ការប្រកួតប្រជែង

"លោកម្ចាស់តូច ភ្ញាក់ឡើង..."

នៅព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ឈីង លីន (Qing Lin) បានហៅតិចៗ។ ដៃរបស់នាងដាក់លើចង្កេះដ៏តូច ខណៈដែលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងដេកឱបភួយនៅលើគ្រែដោយអស់សង្ឃឹម។

ក្រោមការដាស់របស់ ឈីង លីន ស៊ាវ យ៉ាន បានបើកភ្នែកទាំងងងុយគេង។ ដោយត្របកភ្នែកដ៏ធ្ងន់ គេបានក្រោកអង្គុយទាំងខ្ជិលច្រអូស ហើយមិនដឹងថាគួរយំឬសើចឡើយ នៅពេលឃើញ ឈីង លីន ធ្វើមុខក្រញូវនៅក្បែរនោះ។ ដោយការដកដង្ហើមធំ គេក៏បោះបង់គំនិតចង់ដេកបន្ត រួចក៏ប្រញាប់ស្លៀកពាក់ក្រោមការជួយជ្រោមជ្រែងពីដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់ ឈីង លីន។

"លោកម្ចាស់វ័យក្មេង លោកមិនអាចបន្ទោស ឈីង លីន ដែលរំខានការសម្រាករបស់លោកបានទេណា។ ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃប្រកួតប្រជែងរបស់ ក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក (Desert Metal Mercenary Company) ដែលប្រារព្ធឡើងរៀងរាល់បីខែម្តង ហើយក៏ជាពេលដែលអ៊ូអរបំផុតក្នុងរយៈពេលបីខែនេះដែរ។ កាលពីយប់មិញ លោកថែមទាំងបានរំលឹកខ្ញុំឱ្យដាស់លោកទៀតផង បើមិនដូច្នោះទេ..." និយាយដល់ត្រឹមនេះ ភាពក្រហមព្រាលៗបានលេចឡើងនៅលើមុខដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ ឈីង លីន ខណៈដែលនាងនិយាយដោយសំឡេងខ្សឹបៗថា "បើមិនដូច្នោះទេ លោកនិយាយថា កំប៉េះគូទរបស់ ឈីង លីន នឹងត្រូវរងទុក្ខមិនខាន។"

"ខឹកៗ..." នៅពេលព្រឹកព្រលឹម ជាពេលដែលបុរសទើបតែភ្ញាក់ពីគេង គឺជាពេលដែលកម្លាំងថាមពលពុះកញ្ជ្រោលបំផុត។ ទោះបីជា ឈីង លីន នៅចំពោះមុខគេមានអាយុត្រឹមតែ ១៣ ឬ ១៤ ឆ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់នាង ប្រហែលជាលទ្ធផលនៃការមានឈាមជ័រទាំងមនុស្ស និងពស់ ទើបវាមានរាងរៅខ្ពស់ទាប ចេញសាច់ឈាមចំកន្លែងដែលគួរចេញ និងតូចច្រឡឹងចំកន្លែងដែលគួរតូច។ ទាំងអស់នេះគឺជាការទាក់ទាញដ៏គ្រោះថ្នាក់សម្រាប់អ្នកដែលមានចំណង់ចំណូលចិត្តប្លែកៗ។

ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានចំណង់ចំណូលចិត្តបែបនោះក៏ដោយ ក៏ភាពរំភើបនៅតែលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេក្នុងពេលបែបនេះ។ សំណាងល្អ គេអាចបង្ក្រាបភាពរំភើបនោះបានភ្លាមៗ បើមិនដូច្នោះទេ គេប្រាកដជាអៀនស្លាប់មិនខាន។

ដៃដ៏ទន់ភ្លន់របស់ ឈីង លីន បានច្របាច់អង្អែលឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន រហូតដល់គេមានអារម្មណ៍ស្កប់ស្កល់ជាខ្លាំង។ ស៊ាវ យ៉ាន បានលាតសន្ធឹងខ្លួនទាំងខ្ជិលច្រអូស ហើយសើចចំអកថា "ជីវិតបែបនេះ ពិតជាដូចជាលោកម្ចាស់វ័យក្មេងមែន។ នៅថ្ងៃអនាគត នៅពេលដែលខ្ញុំមិនមានមនុស្សដែលចេះគិតគូរដូចជានាងនៅក្បែរខ្លួន តើខ្ញុំមិនត្រូវត្រលប់ទៅរកជីវិតដូចកាលពីមុនវិញទេឬ?"

