ការរកឃើញរបស់ឈីង លីន

ដោយឃើញថាក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មាននាទី ការប្រយុទ្ធនៅក្នុងទីលានបានផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅជុំវិញទីលានបានបើកភ្នែកធំៗទាំងស្រឡាំងកាំង។ វាពិតជាពិបាកនឹងស្រមៃណាស់ថា ស៊ាវ លី (Xiao Li) ដែលជាមនុស្សស្ទើរតែគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងកងពលអាចតតាំងបាន បែរជាត្រូវចាញ់ក្រោមដៃ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលមានអាយុតិចជាងគេដល់ទៅ ៧ ឬ ៨ ឆ្នាំ យ៉ាងអាថ៌កំបាំងបែបនេះ។

នៅក្នុងទីលានប្រយុទ្ធ ស៊ាវ លី បានសម្លឹងមើលចុងលំពែងទាំងស្រឡាំងកាំងអស់មួយសន្ទុះធំ ទើបដឹងខ្លួនមកវិញ។ គេបានក្រឡេកមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងញញឹមនៅចំពោះមុខ រួចក៏គ្រវីក្បាល ហើយដកដង្ហើមធំថា៖ "អាល្អិត នឹកស្មានមិនដល់សោះ។ ឯងលាក់បាំងសមត្ថភាពបានល្អណាស់។ កម្លាំងដែលឯងបានបង្ហាញ ហាក់ដូចជាមិនមែនត្រឹមតែជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយមួយធម្មតានោះទេ។"

"កេៗ ខ្ញុំគ្រាន់តែសំណាងប៉ុណ្ណោះ។" ដោយគ្រវីក្បាលទាំងសំណើច ស៊ាវ យ៉ាន បានដោតលំពែងទៅក្នុងដី រួចដើរទៅកន្លែងដែល ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ធ្លាក់នៅមិនឆ្ងាយ។ គេហៀបនឹងលើកវាឡើងទៅហើយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ លី ដែលនៅក្បែរនោះបានឃាត់គេទាំងញញឹម។

"ទុកឱ្យបងសាកមើលម្តង។ ដាវនេះ... មើលទៅហាក់ដូចជាចម្លែកបន្តិច។" ស៊ាវ លី សម្លឹងមើលដាវដ៏ធំនៅលើដីដោយចង់ដឹងចង់ឃើញ ហើយនិយាយទាំងសំណើច។

"អូ?" ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន រាងឆ្ងល់បន្តិច ប៉ុន្តែគេក៏ញញឹមងក់ក្បាលភ្លាមៗ។ គេបានថយក្រោយមួយជំហាន ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់គេបង្ហាញនូវភាពចង់បង្អាប់បន្តិចបន្តួច។

ស៊ាវ លី បានដុសបាតដៃរបស់គេ រួចដើរទៅក្បែរ ដាវធំខ្មៅ។ ដៃរបស់គេបានចាប់កាន់ដងដាវយ៉ាងណែន។ បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំ គេក៏ទាញវាឡើងដោយមិនសូវប្រុងប្រយ័ត្ន។ នៅពេលដែលដៃរបស់គេទាញ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ លី ប្រែប្រួលភ្លាមៗ ហើយគេក៏ស្រែកឡើងដោយក្តីរន្ធត់។ គេដឹងថា ចាប់តាំងពី ដាវធំខ្មៅ ចូលមកក្នុងដៃរបស់គេ ថាមពលប្រយុទ្ធធាតុរន្ទះ ដែលធ្លាប់តែហូរយ៉ាងលឿនក្នុងខ្លួន ស្រាប់តែធ្លាក់ចុះមកនៅត្រឹមល្បឿនដូចជាអណ្តើកវារ...

"វ៉ោវ... ពិតជាមានអ្វីចម្លែកមែន..." គេរអ៊ូទាំងភ្ញាក់ផ្អើល រួចក៏ប្រឹងកម្លាំងដៃ។ សរសៃឈាមជាច្រើនចាប់ផ្តើមលេចចេញនៅលើដើមដៃរបស់គេ។

ដោយកាន់ ដាវធំខ្មៅ យ៉ាងណែន មុខរបស់ ស៊ាវ លី ប្រែជាក្រហមជាបណ្តើរៗ ខណៈដែលគេស្រែកតិចៗថា៖ "ឡើងមក!"

