សមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (The Alchemist Association)

នៅពេលបោះជំហានចូលទៅក្នុង សមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ក្លិនថ្នាំស្រាលៗបានបក់មកប៉ះច្រមុះ ធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ។

នៅខាងក្នុងសាលធំមិនសូវមានមនុស្សច្រើនទេ មានតែមនុស្សពីរបីនាក់ដែលកំពុងបំពេញការងាររៀងៗខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ហាក់ដូចជាបានឮសម្លេងជើង មនុស្សមួយចំនួនបានងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅយុវជនម្នាក់ដែលស្ពាយ ដាវខ្មៅធំ (Heavy Xuan Ruler) ដ៏ធំសម្បើមនៅលើខ្នង ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាចង់អូសគេធ្លាក់ដល់ដី។ បន្ទាប់ពីភាពងឿងឆ្ងល់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកពួកគេ ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមឱនធ្វើការងាររបស់ខ្លួនបន្តទៀត។ ពួកគេមិនគិតថាមាននរណាម្នាក់មានចិត្តក្លាហានហ៊ានមកបង្កជម្លោះនៅក្នុងសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនោះទេ។

ឈរនៅក្នុងសាលធំដែលរាងស្ងាត់ជ្រងំ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ។ គេហៀបនឹងរកនរណាម្នាក់ដើម្បីសួរនាំអំពីនីតិវិធីនៃការយកផ្លាកសញ្ញាកម្រិតអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ស្រាប់តែមាននារីវ័យក្មេងម្នាក់ស្លៀករ៉ូបពណ៌បៃតងខ្ចី បានប្រញាប់ចេញពីខាងក្រោយតុ ហើយដើរយ៉ាងលឿនមករក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។

«លោកម្ចាស់... មើលទៅលោកមានមុខមាត់ប្លែកភ្នែក នេះប្រហែលជាលើកទីមួយហើយដែលលោកមកកាន់សមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៃ ទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Black Rock City) របស់យើងមែនទេ?» នាងដើរមកឈរនៅពីមុខ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទាំងស្នាមញញឹម ភ្នែករបស់នាងបានសម្លឹងមើលគេពីលើចុះក្រោម មុននឹងសួរដោយញញឹម។

«បាទ» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ពិនិត្យមើលនារីស្លៀកពាក់ពណ៌បៃតងម្នាក់នោះ។ នាងមានភ្នែកស្រស់ថ្លា និងធ្មេញសស្អាត គួរឱ្យស្រលាញ់ណាស់។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «វាពិតជាលើកទីមួយរបស់ខ្ញុំមែន។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានផ្លាកសញ្ញាកម្រិតអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ»។

«អូ៎? លោកក៏ជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែរ?» ឮសម្ដីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) នារីម្នាក់នោះហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានសម្លឹងមើលគេម្ដងទៀត ទាំងនិយាយដោយសម្លេងរារែក។

«បាទ តើអ្នកអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេថាមានវិធីអ្វីខ្លះ?» ដោយមិនខ្វល់នឹងភាពភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងភ្នែករបស់នាង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ញញឹមហើយងក់ក្បាល។

«សូមអញ្ជើញតាមផ្លូវនេះ» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ នារីពណ៌បៃតងហាក់ដូចជារាងភ័យអរបន្តិច។ ទឹកមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងកាន់តែបង្ហាញភាពគោរព ខណៈដែលនាងដើរថយក្រោយពីរបីជំហានទៅកាន់តុ រួចញញឹមដាក់គេ។

ពីលើតុ នារីម្នាក់នោះបានយកក្រដាសស្បែកពពែពណ៌លឿងខ្ចីដែលមានលក្ខណៈបុរាណចេញមក។ បន្ទាប់មក ដៃរបស់នាងបានកាន់ជក់យ៉ាងទន់ភ្លន់ ហើយងើបក្បាលឡើង ញញឹមដាក់គេយ៉ាងស្រស់។ «លោកម្ចាស់ សូមប្រាប់ឈ្មោះ អាយុ និងឈ្មោះគ្រូរបស់លោកមក។ ខ្ញុំត្រូវចុះឈ្មោះឱ្យលោក»។

«ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) អាយុដប់ប្រាំបួន គ្រូឈ្មោះ... យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao)» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គិតមួយសន្ទុះមុននឹងឆ្លើយទាំងញញឹម។

