ច្រកផ្លូវសម្ងាត់

នៅខាងក្រៅទីក្រុងថ្មខ្សាច់ (Rock Desert City) ព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហែងកំពុងចាំងចុះមកពីលើមេឃ ខណៈដែលសមាជិកនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់ (Desert Metal Mercenary Company) នៅតែបន្តការរុករកយ៉ាងដិតដល់។

"បងធំ បងមានចាប់អារម្មណ៍ទេថា នៅទីនេះហាក់ដូចជាគ្មានសមាជិកកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ (Sand Mercenary Company) សូម្បីតែម្នាក់នៅក្បែរនេះ?" ឈរនៅលើកំពូលភ្នំខ្សាច់មួយ កែវភ្នែករបស់ ស៊ាវ លី (Xiao Li) បានសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ជ្រួញចិញ្ចើម ងាកក្បាលទៅប្រាប់ ស៊ាវ ទិង (Xiao Ding) ដែលនៅក្បែរនោះ។

"ហិហិ មិនមែនមានតែនៅទីនេះទេ សូម្បីតែនៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ ចំនួនសមាជិករបស់ពួកគេដែលដើរចុះឡើង ក៏ថយចុះយ៉ាងចម្លែកដែរ។ ហើយតាមព័ត៌មានចុងក្រោយដែលបងទទួលបាន... កាលពីយប់មិញ មូ ស៊ីង (Mo Xing) ហាក់ដូចជាបានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ ប៉ុន្តែ ឡួ ប៊ូ (Luo Bu) មិនបានខឹងសម្បារនឹងរឿងនេះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេស្ងាត់ស្ងៀមដល់ថ្នាក់ដូចជាមិនដឹងរឿងនេះកើតឡើងអញ្ចឹង។" ពន្លឺនៃការចំអកបានលេចឡើងក្នុងកែវភ្នែករបស់ ស៊ាវ ទិង ខណៈដែលគេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) កាន់តែពិបាកមើលធ្លុះទៅៗហើយ។ គេបានផ្ដល់ 'ការទទួលរាប់អាន' បែបនោះទៅឱ្យកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ ប៉ុន្តែបែរជាអាចបំបាក់ស្មារតី ឡួ ប៊ូ រហូតដល់មិនហ៊ានសូម្បីតែបញ្ចេញសម្លេងអ្វីទាំងអស់។ តើត្រូវមានកម្លាំងកម្រិតណា ទើបអាចធ្វើបែបនេះបាន? បងពិតជាមិនដឹងថាគេធ្វើវាដោយរបៀបណាឡើយ។"

"វាពិតជាធ្វើឱ្យយើងនិយាយមិនចេញមែន។ អស់រយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំដែលពួកយើងមិនបានជួបគ្នា អាល្អិតម្នាក់នេះកាន់តែមានអាថ៌កំបាំងទៅៗហើយ។" ស៊ាវ លី ងក់ក្បាលរួចសើចដោយភាពជូរចត់។

ស៊ាវ ទិង សើចតិចៗ។ គេងាកក្បាលទៅសម្លឹងមើលភ្នំខ្សាច់មួយដែលត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់សម្រាក។ នៅទីនោះ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានចូលទៅក្នុងតង់ដើម្បីគេចពីកម្ដៅថ្ងៃឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេសុខចិត្តទ្រាំនឹងការដុតកម្ដៅពីព្រះអាទិត្យ អង្គុយពែនភ្នែននៅលើខ្សាច់ដ៏ក្តៅហែង និងស្រូបយកថាមពលធាតុភ្លើងដ៏ក្រាស់ក្រែលនៅជុំវិញខ្លួនយឺតៗ។ គេបណ្តោយឱ្យញើសហូរចេញពីថ្ងាសដូចជាទឹក ធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់ជោកជាំអស់។