នៅពេលសំឡេងស្រែកធ្លាក់ចុះ ដើមដៃរបស់ ស៊ាវ លី ញ័រទទាក់ ខណៈដែលដាវត្រូវបានលើកឡើងយឺតៗ។ បន្ទាប់មក គេបានប្រើដៃទាំងពីរចាប់ដាវឱ្យជាប់ ហើយគ្រវីវាទៅឆ្វេងទៅស្តាំអស់ពីកម្លាំង។ ក្រោយមក ខ្សែភ្នែកដែល ស៊ាវ លី ប្រើដើម្បីសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន បង្ហាញនូវភាពរន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង។

"ឯង... ឯងពិតជាបានស្ពាយរបស់នេះប្រយុទ្ធជាមួយបងមែនទេ?" ឃើញស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ាវ លី និយាយទាំងស្ងួតកថា៖ "ព្រះអើយ គ្រាន់តែស្ពាយវាដើរទៅមកដោយរលូន ក៏ជាកម្រិតអស្ចារ្យណាស់ទៅហើយ។ ប៉ុន្តែឯងបែរជាស្ពាយវាដោះដូរការវាយប្រហារជាមួយបងបានយ៉ាងច្រើន។ តើរឿងនេះមិនឱ្យបងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងម៉េចកើត?"

ដោយឃើញអាការៈរន្ធត់របស់ ស៊ាវ លី ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមងក់ក្បាល។ បាតដៃរបស់គេបានទទួលយក ដាវធំខ្មៅ ហើយដាក់វាទៅលើខ្នងយ៉ាងងាយស្រួល។

ដោយភ្នែកសម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងមុតមាំ ស៊ាវ លី បានកត់សម្គាល់ឃើញថា នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ទទួលយក ដាវធំខ្មៅ ដៃរបស់គេគ្រាន់តែស្រុតចុះបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ មួយរំពេចក្រោយមក ការស្រុតចុះនោះត្រូវបានកែតម្រូវមកឱ្យមានតុល្យភាពវិញយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។

ឃើញអាការៈធូរស្រាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មាត់របស់ ស៊ាវ លី ហាធំ។ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទើបគេដកដង្ហើមធំទាំងរន្ធត់ រួចគ្រវីក្បាលថា៖ "អាល្អិត អស្ចារ្យមែន... តើភ្នែករបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) ងងឹតអស់ហើយឬ? ក្នុងអាណាចក្រជាម៉ា (Jia Ma Empire) តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលអាចចាត់ទុកថាអស្ចារ្យដូចប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ? នាងបែរជាគិតថាឯងមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ទៅវិញ?"

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម គ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖ "យ៉ាងហោចណាស់ ក៏ ស៊ុន អឺ (Xun Er) មិនខ្សោយជាងខ្ញុំដែរ។"

"ស៊ុន អឺ? ហាហា ក្មេងស្រីម្នាក់នោះ។ បងមិនបានត្រលប់ទៅវិញច្រើនឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែក្មេងស្រីនោះច្បាស់ជាក្លាយជាស្រីស្អាតដែលមានមន្តស្នេហ៍មិនខានមែនទេ? ត្រូវដឹងថា កាលពីនាងនៅតូច ពួកម្ចាស់វ័យក្មេងនៅក្នុង ទីក្រុងវូថាន (Wu Tan City) តែងតែមកឈរជើងក្បែររបងត្រកូលស៊ាវ ដើម្បីលួចមើលនាង។ ប៉ុន្តែនាងហាក់ដូចជាស្អិតដូចតៅកែជាមួយឯងតែម្នាក់ឯង។ ហ៊ីៗ។" ឮឈ្មោះដ៏ពីរោះនេះ ស៊ាវ លី ងឿងឆ្ងល់មួយភ្លែត មុននឹងញញឹមនិយាយទាំងនឹកនា។

ដោយនឹកឃើញដល់ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងរូបរាងដ៏ទាក់ទាញរបស់យុវតីម្នាក់នោះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ញញឹមតិចៗដោយក្តីរំភើប។ ដៃរបស់គេបានបោកអង្អែល ដាវធំខ្មៅ តិចៗ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "ប្រសិនបើមានឱកាសនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំនឹងនាំនាងមកលេងបងៗ។ អូ... ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំមានរឿងសំខាន់ខ្លះដែលត្រូវការជំនួយពីបងធំ និងបងទីពីរ។"

"អូ? មានរឿងអីមែនទេ? គ្មានបញ្ហាទេ! គ្រាន់តែប្រាប់មក។ ទោះបីជាវាលើសពីសមត្ថភាពរបស់ពួកបង ក៏បងធំ និងបងទីពីរនឹងខំប្រឹងជួយឯងឱ្យអស់ពីចិត្តដែរ។" នៅពេលដែល ស៊ាវ លី ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គេក៏គ្រវីដៃញញឹមភ្លាមៗ។

