ការពិនិត្យមើលភូមិសាស្ត្រ

នៅក្នុងវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ខ្យល់ខ្សាច់ពណ៌លឿងបានបោកបក់យ៉ាងខ្លាំង។

"ឈីង លីន (Qing Lin) នាងប្រាកដទេថាគឺជាកន្លែងនេះ?" ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅវាលខ្សាច់ដ៏រាបស្មើនៅពីមុខ។ ភូមិសាស្ត្រនៅទីនេះគឺធម្មតាបំផុត គ្មានអ្វីពិសេសដែលគួរឱ្យទាក់ទាញអារម្មណ៍ទាល់តែសោះ ហើយក៏មានកន្លែងរាប់មិនអស់ដែលមានសណ្ឋានបែបនេះនៅក្នុងវាលខ្សាច់។ វាពិតជាពិបាកសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការស្រមៃថាមានដាននៃ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) នៅក្នុងកន្លែងដ៏សាមញ្ញបែបនេះ។

នៅពីក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន គឺមាន ស៊ាវ ទិង (Xiao Ding) និង ស៊ាវ លី (Xiao Li)។ ជាមួយគ្នានោះ ក៏មានសមាជិកឆ្នើមៗរាប់សិបនាក់នៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់ (Desert Metal Mercenary Company) ផងដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនេះ ពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងតែបញ្ជូនខ្សែភ្នែកសង្ស័យទៅកាន់ ឈីង លីន ដែលនៅខាងមុខគេបង្អស់ជាអ្នកនាំផ្លូវ។ សម្រាប់មនុស្សទាំងនេះដែលបានរស់នៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ (Rock Desert City) អស់រយៈពេលពីរបីឆ្នាំ ឬរាប់ទសវត្សរ៍ កន្លែងនេះគឺធម្មតាបំផុត។ លើសពីនេះ មនុស្សមួយចំនួនថែមទាំងធ្លាប់មកទីនេះជាច្រើនដងដើម្បីបំពេញភារកិច្ចទៀតផង។ ពួកគេមិនដែលធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីខុសប្លែកពីកន្លែងផ្សេងទាល់តែសោះ...

ទោះបីជាក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែ ឈីង លីន ដែលមានចរិតរាងអៀនប្រៀនបន្តិច បានប្រមូលភាពក្លាហាន សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ "លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ផ្អែកតាមអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ព្រឹត្តិការណ៍មិនធម្មតាដែលបានកើតឡើងកាលពីកន្លះឆ្នាំមុន គឺមានប្រភពចេញពីទីនេះមែន។"

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា។ គេឈរនៅលើទួលខ្សាច់តូចមួយ ងើបក្បាលសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

"វាមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានសំណង់ពិសេស ឬរូងភ្នំចម្លែកអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើ ឈីង លីន និយាយត្រូវ... ក្នុងពេលដែលគ្មានអ្វីនៅលើផ្ទៃដី ឬនៅលើមេឃ... បើអញ្ចឹង វាប្រហែលជាស្ថិតនៅទីនេះ។" ស៊ាវ ទិង ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន មុននឹងអង្គុយចុះភ្លាមៗ។ ដៃរបស់គេបានចាប់ខ្សាច់មួយក្តាប់ រួចបណ្តោយឱ្យវាជ្រុះចុះមកយឺតៗ ខណៈដែលគេនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់។

"បងធំ បងចង់មានន័យថា... វានៅក្រោមដីមែនទេ?" ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ភាំងមួយភ្លែត រួចសួរដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល។

"បាទ ទោះបីជាមានមនុស្សខ្លាំងៗជាច្រើនដែលអាចប្រើការបង្វែរខ្យល់ក្នុងវាលខ្សាច់ដើម្បីបង្កើតរូបភាពបំភាន់ភ្នែក (Mirage) ដែលអាចបោកបញ្ឆោតភ្នែកមនុស្សបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្រិតនៃភាពមិនប្រក្រតីនៃខ្យល់នៅជុំវិញទីក្រុងថ្មខ្សាច់នេះ គឺមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កើតភាពអស្ចារ្យបែបនេះបានឡើយ។ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីកាត់ចោលលទ្ធភាពនេះ... ក្នុងពេលដែលគ្មានការលាក់បាំងដោយរូបភាពបំភាន់ ហើយភ្នែករបស់ពួកយើងមើលមិនឃើញ នោះលទ្ធភាពខ្ពស់បំផុតគឺវានៅក្រោមដី..." ស៊ាវ ទិង វិភាគទាំងស្នាមញញឹម។

ដោយងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ ស៊ាវ យ៉ាន បានឈានជើងតិចៗទៅលើដី។ រំពេចនោះ គេក៏ញញឹមបែបជូរចត់ថា៖ "ទោះបីជាអាថ៌កំបាំងនៅក្រោមដីក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចឱ្យពួកយើងដើរជីកផ្តេសផ្តាស់បានដែរ។"

"ហាហា ជាការណ៍ពិតណាស់ពួកយើងមិនអាចធ្វើបែបនោះឡើយ។ ប្រសិនបើពួកយើងជីករណ្តៅផ្ដេសផ្ដាស់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ ពួកយើងប្រហែលជាត្រូវកប់ខ្លួនឯងទាំងរស់មិនខាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មហាក្សត្រីមេឌូសា (Queen Medusa) អាចចុះទៅក្រោមបាន ដូច្នេះបងស្មានថាច្បាស់ជាមានផ្លូវសម្ងាត់ណាមួយ។" ស៊ាវ ទិង គ្រវីក្បាលញញឹម រួចនិយាយបន្តថា៖ "ចៃដន្យអី នៅក្នុងកងពលរបស់ពួកយើង ក៏មានអ្នកជំនាញខាងពិនិត្យភូមិសាស្ត្រខ្លះដែរ។ ឱ្យតែពួកយើងឱ្យពួកគេពិនិត្យតំបន់នេះ វាមិនពិបាកទេក្នុងការស្វែងរកផ្លូវចុះទៅក្រោមដី។"

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំទាំងធូរទ្រូង។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "បើអញ្ចឹង មានតែត្រូវរំខានពួកគេហើយ។"

"ការរកផ្លូវក្រោមដីគឺជារឿងតូចតាច... ប៉ុន្តែ កន្លែងនេះមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីទីក្រុងថ្មខ្សាច់ឡើយ។ ប្រសិនបើពួកយើងបង្កចលាចលធំដុំក្នុងការពិនិត្យទីនេះ បងបារម្ភថាកម្លាំងដទៃទៀតនៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់នឹងដឹងខ្លួន។ យប់នៅក្នុងវាលខ្សាច់ថាហ្គឺ (Tager Desert) គឺខ្លីណាស់។ ប្រសិនបើពួកយើងធ្វើការតែនៅពេលយប់ វាមិនត្រឹមតែខាតពេលច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកយើងអាចនឹងរំលងកន្លែងសំខាន់ៗខ្លះដោយសារតែភាពងងឹត... នៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ ជាមួយនឹងកម្លាំងនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់របស់ពួកយើង កម្លាំងតូចតាចដទៃទៀតមិនហ៊ានមកបៀតបៀនពួកយើងឡើយ។ ប៉ុន្តែកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ (Sand Mercenary Company)... ពួកគេប្រហែលជានឹងចេញមុខមកធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។" ស៊ាវ ទិង គ្រវីក្បាល រួចជ្រួញចិញ្ចើមនិយាយទាំងអស់សង្ឃឹម។

"កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់?" ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម។

"កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ គឺជាកម្លាំងដែលមានអំណាចបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ ក្រៅពីកម្លាំងយោធារបស់ទីក្រុង។ ទោះបីជាបើនិយាយពីកម្លាំងសរុប កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់របស់ពួកយើងមិនចាញ់ពួកគេក៏ដោយ ប៉ុន្តែមេដឹកនាំកងពលរបស់ពួកគេ ឡួ ប៊ូ (Luo Bu) គឺជាលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ម្នាក់។ ឯងគួរតែដឹងច្បាស់ពីភាពខុសគ្នារវាងលំដាប់គ្រូធំ និងលំដាប់គ្រូ (Dou Shi)។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើគ្មានរឿងសំខាន់ ពួកយើងជាធម្មតាមិនចង់មានរឿងជាមួយកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើពួកយើងបង្កភាពចលាចលក្នុងការរុករកនៅទីនេះ វានឹងធ្វើឱ្យពួកគេចង់ដឹងចង់ឃើញ។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ពួកគេច្បាស់ជាមិនព្រមឈរមើលឡើយ។" ស៊ាវ លី ដែលនៅម្ខាងទៀត និយាយទាំងអស់សង្ឃឹម។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ខាំមាត់បន្តិច។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចងើបក្បាលសម្លឹងមើល ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "មិនអីទេបងធំ បងទីពីរ បងទាំងពីរគ្រាន់តែបារម្ភពីរឿងរុករកទៅបានហើយ។ ប៉ុន្តែ សូមកុំឱ្យដំណឹងរឿង អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ នេះបែកធ្លាយឱ្យសោះ។ ចំពោះកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ ប្រសិនបើពួកគេមានបំណងមកជ្រៀតជ្រែក... នោះខ្ញុំនឹងជាអ្នកដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង។"

"កេៗ មនុស្សទាំងអស់នៅទីនេះគឺជាឆ្អឹងខ្នងនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់។ ពួកគេគឺជាបងប្អូនដែលបានតស៊ូជាមួយពួកបងតាំងពីបាតដៃទទេរហូតដល់បង្កើតកម្លាំងនេះឡើង។ រឿងរក្សាការសម្ងាត់គឺគ្មានបញ្ហាឡើយ។" ស៊ាវ លី គោះទ្រូងខ្លួនឯង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេបាននិយាយបន្តដោយសំឡេងបារម្ភថា៖ "ឯងអាចដោះស្រាយជាមួយ ឡួ ប៊ូ មកពីកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់បានមែនទេ? កម្លាំងរបស់ឯង..."

"បងទីពីរ កុំបារម្ភអី។ ក្នុងកាលដែលខ្ញុំបាននិយាយបែបនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងហើយ។ បងគ្រាន់តែបញ្ជូនមនុស្សឱ្យរកផ្លូវក្រោមដីឱ្យឃើញទៅបានហើយ។" ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដោយអាថ៌កំបាំង។

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលពោរពេញដោយអាថ៌កំបាំង ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី បានត្រឹមតែងក់ក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេពិតជាជឿជាក់លើគេខ្លះដែរ។ ពួកគេដឹងថាជាមួយនឹងចរិតលក្ខណៈរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គេនឹងមិនយកស្ថានការណ៍បែបនេះមកលេងសើចឡើយ។

"វាពិតជាកាន់តែពិបាកមើលធ្លុះអាល្អិតម្នាក់នេះមែន។" បន្ទាប់ពីរអ៊ូក្នុងចិត្ត ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី បានដោះដូរខ្សែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយឃើញនូវអារម្មណ៍ដូចគ្នានៅក្នុងភ្នែកម្ខាងៗ។

"ល្អណាស់! បើអញ្ចឹង ស៊ូ ឡាន (Xue Lan) ប្រញាប់ត្រលប់ទៅកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់វិញភ្លាម។ ហៅសមាជិកដែលជំនាញខាងពិនិត្យភូមិសាស្ត្រមកទាំងអស់មក។ ពួកយើងនឹងព្យាយាមរកឱ្យឃើញថាផ្លូវក្រោមដីនៅឯណាឱ្យបានក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃ។" ស៊ាវ ទិង ងាកក្រោយហើយចេញបញ្ជាទៅកាន់ ស៊ូ ឡាន។

"ចាស៎! ទុកបញ្ហានេះឱ្យខ្ញុំចុះ!" ដោយងក់ក្បាលទាំងស្នាមញញឹម ស៊ូ ឡាន បានងាកក្រោយយ៉ាងរហ័ស រួចផ្លុំកញ្ចែចេញពីមាត់របស់នាង។ អូដ្ឋមួយក្បាលដែលនៅមិនឆ្ងាយបានរត់មកយ៉ាងលឿន។ រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានលោតឡើងលើខ្នងអូដ្ឋយ៉ាងរហ័សរហួន មុននឹង ស៊ូ ឡាន បំផាយវាសំដៅទៅកាន់ទីក្រុងថ្មខ្សាច់ដែលនៅឆ្ងាយ ដោយបន្សល់ទុកនូវដានធូលីពណ៌លឿងតាមផ្លូវ។

ឃើញ ស៊ូ ឡាន បាត់ស្រមោលបន្តិចម្តងៗពីខ្សែភ្នែករបស់គេ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំតិចៗ។ គេអង្គុយចុះយឺតៗ រួចលូកដៃទៅក្នុងខ្សាច់ដ៏ក្តៅហួតហែង។ គេរអ៊ូតិចៗថា៖ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌... តើវាពិតជាមាននៅខាងក្រោមមែនទេ?"