ឮបែបនេះ ឈីង លីន មានអារម្មណ៍ផ្អែមល្ហែមក្នុងចិត្តជាខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីរស់នៅជាមួយគ្នាបានប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ទំនាក់ទំនងរបស់នាង និង ស៊ាវ យ៉ាន កាន់តែមានភាពស្និទ្ធស្នាលខ្លាំងឡើង។ ការប្រព្រឹត្តដ៏ទន់ភ្លន់ដែល ស៊ាវ យ៉ាន ផ្ដល់ឱ្យនាង ក៏ធ្វើឱ្យ ឈីង លីន មានចិត្តចង់បន្តបម្រើគេអស់ពីដួងចិត្ត។

"ប្រសិនបើលោកម្ចាស់វ័យក្មេងពេញចិត្ត ឈីង លីន អាចបន្តដើរតាមលោកក្នុងនាមជាអ្នកបម្រើស្រីបាន" ឈីង លីន ខ្សឹបតិចៗ ខណៈដែលដៃតូចរបស់នាងជួយសម្រួលជ្រីវជ្រួញនៅលើដៃអាវរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

"ហាហា ខ្ញុំក៏ប្រាថ្នាបែបនោះដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងនៅទីនេះយ៉ាងយូរត្រឹមតែដប់ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីដប់ថ្ងៃ ខ្ញុំត្រូវបន្តដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់ដើម្បីហ្វឹកហាត់ទៀត។ ក្នុងបរិស្ថានបែបនោះ ប្រសិនបើក្មេងស្រីដូចជានាងដើរតាមខ្ញុំ វានឹងក្លាយជាការស្វែងរកទុក្ខលំបាកទៅវិញទេ។ កុំបារម្ភអី មុនពេលខ្ញុំចាកចេញ ខ្ញុំនឹងប្រាប់បងធំឱ្យមើលថែនាងឱ្យបានល្អ" ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលក្បាល ឈីង លីន ហើយញញឹម។

ឮពាក្យរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ភាពខកចិត្តមួយបានឆាបឆេះកាត់ខ្សែភ្នែកដែលឱនចុះរបស់ ឈីង លីន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ប្រញាប់បង្ខំញញឹម ហើយនិយាយថា "ចា៎ លោកម្ចាស់។ ពួកយើងគួរតែចេញទៅហើយ ការប្រកួតប្រហែលជាចាប់ផ្ដើមបាត់ទៅហើយ។"

ដោយងក់ក្បាលទាំងស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានស្ពាយ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នង ហើយដើរចេញពីបន្ទប់។ ឈីង លីន ដែលរហ័សរហួន បានស្ទុះទៅបើកទ្វារ រួចងាកមកញញឹមយ៉ាងស្រស់ទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។

ការប្រកួតប្រជែងគឺជាការពិនិត្យវាស់ស្ទង់កម្លាំងដែល ក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក រៀបចំឡើងរៀងរាល់បីខែម្តង។ គោលបំណងនៃការប្រកួតនេះ គឺដើម្បីលើកទឹកចិត្តសមាជិកកងពលឱ្យខិតខំហ្វឹកហាត់។ នេះក៏ព្រោះតែអ្នកឈ្នះក្នុងការប្រកួតទាំងនេះ ជាធម្មតានឹងទទួលបានសិទ្ធិក្នុងការបង្កើតក្រុមតូចផ្ទាល់ខ្លួន និងក្លាយជាប្រធានក្រុម។

ដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិនេះ វប្បធម៌ទូទៅនៅក្នុង ក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក គឺទាហានស៊ីឈ្នួលត្រូវតែព្យាយាម និងខំប្រឹងឡើងទៅខាងលើ។ អត្រានៃការរីកចម្រើននៃកម្លាំងរបស់សមាជិក ខ្សាច់ដែក គឺលើសពីទាហានស៊ីឈ្នួលដទៃទៀតឆ្ងាយណាស់ ដោយសារតែការប្រកួតប្រជែងប្រភេទនេះ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទើប ក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក ស្ថិតនៅលំដាប់កំពូលក្នុងចំណោមក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្នុង ទីក្រុងថ្មខ្សាច់ (Rock Desert City)។