"កាលពីគេនៅក្មេង ទេពកោសល្យ (Talent) ក្នុងការហ្វឹកហាត់របស់គេពិតជាអស្ចារ្យមែន ប៉ុន្តែវាបែរជាធ្វើឱ្យគេខ្វះនូវភាពរឹងមាំ និងការអត់ធ្មត់ទៅវិញ។ បងគិតថា ទោះបីជារយៈពេលបីឆ្នាំដែលគេត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ បានធ្វើឱ្យគេរងនូវការមើលងាយ និងការចំអក ប៉ុន្តែវាក៏ប្រហែលជាបានផ្តល់មកវិញនូវលក្ខខណ្ឌចុងក្រោយដែលគេខ្វះខាត ដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដ... យ៉ាងហោចណាស់ ស៊ាវ យ៉ាន នាពេលមុន នឹងមិនដែលមកកាន់វាលខ្សាច់តាហ្គ័រ (Tager Desert) តែម្នាក់ឯង ឬមានការតស៊ូដើម្បីទ្រាំទ្រនឹងការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកបែបនេះឡើយ។" សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលហាក់ដូចជាមិនចង់ខ្ជះខ្ជាយសូម្បីតែមួយវិនាទី ស៊ាវ ទិង បានពោលពាក្យសរសើរ មុននឹងដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើប។

"បាទ។" ឮបែបនេះ ស៊ាវ លី ងក់ក្បាលដោយយល់ស្រប។ ទេពកោសល្យគឺជារឿងសំខាន់ក្នុងការក្លាយជាអ្នកខ្លាំង ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានការតស៊ូមិនចេះនឿយហត់ទេនោះ លទ្ធផលចុងក្រោយនឹងត្រឹមតែកម្រិតមធ្យមប៉ុណ្ណោះ។ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) គឺធំធេងណាស់។ ជាធម្មតាមានមនុស្សពូកែៗច្រើន ប៉ុន្តែមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលអាចក្លាយជាអ្នកខ្លាំងនៅចំណុចកំពូល។

ដូច្នេះ រយៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន រស់នៅជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍កាលពីមុន នឹងមានឥទ្ធិពលបំផុតចំពោះផ្លូវនាពេលអនាគតរបស់គេ។ នៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់ គេប្រហែលជាដឹងខ្លួនថា រយៈពេលបីឆ្នាំដែលរងការមើលងាយនោះ មិនមែនជាការធ្លាក់ចុះឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការសាកល្បងដែលជះឥទ្ធិពលដល់មួយជីវិតរបស់គេ។

"មេកងពល! ក្រុមទីបីហាក់ដូចជាបានរកឃើញដាននៃច្រកផ្លូវមួយហើយ!"

ស្របពេលដែល ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី កំពុងរំភើបចិត្ត ស្រាប់តែមានរូបរាងមនុស្សម្នាក់រត់មកយ៉ាងលឿនពីចម្ងាយ ទាំងស្រែកដោយក្តីរំភើប។

"រកឃើញហើយ?" ឮសំឡេងនោះ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី ភាំងមួយភ្លែត។ ក្តីរំភើបចិត្តបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់ពីដោះដូរខ្សែភ្នែកគ្នា ពួកគេបានក្រឡេកមើលទៅភ្នំខ្សាច់មួយទៀត ហើយឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន បានបើកភ្នែករួចជាស្រេច ជាមួយនឹងទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល និងត្រេកអរ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានចាកចេញពីស្ថានភាពហ្វឹកហាត់យ៉ាងប្រញាប់ រលាស់ខ្សាច់ចេញពីខ្លួន និងរត់ទៅរកមនុស្សដែលកំពុងរត់មកនោះ។ គេសួរយ៉ាងលឿនថា៖ "តើអ្នករកឃើញច្រកផ្លូវមែនទេ?"

"ហិហិ ហាក់ដូចជាបានរកឃើញដានខ្លះហើយ។ ផ្អែកតាមបទពិសោធន៍របស់ពួកយើង វាមានលទ្ធភាពខ្ពស់ដែលវាជាច្រកផ្លូវនាំទៅក្នុងដី។" ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់នោះបាននិយាយទាំងញញឹម។

"ល្អ!" ស៊ាវ យ៉ាន ទះដៃចូលគ្នាខ្លាំងៗ រួចប្រញាប់ជំរុញថា៖ "ទៅ! ប្រញាប់នាំខ្ញុំទៅមើល!"