"បាទ។" ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ងក់ក្បាល។

អ្នកទាំងបីអង្គុយនៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយមួយ ខណៈដែល ឈីង លីន (Qing Lin) បានលើកពែងតែចំនួនបីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នមកចែកចាយដល់ពួកគេម្នាក់ៗ មុននឹងមកឈរនៅពីក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងរៀបរយ។

"ហាហា ស៊ាវ-យ៉ាន-ជឺ ឯងមានបញ្ហាអីមែនទេ? គ្រាន់តែនិយាយមក ចាំបងធំជួយវិភាគឱ្យ។" ស៊ាវ ទិង (Xiao Ding) ញញឹមនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ខណៈដែលគេលើកពែងតែមកក្រេបក្អឹក។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងស្នញញឹម មុននឹងគិតមួយសន្ទុះ។ ដោយសំឡេងស្រទន់ គេនិយាយថា៖ "មូលហេតុដែលខ្ញុំមកកាន់វាលខ្សាច់ថាហ្គឺ (Tager Desert) គឺដើម្បីស្វែងរករបស់ម្យ៉ាង។"

"របស់ម្យ៉ាង? របស់អីទៅ?" ឮបែបនេះ ស៊ាវ លី សួរទាំងចង់ដឹងចង់ឃើញ។

"អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame)..." ស៊ាវ យ៉ាន ខ្សឹបតិចៗ ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គេគោះតុតិចៗ។

"អូ..." នៅពេលពាក្យ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ត្រូវបាននិយាយចេញមក បន្ទប់ទាំងមូលស្រាប់តែប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ភ្លាមៗ។ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី បានសម្លឹងមើលមុខគ្នា មុននឹងសួរដោយសំឡេងងឿងឆ្ងល់ថា៖ "«អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌»? របស់បែបនោះហាក់ដូចជាមានតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ទេដែលត្រូវការ។ តើឯងត្រូវការវាធ្វើអី?"

ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីស្មា រួចញញឹមបែបមិនខ្វល់ថា៖ "ពីព្រោះខ្ញុំគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។"

"ហា៎?" ឮបែបនេះ មុខរបស់ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី ប្រែជាគាំងងក់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំងក៏បានលេចឡើងថា៖ "ឯងជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមែនទេ?"

"ហាហា ខ្ញុំគ្រាន់តែសំណាងដែលមានទេពកោសល្យក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយកាលនៅទីក្រុងវូថាន ខ្ញុំក៏បានជួបគ្រូម្នាក់ដែរ ដូច្នេះ..." ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹម។

"តឺតៗ... អស្ចារ្យមែន។ បងមិននឹកស្មានសោះថាត្រកូលស៊ាវរបស់ពួកយើង ក៏អាចបង្កើតបានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែរ។ ហាហា។" ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី ក៏សើចយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ។ សំណើចរបស់ពួកគេផ្ទុកទៅដោយភាពច្រណែនផង និងភាពស្កប់ស្កល់ចិត្តផង។

"ភាពកម្ររបស់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» គឺខ្លាំងរហូតដល់គួរឱ្យខ្លាច។ ទោះបីជាពួកបងបានរស់នៅទីនេះក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ (Rock Desert City) យូរហើយក៏ដោយ ក៏ពួកបងពិតជាមិនដែលឮនរណាម្នាក់និយាយអំពីដាននៃ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទាល់តែសោះ។" បន្ទាប់ពីត្រេកអររួច ស៊ាវ ទិង ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយនិយាយដោយអស់សង្ឃឹម។

ដោយគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានចុចទៅលើចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ រួចដកផែនទីដែលធ្វើពីស្បែកពពែចាស់មួយសន្លឹកមកដាក់លើតុ។ ម្រាមដៃរបស់គេចង្អុលទៅលើនិមិត្តសញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនៅលើនោះ ហើយនិយាយតិចៗថា៖ "នេះគឺជាផែនទីដែលខ្ញុំទទួលបានដោយចៃដន្យ។ នៅតំបន់ដែលមានសម្គាល់ដោយនិមិត្តសញ្ញាអណ្តាតភ្លើងនេះ វាគួរតែមានឱកាសខ្ពស់ក្នុងការស្វែងរកដាននៃ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌»។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនសូវស្គាល់ភូមិសាស្ត្រជុំវិញទីក្រុងថ្មខ្សាច់ច្បាស់ទេ ដូច្នេះ... ខ្ញុំមិនអាចរកកន្លែងពិតប្រាកដដែលសម្គាល់ដោយនិមិត្តសញ្ញានេះបានទេ។ បងធំ បងទាំងពីរបាននៅទីនេះយូរហើយ។ តើបងៗស្គាល់កន្លែងចម្លែកៗណាមួយនៅជុំវិញទីក្រុងថ្មខ្សាច់ដែរឬទេ?"