ស៊ាវ យ៉ាន ក៏យល់ស្របចំពោះការមានការប្រកួតប្រជែងដែលមានឥទ្ធិពលវិជ្ជមានបែបនេះដែរ។ ដូចដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានរំពឹងទុក អ្នកដែលបានផ្ដល់យោបល់ឱ្យមានការប្រកួតបែបនេះ គឺបងធំរបស់គេ ដែលមានខួរក្បាលរហ័សរហួនជានិច្ច។ បន្ថែមពីលើនេះ ចន្លោះប្រហោងដើមនៃការប្រកួតនេះ ក៏ត្រូវបានដោះស្រាយជាបន្តបន្ទាប់។ ដូច្នេះ ផលដែលទទួលបានពីការប្រកួតក៏កាន់តែគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ បន្ទាប់ពីដើរវាងពីរបីជុំនៅក្នុងភូមិគ្រឹះកងពល ស៊ាវ យ៉ាន បានជួបមនុស្សពីរបីនាក់ដែលមានស្ថានភាពដូចគេ ដែលកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ព្រោះទើបតែភ្ញាក់។ នៅពេលជួបគ្នា ពួកគេបានញញឹម និងសួរសុខទុក្ខគ្នា មុននឹងចាប់ផ្ដើមរត់យ៉ាងលឿនទៅកាន់ទីលានហ្វឹកហាត់នៅទីធ្លាខាងក្រោយ។

ប្រហែលជាដោយសារតែ ស៊ាវ យ៉ាន ពេលនេះនៅពេលដែលសមាជិក ក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក ជួប ឈីង លីន ភាពស្អប់ខ្ពើមនៅលើមុខរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ក្រាបច្រើនជាងមុន។ ទោះបីជាការប្រព្រឹត្តចំពោះនាងនៅតែមានភាពត្រជាក់ ប៉ុន្តែពួកគេលែងប្រើសម្តីអាក្រក់ៗដាក់នាងដូចកាលពីមុនទៀតហើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានបំណងចូលរួមក្នុងការប្រកួតនោះទេ ដូច្នេះគេមិនចាំបាច់ប្រញាប់ប្រញាល់ដូចអ្នកដទៃឡើយ។ គេ និង ឈីង លីន បានជជែកគ្នាដោយរីករាយ ខណៈពេលដើរយឺតៗទៅកាន់ទីធ្លាខាងក្រោយ។

នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរមកដល់ទីលានហ្វឹកហាត់ ការប្រយុទ្ធដ៏ក្តៅគគុកជាច្រើនបានចាប់ផ្ដើមរួចទៅហើយ។ នៅក្នុងសមរភូមិមានមនុស្សជិតមួយរយនាក់កំពុងប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងច្របូកច្របល់ ខណៈដែលទស្សនិកជននៅខាងក្រោមស្រែកហ៊ោដោយអារម្មណ៍រំភើប។ នៅកន្លែងខ្លះ ថែមទាំងមានមនុស្សភ្នាល់គ្នាថា តើនរណានឹងក្លាយជាមនុស្សប្រាំនាក់ចុងក្រោយដែលនៅសល់។

ដោយឈរនៅលើដុំថ្មដ៏ធំមួយនៅខាងក្រៅទីលានប្រយុទ្ធ ស៊ាវ យ៉ាន បានទាញ ឈីង លីន ឡើងមក។ អ្នកទាំងពីរឈរក្បែរគ្នា ខណៈដែលពួកគេមើលការប្រយុទ្ធដ៏តឹងតែងដែលកំពុងប្រព្រឹត្តទៅនៅក្នុងទីលានហ្វឹកហាត់។ ជួនកាល នៅពេលពួកគេឃើញសកម្មភាពលួចបន្លំខ្លះៗ ពួកគេមិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ។