បន្ទាប់ពីដើរតាមទាហានស៊ីឈ្នួលនោះពីរបីនាទីឆ្ពោះទៅទិសខាងជើង ពួកគេបានឃើញហ្វូងមនុស្សយ៉ាងច្រើនកំពុងចោមរោមជុំវិញដីខ្សាច់ដែលស្រុតចុះបន្តិច ខណៈដែលពួកគេកំពុងខ្សឹបខ្សៀវគ្នា។

"ចេញទៅ! ចេញទៅ!" ទាហានស៊ីឈ្នួលនាំមុខបានស្រែកបើកផ្លូវ។ ស៊ាវ យ៉ាន បានដើរតាមចូលទៅ ហើយមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញថា នៅចំកណ្តាលដីដែលស្រុតនោះ មានរន្ធដែលមានទទឹងប្រហែលកន្លះម៉ែត្រ ដែលត្រូវបានជីកដោយពួកទាហានស៊ីឈ្នួល។ គេសម្លឹងមើលទៅក្នុងរន្ធនោះ ហើយឃើញថាវាខ្មៅងងឹតស្លុប ថែមទាំងមានចំហាយក្តៅស្រាលៗភាយចេញមកទៀតផង។

"តើគឺជាកន្លែងនេះមែនទេ?" ស៊ាវ យ៉ាន ចង្អុលទៅរន្ធដ៏ងងឹតនោះ ហើយសួរមនុស្សនៅជុំវិញ។

"ហាហា បាទ។ រន្ធនេះដើមឡើយត្រូវបានបិទដោយខ្សាច់ពណ៌លឿង។ ប្រសិនបើ ឈីង លីន (Qing Lin) មិនបានដឹងថាមានចំហាយកម្លាំងធាតុ (Qi) ចម្លែកនៅសេសសល់ទីនេះទេ ខ្ញុំខ្លាចថាពួកយើងប្រហែលជាពិបាកនឹងរកឃើញវាណាស់។" ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់សើចហើយឆ្លើយ។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រឡេកមើលទៅ ឈីង លីន ដែលនៅទល់មុខ។ គេឃើញថាក្មេងស្រីតូចម្នាក់នេះមានខ្សាច់ជាប់សក់ ប៉ុន្តែផ្ទៃមុខដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងពោរពេញដោយក្តីសុខ។

ដោយដឹងថាខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមក ឈីង លីន ក៏សម្លឹងមកវិញទាំងអៀនប្រៀន និងព្រិចភ្នែកដាក់គេ។

"ហាហា ក្មេងស្រីល្អ ឯងធ្វើបានល្អណាស់!" ស៊ាវ យ៉ាន លើកមេដៃឱ្យ ឈីង លីន។ ដោយឃើញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងលេចឡើងលើមុខនាង គេក៏ញញឹមតបវិញយ៉ាងស្រទន់។ គេដើរយឺតៗទៅកាន់ច្រកចូលដ៏ងងឹត រួចក្រវីដៃ។ ថ្មពន្លឺព្រះច័ន្ទ (Moonlight Rock) មួយបានលេចឡើងក្នុងដៃរបស់គេ ហើយគេក៏គ្រវែងវាចូលទៅក្នុងរន្ធនោះ។

ពន្លឺព្រាលៗដែលចេញពីថ្មពន្លឺព្រះច័ន្ទ បានរមៀលចុះទៅក្នុងរូងដ៏ងងឹតពីរបីជុំ មុននឹងរលាយបាត់ទៅទាំងស្រុង។

"មើលទៅផ្លូវរូងក្រោមដីនេះ មិនមែនជាបន្ទាត់ត្រង់ឡើយ។" ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមនិយាយតិចៗ។

"បាទ ពួកយើងបានធ្វើការពិនិត្យស្ទង់មើលជាជំហានដំបូងរួចហើយ។ មានផ្លូវរូងយ៉ាងហោចណាស់ជាងដប់ ហើយផ្លូវនីមួយៗសុទ្ធតែបត់បែនចុះឡើង ដូចជាមានសត្វពស់ដ៏ធំមួយបានវារកាត់អញ្ចឹង។" ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលនាំផ្លូវនិយាយទាំងសើចជូរចត់។

"ហ៊ឹម..." ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមដោយក្តីបារម្ភ។

"ចុះបើបងបញ្ជូនមនុស្សឱ្យទៅរុករកតាមផ្លូវរូងនីមួយៗម្តងមួយៗ?" សំឡេងសើចរបស់ ស៊ាវ ទិង ស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីក្រោយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងាកក្រោយមើលបងទាំងពីរ រួចគ្រវីក្បាលថា៖ "វាអាចមានគ្រោះថ្នាក់ដែលមិនអាចដឹងមុននៅខាងក្រោម។ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់បានបញ្ចេញមនុស្សច្រើនណាស់មកជួយខ្ញុំរកច្រកផ្លូវនេះ ខ្ញុំពិតជាពេញចិត្តណាស់ទៅហើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំនៅតែបណ្តោយឱ្យពួកគេចូលទៅទៀត ពួកគេអាចនឹងជួបគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត ដែលវាជាអ្វីដែលខ្ញុំមិនចង់ឃើញឡើយ។"

