ការដោះស្រាយបញ្ហា

"តើឯងស្មានថាឯងជាអ្នកណា? ហ៊ានណាស់មកនិយាយជាមួយយើងបែបនេះ?" នៅពេលឮសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដំបូងឡើយ មូ ស៊ីង (Mo Xing) ភាំងមួយភ្លែត។ បន្ទាប់មក នៅពេលគេឃើញមុខមាត់ដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គេក៏ផ្ទុះកំហឹងភ្លាមៗ។ ស៊ាវ លី (Xiao Li) និង ស៊ាវ ទិង (Xiao Ding) គឺជាមេកងពលនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់ (Desert Metal Mercenary Company) ដូច្នេះវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលពួកគេនិយាយស្តីមិនគួរសមដាក់គេ។ ប៉ុន្តែអាល្អិតម្នាក់នេះដែលមើលទៅគ្រាន់តែជាយុវជនម្នាក់ បែរជាហ៊ានជេរប្រមាថគេយ៉ាងអសុរោះ។ តើរឿងនេះមិនធ្វើឱ្យ មូ ស៊ីង ខឹងសម្បារនឹងភាពអាម៉ាស់នេះយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីសម្តីស្តីបន្ទោសរបស់ មូ ស៊ីង ចេញពីមាត់ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ លី ប្រែជាត្រជាក់។ កាំរស្មីរន្ទះបានលោតចេញពីលំពែងដែកថែបដែលគេកាន់ក្នុងដៃ។ គេឈានជើងទៅមុខមួយជំហាន រួចចាក់លំពែងដ៏វែងដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏មុតស្រួច សំដៅទៅរកបំពង់ករបស់ មូ ស៊ីង យ៉ាងសាហាវ។

ការវាយប្រហារដ៏សាហាវភ្លាមៗរបស់ ស៊ាវ លី បានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ មូ ស៊ីង ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ គេមិននឹកស្មានថាភាគីម្ខាងទៀតមានចិត្តក្លាហានដល់ថ្នាក់នេះឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កម្លាំងរបស់ ស៊ាវ លី គឺខ្ពស់ជាងគេ ដូច្នេះគេបានត្រឹមតែថយក្រោយយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ក្នុងស្ថានភាពអាម៉ាស់។ នៅពេលកំពុងថយក្រោយ គេក៏ស្រាប់តែគ្រេចថ្លោះកជើង រួចដួលផ្ងារក្រោយទៅលើដីទាំងសភាពអាម៉ាស់នៅចំពោះមុខហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនកុះករ។"។

"ស៊ាវ លី ឯងហ៊ានវាយប្រហារយើងផងអី? កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលរបស់យើងនឹងមិនលើកលែងឱ្យឯងឡើយ!" ដោយឃើញចុងលំពែងពណ៌ប្រាក់កាន់តែរីកធំឡើងៗក្នុងកែវភ្នែក ភាពភ័យខ្លាចបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ មូ ស៊ីង ខណៈដែលគេស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

"ឆី!" នៅពេលដែលលំពែងវែងនៅសល់ប្រហែលកន្លះអ៊ីញពីបំពង់ករបស់ មូ ស៊ីង វាក៏ឈប់ភ្លាមៗ។ កម្លាំងដ៏មុតស្រួចដែលវាផ្ទុកបានទម្លុះខ្យល់អាកាស និងឆ្កូតចេញជាស្នាមរបួសមានឈាមតូចមួយនៅលើបំពង់ករបស់ មូ ស៊ីង។ ភ្លាមៗនោះ ឈាមស្រស់ៗក៏ចាប់ផ្តើមហូរចេញមក។

"តើឯងស្មានថាឯងជាអ្នកណា? ហ៊ានណាស់មកនិយាយជាមួយប្អូនប្រុសយើងក្នុងចរិតបែបនេះ?" សម្លឹងមើលទៅ មូ ស៊ីង ដែលមិនហ៊ានសូម្បីតែរើខ្លួន បណ្តោយឱ្យឈាមហូរលើកដោយសារតែលំពែងនៅកៀកនឹងបំពង់កពេក ស៊ាវ លី សើចដោយការមើលងាយ។