"លោកម្ចាស់វ័យក្មេង មេដឹកនាំកងពល ស៊ាវ ទិង (Xiao Ding) និងអ្នកផ្សេងទៀតនៅលើនោះ" នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ឈីង លីន ដែលនៅក្បែរគេ ស្រាប់តែចង្អុលទៅកាន់វេទិកាខ្ពស់មួយនៅផ្នែកម្ខាងទៀតនៃទីលានហ្វឹកហាត់ ហើយញញឹមដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន។

"អូ?" ស៊ាវ យ៉ាន ងឿងឆ្ងល់មួយភ្លែត មុននឹងងើបភ្នែកមើលទៅ។ គេឃើញ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី (Xiao Li) កំពុងអង្គុយលើវេទិកាខ្ពស់។ នៅក្បែរពួកគេមានមនុស្សមួយចំនួនដែលស្លៀកឯកសណ្ឋាន ក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក។ មើលទៅពួកគេគឺជាថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់នៃកងពល។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ គេបានជួបពួកគេទាំងអស់គ្នា ដូច្នេះគេអាចចំណាំពួកគេបានខ្លះៗ។

ខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងសម្លឹងមើលពួកគេ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី ក៏បានងាកមកមើលដែរ។ អ្នកទាំងបីបានសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក រួចក៏ញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយគ្រវីដៃដាក់គ្នា។

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន រៀបនឹងដកខ្សែភ្នែកមកវិញ ស្រាប់តែគេចាប់អារម្មណ៍ឃើញសញ្ញាដៃរបស់ ស៊ាវ លី ហើយក៏បង្អង់បន្តិច។ បន្ទាប់មក ស៊ាវ យ៉ាន បានចង្អុលទៅទីលានប្រយុទ្ធ ហើយចង្អុលមកខ្លួនឯង។

ឃើញបែបនេះ ស៊ាវ លី ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ គេបានឱនក្បាលនិយាយអ្វីម្យ៉ាងទៅកាន់ ស៊ាវ ទិង ដែលនៅក្បែរនោះ។ ក្រោមទឹកមុខអស់សង្ឃឹមរបស់បងធំ គេក៏បានលោតចុះពីវេទិកាខ្ពស់ ហើយចុះចតចំកណ្តាលទីលានប្រយុទ្ធ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានរមៀលភ្នែកដោយអស់សង្ឃឹម ខណៈដែលគេមើលសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ លី។ គេនិយាយអ្វីម្យ៉ាងទៅកាន់ ឈីង លីន ដែលនៅក្បែរ រួចក៏រលាក់ខ្លួនតិចៗ (ដើម្បីសាកកម្លាំង) នៅលើដុំថ្មធំនោះ។ បន្ទាប់ពីសំឡេងផ្ទុះមួយ រូបរាងរបស់គេក៏ហោះចូលទៅក្នុងទីលានប្រយុទ្ធ ធ្វើចលនាបង្វិលខ្លួននៅលើអាកាស ហើយចុះមកលើដីដោយជើងទាំងពីរ។

"ហាហា ស៊ាវ-យ៉ាន-ជឺ (Xiao-Yan-Zi) ឱ្យបងមើលបន្តិចមើលថា តើឯងដែលជាកំពូលទេពកោសល្យតូចរបស់ត្រកូល បានក្លាយជាខ្លាំងប៉ុណ្ណាក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ!" សំឡេងរបស់ ស៊ាវ លី ដែលត្រូវបាននាំមកដោយ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) បានសង្កត់លើសំឡេងអ៊ូអរជុំវិញទីលានហ្វឹកហាត់។

"មេដឹកនាំកងពលទីពីរ! មេដឹកនាំកងពលទីពីរ!"

ឮសម្រែកខ្លាំងៗរបស់ ស៊ាវ លី មនុស្សនៅជុំវិញស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត មុនពេលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេប្រែជាមានភាពរំភើប ខណៈដែលពួកគេស្រែកហ៊ោយ៉ាងខ្លាំង។ រំពេចនោះ រលកនៃសម្រែកដ៏ពុះកញ្ជ្រោលជុំវិញទីលានហ្វឹកហាត់ បានក្លាយជាជំនោរសំឡេងដែលបាញ់ត្រង់ទៅកាន់ពពក។

"បងទីពីរ ប្អូនប្រុសម្នាក់នេះពិតជាមិនហ៊ានបដិសេធឡើយ!" បរិយាកាសដ៏កក់ក្តៅនៅជុំវិញ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលក្នុងចិត្ត។ ដៃរបស់គេចាប់កាន់ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ហើយដកវាចេញយ៉ាងរហ័ស។ ជាមួយនឹងសំឡេង "ឆឹង" គេបានកាន់ដាវដ៏ធ្ងន់ក្នុងជំហរបញ្ឆៀង ហើយសើចយ៉ាងក្លាហាន។

"ហាហា ល្អណាស់!"

