ជំពូកទី ១៤៥៖ ការសម្លាប់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួន

ហ្កានមូ (Gan Mu) ដែលធ្លាប់តែក្រអឺតក្រទមហួសហេតុ បានប្រែមកជាអ្នកដែលត្រូវគេជាន់ក្រោមជើងក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ការផ្លាស់ប្តូរ ១៨០ ដឺក្រេនេះ មិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យ កាហ្កាំង (Ka Gang) និងអ្នកផ្សេងទៀតសម្លឹងមើលទាំងភ្ញាក់ផ្អើលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងធ្វើឱ្យកូនចៅនៅពីក្រោយ ហ្កានមូ បង្ហាញទឹកមុខកកឈាមទៀតផង។

នៅលើផ្លូវដ៏ធំទូលាយ អ្នកដំណើរជាច្រើនបានសម្លឹងមើលទៅ ហ្កានមូ ដែលស្ថិតនៅក្រោមជើងរបស់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ទាំងភាំងៗ និងមិនអាចប្រមូលសតិមកវិញបាន។ ក្នុងមួយរំពេច ផ្លូវដែលធ្លាប់តែអ៊ូអរបានប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំដូចគេចាក់សម្លាប់។

មួយសន្ទុះធំក្រោយមក កាហ្កាំង និងក្រុមរបស់គាត់ទើបតែដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ ពួកគាត់សម្លឹងមើល ហ្កានមូ ដែលត្រូវ សៀវយ៉ាន ជាន់ជាប់ និងសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ តើនេះគឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយពីរកាលពីមុនមែនទេ? បើតាមល្បឿន និងកម្លាំងផ្ទុះដែលគេបានបង្ហាញ កម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់យុវជនម្នាក់នេះ ប្រាកដជាមិនខ្សោយជាង ហ្កានមូ ដែលជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួនឡើយ។

«អឺ... មើលទៅពួកយើងពិតជាយល់ច្រឡំទាំងអស់គ្នាហើយ។» គ្រវីក្បាលបន្តិច កាហ្កាំង សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់ ខណៈដកដង្ហើមធំ។ មើលទៅយុវជនម្នាក់នោះពិតជាបានលាក់កំបាំងកម្លាំងរបស់គេមែន។

លាក់ខ្លួននៅពីក្រោយខ្នង កាហ្កាំង, លីងអឺ (Ling Er) ក៏មានការតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗនេះដែរ។ ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលបានគ្រប់គ្រង ហ្កានមូ យ៉ាងងាយស្រួល ដែលសូម្បីតែឪពុករបស់នាងក៏មិនអាចយកឈ្នះបានដែរ។ នាងមិននឹកស្មានសោះថា យុវជនដែលនាងធ្លាប់តែមើលងាយ និងឌឺដងពេញមួយថ្ងៃ បែរជាមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាដល់ថ្នាក់នេះ។

នឹកឃើញដល់អាកប្បកិរិយារបស់នាងចំពោះគេ ស្នាមញញឹមបែបចំអកឱ្យខ្លួនឯងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ លីងអឺ ជាលើកដំបូង។ មិនចម្លែកទេដែលគេធ្វើពុតជាមិនឮសម្តីនាង ទោះជានាងរិះគន់គេយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ប្រហែលជានៅក្នុងចិត្តរបស់គេ នាងគ្រាន់តែជាត្លុកម្នាក់ដែលកំពុងសម្តែងល្ខោនឱ្យគេមើលតែប៉ុណ្ណោះ។

ដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត ក្មេងស្រីរូបនេះសម្លឹងមើលទៅ ហ្កានមូ ដែលកំពុងត្រូវគេជាន់ទ្រូង។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹក រូបរាងរបស់យុវជនម្នាក់នោះមើលទៅខ្ពស់ត្រដែត ហើយស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេបានបញ្ជាក់ថា គេមិនមែនកំពុងវាយមនុស្សទេ ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាកំពុងជជែកគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលជាមួយមិត្តភក្តិល្អទៅវិញ។