«លោកម្ចាស់ពិតជាក្មេង ហើយមានអនាគតវែងឆ្ងាយណាស់»។

នៅពេលនាងឮអាយុរបស់គេ យ៉ា ហាន់ (Ya Han) មិនអាចទប់ដង្ហើមធំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងចិត្តបានឡើយ។ នាងញញឹមអែបអបគេ។ រំពេចនោះ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នា ហើយនាងក៏បង្អង់ជក់ក្នុងដៃ។ បន្ទាប់ពីគិតអស់មួយសន្ទុះ នាងនិយាយទាំងអៀនខ្មាសថា៖ «លោកម្ចាស់ ឈ្មោះគ្រូរបស់លោក ហាក់ដូចជាមិនមាននៅក្នុងបញ្ជីកំណត់ត្រានៃសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរបស់យើងឡើយ»។

«គាត់ចូលចិត្តរស់នៅឯកោ ដូច្នេះគាត់មិនដែលមកចុះឈ្មោះទេ។ ហេតុអ្វី? តើខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវតែមានឈ្មោះគាត់ក្នុងបញ្ជី ទើបអាចយកផ្លាកសញ្ញាបានមែនទេ? បើអញ្ចឹងទេ មិនបាច់ក៏បានដែរ»។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ជ្រួញចិញ្ចើមហើយគ្រវីក្បាល។ គេងាកក្រោយបម្រុងនឹងចាកចេញ ព្រោះមិននឹកស្មានថាវាមានភាពរញ៉េរញ៉ៃបែបនេះសោះ។

«លោកម្ចាស់ សូមចាំបន្តិច» ឃើញគេបម្រុងនឹងដើរចេញ យ៉ា ហាន់ (Ya Han) ប្រញាប់និយាយថា៖ «ទោះបីជាគ្រូរបស់លោកមិនមានក្នុងបញ្ជីក៏ដោយ ប្រសិនបើលោកអាចប្រឡងជាប់ លោកនៅតែអាចទទួលបានផ្លាកសញ្ញាសម្គាល់កម្រិតបានដដែល»។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏ឈប់ជំហាន ហើយដកដង្ហើមធំដោយក្ដីធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ គេងាកមកញញឹមដាក់ យ៉ា ហាន់ (Ya Han)។

បន្ទាប់ពីរៀបចំរបស់របរលើតុយ៉ាងរហ័ស យ៉ា ហាន់ (Ya Han) បានកាន់ទម្រង់ចុះឈ្មោះរបស់គេក្នុងដៃ ហើយធ្វើសញ្ញាដៃនាំផ្លូវទាំងនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ សូមអញ្ជើញតាមខ្ញុំមក។ ប្រសិនបើលោកប្រឡងជាប់កម្រិតណាមួយ លោកនឹងទទួលបានផ្លាកសញ្ញាកម្រិតនោះដោយជោគជ័យ។ អា៎... លោកមកទីនេះដើម្បីប្រឡងយកកម្រិត អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១ មែនទេ?» ដៃដ៏ស្រទន់របស់នាងបានបើកមើលព័ត៌មានដែលគេផ្ដល់ឱ្យ ទាំងសួរដោយស្នាមញញឹម។

«ទេ គឺថ្នាក់ទី ២» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាលហើយឆ្លើយតិចៗទាំងញញឹម។

ជំហានរបស់ យ៉ា ហាន់ (Ya Han) ស្រាប់តែឈប់ងក់ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ស្ទើរតែបុកនឹងខ្លួនរបស់នាង។ ប៉ុន្តែវាជាភ័ព្វសំណាងដែលគេឈប់ទាន់។ ភ្លាមៗនោះ គេសម្លឹងមើលទៅរូបរាងដ៏ស្រទន់ និងស្រស់ស្អាតរបស់នាងដោយភាពងឿងឆ្ងល់។

«លោកនិយាយថា... លោកមកទីនេះដើម្បីប្រឡងយកកម្រិត អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២?» ងាកក្បាលមក យ៉ា ហាន់ (Ya Han) បើកមាត់តូចរបស់នាងយ៉ាងធំ។ នាងសម្លឹងមើលគេដោយភាពតក់ស្លុត។ អាយុដប់ប្រាំបួនឆ្នាំ ហើយចង់ប្រឡងយកថ្នាក់ទី ២? នេះជាលើកដំបូងបំផុតនៅក្នុងសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៃ អាណាចក្រ ចៀ ម៉ា (Jia Ma Empire)!

