែជិត ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា សីតុណ្ហភាពនៅជុំវិញគាត់បានកើនឡើងភ្លាមៗ។

គាត់ខាំធ្មេញ រួចបោះជំហានទៅមុខទៀត។ ចុងក្រោយ រាងកាយរបស់គាត់បានចូលទៅដល់តំបន់ដែលគ្របដណ្តប់ដោយពន្លឺពណ៌បៃតង។

នៅពេលចូលទៅដល់ខាងក្នុង គាត់ដឹងថាវាមិនក្តៅដូចអ្វីដែលគាត់គិតឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ សីតុណ្ហភាពជុំវិញបែរជាថយចុះយ៉ាងចម្លែកបំផុត។

ចំពោះបាតុភូតដ៏ចម្លែកនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ភាំងស្មារតីទាំងស្រុង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើបគាត់ដឹងខ្លួនវិញ ហើយប្រញាប់សម្លឹងមើលជុំវិញ។ ចុងក្រោយ គាត់ក៏បានឃើញផ្កាឈូកពណ៌បៃតងនៅចំកណ្តាល។

ផ្កាឈូកពណ៌បៃតងនោះមានស្លឹកចំនួន ៨។ ស្លឹកទាំង ៨ នេះ ដូចជាត្បូងបៃតងដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយធម្មជាតិ។ មើលទៅវាថ្លាដូចគ្រីស្តាល់ ធ្វើឱ្យគេចង់ប៉ះពាល់មិនចង់លែង។

នៅខាងក្នុងផ្កាឈូក ហាក់ដូចជាមានស្នូលផ្កាឈូក (Lotus platform) តូចមួយដែលមានទំហំប្រហែល ២ ទៅ ៣ ហ្វីត។ ពន្លឺផ្លេកៗត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីរន្ធតូចៗនៅលើស្នូលផ្កានោះ។ ពន្លឺនេះហាក់ដូចជាចេញមកពីគ្រាប់ឈូកដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងពីថាមពលធាតុភ្លើងដ៏សុទ្ធបំផុតដែលរួមបញ្ជូលគ្នា។

នៅផ្នែកខាងក្រោមនៃផ្កាឈូកបៃតង មានទង និងឫសយ៉ាងវែង។ ទង និងឫសត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយ ពន្លកតូចៗ (Tentacles) ជាច្រើន។ នៅពេលដែលពន្លកទាំងនោះគ្រវីចុះឡើង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ពីភាពស្រេកឃ្លានរបស់ពួកវា ដែលកំពុងបឺតស្រូបយកថាមពលធាតុភ្លើងដ៏សាហាវនៅជុំវិញខ្លួន។

ផ្កាឈូកបៃតងនេះ អណ្តែតយ៉ាងសាមញ្ញនៅក្នុងម៉ាម៉ាដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ វាដូចជាកំប្លោកនៅលើមហាសមុទ្រដ៏ធំធេង ដែលរសាត់អណ្តែតទៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្មានពស់ព្រលឹងភ្លើងដឹកផ្លូវទេ គាត់ច្បាស់ជាមិនអាចរកផ្កាឈូកដ៏តូចនេះឃើញឡើយ នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ធំធេងបែបនេះ ទោះបីជាត្រូវរកដល់ថ្ងៃស្លាប់ក៏ដោយ...

«ប្រយ័ត្ន! កុំឱ្យពន្លកទាំងនោះចាប់បានឱ្យសោះ បើមិនអញ្ចឹងទេ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ក្នុងខ្លួនឯងនឹងត្រូវបឺតអស់ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ដាស់តឿន ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ប្រញាប់បោះបង់គំនិតចង់ទៅជិតភ្លាម។

«ទៅចុះ។ ប្រុងប្រយ័ត្នពេលទៅជិតវា។ មើលតាមរូបរាងផ្កាឈូកនេះ វាច្បាស់ជាមានអាយុកាលរាប់ពាន់ឆ្នាំហើយ។ វាគួរតែបង្កើតជា ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង រួចរាល់ហើយ។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) និយាយទាំងញញឹម។