"កេៗ ប្អូនប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ឯងមិនបាច់បារម្ភទេ។ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់របស់ពួកយើង គ្មាននរណាម្នាក់ខ្លាចស្លាប់ឡើយ។" សមាជិកនៅជុំវិញនោះនាំគ្នាសើចខ្លាំងៗ។

"បើអញ្ចឹង ពួកយើងធ្វើបែបនេះវិញចុះ។ បងនឹងជ្រើសរើសសមាជិកដប់នាក់ដែលខ្លាំងៗ ទៅកំដរឯងចុះទៅមើល។ យ៉ាងណាមិញ បងក៏បារម្ភដែរប្រសិនបើឱ្យឯងចុះទៅម្នាក់ឯង។ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីកើតឡើង បងខ្លាចថាឪពុកដែលកំពុងខឹងសម្បារ នឹងប្រញាប់មកពីទីក្រុងវូថាន់ (Wu Tan City) ដើម្បីសម្លាប់ពួកបងមិនខាន។" ស៊ាវ ទិង គិតមួយសន្ទុះ រួចនិយាយទាំងសើចតិចៗ។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត រួចក៏ងក់ក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេនិយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកយើងជួបស្ថានភាពមិនប្រក្រតីនៅខាងក្រោម ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបងធំអាចដឹកនាំគ្រប់គ្នាដកថយមុនគេ។ ចំពោះសុវត្ថិភាពរបស់ខ្ញុំ បងមិនបាច់បារម្ភឡើយ..."

ឃើញទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បងប្អូនទាំងពីរនាក់ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ បន្ទាប់ពី ស៊ាវ យ៉ាន បានដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់កាលពីយប់មិញ ពួកគេលែងសង្ស័យលើកម្លាំងដែលគេបានលាក់ទុកទៀតហើយ។

"គឺ... លោកប្រុស... នៅក្នុងផ្លូវរូងខាងក្រោម នៅមានចំហាយកម្លាំងធាតុ (Qi) តាំងពីកន្លះឆ្នាំមុននៅសេសសល់។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំអាចនាំផ្លូវលោកឱ្យរកឃើញផ្លូវរូងដែលត្រឹមត្រូវ។" នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ត្រៀមនឹងចេញដំណើរ សំឡេងដ៏ស្រទន់របស់ ឈីង លីន ស្រាប់តែធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើល។

"ពិតមែនឬ?" ស៊ាវ យ៉ាន ងាកក្បាលទៅសម្លឹងមើល ឈីង លីន ដែលគួរឱ្យស្រឡាញ់ដូចជាតុក្កតា រួចសួរដោយក្តីរំភើប។

"ចាស៎។" ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន សប្បាយចិត្ត ឈីង លីន ខ្ទប់មាត់សើចរួចងក់ក្បាល។

"ជាក្មេងស្រីដែលមានប្រយោជន៍មែន។ ហាហា។" ស៊ាវ យ៉ាន លោតកាត់រន្ធ រួចអង្អែលក្បាល ឈីង លីន តិចៗ។ គេងាកទៅរកបងទាំងពីររួចញញឹមសួរថា៖ "ក្នុងពេលដែលគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ហើយ តើពួកយើងចាប់ផ្តើមតែម្តងទៅ?"

"ហាហា ល្អ!" ស៊ាវ ទិង ញញឹមនិងងក់ក្បាល។ គេសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន រួចហៅឈ្មោះសមាជិកមួយចំនួនយ៉ាងរហ័ស។ បន្ទាប់មក គេក៏ចេញបញ្ជាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ទៅកាន់អ្នកដែលនៅសល់ថា៖ "នៅពេលដែលពួកយើងចូលទៅក្នុងផ្លូវរូង ត្រូវបង្កើនការការពារនៅជុំវិញកន្លែងនេះ។ ដាច់ខាតមិនត្រូវឱ្យនរណាម្នាក់មកបង្កបញ្ហាឡើយ។ រចនាសម្ព័ន្ធខ្សាច់បែបនេះមិនសូវរឹងមាំទេ ប្រសិនបើមិនប្រុងប្រយ័ត្ន វាអាចនឹងបាក់រលំកប់មនុស្សនៅខាងក្នុងទាំងរស់មិនខាន..."