ដោយលេបទឹកមាត់ ខណៈដែលមានញើសត្រជាក់នៅលើថ្ងាស មូ ស៊ីង បានប្រើដៃរបស់គេអូសខ្លួនថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក គេក៏ចូលទៅក្នុងក្រុមរបស់គេវិញក្នុងសភាពច្របូកច្របល់ មុននឹងនិយាយដោយសំឡេងអាក្រក់ថា៖ "ស៊ាវ លី ឯងពិតជាមានសេចក្តីក្លាហានណាស់។ យើងនឹងត្រលប់ទៅរាយការណ៍ជូនមេកងពលវិញ។ ត្រៀមខ្លួនទទួលទុក្ខទោសដែលនឹងធ្លាក់មកលើកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់របស់ឯងទៅ!"

បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ មូ ស៊ីង ចាប់ផ្តើមខ្លាចថាលំពែងដែលដូចជាខ្មោចលងនោះនឹងចាក់មករកគេម្តងទៀត។ គេស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង រួចប្រញាប់បែរក្រោយរត់គេចខ្លួនជាមួយមនុស្សរបស់គេ។

ឃើញកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ (Sand Mercenary Company) រត់គេចខ្លួនដូចជាសត្វអនាថា ហ្វូងមនុស្សដែលនៅជុំវិញមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏នាំគ្នាស្រែកហ៊ោចំអកជាខ្លាំង។

"សម្រាម..." សម្លឹងទៅទិសដៅដែល មូ ស៊ីង និងមនុស្សរបស់គេកំពុងរត់គេច ស៊ាវ លី បញ្ចេញបបូរមាត់ដោយការមើលងាយ។ បន្ទាប់មក គេងាកក្រោយមកគ្រវីដៃដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ "ឥឡូវនេះពួកយើងបានដេញអាម្នាក់នោះនៅចំពោះមុខមនុស្សជាច្រើន ពួកយើងបានបង្កើតគំនុំជាមួយកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ហើយ។ នៅពេលដែល មូ ស៊ីង ត្រលប់ទៅវិញ គេច្បាស់ជានិយាយបំផ្លើសក្នុងរបាយការណ៍ប្រាប់ ឡួ ប៊ូ (Luo Bu) មិនខាន។ បងបារម្ភថាថ្ងៃស្អែក កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់នឹងប្រមូលសមាជិកមកដណ្តើមកន្លែងនេះ។"

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមនិងងក់ក្បាល។ គេងើបក្បាលឡើង ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន រួចនិយាយតិចៗថា៖ "បងធំ បងទីពីរ បងទាំងពីរគ្រាន់តែការពារតំបន់នេះទៅបានហើយ។ ចំពោះកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ ខ្ញុំនឹងជាអ្នកដោះស្រាយវា។"

"ឯង... ឯងពិតជាអាចធ្វើបានមែនទេ? បើមិនកើតទេ..." ស៊ាវ ទិង ជ្រួញចិញ្ចើមនិយាយដោយសំឡេងបារម្ភ។

"កេៗ វាគ្រាន់តែជាលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ..." ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមនិងងក់ក្បាល។ គេគ្រវីដៃដាក់បងទាំងពីរ រួចទាញអូដ្ឋមួយក្បាលដែលនៅក្បែរនោះ ហើយលោតឡើងលើខ្នងវា។ ទាំងញញឹម គេនិយាយថា៖ "ជឿជាក់លើខ្ញុំចុះ។ ខ្ញុំនឹងធានាថាកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់នឹងលាក់ខ្លួននៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ (Rock Desert City) ដូចជាអណ្តើកក្នុងសំបកក្នុងកំឡុងពេលនេះ។"

និយាយចប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏កន្ត្រាក់ជើងតិចៗ។ អូដ្ឋបានបោះជំហានបង្កើតជាធូលីពណ៌លឿង ខណៈដែលវាបោះពួយយ៉ាងលឿនសំដៅទៅកាន់ទីក្រុងថ្មខ្សាច់។

សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកាន់តែឃ្លាតឆ្ងាយទៅៗ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី បានដោះដូរខ្សែភ្នែកគ្នា និងគ្រវីក្បាលទាំងសើចជូរចត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេនិយាយទាំងទាល់តម្រិះថា៖ "មិនអីទេ សង្ឃឹមថាអាល្អិតម្នាក់នេះពិតជាមានសន្លឹកបៀសម្ងាត់ដែលពួកយើងមិនដឹងចុះ។ ប្រសិនបើវាមិនដំណើរការទេ កងពលរបស់ពួកគេក៏មិនហ៊ានក្រអឺតក្រទមពេកដែរ ដោយសារតែកម្លាំងនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់របស់ពួកយើង។ យ៉ាងណាមិញ ប្រសិនបើត្រូវវាយប្រហារគ្នាស្លាប់រស់មែននោះ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់របស់ពួកគេក៏ត្រូវបាត់បង់កម្លាំងលើសពីពាក់កណ្តាលដែរ។ ការបាត់បង់នោះគឺជាអ្វីដែលពួកគេមិនអាចទ្រាំទ្របានឡើយ។"

នៅម្ខាងទៀត ស៊ាវ លី គ្រវីក្បាលហើយនិយាយទាំងសើចថា៖ "ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើអាល្អិត ស៊ាវ យ៉ាន អាចធ្វើឱ្យ ឡួ ប៊ូ ស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ដោយស្តាប់បង្គាប់បានយ៉ាងដូចម្តេច?"

"ចាំមើលទៅ។ បងជឿជាក់លើគេ។" ជាមួយស្នាមញញឹមស្រាលៗ ស៊ាវ ទិង និយាយតិចៗ។

ព្រះច័ន្ទនៅវាលខ្សាច់ កំពុងរះខ្ពស់ត្រដែតលើមេឃ ដូចជាថាសប្រាក់ដ៏ធំមួយ។ ពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ស្រទន់បានចាំងចុះមក គ្របដណ្តប់រាត្រីដ៏ខ្មៅងងឹតនៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់។

នៅក្នុងតំបន់ភាគខាងលិចនៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់ មានទីធ្លាដ៏ធំមួយដែលភ្លឺត្រចះត្រចង់។ ពីខាងក្នុងនោះ មានសំឡេងសើចសប្បាយ និងសំឡេងអ៊ូអរជាច្រើនបន្លឺឡើង។ នៅពីលើទីធ្លា ជម្រុះទង់ជាតិដែលមានពាក្យថា 'កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ (Sand Mercenary Company)' ត្រូវបានគេព្យួរនៅលើបង្គោលឈើមួយ។

នៅក្នុងរាត្រីដ៏ងងឹត ខ្យល់បក់ស្រាលៗបានកាត់កន្លងមក ធ្វើឱ្យទង់ជាតិបក់រលកទៅទិសខាងលិច។ នៅក្នុងបន្ទប់មួយនៅកណ្តាលទីធ្លា ពន្លឺភ្លើងស្រទន់បានបណ្តេញភាពងងឹតចេញទាំងស្រុង។ មានមនុស្សពីរនាក់នៅក្នុងបន្ទប់។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ គឺគ្មាននរណាក្រៅពីអ្នកដែលមានជម្លោះជាមួយ ស៊ាវ យ៉ាន និងអ្នកដទៃកាលពីពេលរសៀលឡើយ គឺ មូ ស៊ីង។ ចំណែកបុរសវ័យកណ្តាលដែលអង្គុយនៅខាងលើនោះ គឺពិតជាមេកងពលនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ គឺ ឡួ ប៊ូ។

