ឈីង លីន (Qing Lin)

នៅយប់បន្ទាប់ពី ស៊ាវ យ៉ាន បានមកដល់ ទីក្រុងថ្មខ្សាច់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមិនដែលប៉ះពាល់គ្រឿងស្រវឹងសោះនោះ បានធ្វើការលើកលែងមួយ ហើយបានទៅតូបលក់ស្រាជាមួយ ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី យ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ភ្ញាក់ពីដំណេក ចិត្តរបស់គេមានអារម្មណ៍ស្រវាំង ហើយភ្នែកដែលបើកឡើងក៏នៅមិនទាន់ច្បាស់នៅឡើយ។ គេបានដឹងថា មេឃបានភ្លឺច្បាស់ទៅហើយ។ ដោយញីក្បាលដែលរាងឈឺបន្តិច គេបានងាកក្បាលទៅមើលភួយស្តើងនៅលើខ្លួន មុននឹងក្រោកអង្គុយយឺតៗ។ បន្ទាប់ពីគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំង គេក៏ញញឹមដោយភាពជូរចត់ រួចខ្វែងជើងចូលគ្នា ហើយបង្កើតជាត្រាសម្រាប់ហ្វឹកហាត់ (Training Seal) នៅលើដៃ។ គេបានចូលទៅក្នុងរបៀបហ្វឹកហាត់ ហើយចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញជាតិស្រាដែលនៅសល់ក្នុងខ្លួនចេញមកក្រៅ។

បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់បានមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានគ្រវីម្រាមដៃស្រាលៗ ហើយចំហាយស្រាដ៏ក្រាស់មួយខ្សែបានបាញ់ចេញពីម្រាមដៃនោះ។

នៅពេលដែលគេបានបញ្ចេញជាតិស្រាអស់ពីខ្លួនហើយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមចេញចូលយ៉ាងស្រួល។ បន្ទាប់មក គេក៏បើកភ្នែកយឺតៗ ហើយត្រលប់មកមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចដើមវិញ។

"ក្រឺត!"

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី ស៊ាវ យ៉ាន បើកភ្នែក ទ្វារបន្ទប់ត្រូវបានរុញបើកយឺតៗ។ រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាត និងគួរឱ្យស្រឡាញ់មួយបានដើរចូលមកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលនាងឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងអង្គុយលើគ្រែ នាងមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ហើយក៏ប្រញាប់អោនក្បាលចុះ។ ដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ នាងបានសួរថា៖ "លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ស៊ាវ យ៉ាន តើលោកភ្ញាក់ហើយឬ?"

ក្មេងស្រីដែលដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់នោះ មើលទៅមានអាយុមិនច្រើនឡើយ។ តាមរូបរាងរបស់នាង នាងហាក់ដូចជាក្មេងជាង ស៊ាវ យ៉ាន បន្តិច។ នាងស្លៀករ៉ូបពណ៌បៃតងខ្ចីដ៏ស្រស់ស្អាត។ រាងកាយរបស់នាងប្រហែលជាតូច ប៉ុន្តែវាមានភាពពេញវ័យខុសពីធម្មតា ទោះបីជាមើលទៅនៅក្មេងខ្ចីបន្តិចក៏ដោយ។

មុខរាងពងក្រពើរបស់នាងពិតជាគួរឱ្យស្រឡាញ់ និងស្រស់ស្អាត ដូចជាតុក្កតាដីដុតដ៏ប្រណិត។ ចរិតអៀនប្រៀនរបស់នាង គឺដូចជាសត្វទន្សាយដែលកំពុងមានការព្រួយបារម្ភ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យអាណិតអាសូរដល់នាងបានឡើយ។

នៅពេលឃើញក្មេងស្រីស្លៀកពាក់ពណ៌បៃតងនេះជាលើកដំបូង ស៊ាវ យ៉ាន ក៏មានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បន្តិចដែរ។ បន្ទាប់មក គេក៏ប្រញាប់ងក់ក្បាលទៅកាន់នាងដោយភាពស្និទ្ធស្នាល។

"លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ស៊ាវ យ៉ាន ខ្ញុំ... ខ្ញុំនឹងជួយលោកលាងសម្អាតមុខ?" ដោយដាក់ចានទឹកយឺតៗនៅលើធ្នើឈើក្បែរគ្រែ ក្មេងស្រីដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់នោះបាននិយាយដោយសំឡេងតិចៗ ខណៈដែលនាងឈរនៅក្បែរគ្រែដោយភាពអន្ទះសារ។

"ហិហិ មិនបាច់ទេ ខ្ញុំនឹងធ្វើវាដោយខ្លួនឯង" ដោយគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ចុះពីលើគ្រែ ហើយដើរទៅក្បែរធ្នើឈើ។ គេបានលាងសម្អាតខ្លួនដោយសាមញ្ញ។ ដោយងាកក្បាលទៅមើលចរិតដ៏អន្ទះសាររបស់ក្មេងស្រីនោះ គេមិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ៖ "តើនាងមានឈ្មោះអ្វីដែរ?"

"អា?" នៅពេលឮសំណួរនេះ ក្មេងស្រីនោះហាក់ដូចជាងឿងឆ្ងល់បន្តិច។ នាងបានឆ្លើយដោយស្ទាក់ស្ទើរភ្លាមៗថា៖ "ខ្ញុំ... ខ្ញុំឈ្មោះ ឈីង លីន"។

"អូ" ដោយងក់ក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន បានយកកន្សែងមកជូតមុខ។ បន្ទាប់មក គេក៏គ្រវែងកន្សែងចូលទៅក្នុងចានទឹក រួចងើបមុខទៅលើមេឃ ហើយដកដង្ហើមយកខ្យល់អាកាសដ៏ស្រស់ថ្លា។

ដោយឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន បានលាងសម្អាតមុខរួចរាល់ ឈីង លីន ក៏កាន់ចានទឹកយ៉ាងណែន ហើយប្រញាប់ដើរចេញទៅខាងក្រៅ។

ខណៈពេលដែលងាកក្បាលមើលរូបរាងដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ក្មេងស្រីនោះ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែធ្លាក់ទៅលើចង្កេះដ៏តូចដែលគួរឱ្យចង់ឱបរបស់នាង។ គេមិនដឹងថាហេតុអ្វីទេ ប៉ុន្តែគេមានអារម្មណ៍ថា នៅពេលដែលចង្កេះដ៏ស្តើងរបស់ក្មេងស្រីនោះរមួលទៅមក វាមានភាពទាក់ទាញខុសពីធម្មតា... វាហាក់ដូចជា... ដូចជាមនុស្សពស់ដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងរាំគ្រវីចង្កេះយ៉ាងដូច្នោះដែរ។

"ចង្រៃយ៍មែន តើខ្ញុំកំពុងគិតផ្ដេសផ្ដាសអ្វីហ្នឹង..." គំនិតដ៏ចម្លែកនោះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន សើចដោយភាពជូរចត់ ខណៈដែលគេស្ដីបន្ទោសខ្លួនឯង។ គេបានត្រលប់ទៅក្បែរគ្រែ រួចចាប់កាន់ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ហើយលើកវាឡើងដោយកម្លាំងរបស់គេ។ ដោយបញ្ចេញសំឡេងតិចៗ គេក៏ដាក់វានៅលើស្មា។ ស៊ាវ យ៉ាន បានរលាក់ខ្លួនតិចៗ ហើយញញឹម។ បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់យ៉ាងលំបាកអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ ពេលនេះគេបានទម្លាប់នឹងភាពធ្ងន់នៃ ដាវធំខ្មៅ នេះទាំងស្រុងទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រាល់ពេលដែលគេដោះ ដាវធំខ្មៅ ចេញ ល្បឿន និងកម្លាំងរបស់គេនឹងកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ស៊ាវ យ៉ាន ជឿជាក់ថា នៅពេលប្រយុទ្ធជាមួយគូប្រកួត ការកើនឡើងនៃល្បឿន និងកម្លាំងភ្លាមៗបែបនេះ នឹងធ្វើឱ្យគូប្រកួតបាត់បង់ការប្រុងប្រយ័ត្ន។

