គ្រូធំ អៅ ធួ (Grandmaster Ao Tuo)

នៅថ្ងៃទីពីរ ភ្លាមៗនៅពេលដែលពន្លឺព្រឹកព្រលឹមដំបូងបានចាំងជះលើដី ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានចាកចេញពីផ្ទះសំណាក់។ នៅពេលចាកចេញ គេបានស៊ើបសួរអំពីទីតាំងនៃ សមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist Association) នៅក្នុងទីក្រុង។

ដើរនៅលើដងផ្លូវនាពេលព្រឹកព្រលឹម ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) នឹកឃើញដល់ភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងការគោរពកោតសរសើរដែលបង្ហាញនៅលើផ្ទៃមុខរបស់អ្នកមើលការខុសត្រូវផ្ទះសំណាក់ នៅពេលដែលគេសួររកទីតាំងសមាគម។ គេលួចអស់សំណើចក្នុងចិត្ត ហើយដកដង្ហើមធំតិចៗ។ មើលទៅអត្តសញ្ញាណដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ គឺជាអ្វីដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុង ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent)។ បើមិនដូច្នោះទេ មនុស្សទាំងនេះច្បាស់ជាមិនបង្ហាញទឹកមុខគោរពកោតក្រែងបែបនេះឡើយ នៅពេលនិយាយអំពីសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។

ទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Black Rock City) ពិតជាស័ក្តិសមនឹងឈ្មោះរបស់វា ជាទីក្រុងធំបំផុតមួយនៅក្នុង អាណាចក្រ ចៀ ម៉ា (Jia Ma Empire)។ ទោះបីជាវានៅព្រលឹមខ្លាំងក៏ដោយ ក៏ដងផ្លូវមានភាពអ៊ូអរទៅដោយសម្លេង និងមនុស្សម្នាជាច្រើន។ លើសពីនេះ មានទាហានដើរល្បាតឆ្លងកាត់ជាហូរហែ។ សម្លេងប៉ះគ្នានៃគ្រឿងស្រោបអាវុធបានបន្លឺឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្នុងខ្យល់អាកាសនាពេលព្រឹក ហាក់បីដូចជាសម្លេងជួងដាស់សតិ។

ដើរតាមទិសដៅដែលម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់បានប្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានដើរកាត់ដងផ្លូវវែងៗមួយចំនួន។ គេបានដើរអស់មួយសន្ទុះ ទើបបង្អង់ជំហានឈប់។ ងើបក្បាលឡើង គេបានសម្លឹងមើលទៅអាគារដ៏អស្ចារ្យដែលបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខ។

អាគារនេះមានការរចនាយ៉ាងប្លែកភ្នែក។ មើលពីខាងក្រៅ វាមានរូបរាងដូចជា ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemy Furnace) ដ៏ធំមួយ ខណៈដែលបង្អួចជុំវិញអាគារមើលទៅដូចជាច្រកបញ្ចេញភ្លើងនៃឆ្នាំងចម្រាញ់។ នៅផ្នែកខាងលើនៃអាគារ មានដំបូលដ៏ធំដែលគ្របដណ្តប់ចុះមកក្រោម បិទបាំងបន្ទប់ទាំងអស់នៅខាងក្រោមវា។

ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានធ្លាក់ទៅលើផ្ទាំងស្លាកឈើក្រអូបពណ៌ស្វាយខ្ចីនៅខាងក្រៅអាគារ។ មានពាក្យពីរម៉ាត់ក្នុងអក្សរបុរាណដែលមើលទៅរាងព្រាលៗនៅក្នុងពន្លឺចាំងតិចៗ។

«សមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ!»