"មេកងពល ស៊ាវ ទិង និងក្រុមរបស់គេកាន់តែក្រអឺតក្រទមឡើងៗហើយ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងថាកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់របស់ពួកយើងគឺជាកម្លាំងចាស់នៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់។ អាល្អិតពីរនាក់នេះដែលទើបតែមកដល់ពីរបីឆ្នាំមុន បែរជាហ៊ានមើលងាយពួកយើង។ ប្រសិនបើពួកយើងបណ្តោយឱ្យពួកគេអភិវឌ្ឍបន្តទៀត ពួកយើងអាចនឹងមានបញ្ហាមិនចេះចប់នៅថ្ងៃអនាគត។" មូ ស៊ីង លិទ្ធបបូរមាត់ ហើយនិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់និងអាក្រក់។

នៅលើកៅអីមេដឹកនាំ បុរសវ័យកណ្តាលបានងើបភ្នែកឡើង ក្រឡេកមើលទៅ មូ ស៊ីង នៅខាងក្រោម ហើយនិយាយតិចៗថា៖ "តើឯងបានដឹងឬនៅថា តើពួកគេកំពុងធ្វើអ្វីនៅទីនោះឱ្យប្រាកដ?"

"អឺ... ទេ។ មនុស្សដែលខ្ញុំនាំទៅជាមួយមិនមានឱកាសចូលទៅជិតឡើយ នៅពេលដែលពួកយើងត្រូវបានដេញចេញដោយ ស៊ាវ លី និងក្រុមរបស់គេ។" ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខឡើងក្រហមបន្តិច មូ ស៊ីង និយាយទាំងអាម៉ាស់។

ឮបែបនេះ បុរសវ័យកណ្តាលជ្រួញចិញ្ចើម។ គេគ្រហឹមក្នុងបំពង់ក បង្ហាញភាពមិនពេញចិត្តចំពោះសមត្ថភាពរបស់ មូ ស៊ីង ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហា។

ញើសត្រជាក់បានលេចឡើងនៅលើថ្ងាសរបស់ មូ ស៊ីង នៅពេលដែលគេឮសំឡេងគ្រហឹមនោះ។ គេប្រញាប់និយាយថា៖ "មេកងពល ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងពីគោលបំណងពិតប្រាកដរបស់ពួកគេក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ជាអ្វីដែលមិនធម្មតា ទើបបានជាអា ស៊ាវ ទិង ដ៏ឆ្លាតនោះប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីរុករក។ លើសពីនេះ តំបន់ដែលពួកគេនៅ គឺមិនឆ្ងាយពីទីក្រុងថ្មខ្សាច់ឡើយ។ ដូច្នេះ ពួកយើងមានលេសជាច្រើនដើម្បីចូលទៅក្នុងតំបន់នោះ។"

ឡួ ប៊ូ ងក់ក្បាល។ ប៉ុន្តែនៅតែមានភាពស្ទាក់ស្ទើរនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ មុនពេលគេដឹងច្បាស់ថាអ្វីជារបស់នោះ គេមិនទាន់ចង់ប្រយុទ្ធជាមួយកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់ឡើយ។ គេអាចនឹងជាលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែអ្នកដទៃទៀតនៅក្នុងកងពលរបស់គេ ក្រៅពី មូ ស៊ីង ដែលជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) គឺសុទ្ធតែខ្សោយជាងលំដាប់គ្រូទាំងអស់។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្រៅពី ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី ដែលជាលំដាប់គ្រូ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់នៅមានលំដាប់គ្រូផ្កាយពីរ ចំនួនពីរនាក់ផ្សេងទៀត។ កម្លាំងសរុបរបស់ពួកគេគឺខ្លាំងជាងកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ឆ្ងាយណាស់។ ដូច្នេះ ឡួ ប៊ូ ក៏មានការខ្លាចរអែងចំពោះកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់បន្តិចដែរ។

"មេកងពល! ពួកយើងមិនអាចបាត់បង់ឱកាសនេះឡើយ។ មានអាថ៌កំបាំងច្រើនណាស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់។ ប្រសិនបើ ស៊ាវ ទិង និងអ្នកដទៃជីកបានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ឬវិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi Method) កម្រិតខ្ពស់ដែលបន្សល់ទុកដោយមនុស្សជំនាន់មុន នោះកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់នឹងអាចលោតផ្លោះជាន់លើកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់របស់ពួកយើងនៅថ្ងៃអនាគតមិនខាន!" ដោយឃើញភាពស្ទាក់ស្ទើររបស់ ឡួ ប៊ូ មូ ស៊ីង ក៏ជេរក្នុងចិត្ត មុននឹងចាប់ផ្តើមបញ្ចុះបញ្ចូលបន្ថែម។