បាតដៃរបស់គេបានចាប់ដាវធំខ្មៅ ម្ដងទៀត ហើយដកវាចេញ។ បន្ទាប់ពីសំឡេងនៃសម្ពាធដ៏ខ្លាំងក្លាមួយ ធ្នើឈើដែលនៅក្បែរនោះស្រាប់តែបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីដោយសារការវាយប្រហារនេះ។

ដោយឃើញធ្នើឈើដែលបាក់បែក ស៊ាវ យ៉ាន បានបើកមាត់ញញឹម មុននឹងដាក់ ដាវធំខ្មៅ ត្រលប់ទៅលើខ្នងវិញ។

"អា..." នៅមាត់ទ្វារ ឈីង លីន ដែលទើបតែត្រលប់មកវិញបន្ទាប់ពីយកទឹកទៅចាក់ចោល មិនអាចទប់ការភ្ញាក់ផ្អើលបានឡើយ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ប្រញាប់រត់មក រួចអង្គុយចុះ ហើយរើសខោអាវនៅលើដី។

ដោយសម្លឹងមើលក្មេងស្រីដ៏មមាញឹកនោះ ស៊ាវ យ៉ាន បានញញឹមដោយភាពអៀនខ្មាស។ គេបានអង្គុយចុះដោយភាពសុំទោស រួចលូកដៃទៅជួយរើសខោអាវដែលជ្រុះនោះ ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់គេស្រាប់តែឈប់សម្លឹងទៅលើកដៃដ៏សរបស់ ឈីង លីន ដែលលេចចេញពីក្រោមដៃអាវ។

នៅលើកដៃដ៏សក្បុសនោះ ស្រាប់តែមានដុះអ្វីម្យ៉ាងពណ៌បៃតង... ស្រកាពស់ (Snake Scale)?

ខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើល ឈីង លីន ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ បន្ទាប់មក ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានក្រឡេកទៅមើលកន្លែងដែលជាជើងរបស់នាង ប៉ុន្តែគេមិនបានឃើញកន្ទុយពស់នោះទេ។ គេឃើញត្រឹមតែប្រអប់ជើងតូចៗប្រវែងបីអ៊ីញពីរតែប៉ុណ្ណោះ។

ឈីង លីន ដែលកំពុងរៀបចំខោអាវ ស្រាប់តែងើបមុខដ៏តូចរបស់នាងឡើង។ នៅពេលដែលនាងឃើញទឹកមុខដ៏រន្ធត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន នាងក៏មើលតាមខ្សែភ្នែករបស់គេ រួចក៏ឈប់ត្រង់ដើមដៃដែលនាងបានបង្ហាញដោយអចេតនា។ មុខដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់នាងស្រាប់តែប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ ខណៈដែលនាងប្រញាប់ទាញដៃអាវចុះក្រោម ហើយដើរថយក្រោយពីរជំហានដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក នាងក៏ឱបជើងដ៏តូចរបស់នាងដោយដៃទាំងពីរ រួចផ្អែកខ្នងទៅនឹងជញ្ជាំង ហើយអង្គុយចុះ។ រាងកាយដ៏តូចរបស់នាងក៏ចាប់ផ្ដើមញ័រទទ្រើត។