រអ៊ូពាក្យទាំងនោះម្នាក់ឯង ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានងាកក្បាលសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ គេបានដឹងថា មនុស្សភាគច្រើនដែលដើរកាត់អាគារដ៏ប្លែកនេះ តែងតែបោះក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយភាពស្ញប់ស្ញែងទៅកាន់ផ្ទាំងស្លាកនោះ។ ជាការពិតណាស់ ក៏មានមនុស្សមួយចំនួនបោះក្រសែភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើលមកកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងឈរធ្មឹងនៅខាងក្រៅសមាគមផងដែរ។

ដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកជុំវិញខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានប៉ះ ដាវខ្មៅធំ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងរបស់គេថ្នមៗ មុននឹងបោះជំហានចូលទៅក្នុងសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។

នៅពេលគេចូលទៅក្នុងអាគារ បុរសឌឺដងពីរនាក់ដែលមានអាវុធពេញដៃ ដែលបានសង្កេតមើលគេមួយសន្ទុះមកហើយនោះ បានលូកដៃរារាំងគេ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានសួរដោយសម្លេងរាងមិនច្បាស់ថា៖ «អាល្អិត ទីនេះគឺជាសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ ឯងចង់ចូលទៅមែនទេ? តើឯងមាន លិខិតណែនាំ (Recommendation letter) ពីគ្រូរបស់ឯងទេ?»

«អូ៎? លិខិតណែនាំ?» ឮបែបនេះ បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ហាក់ដូចជាងើបបន្តិច។ នៅក្នុងចិត្ត គេបានសួរដោយក្តីសង្ស័យថា៖ «គ្រូ តើលិខិតណែនាំនេះវាជាអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ?»

«... អឺ ខ្ញុំក៏មិនប្រាកដដែរ។ ប្រទេសនីមួយៗនៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ សុទ្ធតែមានសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរៀងៗខ្លួន ហើយច្បាប់របស់ពួកគេក៏ខុសគ្នាដែរ។ កាលពីមុន ខ្ញុំកម្រមកអាណាចក្រ ចៀ ម៉ា ណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាអ្វីទេ»។ ចេញពីក្នុងចិញ្ចៀន យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao) បាននិយាយដោយសម្លេងភ្ញាក់ផ្អើលដូចគ្នា។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ។ ខណៈពេលដែលគេកំពុងបារម្ភថានឹងត្រូវនិយាយអ្វី ស្រាប់តែមានខ្យល់ក្រអូបមួយបានបក់មកពីខាងក្រោយ។ តាមអារម្មណ៍របស់គេ ម្ចាស់ក្លិនក្រអូបនេះគ្មានបំណងនឹងដើរចេញឡើយ។ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មានតែបង្ខំចិត្តដើរចេញដើម្បីកុំឱ្យបាំងច្រកចូល។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីគេដើរចេញ រូបរាងតូចច្រឡឹងមួយបានប្រញាប់មកឈប់នៅកន្លែងដែលគេធ្លាប់ឈរ។ ដោយមិនខ្វល់ពី ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលឈរនៅក្បែរនោះ រូបរាងនោះបានងាកក្រោយហើយហៅយ៉ាងផ្អែមល្ហែមថា៖ «គ្រូ ប្រញាប់ឡើង!»

«អឺ កូនស្រី ហេតុអ្វីបានជាឯងប្រញាប់ម្ល៉េះតាំងពីព្រលឹម? តាចាស់ ហ្វ្រែង (Frank) នោះ ប្រហែលជាមិនទាន់ងើបពីគេងផងក៏មិនដឹង»។ សម្លេងចំណាស់មួយបានបន្លឺឡើងយ៉ាងទាល់ច្រកពីខាងក្រោយ។

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានផ្អៀងក្បាល ហើយក្រសែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលកំពុងដើរមកយឺតៗដោយជំហានខ្ជិលច្រអូស។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញ រហូតមកឈប់លើផ្លាកសញ្ញានៅលើទ្រូងរបស់បុរសចំណាស់នោះ។ នៅលើរូបឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំបុរាណ មានឆ្នូតរលកពណ៌ប្រាក់ចំនួនបួនដែលត្រូវបានគូរយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់!

«អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ (Tier four alchemist)»

បន្ទាប់ពីរអ៊ូក្នុងចិត្តដោយសម្លេងភ្ញាក់ផ្អើល ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានផ្អៀងក្បាលម្តងទៀត ហើយសម្លឹងមើលក្មេងស្រីស្លៀកពាក់ពណ៌ស្វាយដែលឈរនៅក្បែរគេ។ ក្មេងស្រីនោះមានអាយុប្រហែល ២០ ឆ្នាំ នាងមានផ្ទៃមុខស្រស់ស្អាតគួរឱ្យទាក់ទាញ។ រូបរាងរបស់នាងរាងតូចបន្តិច ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់នាងមានការលូតលាស់គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ នៅលើរាងកាយដ៏ទាក់ទាញនោះ នាងបានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ស្វាយរឹបជិត។ មើលមួយភ្លែត សម្លៀកបំពាក់នោះមានលក្ខណៈខ្ពង់ខ្ពស់។ យ៉ាងណាមិញ សម្លៀកបំពាក់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមិនមែនជារបស់ដែលគេអាចស្លៀកពាក់ដោយផ្ដេសផ្ដាសឡើយ។ ប៉ុន្តែ ខណៈពេលដែលនាងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់នេះ នាងបែរជាគ្មានផ្លាកសញ្ញាតំណាងឱ្យកម្រិតរបស់នាងនៅលើទ្រូងឡើយ។

សក់ខ្មៅវែងរបស់ក្មេងស្រីនោះត្រូវបានចងដោយបូពណ៌ស្វាយ ហើយវាវែងរហូតដល់ធ្លាក់លើត្រគាកដ៏មូលក្លំរបស់នាង។ នៅពេលនាងធ្វើចលនា វាបានប៉ះនឹងត្រគាករបស់នាងតិចៗ បង្កើតជាសម្លេងដែលដូចជាក្រញាំឆ្មាដែលកំពុងអង្រួនបេះដូងបុរសៗនៅជុំវិញនោះ។

ហាក់ដូចជាបានដឹងថា ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) កំពុងសម្លឹងមើល ក្មេងស្រីនោះបានងាកមកមើលគេជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ដ៏សាមញ្ញរបស់គេ។ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាដោយមិនដឹងខ្លួន។ បន្ទាប់ពីបោះក្រសែភ្នែកមើលងាយទៅកាន់គេ នាងបានបែរទៅរកបុរសឌឺដងពីរនាក់ដែលបាំងច្រកចូល រួចស្រែកថា៖ «ដើរចេញទៅ។ តើការបាំងផ្លូវវាសប្បាយណាស់មែនទេ?»

«ហា ហា កញ្ញា លីន ហ្វៃ (Lin Fei) ច្បាស់ជាមកទីនេះដើម្បីប្រឡងយកកម្រិត អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ១ មែនទេ? គ្រូធំ អៅ ធួ (Grandmaster Ao Tuo) ពិតជាស័ក្តិសមនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ពូកែម្នាក់ក្នុងទីក្រុងថ្មខ្មៅមែន។ ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែបីឆ្នាំខ្លី លោកអាចធ្វើឱ្យកញ្ញាក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពិតប្រាកដម្នាក់បាន»។ សម្លេងរបស់ក្មេងស្រីនោះរាងអសុរោះ ប៉ុន្តែបុរសទាំងពីរនាក់នោះបានប្រញាប់ញញឹមសុំទោស។ ពួកគេបានដើរចេញយ៉ាងលឿនដើម្បីបើកផ្លូវ។

«កុំបារម្ភអី ឱ្យតែខ្ញុំបានក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ខ្ញុំនឹងមិនប្រព្រឹត្តមិនល្អចំពោះអ្នកទាំងអស់គ្នាឡើយ!»