«បាទ តើមានបញ្ហាអ្វីមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាលហើយសួរយ៉ាងរាបស្មើ។

«ទេ... គ្មានបញ្ហាអ្វីទាល់តែសោះ»។ បន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនវិញ យ៉ា ហាន់ (Ya Han) ប្រញាប់គ្រវីក្បាល។ ការគោរពក្នុងក្រសែភ្នែកដែលនាងមើលមកគេកាន់តែកើនឡើង នាងនិយាយតិចៗថា៖ «លោកម្ចាស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)...»

«ហៅខ្ញុំថា ស៊ាវ យ៉ាន បានហើយ» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាលកាត់សម្តីនាងទាំងញញឹម។

«ហាៗ មិនអីទេ» បន្ទាប់ពីធ្វើការក្នុងសមាគមអស់មួយសន្ទុះ និងជួបមនុស្សធំៗជាច្រើន យ៉ា ហាន់ (Ya Han) មិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តប្រើពាក្យគួរសមច្រើនពេកទេ។ ដូច្នេះហើយ នាងក៏ឈប់ហៅលោកម្ចាស់តាមសម្ដីរបស់គេ។ នាងសួរទាំងញញឹមថា៖ «លោកមិនដែលទទួលបានផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពីមុនមកទេ មែនទេ?»

«បាទ»

«ដោយសារតែបែបនេះ លោកត្រូវតែប្រឡងយកថ្នាក់ទី ១ ជាមុនសិន។ លុះត្រាតែលោកប្រឡងជាប់ ទើបលោកអាចបន្តទៅប្រឡងយកថ្នាក់ទី ២ បាន»។ យ៉ា ហាន់ (Ya Han) ញញឹមពន្យល់ពីនីតិវិធីនៃការប្រឡងឱ្យគេស្ដាប់។

«អូ៎ អញ្ចឹងខ្ញុំនឹងប្រឡងតាមលំដាប់លំដោយចុះ» ឮការបកស្រាយបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច រួចងក់ក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ។

យ៉ា ហាន់ (Ya Han) ដើរយឺតៗ រហូតដល់មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានឈប់នៅពីមុខទ្វារដ៏ធំមួយ។ នៅខាងក្រៅមានបុរសឌឺដងមាំមួនបួននាក់ដែលប្រដាប់ដោយអាវុធពេញដៃកំពុងយាមកាម។

នៅពេលភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) សម្លឹងមើលទៅទ្រូងរបស់អ្នកយាមទាំងបួន គេមានអារម្មណ៍កោតសរសើរបន្តិចក្នុងចិត្ត។ គេដឹងថាបុរសទាំងបួននាក់នេះ សុទ្ធតែជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយប្រាំបួន។ លើសពីនេះ តាមរយៈដង្ហើមដ៏វែង និងនឹងនររបស់ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ វាច្បាស់ណាស់ថាគេបានស្ថិតក្នុងកម្រិតនេះយូរមកហើយ។ មើលទៅគេជិតឈានដល់កម្រិត លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ហើយ។

«លោកពូ តឺ យ៉ា (Te Ya) តើការប្រឡងខាងក្នុងចាប់ផ្ដើមនៅ?» យ៉ា ហាន់ (Ya Han) ហុចព័ត៌មានចុះឈ្មោះរបស់គេទៅឱ្យបុរសដែលមាំមួនបំផុត ទាំងសួរដោយស្នាមញញឹម។

«ហិហិ មិនទាន់ទេ តែជិតចាប់ផ្ដើមហើយ។ ឯងនាំមនុស្សថ្មីម្នាក់ទៀតមកឬ? មើលទៅគេរាងគ្រាន់បើដែរតើ» បុរសដែលឈ្មោះ តឺ យ៉ា (Te Ya) បានបោះភ្នែកមើលគេ ហើយមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងចិត្ត។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់គាត់ គាត់បែរជាមិនអាចមើលដឹងពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់យុវជននៅចំពោះមុខនេះទៅវិញ។