«បាទ។» នៅពេលនេះ រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញ័រទទ្រើកដោយក្តីរំភើប។ គាត់ផ្គុំដៃបន់ស្រន់ រួចលេបទឹកមាត់ ខណៈដែលរាងកាយហែលយឺតៗឆ្ពោះទៅរកផ្កាឈូកបៃតង។

នៅពេលកាន់តែជិត គាត់កាន់តែឃើញពីសម្រស់របស់វា។ របស់ដែលល្អឥតខ្ចោះបែបនេះ អាចបង្កើតឡើងបានតែដោយការដុសខាត់ពីធម្មជាតិក្នុងរយៈពេលដ៏យូរប៉ុណ្ណោះ។

ដោយគេចចេញពីពន្លកដែលគ្រវីចុះឡើងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានមកដល់ចំណុចខាងលើផ្កាឈូកបៃតងយឺតៗ។ ភ្នែកដ៏រំភើបរបស់គាត់បានសម្លឹងមើលទៅខាងក្នុង ហើយរាងកាយរបស់គាត់ក៏ស្រាប់តែរឹងកំព្រឹស...

នៅកណ្តាលស្នូលផ្កាតូចនោះ មានរន្ធមួយទំហំប៉ុនកណ្តាប់ដៃ។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ... រន្ធនោះបែរជាទទេស្អាត!

ឃើញស្នូលផ្កាដ៏ទទេស្អាត ក្បាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏ប្រែជាស្រឡាំងកាំង។ គាត់រអ៊ូថា៖ «តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េច? ហេតុអីបានជាវាមិននៅទីនេះ? មើលតាមរូបរាងផ្កាឈូកបៃតងនេះ វាកើតជាភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងយូរណាស់មកហើយតើ។»

«ហេតុអីបានជាវាមិននៅទីនេះ?» មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញ័រតិចៗ។ គាត់នៅស្ងៀមមួយភ្លែត រួចក៏ចាប់ផ្តើមស្រែកខ្លាំងៗទៅកាន់ស្នូលផ្កាឈូកនោះ។ ផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចី និងសង្ហារបស់គាត់ បែរជាមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចបន្តិចនៅពេលនេះ។

«ស្ងប់ចិត្ត! ស្ងប់អារម្មណ៍ភ្លាម!» នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បាត់បង់ម្ចាស់ការដោយសារកំហឹង សំឡេងស្រែករបស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) បានបន្លឺឡើងដូចជាសំឡេងជួងដាស់ស្មារតីនៅក្នុងក្បាលរបស់គាត់។

«បើវាមិននៅទីនេះ យើងគ្រាន់តែបន្តរកវានៅកន្លែងផ្សេងទៀតទៅ។ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) ធំខ្លាំងណាស់ វាមិនមែនមានតែ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) នៅទីនេះមួយនោះទេ!» នៅត្រង់ស្មារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក្បាលរបស់លោកគ្រូដែលបង្កើតឡើងពីអណ្តាតភ្លើងពណ៌សយ៉ាងក្រាស់ បានស្តីបន្ទោសគាត់។

«តែ... តែខ្ញុំខំអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត... តើត្រូវត្រឡប់ទៅវិញដោយដៃទទេមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយទាំងមិនអស់ចិត្តបំផុត។