នៅពេលនាងសើច ក្រសែភ្នែករបស់នាងបានរេទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលស្លៀកពាក់សាមញ្ញ។ ទោះបីជាគ្រូ និងឪពុករបស់នាងតែងតែបង្រៀននាងថាកុំឱ្យវាយតម្លៃមនុស្សតាមសំបកក្រៅក៏ដោយ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលគេយ៉ាងច្បាស់ នាងមិនឃើញមានអ្វីពិសេសអំពីគេឡើយ។ បើនិយាយពីសំបកក្រៅ មានមនុស្សជាច្រើនក្នុងទីក្រុងថ្មខ្មៅដែលសង្ហាជាងគេ។ ទោះបីជាគេខ្លាំងជាង លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយប្រាំពីរក៏ដោយ ក៏វាមិនមែនជាអ្វីដែលពិសេសក្នុងភ្នែករបស់នាងដែរ។ នៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្មៅនេះ សូម្បីតែ លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ក៏ត្រូវហៅនាងថា កញ្ញា លីន ហ្វៃ (Lin Fei) ដោយការគោរពដែរ នៅពេលឃើញនាង។

ដកក្រសែភ្នែកចេញបន្តិចម្តងៗ លីន ហ្វៃ (Lin Fei) គ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយឈប់ចាប់អារម្មណ៍លើ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan)។ នៅក្នុងការជួបគ្នាលើកដំបូងនេះ នាងប្រហែលជាគ្មានការមើលងាយក្នុងចិត្តចំពោះគេឡើយ ប៉ុន្តែនាងក៏មិនបានខ្វល់នឹងចងចាំគេដែរ។ នាងគ្រាន់តែចាត់ទុកគេជាអ្នកដើរកាត់ផ្លូវម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

«អឺ ទៅចុះ។ កូនស្រី ថ្ងៃនេះកុំធ្វើឱ្យខ្ញុំបាក់មុខឱ្យសោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ តាចាស់ ហ្វ្រែង (Frank) នោះ ច្បាស់ជាមិនបោះបង់ឱកាសសើចចំអកឱ្យខ្ញុំឡើយ»។ នៅពេលនោះ បុរសចំណាស់នៅពីក្រោយក្មេងស្រីបានដើរមកដល់យ៉ាងយឺតៗ ហើយបង្អាប់នាង។

«គ្រូធំ អៅ ធួ (Grandmaster Ao Tuo)!» ឃើញបុរសចំណាស់ អ្នកយាមទាំងពីរនាក់បានប្រញាប់ឱនក្បាលគោរព និងសួរសុខទុក្ខ។

«ហិហិ» បុរសចំណាស់ដែលត្រូវបានគេហៅថា គ្រូធំ អៅ ធួ (Grandmaster Ao Tuo) បានញញឹម និងងក់ក្បាលទៅកាន់អ្នកទាំងពីរ។ គាត់បានបោះជំហានទៅមុខ ហើយបោះក្រសែភ្នែកសម្លឹងមើលជុំវិញ។ រំពេចនោះ គាត់បានឈប់លើ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងធុញទ្រាន់នឹងការរង់ចាំ។ គាត់មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចឡើយ។ ដោយសារមូលហេតុមិនច្បាស់លាស់មួយ គាត់អាចមានអារម្មណ៍តិចៗថា យុវជននៅចំពោះមុខគាត់នេះមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីគេ។ ចំពោះអ្វីដែលខុសប្លែកនោះ គាត់មិនអាចពន្យល់បានឡើយ។

«កុំបារម្ភអីលោកគ្រូ។ តើវាមិនមែនគ្រាន់តែជាការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ឱ្យចេញរូបរាងទេឬ? តើលោកគ្រូគិតថាវានឹងក្លាយជាការលំបាកសម្រាប់កូនសិស្សរបស់គ្រូឬ?» លីន ហ្វៃ (Lin Fei) ញញឹមយ៉ាងស្រស់ ខណៈដែលនាងអូសដៃរបស់ គ្រូធំ អៅ ធួ (Grandmaster Ao Tuo) បែបអង្វរករ។