"ខ្ញុំ... ខ្ញុំសុំទោស... ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនមានបំណងបំភ័យលោកទេ"។ ក្មេងស្រីនោះញ័រខ្លួន ខណៈពេលដែលនាងឱបជើងរបស់នាង។ សំឡេងដ៏អៀនប្រៀនរបស់នាងបង្កប់ដោយភាពអន្ទះសារ ហើយទឹកភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមស្រក់ចុះមកលើផ្ទៃមុខរបស់នាង។

ដោយមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់ចំពោះអារម្មណ៍ដែលងាយរងគ្រោះរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត ខណៈពេលសម្លឹងមើលចរិតដ៏អៀនប្រៀនរបស់ ឈីង លីន។ គេធ្លាប់ឮអ្នកផ្សេងទៀតនិយាយថា នៅតំបន់ក្បែរវាលខ្សាច់ ថាហ្គើ ជួនកាលមានស្ត្រីជាមនុស្សដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយពួក មនុស្សពស់។ តាមក្រឹត្យក្រមធម្មតា នៅពេលដែល មនុស្សពស់ និងមនុស្សមានទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា វាមិនងាយនឹងបង្កើតឱ្យមានកូននោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តែងតែមានការលើកលែងជានិច្ច។ វាមានឱកាសតិចតួចណាស់ ដែលស្ត្រីដែលមានទំនាក់ទំនងជាមួយ មនុស្សពស់ អាចមានផ្ទៃពោះ ហើយសម្រាលកូនចេញមក...

ទោះបីជាកូននោះបានកើតមកក៏ដោយ ប៉ុន្តែទារកប្រភេទនេះដែលមានឈាមជ័រទាំងមនុស្ស និង មនុស្សពស់ គឺពិបាកនឹងរស់រានមានជីវិតរហូតដល់អាយុពីរឆ្នាំណាស់។ ប៉ុន្តែ ឈីង លីន ដែលនៅចំពោះមុខ ស៊ាវ យ៉ាន នេះ... មើលទៅហាក់ដូចជាមានអាយុ ១៣ ឬ ១៤ ឆ្នាំទៅហើយ។ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដទៅ?

ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលក្មេងស្រីនោះដោយភាពអាណិតអាសូរ ហើយញញឹមដោយភាពជូរចត់។ ទោះបីជានាងអាចរស់នៅរហូតដល់ចាស់ក៏ដោយ តើវាមានប្រយោជន៍អ្វីទៅ? មនុស្សដូចជា ឈីង លីន នឹងត្រូវចាត់ទុកថាជាប្រផ្នូលមិនល្អដោយទាំងមនុស្ស និងពួក មនុស្សពស់។ ដើម្បីរស់នៅបានច្រើនឆ្នាំមកនេះ ក្រៅពីការទទួលបាននូវខ្សែភ្នែកដៀលត្មះ និងការសើចចំអក ហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតនៅក្នុងជីវិតរបស់នាងឡើយ...

ដោយដើរយឺតៗទៅក្បែរ ឈីង លីន ស៊ាវ យ៉ាន បានឱនខ្លួនចុះ ហើយអង្អែលក្បាលក្មេងស្រីនោះយឺតៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏ចាប់កាន់ដៃនាង ខណៈដែលនាងកំពុងមានការភ័យខ្លាច ហើយក៏ទាញដៃអាវរបស់នាងឡើងយឺតៗ។ គេបានសម្លឹងមើលទៅស្រកាពស់ពណ៌បៃតងនោះ រួចក៏និយាយដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ភ្លាមៗថា៖ "ស្រកាស្អាតណាស់"។

នៅពេលឮបែបនេះ ការភ័យខ្លាចរបស់ក្មេងស្រីនោះក៏ប្រែជាស្រពិចស្រពិល។ ចាប់តាំងពីនាងបានកើតមក ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលបាននិយាយថា ស្រកាទាំងនោះ ដែលសូម្បីតែខ្លួននាងផ្ទាល់ក៏ខ្លាចដែរនោះ ថាវាស្អាត...