«អូ៎ មិនអីទេ តោះចូលទៅ»។

បន្ទាប់ពីពិនិត្យព័ត៌មាន និងត្រាលើទម្រង់ចុះឈ្មោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ តឺ យ៉ា (Te Ya) ក៏បានយកខ្សែរុំដៃពណ៌ខ្មៅមួយចេញមក។ នៅលើនោះមានលេខ ‘៥’ សរសេរយ៉ាងធំ។ «នេះគឺជាលេខរៀងប្រឡងរបស់ឯង។ កុំឱ្យបាត់ឱ្យសោះ»។

បន្ទាប់ពីទទួលបានខ្សែរុំដៃ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏រុំវាលើដៃរបស់គេ ហើយញញឹមអរគុណដល់ តឺ យ៉ា (Te Ya)។

«ស៊ាវ យ៉ាន លោកត្រូវតែចូលទៅម្នាក់ឯងហើយ។ តាមច្បាប់ យើងមិនអាចដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់នោះដោយផ្ដេសផ្ដាសបានទេ» ឃើញភារកិច្ចបានបញ្ចប់ យ៉ា ហាន់ (Ya Han) និយាយតិចៗ។

«បាទ អរគុណអ្នកខ្លាំងណាស់!» ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ងក់ក្បាលញញឹម។ រួចគេលើកដៃសំពះ មុននឹងបោះជំហានទៅបើកទ្វារដ៏ធំនោះ។ សាលដ៏ធំល្វឹងល្វើយត្រូវបានបំភ្លឺយ៉ាងច្បាស់ ហាក់ដូចជាពេលថ្ងៃត្រង់អញ្ចឹង។ មានមនុស្សជាច្រើនប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅក្នុងសាល ហើយមានសម្លេងខ្សឹបខ្សៀវ និងសំណើចបន្លឺឡើងជាហូរហែ។

ក្រសែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលទ្រូងរបស់មនុស្សទាំងនេះ ហើយគេភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញថា ភាគច្រើននៃពួកគេគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពិតប្រាកដ។

នៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏បានឃើញអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ ចំនួនពីរនាក់ដែរ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេគឺជា គ្រូធំ អៅ ធួ (Grandmaster Ao Tuo) ដែលគេបានជួបអម្បាញ់មិញ។ ម្នាក់ទៀតក៏ជាបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែរ។ ឮសម្លេងមនុស្សជុំវិញខ្លួនហៅគាត់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏ដឹងថាបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះគឺជាប្រធានសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៃទីក្រុងថ្មខ្មៅ គឺលោក ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke/Frank)។

នៅចំកណ្ដាលសាល មានតុថ្មជាងដប់ដែលត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ និងនៅដាច់ពីគ្នា។ នៅលើតុថ្ម ឧបករណ៍ជាច្រើនសម្រាប់ចម្រាញ់ថ្នាំត្រូវបានដាក់យ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។ នៅពេលនេះ មានយុវជនប្រហែលប្រាំពីរទៅប្រាំបីនាក់ដែលកំពុងបង្ហាញអាការៈភ័យព្រួយនៅតាមតុទាំងនោះ ហើយក្មេងស្រីឈ្មោះ លីន ហ្វៃ (Lin Fei) ក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមពួកគេដែរ។

«ហ្វ្រែង តើ ស៊ូ ម៉ី (Xue Mei) នៅឯណា? ហេតុអ្វីនាងមិនទាន់បង្ហាញខ្លួនទៀត? ការប្រឡងជិតចាប់ផ្ដើមហើយ!» អៅ ធួ (Ao Tuo) បោះភ្នែកមើលនាលិកាខ្សាច់នៅលើតុ មុននឹងផ្អៀងក្បាលសួរ ហ្វ្រែង ដែលកំពុងជជែកជាមួយអ្នកដទៃ។

«កុំបារម្ភអី កុំបារម្ភ។ នេះគឺជាការប្រឡងលើកដំបូងរបស់ ស៊ូ ម៉ី ដូច្នេះនាងច្បាស់ជាចង់រៀបចំខ្លួនឱ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយហើយ»។ គ្រវីដៃ ហ្វ្រែង សម្លឹងមើល អៅ ធួ ដែលកំពុងរង់ចាំទាំងមិនសូវអត់ធ្មត់ ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខចំណាស់របស់គាត់។