ឃើញបែបនេះ ស៊ាវ លី សើចយ៉ាងខ្លាំង។ គេគ្រវីដៃម្ខាង ហើយលំពែងវែងធ្វើពីដែកថែបតង់ស្តែន (tungsten steel) ក៏លេចឡើងក្នុងបាតដៃរបស់គេ។ រំពេចនោះ ថាមពលប្រយុទ្ធ ពណ៌ប្រាក់ស្រាប់តែហក់ចេញពីរាងកាយរបស់គេ ហើយបង្កើតជាអាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi Cloak) ពណ៌ប្រាក់នៅលើស្បែករបស់គេ។

"ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំដែលពួកយើងមិនបានជួបគ្នា ថាមពលប្រយុទ្ធ ធាតុរន្ទះរបស់បងទីពីរ កាន់តែមានភាពច្បាស់ខ្លាំងឡើង" ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលអាវក្រោះថាមពលពណ៌ប្រាក់នៅលើខ្លួនរបស់ ស៊ាវ លី ហើយមិនអាចទប់នឹងការគ្រវីក្បាលបានឡើយ។ ថាមពលប្រយុទ្ធ ធាតុរន្ទះរបស់ ស៊ាវ លី គឺកម្រណាស់។ ក្រៅពីមានកម្លាំងវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លាហើយ ថាមពលប្រយុទ្ធ ប្រភេទនេះក៏មានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យស្ពឹកស្រពន់ផងដែរ។ ក្នុងការប្រយុទ្ធ វាកាន់តែធ្វើឱ្យមនុស្សមានការឈឺក្បាលជាខ្លាំង។

ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ ថាមពលប្រយុទ្ធ ភ្លើងពណ៌ស្វាយ (Purple Flame Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានហូរយ៉ាងលឿន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក អាវក្រោះថាមពលដែលមានភ្លើងពណ៌ស្វាយហក់ចេញពីវា ក៏បានរុំព័ទ្ធ ស៊ាវ យ៉ាន ដូចគ្នាដែរ។

"អូហូ..." ឃើញអាវក្រោះថាមពលភ្លើងពណ៌ស្វាយដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានកោះហៅមក ស៊ាវ លី មិនអាចទប់នឹងការសរសើរបានឡើយ។ គេក៏ចាប់កាន់លំពែងវែងរបស់គេយ៉ាងណែនភ្លាមៗ ហើយស្រែកថា "ចាប់ផ្ដើម!"

ភ្លាមៗនៅពេលដែលសំឡេងរបស់ ស៊ាវ លី ធ្លាក់ចុះ រាងកាយរបស់គេ និង ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានធ្វើចលនាក្នុងពេលតែមួយ។ ជើងរបស់ពួកគេបានជាន់លើដី ហើយរាងកាយរបស់ពួកគេក៏ហក់ចេញទៅ។

ឃើញថាមនុស្សទាំងពីរនាក់អាចបើកផ្លូវនៅក្នុងសមរភូមិដ៏ច្របូកច្របល់ ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញក៏កាន់តែមានភាពរំភើបម្តងទៀត។ វាជារឿងកម្រណាស់សម្រាប់ពួកគេ ក្នុងការឃើញការប្រយុទ្ធគ្នារវាង លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ពីរនាក់។ ថ្ងៃនេះ មនុស្សទាំងនេះដែលបានទស្សនាការប្រយុទ្ធនេះ បានក្លាយជាមានភាពរំភើបជាខ្លាំង។

"លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ខំឡើង!" ដោយឈរនៅលើដុំថ្មធំ មុខតូចរបស់ ឈីង លីន ឡើងក្រហម ខណៈដែលនាងស្រែកហ៊ោដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់។