នៅក្នុងស្មារតីដ៏ទន់ខ្សោយដែលពោរពេញដោយការឈឺចាប់ អារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកមួយបានលេចចេញមកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ដោយបើកភ្នែករបស់នាង ដែលហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ចេញនូវអារម្មណ៍ដ៏ចម្លែក និងទាក់ទាញ នាងបានសួរដោយភាពអៀនខ្មាសថា៖ "លោកម្ចាស់ មិនខ្លាចទេឬ?"

នៅពេលសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកដ៏មានជាតិទឹករបស់ ឈីង លីន ស៊ាវ យ៉ាន បានដឹងថា ពួកវាមានពណ៌បៃតងខ្ចី។ លើសពីនេះទៅទៀត... នៅផ្នែកជ្រៅនៃប្រស្រីភ្នែក ហាក់ដូចជាមានចំណុចតូចៗពណ៌បៃតងចាស់ចំនួនបី ដែលបានលាក់ខ្លួននៅទីនោះ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅក្នុងប្រស្រីភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់ដ៏មានមន្តស្នេហ៍នោះ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាធ្លាក់ក្នុងអន្លង់អ្វីម្យ៉ាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក បេះដូងរបស់គេក៏ញ័រទទ្រើត ហើយគេក៏ប្រញាប់ដឹងខ្លួនមកវិញភ្លាមៗ។ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ។ តើភ្នែកបែបណាទៅដែលវាមានមន្តស្នេហ៍ដល់ថ្នាក់នេះ? សូម្បីតែជាមួយនឹងថាមពលវិញ្ញាណ (Soul Power) របស់គេ ក៏គេនៅតែអាចធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្លង់របស់វាបានដែរ?

ដោយនៅមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅក្នុងប្រស្រីភ្នែករបស់ក្មេងស្រីនោះម្ដងទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេស្រាប់តែមានការងឿងឆ្ងល់ នៅពេលដែលដឹងថា ចំណុចតូចៗពណ៌បៃតងចាស់ទាំងបីនោះ បានបាត់ទៅហើយ។

"កុំប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំភ្នែកច្រឡំឱ្យសោះ?" ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូតិចៗដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ គេបានគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំង ហើយសម្លឹងមើលក្មេងស្រីនោះម្ដងទៀត។ ក្រៅពីភ្នែករបស់នាងមានពណ៌បៃតងបន្តិច ហាក់ដូចជាគ្មានចំណុចតូចៗអ្វីទៀតឡើយ។

"អឺ... ប្រហែលជាលទ្ធផលនៃការផឹកស្រាកាលពីយប់មិញហើយ"។ ដោយគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានទាញដៃអាវរបស់ ឈីង លីន ចុះក្រោម។ បន្ទាប់មក គេក៏ជួយនាងឱ្យក្រោកឈរឡើង ហើយញញឹមខណៈពេលសម្លឹងមើលក្មេងស្រីដ៏អៀនប្រៀនម្នាក់នេះ ដែលមានកម្ពស់ត្រឹមតែស្មារបស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម គេបានសុំទោសនាងថា៖ "ខ្ញុំសុំទោស ដែលធ្វើឱ្យនាងភ័យខ្លាច"។

ឈីង លីន ក៏ប្រញាប់គ្រវីក្បាលភ្លាមៗ។ ដៃដ៏តូចរបស់នាងមានភាពអន្ទះសារ រហូតដល់នាងច្របាច់ខោអាវនៅក្នុងដៃឱ្យមានសភាពជ្រីវជ្រួញ។ ចាប់តាំងពីនាងបានកើតមក ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ជាមនុស្សដំបូងគេដែលបានសុំទោសនាងនៅក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។

"លោកម្ចាស់ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើជាអ្នកបម្រើផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក។ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វី លោកអាចបង្គាប់មក ឈីង លីន បាន"។ ឈីង លីន បានអោនក្បាលចុះ ហើយនិយាយយ៉ាងស្រទន់។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ គេបានអង្អែលក្បាលក្មេងស្រីនោះ ហើយសួរទាំងស្នាមញញឹមថា៖ "តើបងប្រុសទាំងពីររបស់ខ្ញុំនៅឯណា?"