"មិនអីទេ..." ដោយសារការជម្រុញរបស់ មូ ស៊ីង ឡួ ប៊ូ ក៏ចាប់ផ្តើមរារែកចិត្ត។ គេគិតមួយសន្ទុះធំ។ ចុងក្រោយ គេមិនអាចទប់ទល់បាន ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ "ប្រមូលសមាជិកនៅថ្ងៃស្អែក ហើយទៅដណ្តើមយកតំបន់នោះពីកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់!"

ឃើញ ឡួ ប៊ូ យល់ព្រមនៅទីបំផុត ស្នាមញញឹមដ៏ត្រេកអរបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ មូ ស៊ីង។ ភាពអាក្រក់បានភ្លឺឡើងក្នុងកែវភ្នែកតូចបស់គេ។

"អឺ... មេកងពល ឡួ ប៊ូ ការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកពិតជាគួរឱ្យខកបំណងណាស់។" សំឡេងរាបស្មើមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងក្នុងបន្ទប់ដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុន។

សំឡេងដែលស្រាប់តែបន្លឺឡើងនោះ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សទាំងពីរនៅក្នុងបន្ទប់ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេងាកក្បាលភ្លាមៗ ហើយមានការតក់ស្លុតជាខ្លាំងនៅពេលដឹងថា យុវជនម្នាក់ស្លៀកពាក់ខ្មៅបានបង្ហាញខ្លួននៅលើកៅអីនៅជ្រុងបន្ទប់ដោយដែលពួកគេមិនដឹងខ្លួនទាល់តែសោះ។

"តើឯងជាអ្នកណា?" សម្លឹងមើលទាំងតក់ស្លុតទៅកាន់យុវជនម្នាក់នេះដែលអាចចូលមកក្នុងបន្ទប់ដោយគេមិនដឹងខ្លួន ឡួ ប៊ូ ស្រែកឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សំឡេងរបស់គេមើលទៅហាក់ដូចជាក្លាហានតែខាងក្រៅ ប៉ុន្តែខ្សោយនៅខាងក្នុង។

"មេកងពល គេគឺជាបងប្អូនរបស់ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី!" ឃើញមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មូ ស៊ីង បានថយក្រោយមួយជំហាន ហើយស្រែកឡើងភ្លាមៗ។

ឮបែបនេះ កែវភ្នែករបស់ ឡួ ប៊ូ ក៏រួមតូច ខណៈដែលគេសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងម៉ត់ចត់។ គេនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ "មិត្តវ័យក្មេង តើមានមូលហេតុអ្វីដែលឯងមកសួរសុខទុក្ខកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់របស់ពួកយើងទាំងយប់អាធ្រាត្របែបនេះ?"

ដោយបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវរបៀបដែល ស៊ាវ យ៉ាន បង្ហាញខ្លួនដូចជាខ្មោចលងបែបនេះ ឡួ ប៊ូ មិនមែនល្ងង់រហូតដល់ចាត់ទុកគេជាយុវជនដែលមិនដឹងអីនោះឡើយ។

"កេៗ គ្មានអ្វីធំដុំទេ... គ្រាន់តែចង់ឱ្យមេកងពល ឡួ ប៊ូ គ្រប់គ្រងសមាជិកកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់របស់អ្នកក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ និងបញ្ឈប់ពួកគេមិនឱ្យចេញមកបង្កការរំខានដល់បងធំ និងបងទីពីររបស់ខ្ញុំក្នុងការបំពេញការងាររបស់ពួកគេ។" ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន អូសថ្នមៗលើតុ ខណៈដែលគេនិយាយទាំងសើច។