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី ស៊ូ ឡាន ចាកចេញទៅ នាងបាននាំយកសមាជិកទាំងអស់នៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់ដែលជំនាញខាងពិនិត្យភូមិសាស្ត្រត្រលប់មកវិញ។ ភ្លាមៗនោះ សមាជិកទាំងអស់បានមកដល់កន្លែងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន និងអ្នកដទៃ។ ក្រោមបញ្ជារបស់ ស៊ាវ ទិង សមាជិកពិនិត្យភូមិសាស្ត្រចំនួន ៤០ នាក់ បានបែងចែកការងារគ្នា និងចាប់ផ្តើមធ្វើការពិនិត្យដោយភាពហ្មត់ចត់។

ដោយសារតែជាកម្លាំងដ៏ធំនៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ វាតែងតែមានខ្សែភ្នែកជាច្រើនតាមដានរាល់សកម្មភាពរបស់កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់។ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី ស៊ូ ឡាន នាំមនុស្សមួយក្រុមធំចេញមក ក៏មានក្រុមអ្នកដើរលេងពីរបីក្រុមបានលេចឡើងនៅក្បែរកន្លែងដែល ស៊ាវ យ៉ាន និងអ្នកដទៃកំពុងនៅ ហើយសម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់កងពលដោយក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញ។

តំបន់នៅខាងក្រៅទីក្រុងថ្មខ្សាច់ដែលមានលទ្ធភាពមាន អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ លាក់ខ្លួន គឺជាការសម្ងាត់ដែលត្រូវបានបិទជិតដោយមនុស្សដែល ស៊ាវ ទិង បានប្រមូលមក។ ដូច្នេះ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល និងមនុស្សដទៃទៀតដែលមកសង្កេតមើល ត្រូវបានរារាំងនៅខាងក្រៅយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

ស្របពេលដែលការពិនិត្យភូមិសាស្ត្រកំពុងដំណើរការ មនុស្សដែលមកមើលជុំវិញក៏កើនឡើងដែរ។ ទោះបីជា ស៊ាវ ទិង បានប្រកាសថាការចល័តទ័ពដ៏ធំរបស់កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់ គឺដើម្បីបរបាញ់សត្វវេទមន្ត (Magic Beast) កម្រិតទី ៣ ក៏ដោយ ក៏ហ្វូងមនុស្សនៅជុំវិញនៅតែបន្តកើនឡើងជាលំដាប់។

ឈរនៅលើទួលខ្សាច់ ស៊ាវ ទិង និងអ្នកដទៃទៀតបានសម្លឹងមើលទៅហ្វូងមនុស្ស។ ពួកគេមិនអាចទប់អារម្មណ៍គ្រវីក្បាលទាំងជូរចត់បានឡើយ៖ "មើលទៅតាមសភាពការណ៍បែបនេះ ក្នុងរយៈពេលកន្លះម៉ោងទៀត កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ ច្បាស់ជាបញ្ជូននរណាម្នាក់មកមិនខាន។"

ស៊ាវ លី ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា ផ្ទៃមុខរបស់គេបង្ហាញនូវចំហាយនៃភាពដាច់ខាត និងសាហាវឃោរឃៅ។ ដៃរបស់គេបានញ័រមួយរំពេច ខណៈដែលលំពែងដែកដ៏វែងមួយបានលេចឡើងក្នុងបាតដៃ រួចគេក៏ដោតវាទៅក្នុងទួលខ្សាច់យ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសំឡេងដ៏ត្រជាក់ គេនិយាយថា៖ "ប្រសិនបើពួកគេពិតជាហ៊ានមកបំពានពួកយើងខ្លាំងពេក នោះកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់នោះ កុំសង្ឃឹមថានឹងអាចរស់នៅដោយសុខសាន្តឱ្យសោះ។ ក្រៅពី ឡួ ប៊ូ អ្នកផ្សេងទៀតនៅក្នុងកងពលនោះសុទ្ធតែជាមនុស្សទន់ជ្រាយទាំងអស់។"