"ហាហា មេដឹកនាំកងពល។ តើលោកគិតថាមេដឹកនាំកងពលទីពីរ ឬបងប្អូន ស៊ាវ យ៉ាន មានឱកាសឈ្នះច្រើនជាង?" នៅលើវេទិកាខ្ពស់ ខ្សែភ្នែករបស់ ស្វៀ ឡាន (Xue Lan) សម្លឹងទៅកាន់ទីលានប្រយុទ្ធ ហើយសួរទាំងសំណើចដ៏ស្រស់ស្អាត។

ឮសំណួររបស់ ស្វៀ ឡាន មនុស្សពីរបីនាក់ទៀតដែលជាថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់ ក៏ងាកមកមើល ស៊ាវ ទិង ដែលជាអ្នកសម្រេចចិត្តរាល់កិច្ចការប្រចាំថ្ងៃនៅក្នុងកងពល។

ក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍ ស៊ាវ ទិង បានលើកពែងតែរបស់គេហាក់ដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។ គេក្រេបមួយក្អឹក រួចក្រឡេកមើលទីលានប្រយុទ្ធ ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា "ប្អូនទីពីរ បច្ចុប្បន្នគឺជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយបួន។ តាមអត្រានៃការហ្វឹកហាត់របស់គាត់ គាត់នឹងឈានដល់កម្រិតផ្កាយប្រាំក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។"

"កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវ-យ៉ាន-ជឺ គឺទើបតែឈានចូលដល់ថ្នាក់លំដាប់គ្រូប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះ ប្អូនទីពីរប្រើថាមពលប្រយុទ្ធធាតុរន្ទះ ដែលអ្នករាល់គ្នាទីនេះគួរតែធ្លាប់បានពិសោធន៍រួចហើយ។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងច្បាស់អំពីថាមពលប្រយុទ្ធភ្លើងពណ៌ស្វាយរបស់ ស៊ាវ-យ៉ាន-ជឺ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ... អ្នកប្រាប់ខ្ញុំមើល តើនរណាមានឱកាសឈ្នះខ្ពស់ជាង?" ភាពឆ្លាតវៃបានឆាបឆេះកាត់ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ ទិង ខណៈដែលគេឆ្លើយ។

"តាមមើលទៅ តើមេដឹកនាំកងពលទីពីរមិនឈ្នះច្បាស់ហើយទេឬ? យ៉ាងណាមិញ កម្លាំងរបស់ពួកគេខុសគ្នាពីរបីផ្កាយឯណោះ..." ឮបែបនេះ ស្វៀ ឡាន មិនអាចទប់នឹងការធ្វើមាត់ខកចិត្ត ហើយនិយាយដោយសំឡេងខកចិត្តបន្តិច។ នាងពិតជាចង់ឃើញ ស៊ាវ លី ចាញ់ការប្រកួតណាស់។

"ហិហិ..." ស៊ាវ ទិង សើច ខណៈពេលដែលគេយកម្រាមដៃគោះលើតុតិចៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងទៅកាន់យុវជនដែលគ្របដណ្តប់ដោយថាមពលប្រយុទ្ធភ្លើងពណ៌ស្វាយ ដែលឈរនៅក្នុងទីលានប្រយុទ្ធ។ ដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ គេនិយាយថា "ប្រសិនបើជាអ្នកផ្សេង គេប្រាកដជាមិនមានឱកាសឈ្នះឡើយ។ ប៉ុន្តែ... ចំពោះប្អូនប្រុសពៅរបស់ខ្ញុំ នាងមិនអាចប្រើការយល់ឃើញធម្មតាមកវិនិច្ឆ័យបានទេ។ អាល្អិតម្នាក់នោះចូលចិត្តលាក់បាំងសមត្ថភាពពិតរបស់គេតាំងពីក្មេងមកម្ល៉េះ។ ខ្ញុំមិនជឿថា កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់គេ គឺមានត្រឹមតែអ្វីដែលបង្ហាញនៅខាងក្រៅនេះឡើយ..."

"ដូច្នេះ... ក្នុងការប្រយុទ្ធនេះ ស៊ាវ-យ៉ាន-ជឺ គឺជាអ្នកដែលមានឱកាសឈ្នះខ្ពស់ជាង!"