"អាល្អិត ឯងពិតជាក្រអឺតក្រទមពេកហើយ។ តើឯងស្មានថាឯងជាអ្នកណា?" ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មូ ស៊ីង ក៏តបវិញភ្លាមៗដោយកំហឹង។

"ថ្លង់ណាស់។" ងើបភ្នែកឡើង ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើល មូ ស៊ីង ដែលនៅពីក្រោយ ឡួ ប៊ូ។ ភាពត្រជាក់បានភ្លឺឡើងក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹត។ គេក្រោកឈរឡើង រួច... ស្រាប់តែប្រែជាស្រមោលខ្មៅ ហើយឆ្លងកាត់ឧបសគ្គក្នុងបន្ទប់ក្នុងល្បឿនដូចរន្ទះ។ មួយប៉ព្រិចភ្នែក បាតដៃរបស់គេបានដាក់ចុះថ្នមៗលើខ្នងរបស់ មូ ស៊ីង។ រាងកាយរបស់គេផ្អៀងទៅមុខតិចៗ ហើយខ្សឹបថា៖ "ឯងគឺជាទីប្រឹក្សាក្បាលឆ្កែ (Dog advisor) ម្នាក់។ ផែនការដែលឯងបានគិតមក គឺពិតជាអាក្រក់ណាស់..."

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីគេនិយាយពាក្យទាំងនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សយ៉ាងក្រាស់ស្រាប់តែឆាបឆេះចេញពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ បន្ទាប់មក វាក៏ចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ មូ ស៊ីង យ៉ាងលឿន ដែលមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពរន្ធត់។ ជាមួយនឹងសំឡេង "ភឹប" តិចៗ មូ ស៊ីង ដែលនៅមានជីវិតមុននេះ... ត្រូវបានប្រែទៅជាគំនរផេះពណ៌ខ្មៅងងឹតក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ដោយការសម្លាប់ មូ ស៊ីង ភ្លាមៗ ស៊ាវ យ៉ាន បានបោះសម្អាតដៃរបស់គេ ហើយដើរយឺតៗទៅមុខ ឡួ ប៊ូ ដែលកំពុងឈរទាំងខ្លួនរឹងកំព្រឹងបែរខ្នងដាក់គេ។ គេមើលទៅផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយញើស រួចក៏ញញឹមឡើង។

សម្លឹងមើលស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់នេះ បំពង់ករបស់ ឡួ ប៊ូ ក៏ញាក់បន្តិច។ ល្បឿនដូចខ្មោចលងដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្ហាញមុននេះ បានធ្វើឱ្យគេញ័ររន្ធត់។ លក្ខខណ្ឌតម្រូវដើម្បីបង្ហាញល្បឿន និងកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចបែបនេះ... គឺមនុស្សនោះត្រូវតែស្ថិតក្នុងលំដាប់ស្តេច (Dou Wang) យ៉ាងហោចណាស់។

"លំដាប់ស្តេច..." ឡួ ប៊ូ សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់យុវជននៅពីមុខគេ។ គេរអ៊ូក្នុងចិត្តដោយស្ងាត់ស្ងៀម។ លំដាប់ស្តេចម្នាក់ដែលមានអាយុមិនទាន់ដល់ ២០ ឆ្នាំផង?

"បាទ... រឿងដែលខ្ញុំបានរៀបរាប់មុននេះ..." ស៊ាវ យ៉ាន លេងជាមួយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់នៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ ហើយសួរទាំងស្នាមញញឹមម្តងទៀត។

"ហ្គូ..." លេបទឹកមាត់ម្តងទៀត ឡួ ប៊ូ ជូតញើសត្រជាក់តូចៗនៅលើថ្ងាសរបស់គេ។ ស្នាមញញឹមដ៏អាក្រក់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេនិយាយដោយសំឡេងស្ងួតថា៖ "ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលលោកបានប្រាប់។ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់នឹងមិនឈានជើងសូម្បីតែពាក់កណ្តាលជំហានចូលទៅក្នុងតំបន់នោះឡើយ!"