ស៊ាវ ទិង ញញឹមតិចៗ។ ភ្នែកដែលបន្ទាបចុះរបស់គេក៏បញ្ចេញនូវពន្លឺដ៏ត្រជាក់ស្រដៀងគ្នាដែរ។

នៅម្ខាងទៀត ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយលើទួលខ្សាច់ ក៏បានសើចតិចៗដែរ។ គេងើបមុខដ៏សង្ហារបស់គេឡើង រួចប្រើភ្នែកដែលស្រលៀងសម្លឹងមើលព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហួតហែងនៅលើមេឃ។ ស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់មួយបានលេចឡើង និងបាត់ទៅវិញនៅជ្រុងមាត់របស់គេ។

ដោយក្រឡេកមើលទៅបងប្អូនទាំងបីនាក់ដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន ឈីង លីន ស្រាប់តែដឹងថា មនុស្សទាំងបីនាក់នេះពិតជាសក្តិសមជាបងប្អូនបង្កើតនឹងគ្នាណាស់។ ទោះបីជាចរិតលក្ខណៈរបស់ពួកគេខុសគ្នាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាមានភាពសាហាវឃោរឃៅនៅក្នុងឆ្អឹងរបស់ពួកគេដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានភាពកោតខ្លាច។ មនុស្សប្រភេទនេះគឺមិនអីទេប្រសិនបើអ្នកមិនទៅបំពានពួកគេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកហ៊ានបំពាន ពួកគេនឹងក្លាយជាដូចជាចចកដែលស្រេកឃ្លាន និងរងរបួសនៅក្នុងវាលខ្សាច់ ដែលនឹងសម្លឹងមើលអ្នកយ៉ាងមុតមាំ ដើម្បីរង់ចាំឱកាសដែលអ្នកធ្វេសប្រហែស...

កាលពីមុន គ្រាន់តែដោយសារតែភាពអាម៉ាស់ដែលមកពី ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) លុបចោលការភ្ជាប់ពាក្យ ស៊ាវ យ៉ាន អាចបោះបង់ចោលជីវិតដ៏សុខស្រួលនៅក្នុងត្រកូល ខាំធ្មេញតស៊ូជាមួយសត្វវេទមន្តនៅក្នុងព្រៃភ្នំ អត់ធ្មត់នឹងភាពឯកោនៅក្នុងវាលខ្សាច់ និងស៊ូទ្រាំនឹងការហ្វឹកហាត់យ៉ាងខ្លាំងក្លាអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ។ ប្រសិនបើគេអាចសាហាវឃោរឃៅចំពោះខ្លួនឯងដល់កម្រិតនេះ ចូរគិតមើលថាតើគេនឹងមានសភាពបែបណាទៅចំពោះសត្រូវរបស់គេ។

នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅក្រហាយនៅលើមេឃចាប់ផ្តើមជ្រេចុះ ភាពចលាចលមួយស្រាប់តែកើតឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សដែលមកមើលជុំវិញ។ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលប្រហែល ៤០ នាក់ បានដើរបំបែកហ្វូងមនុស្សយឺតៗមកកាន់ទីនេះក្នុងលក្ខណៈអំនួត។

"គឺកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់។ មើលទៅប្រហែលជាមានរឿងល្អមើលហើយ..."

"កេៗ ទីបំផុតកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ទ្រាំលែងបានហើយ។" ឃើញកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងដើរមកដល់ សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវជាច្រើនបានបន្លឺឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សដែលកំពុងមើលជុំវិញ។

"មើលទៅហាក់ដូចជាខ្ញុំនៅតែវាយតម្លៃភាពអត់ធ្មត់របស់អាល្អិតម្នាក់នោះខ្ពស់ពេក..." ឃើញកងពលដែលកំពុងតម្រង់មកដល់ ស៊ាវ ទិង គ្រវីក្បាល និងនិយាយចំអក។