«នៅក្នុងលោកនេះ មានមនុស្សរាប់ពាន់រាប់ម៉ឺននាក់ដែលព្យាយាមស្វែងរក អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីលះបង់គ្រប់យ៉ាង ពួកគេសូម្បីតែឃើញរូបរាងវាក៏មិនបានផង។ មនុស្សជាច្រើននឹងច្រណែនឯង ដែលអាចមកដល់ទីនេះបាន។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) លួងលោមតិចៗ។ គាត់ងាកក្រោយ សម្លឹងមើលស្នូលផ្កាដ៏ទទេស្អាត រួចដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ វាជារឿងភូតភរ បើនិយាយថាគាត់មិនខកចិត្តនោះ។ ភ្លើងឋានសួគ៌ដែលគាត់គិតថាអាចយកបានយ៉ាងងាយ ស្រាប់តែហោះបាត់ដោយអាថ៌កំបាំង។ បើគាត់គ្មានកម្លាំងចិត្តរឹងមាំទេ គាត់ប្រហែលជាបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ដូចស៊ាវយ៉ានដែរ។

«អ្ហឺ? តើនេះជាស្អី?»

ខណៈដែលភ្នែកសម្លឹងមើលស្នូលផ្កាយ៉ាងល្អិតល្អន់ លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល។ គាត់គ្រវីដៃដែលគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស។ រំពេចនោះ ពន្លឺពណ៌ប្រាំពីរបានបាញ់ចេញពីស្នូលផ្កា រួចធ្លាក់ចូលក្នុងដៃរបស់លោកគ្រូ។

«តើវាជាអ្វីទៅ?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងាកក្បាលមើលរបស់នៅក្នុងដៃលោកគ្រូទាំងអស់សង្ឃឹម។ គាត់ភាំងបន្តិច រួចនិយាយទាំងងឿងឆ្ងល់៖ «ស្រកា?»

របស់នៅក្នុងដៃលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) មានទំហំប៉ុនពាក់កណ្តាលបាតដៃ។ ខ្លួនរបស់វាគ្របដណ្តប់ដោយពណ៌ប្រាំពីរ។ មើលទៅពន្លឺពីពណ៌ទាំងប្រាំពីរគឺស្រស់ស្អាត និងមានពណ៌ចម្រុះ។

«នេះគឺ... ស្រកាពស់ពណ៌ប្រាំពីរ (Seven-Colored Snake Scale)?» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ភើចភ្នែក ខណៈដែលស្នាមញញឹមត្រជាក់លេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់គាត់។

«ស្រកាពស់ពណ៌ប្រាំពីរ?»

«គ្រូកំពុងតែឆ្ងល់ថាហេតុអីបានជាគ្មាន ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង នៅក្នុងផ្កាឈូក។ តាមពិតវាត្រូវបានគេយកបាត់ទៅហើយ។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) បោះស្រកានោះទៅឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) រួចសើចយ៉ាងត្រជាក់។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទទួលស្រកានោះ ហើយមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ស្រេងត្រង់កន្លែងដែលប៉ះ។ ខ្យល់ត្រជាក់បន្តជ្រៀតចូលក្នុងខ្លួនរបស់គាត់។ ប្រសិនបើគាត់គ្មានការការពារពី ភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ (Bone Chilling Flame) ទេ គាត់ប្រហែលជាមិនហ៊ានទាំងប៉ះវាផង។

«តើម្ចាស់ស្រកានេះ ជាអ្នកយក ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ទៅមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលកាន់ស្រកាពណ៌ប្រាំពីរយ៉ាងណែន។

«មានមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ តាគ័រ (Tager Desert) ទាំងមូលដែលមានស្រកាពណ៌ប្រាំពីរ។ នោះគឺ មហេសី មេឌូសា (Queen Medusa) មកពីកុលសម្ព័ន្ធពស់។ មើលទៅ ថាមពល (Qi) ដ៏អាថ៌កំបាំងដែល ឈីង លីន (Qing Lin) ដឹងកាលពីកន្លះឆ្នាំមុន គួរតែជារបស់មហេសី មេឌូសា ហ្នឹងហើយ។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) និយាយពីអ្វីដែលគាត់គិត។