ឮបែបនេះ អៅ ធួ (Ao Tuo) ពេបមាត់ហើយខឹងតិចៗ «នៅសល់ដប់នាទីទៀត។ ប្រសិនបើនាងនៅតែមិនមក ឯងមិនអាចពន្យារពេលចាប់ផ្ដើមការប្រឡងដើម្បីនាងបានទេ ទោះបីជាឯងជាប្រធានក៏ដោយ»។

ទាំងញញឹម ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) បានងាកក្បាលបោះភ្នែកមើលជុំវិញសាលធំ។ រហូតដល់ចុងក្រោយ គាត់បានបង្អង់ភ្នែកលើយុវជនម្នាក់ដែលបានមកដល់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលខ្សែរុំដៃ ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) ក៏សួរដោយសម្លេងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «អាល្អិត ឯងក៏មកទីនេះដើម្បីប្រឡងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែរមែនទេ?»

ឃើញមនុស្សក្នុងអាជីពដូចគ្នាជាច្រើនជាលើកដំបូង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) រាងរំភើបបន្តិច។ នៅពេលឮសំណួររបស់ ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) គេរាងភ្ញាក់ផ្អើល តែគេក៏ប្រញាប់ងក់ក្បាលទទួល។

នៅពេលឃើញគេងក់ក្បាល ភ្នែករបស់ ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) កាន់តែបង្ហាញភាពអស្ចារ្យ។ គាត់សួរទាំងញញឹមថា៖ «តើឯងអាយុប៉ុន្មានហើយ?»

«ដប់ប្រាំបួន» ដោយមិនយល់ថាបុរសម្នាក់នេះដែលមានឋានៈខ្ពស់កំពុងគិតអ្វី ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក៏បានត្រឹមតែឆ្លើយតាមត្រង់។

«អូ៎?» បន្ទាប់ពីឮចម្លើយរបស់គេ មិនត្រឹមតែ ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) ភ្ញាក់ផ្អើលទេ សូម្បីតែ អៅ ធួ (Ao Tuo) ក៏ងាកមកមើលដែរ។ នៅពេលគាត់សម្គាល់ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គាត់ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់សើចថា៖ «ខ្ញុំបាននិយាយហើយថា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអាល្អិតនេះមានអ្វីខុសប្លែកពីគេមែន។ អញ្ចឹងឯងពិតជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមែនតើ។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ដឹងអម្បាញ់មិញ? ជាធម្មតា វាពិបាកណាស់សម្រាប់អ្នកដែលមានកម្លាំងខ្សោយជាងខ្ញុំក្នុងការលាក់អត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគេ»។

ឮសម្ដីរបស់ អៅ ធួ (Ao Tuo) ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានត្រឹមតែធ្វើមុខរាបស្មើ ហើយគ្រវីក្បាលធ្វើជាមិនយល់។ ជាមួយនឹងការការពាររបស់ យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao) តើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ អាចមើលដឹងពីសមត្ថភាពពិតរបស់គេតាមរបៀបណា? សំណាងហើយដែល អៅ ធួ (Ao Tuo) មិនបានព្យាយាមដេញដោលដល់ឫសគល់។ នៅពេលឃើញអាការៈមិនដឹងរឿងរបស់គេ គាត់ក៏ឈប់សួរនាំ។

«ច្បាស់ណាស់! ដប់ប្រាំបួនឆ្នាំ? តាចាស់ អៅ ធួ អាយុរបស់យុវជនម្នាក់នេះ ក្មេងជាងកូនសិស្សរបស់ពួកយើងទាំងពីរទៅទៀត» ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) សរសើរទាំងចុចអណ្ដាត។

«ឯងគួរតែសរសើរគេ បន្ទាប់ពីគេប្រឡងជាប់ជោគជ័យសិនទៅ។ ទោះបីជាសម្ដីនេះស្ដាប់ទៅដូចជាបង្អាប់បន្តិចមែន ប៉ុន្តែកាលពីពីរឆ្នាំមុន លីន ហ្វៃ ក៏មកប្រឡងកាលពីនាងអាយុដប់ប្រាំបួនដែរមែនទេ?» អៅ ធួ (Ao Tuo) និយាយទាំងគ្រវីក្បាល។ គាត់មិនមានបំណងមើលងាយ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ឡើយ ប៉ុន្តែការចង់បានផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅអាយុដប់ប្រាំបួនឆ្នាំ គឺជាអ្វីដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៃទីក្រុងថ្មខ្មៅនេះឡើយ។