"តោះទៅមើលបន្តិចទៅ។ មុនពេលស្ថានការណ៍ច្បាស់លាស់ ឡួ ប៊ូ នឹងមិនទាន់បង្ហាញខ្លួនឡើយ។ អ្នកដែលនាំមុខកងពលឥឡូវនេះ ហាក់ដូចជាអ្នកដែលមានអំណាចទីពីរ បន្ទាប់ពី ឡួ ប៊ូ នៅក្នុងកងពល គឺ មូ ស៊ីង (Mo Xing)។ ហាហា មនុស្សដែលធ្លាប់ចាញ់ក្រោមដៃខ្ញុំ ម្តេចក៏នៅហ៊ានមកបង្កបញ្ហាជាមួយពួកយើងទៀត?" ស៊ាវ លី សើចយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលពីចម្ងាយ។

"បាទ។" ស៊ាវ ទិង ងក់ក្បាល។ គេបានគ្រវីដៃ។ នៅជុំវិញគេ សមាជិក ២០ នាក់នៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់បានប្រមូលផ្តុំគ្នា។ អាវុធដ៏ធ្ងន់ និងត្រជាក់ត្រូវបានកាន់នៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ ខណៈដែលពួកគេដើរចេញពីតំបន់ដែលបិទជិត ហើយសម្លឹងមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលតូចមួយដែលកំពុងដើរចូលមកដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។

ក្រុមទាំងពីរបានជួបគ្នាដោយយឺតៗ ហើយបរិយាកាសរវាងពួកគេគឺមានភាពតានតឹងជាខ្លាំង។ ដោយសារតែជាកម្លាំងដ៏មានអំណាចពីរនៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ ពួកគេធ្លាប់មានជម្លោះជាច្រើនកាលពីអតីតកាល។

"ឈប់។ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់កំពុងបំពេញបេសកកម្មនៅទីនេះ សូមកុំចូលមកជ្រៀតជ្រែក។" ដោយងើបភ្នែកឡើង ស៊ាវ ទិង និយាយដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងអនុវត្តការងារផ្លូវការ។

"ហ្អេ៎ មេកងពល ស៊ាវ ទិង។ ខ្ញុំមិនដែលឮសមាគមទាហានស៊ីឈ្នួលប្រកាសបេសកកម្មបែបនេះឡើយ។ លើសពីនេះ តំបន់ជុំវិញទីក្រុងថ្មខ្សាច់រាប់សិបគីឡូម៉ែត្រនេះ គឺជាទីសាធារណៈ។ វាមិនមានអ្វីខុសទេដែលខ្ញុំនាំមនុស្សមកទីនេះ មែនទេ?" បុរសម្នាក់ដែលមានផ្ទៃមុខរាងដូចមនុស្សស្រីបន្តិច បានដើរចេញពីក្រុមនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានពិនិត្យមើលមនុស្សនៅក្នុងតំបន់ដែលត្រូវបានបិទ ខណៈដែលគេសើចចំអក។

"មូ ស៊ីង ប្រសិនបើគ្មាន ឡួ ប៊ូ មកជួយទេ ឯងប្រហែលជាក្លាយជាមនុស្សពិការបាត់ទៅហើយ មែនទេ?" ស៊ាវ លី ក្រឡេកមើលបុរសម្នាក់នេះដែលមើលទៅហាក់ដូចជាចង់ឱ្យគេវាយ រួចញញឹមដោយចេតនាអាក្រក់។

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលញ័រតិចៗ បុរសម្នាក់ដែលឈ្មោះ មូ ស៊ីង បានក្រឡេកមើល ស៊ាវ លី ដោយភាពភ័យខ្លាច និងគំនុំបន្តិច។ គេបានថយក្រោយមួយជំហាន ហើយនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ "មនុស្សត្រង់មិនលាក់លៀមឡើយ។ មេកងពលរបស់ពួកយើងក៏ចាប់អារម្មណ៍នឹងកន្លែងនេះដែរ ដូច្នេះ..."

"ដូច្នេះ ឯងអាចទៅងាប់ទៅ..." ពាក្យសម្តីរាបស្មើបានបន្លឺចេញពីមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងញញឹម និងសម្លឹងមើលដោយភាពត្រជាក់នៅក្បែរនោះ។