«ហ៊ឺ។ ទោះជានាងក៏ដោយ ក៏វាបានកន្លះឆ្នាំទៅហើយ។ ភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ប្រហែលជាត្រូវនាងស្រូបយកបាត់ហើយ...» នឹកដល់លទ្ធភាពនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏និយាយទាំងអស់សង្ឃឹមភ្លាម។

«ឯងពិតជាវង្វេងស្មារតីមែន... មហេសី មេឌូសា មានឈាមជ័រពស់ហូរក្នុងខ្លួន។ តាមធម្មជាតិ នាងត្រូវនឹងធាតុត្រជាក់ និងងងឹត។ ស្រូបយក អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌? តើនាងចង់ងាប់មែនទេ?» ឮបែបនេះ លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) មើលមក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទាំងមិនពេញចិត្ត និងស្តីបន្ទោស។

«បើធាតុរបស់នាងទាស់នឹងភ្លើងឋានសួគ៌ ចុះហេតុអីបានជានាងមកដណ្តើមយកវាទៅធ្វើអី? ម្យ៉ាងទៀត ឈីង លីន (Qing Lin) និយាយថានាងថែមទាំងរងរបួសទៀត ពេលយកភ្លើងនោះទៅ? ហេតុអីនាងត្រូវខំប្រឹងដល់ថ្នាក់ហ្នឹង បើគ្មានហេតុផល?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សើចជូរចត់។

«វាប្រហែលជាអញ្ចឹងមែន...» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) គ្រវីដៃ រួចបន្តថា៖ «មើលទៅយើងត្រូវតែធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់ខាងក្នុងនៃវាលខ្សាច់តាគ័រហើយ។ គ្រូមិនដឹងថាច្បាស់ថានាងចង់ធ្វើអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែគ្រូអាចប្រាប់ឯងបានថា នាងនឹងមិនស្រូបយកភ្លើងឋានសួគ៌នោះទេ។ ដូច្នេះ... យើងប្រហែលជានៅមានឱកាសយកវាបានម្តងទៀត។»

«ទៅរក មហេសី មេឌូសា ដើម្បីដណ្តើមភ្លើងឋានសួគ៌? នាងស្ថិតក្នុងកម្រិត លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ណា៎លោកគ្រូ។ កាលនោះ សូម្បីតែ អធិរាជទឹកកក (Ice Huang) ដែលមានឈ្មោះល្បីរន្ទឺពេញអាណាចក្រ ជាម៉ា (Jia Ma Empire) ក៏ត្រូវរងគ្រោះថ្នាក់ដោយសារនាងដែរ។ ចុះពួកយើង...» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អង្អែលថ្ងាស រួចញញឹមជូរចត់។

«មានគោលដៅ ប្រសើរជាងហែលរកចោលទទេៗ។ ម្យ៉ាងទៀត... អ្នកដែលត្រូវប្រយុទ្ធនៅពេលនោះ គឺគ្រូ មិនមែនឯងទេ។ ទោះបីជាឈ្មោះរបស់មហេសី មេឌូសា ល្បីពេញទ្វីបកម្លាំងធាតុក៏ដោយ ក៏គ្រូមិនខ្លាចនាងដែរ។» លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) វៀចមាត់និយាយ។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សើចជូរចត់ មានតែដកដង្ហើមធំ និងងក់ក្បាល។ រំពេចនោះ គាត់ក៏ត្រៀមខ្លួនចាកចេញ។

«នែ! ឯងចង់ធ្វើអីហ្នឹង?» ឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ភាំងបន្តិច រួចសួរ។

«ត្រឡប់ទៅវិញតើ... ឬលោកគ្រូចង់ឱ្យខ្ញុំនៅទីនេះស៊ីម៉ាម៉ា?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) តបវិញទាំងមិនគួរសម។

«ឯង... អាឆ្កួតអើយ!» ឮបែបនេះ លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ខឹងភ្លាម រួចគោះក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ពីរបីដៃ។ ម្រាមដៃគាត់ចង្អុលទៅផ្កាឈូកបៃតង រួចនិយាយទាំងកំហឹងថា៖ «របស់នេះគឺជាកំណប់ដ៏វិសេសវិសាល ដែលត្រូវការពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំដើម្បីកកើតរូបរាង។ អាល្អិតឯងចង់បោះបង់វាចោលនៅទីនេះមែនទេ?»