"មេកងពល សូមកុំបារម្ភអី! ប្រសិនបើមាននរណាហ៊ានចូលមកតំបន់នេះក្នុងអំឡុងពេលនេះ ពួកយើងនឹងមិនលើកលែងឱ្យឡើយ ទោះជាពួកគេជាអ្នកណាក៏ដោយ!" ឮបញ្ជារបស់ ស៊ាវ ទិង សមាជិកទាំងអស់បង្ហាញទឹកមុខកាចសាហាវ និងស្រែកឡើងក្នុងពេលតែមួយ។

"ចំពោះប្អូនទីពីរ បងត្រូវតែដឹកនាំស្ថានការណ៍នៅខាងលើនេះ នៅពេលពួកយើងចុះទៅ។ ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់គ្រប់គ្រងនៅខាងលើ បងមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួលចិត្តឡើយ។" បន្ទាប់ពីចេញបញ្ជាចប់ ស៊ាវ ទិង នៅតែមានអារម្មណ៍បារម្ភបន្តិច ទើបគេងាកទៅប្រាប់ ស៊ាវ លី។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ លី ដែលដើមឡើយចង់ចុះទៅដែរនោះ ក៏បានត្រឹមតែងក់ក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ។

នៅពេលដែលអ្វីៗត្រូវបានរៀបចំរួចរាល់ ស៊ាវ ទិង បានយកខ្សែពួរមួយបាច់ធំមក។ គេសាកល្បងភាពរឹងមាំរបស់វា រួចចងវាទៅនឹងបង្គោលឈើដែលបានដក់ជាប់យ៉ាងមាំ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏ទម្លាក់ខ្សែពួរចូលទៅក្នុងរន្ធ។

"ផ្លូវរូងមិនសូវចោទពេកទេ។ ខ្សែពួរនេះគឺសម្រាប់ធានាសុវត្ថិភាព។ ប្រសិនបើអ្នកនៅខាងក្រោមស្រែក អ្នកនៅខាងលើអាចប្រើខ្សែពួរនេះដើម្បីទាញពួកយើងឡើងមកវិញយ៉ាងលឿន។" ស៊ាវ ទិង និយាយទាំងទះដៃរបស់គេ។

ឃើញ ស៊ាវ ទិង គិតគូរដិតដល់បែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ញញឹមជូរចត់។ គេដើរទៅក្បែរច្រកចូល ងាកក្បាល រួចបក់ដៃហៅ ឈីង លីន។

ដោយឃើញសញ្ញារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឈីង លីន ក៏ប្រញាប់រត់មក។ កែវភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់ដ៏ចម្លែកមួយគូបានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងឆ្លាតវៃ។

ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលភ្នែកពណ៌បៃតងនោះ រួចលួចដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ បន្ទាប់មក គេក៏លូកដៃទៅឱប ឈីង លីន មកជាប់នឹងទ្រូង ធ្វើឱ្យក្មេងស្រីម្នាក់នេះស្រឡាំងកាំង។ ទាំងញញឹម គេនិយាយថា៖ "បន្តិចទៀត ឯងគឺជាអ្នកបង្ហាញផ្លូវ។"

ត្រូវបាន ស៊ាវ យ៉ាន ឱបបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ឈីង លីន ក៏ប្រែជាក្រហមព្រឿងៗ។ នាងឱនមុខចុះតិចៗ រួចងក់ក្បាលយល់ព្រម។

"អ្នកទាំងអស់គ្នា ចាប់ផ្តើម!" ជាមួយសំឡេងសើចតិចៗ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលដាក់ ស៊ាវ ទិង ចាប់ខ្សែពួរ រួចលោតចូលទៅក្នុងរន្ធដ៏ខ្មៅងងឹត។

"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)... តើវាពិតជាមាននៅខាងក្រោមមែនទេ? សង្ឃឹមថាវានឹងមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំខកបំណងចុះ..." ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូតិចៗ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេរអិលចុះតាមផ្លូវរូងយ៉ាងលឿន ដោយឱប ឈីង លីន ជាប់នឹងទ្រូង។