«ក្មេងស្រីម្នាក់នោះគ្រាន់តែមកបង្កបញ្ហាប៉ុណ្ណោះ។ កាលណោះ នាងស្ទើរតែធ្វើឱ្យឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំផ្ទុះទៅហើយ» ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) គ្រវីក្បាលស្ដីឱ្យទាំងញញឹម។ ទោះបីជាគាត់និយាយបែបនេះមែន ប៉ុន្តែគាត់ក៏យល់ថា ការប្រឡងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅអាយុដប់ប្រាំបួនឆ្នាំ គឺពិតជាលំបាកណាស់។

យ៉ាងណាមិញ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពិតប្រាកដ ក្រៅពីមាន ថាមពលវិញ្ញាណ (Spiritual Perception) ពីកំណើត ម្នាក់ៗត្រូវតែមានកម្លាំងកម្រិត លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ពិតប្រាកដជាមុនសិន។ លើសពីនេះ បន្ទាប់ពីក្លាយជាអ្នកហ្វឹកហាត់ គេត្រូវតែចាប់ផ្ដើមរៀនសិល្បៈនៃការចម្រាញ់ថ្នាំក្រោមការណែនាំយ៉ាងជិតស្និទ្ធពីគ្រូ។ ជំហាននេះត្រូវការពេលវេលាយ៉ាងតិចមួយឆ្នាំ!

សរុបមក សម្រាប់មនុស្សអាយុដប់ប្រាំបួនឆ្នាំដើម្បីក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១ គេត្រូវតែបានក្លាយជាអ្នកហ្វឹកហាត់នៅអាយុដប់ប្រាំបី ឬសូម្បីតែដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ។ ទេពកោសល្យនៃការហ្វឹកហាត់ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ប្រភេទនេះ អាចនឹងកម្រជាងថាមពលវិញ្ញាណដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំត្រូវការទៅទៀត។

ហេតុដូច្នេះហើយ ទោះបីជា ហ្វ្រែង (Fu Lan Ke) មានបទពិសោធន៍ច្រើនក៏ដោយ ក៏វាពិបាកសម្រាប់គាត់ក្នុងការស្រមៃថា យុវជននៅចំពោះមុខគាត់នេះនឹងអាចប្រឡងជាប់ដោយជោគជ័យណាស់។

«សូមអង្វរចុះ។ កុំគិតថាខ្ញុំមិនដឹងថា កាលដែលឯងលួចធ្វើតេស្តឱ្យ ស៊ូ ម៉ី (Xue Mei) ជាឯកជន នាងក៏ធ្វើឱ្យឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំផ្ទុះដូចគ្នា»។

ឃើញបុរសចំណាស់ទាំងពីរនាក់ដែលកំពុងលាតត្រដាងអាថ៌កំបាំងគ្នាទៅវិញទៅមក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ។ គេហៀបនឹងបើកមាត់សួរ ស្រាប់តែមានសម្លេងរាបស្មើមួយដែលរាងត្រជាក់បន្តិច បន្លឺឡើងពីខាងក្រោយគេ។

«គ្រូ ខ្ញុំសុំទោសដែលមកយឺត»។

សម្លេងដ៏ត្រជាក់តែពីរោះអស្ចារ្យនោះ ប្រៀបដូចជាសម្លេងថ្មទឹកកកប៉ះគ្នានៅលើភ្នំទឹកកក បង្កើតបានជាសម្លេងដែលទាក់ទាញអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងហោចណាស់ បន្ទាប់ពីសម្លេងនោះបន្លឺឡើង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ឃើញថាយុវជនជាងពាក់កណ្ដាលនៅក្នុងសាលបានងាកទៅសម្លឹងមើលតំបន់ខាងក្រោយគេដោយក្រសែភ្នែកក្ដៅរោលរាល។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ពេបមាត់ ខណៈដែលគេងាកក្រោយយឺតៗដោយភាពចង់ដឹង ដើម្បីមើលនារីម្នាក់ស្លៀករ៉ូបពណ៌ប្រាក់ដែលកំពុងដើរចូលតាមទ្វារដ៏ធំយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ។ ចិញ្ចើមរបស់គេហាក់ដូចជាលាតត្រង់ ខណៈដែលភាពអស្ចារ្យមិនច្បាស់លាស់មួយបានភ្លឺឡើងក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គេ។