ឮបែបនេះ ស៊ាវ ទិង បានទាញផែនទីមកមើល។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានពិនិត្យមើលផែនទីយ៉ាងលឿន មុននឹងនិយាយដោយការភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ "ពិតជាផែនទីដែលលម្អិតមែន។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលបងបានឃើញផែនទីលម្អិតបែបនេះ។"

"បាទ វាលម្អិតរហូតដល់លើសកំណត់បន្តិច។" ស៊ាវ លី ងក់ក្បាល។ គេជ្រួញចិញ្ចើម ហើយសិក្សាផែនទីយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងនិយាយតិចៗថា៖ "កន្លែងដែលសម្គាល់ដោយនិមិត្តសញ្ញាអណ្តាតភ្លើង ហាក់ដូចជាស្ថិតនៅប៉ែកខាងកើតនៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់។"

"បាទ បើនិយាយឱ្យចំទៅ វាគួរតែនៅប៉ែកអាគ្នេយ៍ (ខាងកើតឈៀងខាងត្បូង) នៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់បន្តិច។" ស៊ាវ ទិង ងក់ក្បាល។ គេបានបញ្ចេញមតិថា៖ "ប៉ុន្តែនៅប៉ែកខាងកើតនៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់ ហាក់ដូចជាមិនមានកន្លែងចម្លែកអ្វីឡើយ។"

"ពិតជាគ្មានមែន។ ខ្ញុំធ្លាប់នាំមនុស្សទៅរុករកកន្លែងនោះពីរបីថ្ងៃក្នុងអំឡុងពេលបំពេញបេសកកម្ម ប៉ុន្តែខ្ញុំរកមិនឃើញកន្លែងចម្លែកណាមួយសោះ។" ស៊ាវ លី ក៏គ្រវីក្បាលនិយាយដោយអស់សង្ឃឹម។

ដោយឃើញអ្នកទាំងពីរគ្រវីក្បាល ភាពខកចិត្តបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានដាននៃ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» នៅទីនោះមែន...

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែមានអារម្មណ៍ខកចិត្ត សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់មួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងនៅក្នុងបន្ទប់។

"គឺថា... លោកម្ចាស់វ័យក្មេង នៅប៉ែកខាងកើតនៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់... ហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងចម្លែក។"

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ភាំងបន្តិច។ គេប្រញាប់ងាកក្រោយ ហើយសម្លឹងមើល ឈីង លីន ដែលកំពុងមូរដៃតូចរបស់នាងក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏មុតមាំរបស់គេ។ គេប្រញាប់សួរថា៖ "តើនាងដឹងអ្វីមែនទេ?"

នៅក្បែរនោះ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី ក៏បានងាកខ្សែភ្នែកងឿងឆ្ងល់ទៅរក ឈីង លីន ដែរ។ ច្បាស់ណាស់ថាពួកគេមិនដែលបានដឹងពីរឿងនេះឡើយ។

ដោយក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃខ្សែភ្នែកទាំងបីនៅក្នុងបន្ទប់ ភាពអៀនខ្មាសនៅលើមុខតូចរបស់ ឈីង លីន កាន់តែខ្លាំងឡើង។ នាងនិយាយតក់ៗថា៖ "ខ្ញុំក៏មិនប្រាកដថាការដឹងរបស់ខ្ញុំវាត្រឹមត្រូវដែរឬទេ... ប៉ុន្តែកាលពីកន្លះឆ្នាំមុន ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថាមានចលនាមិនធម្មតាខ្លះនៅតំបន់មួយប៉ែកខាងកើតនៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់។"

"តើនាងដឹងរឿងនេះដោយរបៀបណា? នាងមិនហាក់ដូចជាមានកម្លាំងកម្រិតនោះឡើយ។" ស៊ាវ ទិង បបោសអង្អែលពែងតែរបស់គេ ខណៈដែលគេនិយាយដោយការសង្ស័យ។

"ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ កាលពីកន្លះឆ្នាំមុន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមាន កម្លាំងធាតុ (Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានលេចឡើងនៅខាងក្រៅទីក្រុងថ្មខ្សាច់។ កម្លាំងធាតុនោះ... និងឈាមនៅក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ហាក់ដូចជាមានភាពស្រដៀងគ្នាបន្តិច។ សូម្បីតែមេដឹកនាំនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ (Sand Mercenary Company) ក៏នៅខ្សោយខ្លាំងណាស់បើធៀបនឹងកម្លាំងធាតុនោះ។" ឈីង លីន បានផ្អែកខ្លួនយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹង ស៊ាវ យ៉ាន ខណៈដែលនាងខ្សឹបតិចៗ។

"អូ?" ឮបែបនេះ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី មានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួលបន្តិច។ មេដឹកនាំនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ គឺជាលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi)។ ប្រសិនបើសូម្បីតែគាត់ ក៏នៅខ្សោយជាងមនុស្សអាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះឆ្ងាយណាស់... នោះ... តើមានន័យថាមនុស្សម្នាក់នោះស្ថិតនៅយ៉ាងហោចណាស់លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) មែនទេ?

"កម្លាំងធាតុដែលមានឈាមជ័រស្រដៀងនឹងនាងមែនទេ? កុំប្រាប់ណាថាជា មហាក្សត្រីមេឌូសា (Queen Medusa)?" បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ស៊ាវ លី ស្រាប់តែនិយាយទាំងរន្ធត់។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ មហាក្សត្រីមេឌូសា វាមិនពិបាកពេកទេសម្រាប់នាងក្នុងការកម្ទេចទីក្រុងថ្មខ្សាច់ឱ្យក្លាយជាផេះ។ មនុស្សដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតប្រភេទនេះ បែរជាបានមកដើរលេងនៅតំបន់ជុំវិញទីក្រុងថ្មខ្សាច់ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងសោះឬ?

នៅពេលដែលឈ្មោះ «មហាក្សត្រីមេឌូសា» ចូលមកក្នុងត្រចៀក ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ ទិង ក៏ប្រែប្រួលបន្តិចដែរ។ នៅជុំវិញវាលខ្សាច់ថាហ្គឺ ឈ្មោះនេះមានភាពល្បីល្បាញស្មើនឹង ស្ដេចថ្នាំ គូ ហឺ (Pill-King Gu He) នៅក្នុងអាណាចក្រជាម៉ាដែរ។

"ខ្ញុំមិនដឹងទេ..." ឈីង លីន គ្រវីក្បាល។ នាងខ្សឹបថា៖ "ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចដឹងបានតិចៗប៉ុណ្ណោះ។ កាលពីកន្លះឆ្នាំមុន នាងស្រាប់តែបានមកដល់កន្លែងណាមួយនៅប៉ែកខាងកើតនៃទីក្រុងថ្មខ្សាច់។ នៅទីនោះ នាងហាក់ដូចជាបានស្នាក់នៅអស់មួយយប់។ ក្នុងអំឡុងពេលយប់នោះ កម្លាំងធាតុនៅប៉ែកខាងកើតមានភាពច្របូកច្របល់ជាខ្លាំង។ ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថា នៅពេលនាងចាកចេញទៅ នាងហាក់ដូចជាបានរងរបួស..."

ឮ ឈីង លីន រៀបរាប់រឿងរ៉ាវ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ភ្នែករបស់គេរួមតូច ខណៈដែលគេនិយាយតិចៗថា៖ "តើនាងអាចប្រាកដពីទីតាំងពិតប្រាកដដែលនាងបានស្នាក់នៅដែរឬទេ?"

"ខ្ញុំគួរតែអាច។ ទោះបីជាកន្លះឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងធាតុដែលនាងបន្សល់ទុកនៅតែមានភាពក្រាស់ក្រែល។ ខ្ញុំ... ខ្ញុំអាចពឹងផ្អែកលើឈាមជ័រនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ... ខ្ញុំគួរតែអាចរកឃើញកន្លែងនោះ។" នៅពេលនាងនិយាយដល់ឈាមជ័ររបស់នាង ទឹកមុខរបស់ ឈីង លីន ច្បាស់ជាបង្ហាញនូវភាពស្រងូតស្រងាត់បន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងនៅតែរក្សាស្នាមញញឹមរួចនិយាយថា៖

"ប្រសិនបើលោកម្ចាស់វ័យក្មេងចង់ទៅ ឈីង លីន នឹងខំប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីនាំលោកទៅទីនោះ!"

"ហាហា អរគុណច្រើនណាស់ ឈីង លីន... ពួកយើងនឹងទៅមើលនៅថ្ងៃស្អែក។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលទ្ធផលនឹងមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំខកចិត្តឡើយ។" ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមងក់ក្បាល ខណៈដែលគេនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់។