លីងអឺ សម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នោះ មុននឹងងាកក្បាលទៅមើល មូឡាន (Mu Lan) សម្លៀកបំពាក់សដែលនៅក្បែរនាង។ នាងស្រាប់តែរកឃើញថា អារម្មណ៍គោរពស្រឡាញ់ដែលនាងធ្លាប់មានចំពោះគេ បានថយចុះយ៉ាងខ្លាំង។

«ខឹក... ខឹក...» ការក្អកយ៉ាងខ្លាំងអមដោយឈាមមួយចំនួនត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីមាត់របស់ ហ្កានមូ។ នៅពេលនោះហើយដែលសតិរបស់គេចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនឡើងវិញពីភាពវង្វេងវង្វាន់។ គេបើកភ្នែកធំៗ សម្លឹងមើលយុវជនពីលើខ្លួន និងគ្រឺតធ្មេញថា៖ «អាតិរច្ឆានតូច តើឯងដឹងទេថាអញជានរណា?»

«មេកងទីពីរនៃកងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក (Wolf Head Mercenary Company)?» ងក់ក្បាលបន្តិច សៀវយ៉ាន ឆ្លើយទាំងញញឹម៖ «សុំទោសផង ប៉ុន្តែគឺដោយសារតែខ្ញុំស្គាល់អត្តសញ្ញាណរបស់ឯងហ្នឹងហើយ ទើបខ្ញុំមករកឯង។»

ប្រស្រីភ្នែករបស់ ហ្កានមូ រួញតូច ខណៈគេសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហាដែលកំពុងញញឹមនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គំនិតមួយបានរត់កាត់ខួរក្បាលគេ។ ផ្ទៃមុខយុវជនកាលពីប៉ុន្មានខែមុន ចាប់ផ្តើមស៊ីគ្នាជាមួយនឹងមនុស្សនៅចំពោះមុខគេ។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ស្រែកឡើងដោយភាពភ័យរន្ធត់ថា៖ «ឯងគឺ សៀវយ៉ាន? មិនមែនឯងត្រូវបានគេដេញប្រមាញ់ចូលទៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាឯងនៅរស់ទៀត?»

នៅពេលសម្តីរបស់ ហ្កានមូ របូតចេញពីមាត់ សំឡេងមនុស្សជុំវិញក៏ផ្ទុះឡើងជាការវែកញែកយ៉ាងខ្លាំង។ កាលពីមុន កងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបានប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីដេញតាមយុវជនឈ្មោះ សៀវយ៉ាន ចូលទៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំក្នុងបំណងសម្លាប់គេចោល។ មិននឹកស្មានសោះថា យុវជនរូបនេះអាចដើរចេញមកវិញទាំងរស់ពីតំបន់ស្នូល ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាតំបន់មរណៈបែបនេះ។

«សៀវយ៉ាន? គេពិតជា សៀវយ៉ាន ដែលបានបង្កភាពវឹកវរដល់កងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកមែនឬ?» នៅម្ខាងទៀត ផ្ទៃមុខរបស់ កាហ្កាំង ពោរពេញដោយភាពតក់ស្លុត។ សម្រាប់គាត់ និងក្រុមរបស់គាត់ ការបានដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយមនុស្សល្បីឈ្មោះក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលមិននឹកស្មានដល់ទាល់តែសោះ។

«សម្លាប់វាទៅ!» ដោយសារត្រូវបានគេធ្វើបាបនៅចំពោះមុខមនុស្សជាច្រើន ផ្ទៃមុខរបស់ ហ្កានមូ កាន់តែសាហាវឃោរឃៅឡើង។ បន្ទាប់ពីការបញ្ជា កូនចៅរបស់គេបានប្រញាប់ដកអាវុធចេញទាំងមុខមាំ និងស្ទុះសំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន ដើម្បីសម្លាប់គេ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌បៃតងស្រាល បានផុសឡើងយ៉ាងលឿនពីក្នុងខ្លួនរបស់ ហ្កានមូ។ ដៃរបស់គេចាប់ផ្តើមប្រែពណ៌ទៅជាដូចឈើក្រៀម ហើយគេក៏ស្រែកតិចៗ និងវាយសំដៅទៅរកកំភួនជើងរបស់ សៀវយ៉ាន។