"មេដឹកនាំកងពល ស៊ាវ ទិង និង ស៊ាវ លី បានទៅចាត់ចែងការងារនៅក្នុងកងពលបាត់ទៅហើយ។ ពួកគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា ប្រសិនបើលោកម្ចាស់ចង់ស្វែងរកពួកគាត់ ខ្ញុំអាចនាំលោកទៅកាន់បន្ទប់ប្រជុំនៅទីធ្លាខាងមុខ"។ ឈីង លីន និយាយដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់។

"អូ បើពួកគាត់កំពុងរវល់ អ៊ីចឹងមិនអីទេ"។ ដោយគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានស្ពាយ ដាវធំខ្មៅ ហើយដើរចេញទៅក្រៅ។ គេញញឹមហើយនិយាយថា៖ "តោះទៅ ជួយនាំខ្ញុំដើរមើលជុំវិញ ក្រុមកងពលទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក នេះបន្តិចមើល"។

"ចាស" បន្ទាប់ពីឆ្លើយតបយ៉ាងស្រទន់ ឈីង លីន ក៏ដើរតាមពីក្រោយដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។

នៅពេលដើរចេញពីបន្ទប់ ពន្លឺព្រះអាទិត្យនៅខាងក្រៅបានជះចុះមក ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅជាខ្លាំង។ ទោះបីជាវាលខ្សាច់មានសភាពក្ដៅខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នវាគឺជាពេលព្រឹកព្រលឹម ដែលសីតុណ្ហភាពនៃពន្លឺព្រះអាទិត្យមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាក្ដៅខ្លាំងនោះទេ។

ខណៈពេលកំពុងដើរជាមួយ ឈីង លីន នៅក្នុងតំបន់ខាងក្នុងនៃកងពលទាហានស៊ីឈ្នួល ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលពួកគេបានជួប នឹងឈប់សំពះ ហើយសួរសុខទុក្ខ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភាពស្និទ្ធស្នាល។ វាហាក់ដូចជាពួកគេទាំងអស់គ្នា សុទ្ធតែបានស្គាល់ពីអត្តសញ្ញាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេក្រឡេកទៅមើល ឈីង លីន ដែលនៅក្បែរនោះ ស្នាមញញឹមរបស់ពួកគេក៏ប្រែជាត្រជាក់បន្តិចម្ដងៗ។ នៅក្នុងភ្នែករបស់អ្នកខ្លះ សូម្បីតែមានការស្អប់ខ្ពើមបន្តិចបន្តួចផងដែរ។

នៅពេលជួបប្រទះនឹងការបញ្ចេញមតិបែបនេះពីពួកគេ ស៊ាវ យ៉ាន អាចត្រឹមតែដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹម។ មើលទៅអត្តសញ្ញាណរបស់ ឈីង លីន គឺជាអ្វីដែលមនុស្សទាំងនេះបានដឹងរួចទៅហើយ។ កាលពីមុន នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានក្លាយជា "មនុស្សអភ័ព្វ" គេក៏ធ្លាប់ទទួលបានការប្រព្រឹត្តបែបនេះដែរ។ នេះគឺជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យគេមានចិត្តអាណិតអាសូរចំពោះមនុស្សដែលទន់ខ្សោយ និងគួរឱ្យអាណិតដូចជា ឈីង លីន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កងពលទាហានស៊ីឈ្នួលនៅតំបន់ព្រំដែននៃវាលខ្សាច់ សុទ្ធតែមានគំនុំឈាមជាមួយពួក មនុស្សពស់ ដែលពិបាកនឹងលុបលាងបាន។ រាល់ពេលដែលទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះចងចាំថា ក្មេងស្រីតូចដែលនៅចំពោះមុខពួកគេនេះ មានឈាមជ័រ មនុស្សពស់ ដ៏កខ្វក់ហូរនៅក្នុងខ្លួន ពួកគេនឹងបង្ហាញនូវទឹកមុខស្អប់ខ្ពើមដោយមិនដឹងខ្លួន។ អារម្មណ៍បែបនេះគឺជាអ្វីដែលស្ទើរតែគ្មានអ្វីអាចទប់ស្កាត់បាន។ នេះគឺជាការស្អប់ខ្ពើមដែលបានកើតឡើងពីជម្លោះដ៏យូរអង្វែង និងគំនុំរវាងមនុស្ស និងពួក មនុស្សពស់។