«ស្អីគេ?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ភ្ញាក់ព្រើត។ គាត់ងាកក្រោយ សម្លឹងមើលផ្កាឈូកបៃតង រួចសួរទាំងងឿងឆ្ងល់៖ «តើរបស់នេះមានប្រយោជន៍អីខ្លះ?»

លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ខ្ជិលនឹងស្តីឱ្យ។ គាត់អង្អែលពុកចង្កា រួចនិយាយទាំងមួម៉ៅថា៖ «ស្នូលផ្កាឈូកបៃតងនេះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងពីការរួមបញ្ចូលគ្នានៃភ្លើងផែនដីក្នុងរយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំ។ ឱ្យតែឯងដកវាចេញ ហើយអង្គុយលើវាដើម្បីហ្វឹកហាត់នៅថ្ងៃអនាគត ល្បឿនហ្វឹកហាត់របស់ឯងប្រហែលជាមិនអាចកើនឡើងដល់ ១០ ដងទេ តែការកើនឡើង ៣ ទៅ ៤ ដង គឺអាចទៅរួច។ លើសពីនេះ ឯងអាចបញ្ចេញកម្លាំងធាតុចូលទៅក្នុងវា ដើម្បីបញ្ចេញ ភ្លើងស្នូល (Core Flame) ដែលនៅក្នុងនោះ នៅពេលជួបសត្រូវ។ បើឯងជួបអ្នកលំដាប់ លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ឯងប្រហែលជាវាយគេមិនឈ្នះមែន តែបើចង់រត់គេច គឺគ្មានអ្នកណាឃាត់ឯងបានឡើយ។»

«ហើយនៅមានគ្រាប់ឈូកនៅក្នុងស្នូលផ្កានោះទៀត។ គ្រាប់ឈូកភ្លើងស្នូល (Core-Fire Lotus Seed) នេះ ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាខ្លឹមសារនៃវិញ្ញាណភ្លើង ដែលត្រូវការពេលមួយរយឆ្នាំដើម្បីបង្កើតបានមួយគ្រាប់។ បើឯងដើរស្រែកប្រាប់គេថា ឯងមានគ្រាប់ឈូកភ្លើងស្នូល គ្រូហ៊ានធានាថា សូម្បីតែអ្នកលំដាប់ លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ក៏សុខចិត្តដោះដូរគ្រប់យ៉ាងជាមួយឯងដែរ។ ជាការពិត... លើកលែងតែអ្នកដែលចូលចិត្តវិធីផ្ទាល់ គឺសម្លាប់ឯងដើម្បីប្លន់យក។»

«បើឯងយករបស់ទាំងនេះទៅខាងក្រៅ ឯងនឹងធ្វើឱ្យអាណាចក្រ ជាម៉ា (Jia Ma Empire) ជ្រួលច្របល់មិនខាន។ អាល្អិតឯងហ៊ានបដិសេធវាទៀតមែនទេ?» និយាយដល់ចំណុចនេះ លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) និយាយដូចជាស៊ាវយ៉ានគ្មានតម្លៃសូម្បីតែបន្តិច។

«...» ឮការពន្យល់ដ៏គួរឱ្យចង់បានរបស់លោកគ្រូ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) កាន់តែភ្លឺឡើងៗ។ នៅពេលលោកគ្រូនិយាយចប់ ភ្នែករបស់គាត់ឡើងក្រហមងាំង រួចក៏ស្ទុះទៅរកស្នូលផ្កានោះភ្លាម។

«ចង្រៃពិតមែន! ចាត់ទុករបស់ទាំងនេះជាការបង់ថ្លៃទៅចុះ...»