អង្អែលក្បាលរបស់ លីន ហ្វៃ (Lin Fei) ដោយក្តីស្រឡាញ់ អៅ ធួ (Ao Tuo) បានផ្តល់ស្នាមញញឹមយ៉ាងរួសរាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មុននឹងនាំ លីន ហ្វៃ (Lin Fei) ចូលទៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។

«គ្រូ ហេតុអ្វីបានជាគ្រូមានចិត្តល្អចំពោះមនុស្សម្នាក់នោះម្ល៉េះ? នេះមិនមែនជាស្ទីលរបស់គ្រូឡើយ»។ បន្ទាប់ពីដើរចូលទៅក្នុងសមាគម លីន ហ្វៃ (Lin Fei) បានសួរដោយសម្លេងភ្ញាក់ផ្អើល។

«ហាៗ ខ្ញុំមិនដឹងថាហេតុអ្វី តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអាល្អិតនោះមានអ្វីខុសប្លែកពីគេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចរៀបរាប់បានឡើយ។ ប្រហែលជាវាគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ច្រឡំរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ...» អៅ ធួ (Ao Tuo) និយាយទាំងមិនសូវខ្វល់។

ឮបែបនេះ លីន ហ្វៃ (Lin Fei) បានគ្រវីក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ ខណៈដែលនាងដើរតាម អៅ ធួ (Ao Tuo) ចូលទៅខាងក្នុងអាគារយ៉ាងលឿន។

«អាល្អិត តើឯងរកលិខិតណែនាំពីគ្រូរបស់ឯងឃើញឬនៅ?» បន្ទាប់ពីជូនដំណើរ អៅ ធួ (Ao Tuo) ដោយក្រសែភ្នែក អ្នកយាមម្នាក់បានសួរស៊ាវ យ៉ាន ម្តងទៀតទាំងស្នាមញញឹម។ ទោះជាយ៉ាងណា មានមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងទឹកមុខរបស់គេដែលបញ្ជាក់ថា គេគិតថា ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) មិនអាចយកវាចេញមកបានឡើយ។ ហើយការពិតក៏ដូចអ្វីដែលគេបានសង្ស័យមែន។

«សុំទោសផង ខ្ញុំគ្មានរបស់បែបនេះទេ»។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីដៃយ៉ាងទាល់តម្រិះ រួចអេះចង្ការបស់គេ «ក្មេងស្រីម្នាក់អម្បាញ់មិញ ហាក់ដូចជាមិនបានឱ្យលិខិតណែនាំអ្វីឱ្យអ្នកត្រួតពិនិត្យឡើយ»។

«កញ្ញា លីន ហ្វៃ (Lin Fei) មានគ្រូជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ គឺ គ្រូធំ អៅ ធួ (Grandmaster Ao Tuo)។ កុំប្រាប់ខ្ញុំថាឯងមិនដែលឮឈ្មោះនេះឱ្យសោះ?» ឮសំណួររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ក្រសែភ្នែកដែលបុរសម្នាក់នោះមើលមកគេ គឺដូចជាមើលមនុស្សល្ងង់អញ្ចឹង។

ដកដង្ហើមធំយ៉ាងទាល់តម្រិះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ស្រាប់តែលូកដៃចេញយឺតៗ។

«តើឯងចង់ធ្វើអ្វី?» ឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ទឹកមុខរបស់អ្នកយាមទាំងពីរបានប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ ពួកគេបានចាប់អាវុធនៅចង្កេះភ្លាមៗ ហើយស្រែកសួរ។

ដោយមិនខ្វល់ពីពួកគេទាំងពីរ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានផ្ដោតអារម្មណ៍លើបាតដៃរបស់គេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានងើបឡើងពីរាងកាយរបស់គេ។ កំដៅដ៏ខ្ពស់ពី អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយ (Purple Flame) បានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់អ្នកទាំងពីរប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។

«កម្ដៅភ្លើងកម្លាំងធាតុពិត (Real Agglomerated Fire)? អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤?»