ដោយមានឈាមជ័រទាំងមនុស្ស និង មនុស្សពស់ ក្នុងពេលតែមួយ ឈីង លីន ត្រូវតែស៊ូទ្រាំនឹងការរើសអើងថាជារបស់ដែលគួរឱ្យខ្ពើមរអើមពីទាំងសងខាង។ បើគិតទៅ នាងគឺជាក្មេងស្រីដែលគ្មានទោសពៃរ៍បំផុត។

ខណៈពេលដែលនាងកំពុងដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន តាមផ្លូវនោះ រាងកាយដ៏តូចច្រឡឹងរបស់ ឈីង លីន នឹងញ័រតិចៗ រាល់ពេលដែលមានខ្សែភ្នែកស្អប់ខ្ពើមត្រូវបានបាញ់មកពីជុំវិញខ្លួន។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលគួរតែធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនសម្លឹងមើលដោយការកោតសរសើរនោះ បែរជាពោរពេញដោយភាពក្រៀមក្រំ។

ដើរកាត់ជ្រុងម្ខាង ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ដកដង្ហើមធំបានឡើយ។ គេក៏ឈប់ដើរយឺតៗ រួចងាកក្បាលទៅរក ឈីង លីន ដែលផ្ទៃមុខរបស់នាងស្រាប់តែមានការព្រួយបារម្ភដោយសារតែការដកដង្ហើមធំរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏និយាយដោយទន់ភ្លន់ថា៖ "ឈីង លីន កុំទៅខ្វល់ខ្វាយនឹងខ្សែភ្នែករបស់អ្នកដទៃពេកអី។ អ្វីដែលនាងត្រូវចងចាំនោះគឺ នាងមិនបានរស់នៅដើម្បីមនុស្សទាំងនោះឡើយ។ នាងរស់នៅដើម្បីខ្លួនឯង!" បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនោះរួច ស៊ាវ យ៉ាន បានអង្អែលក្បាល ឈីង លីន ហើយបន្តដើរទៅមុខទៀត។

ដោយទទួលបានពាក្យសម្ដីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឈីង លីន ក៏ឈរនៅស្ងៀមមួយកន្លែងដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភាពអស្ចារ្យដ៏ចម្លែកមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងប្រណិតរបស់នាង។ នាងបានស្រូបយកខ្យល់ដង្ហើមយ៉ាងស្រាល។ នៅពេលដែលនាងងើបមុខដ៏តូចរបស់នាងឡើង ចំណុចតូចៗពណ៌បៃតងចំនួនបីនៅក្នុងភ្នែកពណ៌បៃតងចាស់របស់នាង ក៏ស្រាប់តែលេចចេញមកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

"អរគុណ លោកម្ចាស់ ស៊ាវ យ៉ាន..."

បន្ទាប់ពីនាងបានរអ៊ូពាក្យនោះយ៉ាងស្រទន់ ផ្ទៃមុខដ៏តូចរបស់ ឈីង លីន ក៏បានបង្ហាញនូវស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយភាពទាក់ទាញ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ដើរយ៉ាងរីករាយដើម្បីតាមឱ្យទាន់រូបរាងរបស់យុវជនដែលនៅពីមុខនាង។