សម្លេងភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចចេញពីមាត់របស់ពួកគេទាំងពីរដោយមិនចង់ជឿ។ ជាមួយនឹងបទពិសោធន៍យាមនៅសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជារឿយៗ ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា កម្ដៅភ្លើងកម្លាំងធាតុពិត គឺជាអ្វីដែលត្រូវការកម្រិតអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ៤ ទើបអាចបង្កើតបាន។ ប៉ុន្តែ... ប្រសិនបើអ្នកដែលបញ្ចេញភ្លើងនេះគឺជាបុរសចំណាស់ខ្លាំងម្នាក់ ពួកគេប្រហែលជានៅតែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ខ្លះ។ លើកលែងតែ មនុស្សនៅចំពោះមុខពួកគេ... ច្បាស់ណាស់គឺជាយុវជនម្នាក់ដែលមិនទាន់ដល់អាយុ ២០ ឆ្នាំផង!

«សុំទោសផង ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ ឡើយ។ ប៉ុន្តែដោយសារមូលហេតុខ្លះ ខ្ញុំអាចបញ្ចេញវាបាន តែប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានបោះក្រសែភ្នែកមើលជុំវិញ ហើយបានដឹងថាមានមនុស្សជាច្រើនត្រូវបានទាក់ទាញដោយការស្រែករបស់អ្នកយាមទាំងពីរ។ អ្នកខ្លះដែលមានភ្នែកមុតស្រួច បានឃើញអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយនៅលើដៃរបស់គេយ៉ាងច្បាស់។ នៅខាងក្រៅសមាគម មានមនុស្សមួយចំនួនភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ឮសម្លេងដកដង្ហើមធំ។

សង្កេតមើលទិដ្ឋភាពនេះ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវីក្បាលយ៉ាងទាល់តម្រិះ។ គេបានត្រឹមតែគ្រវីដៃ ហើយពន្លត់អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយយ៉ាងលឿន ខណៈដែលគេបែរទៅរកអ្នកយាមទាំងពីរហើយសួរថា៖ «ឥឡូវនេះ តើខ្ញុំអាចចូលទៅបានឬនៅ?»

«បាន ពិតជាបានមែន។ អាល្អិត... អូ៎ លោកម្ចាស់ សូមអញ្ជើញចូល!» បន្ទាប់ពីដោះដូរក្រសែភ្នែកគ្នា អ្នកយាមទាំងពីរបានប្រញាប់ឱនក្បាល ហើយនិយាយយ៉ាងគោរព។

ឃើញថាគេត្រូវប្រើវិធីដ៏រំខានបែបនេះដើម្បីគ្រាន់តែចូលក្នុងអាគារ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានត្រឹមតែសើចយ៉ាងជូរចត់ក្នុងចិត្ត។ ចរិតចូលចិត្តធ្វើខ្លួនសាមញ្ញរបស់គេបានធ្វើឱ្យគេជួបបញ្ហាវិញហើយ មិនត្រឹមតែគេគ្មានផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឡើយ គេថែមទាំងមិនដែលទៅយកផ្លាកសញ្ញាបញ្ជាក់កម្រិតពី សមាគមវាស់កម្រិតកម្លាំង (Rank Association) ទៀតផង។

ដកដង្ហើមធំ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានរលាស់ដៃអាវរបស់គេ មុននឹងបោះជំហានទៅមុខយឺតៗ ហើយចូលទៅក្នុងអាគារដែលជាកន្លែងស្នាក់នៅរបស់មនុស្សដែលមានឋានៈខ្ពស់បំផុតក្នុងចំណោមអ្នករស់នៅក្នុង ទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Black Rock City) នេះ។