«ជំហានផ្ទុះ (Exploding Steps)!» តាមសម្រែកក្នុងចិត្តរបស់ សៀវយ៉ាន ថាមពលពណ៌លឿងស្រាលបានប្រមូលផ្តុំយ៉ាងលឿននៅជើងរបស់គេ ហើយគេក៏ជាន់លើទ្រូងរបស់ ហ្កានមូ យ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏បាញ់សំដៅទៅរកកងស៊ីឈ្នួលពីរបីនាក់ដែលកំពុងជិះសេះមកដល់។

«ហ្កឺក!» កម្លាំងផ្ទុះចេញពីជំហានផ្ទុះបានបង្កើតសំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងនៅលើទ្រូងរបស់ ហ្កានមូ។ កម្លាំងនោះបានធ្វើឱ្យគេខ្ជាក់ឈាមស្រស់មួយមាត់ទៀត។ ហ្កានមូ ក្រោកឈរឡើងទាំងញ័រទទ្រើត រួចដកដំបងដែកចេញពីខ្នង។ គេគ្រឺតធ្មេញដោយកំហឹង និងស្ទុះទៅរក សៀវយ៉ាន។

សៀវយ៉ាន ដែលស្ទុះចេញទៅដូចជាខ្យល់ បានវាយទម្លុះការការពាររបស់យាមពីរបីនាក់ក្នុងមួយរំពេច។ ចាប់កាន់ដងដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Heavy Xuan Ruler) ដោយដៃស្តាំ សៀវយ៉ាន ក៏ដកវាចេញពីក្រណាត់ខ្មៅយ៉ាងលឿន។ តួដាវដ៏ធំសម្បើមបានវាយផ្ដេកចេញទៅ បណ្តាលឱ្យកងស៊ីឈ្នួលពីរបីនាក់នោះដួលខ្ទាតទៅលើដី និងក្អកឈាមក្នុងពេលដំណាលគ្នា។

ក្នុងអំឡុងពេលប្រហែលជា ២ ទៅ ៣ ក្បាច់ប៉ុណ្ណោះ សៀវយ៉ាន បានកម្ចាត់កងស៊ីឈ្នួលដែលមានកម្លាំងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំយ៉ាងងាយស្រួល។ បន្ទាប់មក គេងាកក្រោយយឺតៗ និងសម្លឹងមើល ហ្កានមូ ដែលកំពុងស្ទុះមករកគេជាមួយនឹងដំបងដែក និងមានកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងគ្របដណ្តប់ពេញរាងកាយ។

កាន់ដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងដោយដៃស្តាំ សៀវយ៉ាន បង្អង់មួយភ្លែត មុននឹងជើងរបស់គេជាន់លើដីយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត។ ជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះ រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន បានស្ទុះទៅមុខ និងទៅដល់ចំពោះមុខ ហ្កានមូ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ គេរឹតបន្តឹងការកាន់ដាវ និងវាយកម្ទេចទៅលើ ហ្កានមូ យ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។

កម្លាំងខ្យល់ដែលកាត់ផ្តាច់បរិយាកាស បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងរបស់ ហ្កានមូ កាន់តែអាក្រក់មើលជាងមុន។ ដោយមិនអាចគេចផុតពីការវាយប្រហារ គេក៏ប្រញាប់កាន់ដំបងដែកឱ្យណែន និងបញ្ចេញកម្លាំងធាតុទាំងអស់ក្នុងខ្លួនដើម្បីតតាំង។

«ផាំង!» សំឡេងវត្ថុលោហៈពីរទង្គិចគ្នាបានបន្លឺឡើងលើផ្លូវ ទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីមនុស្សគ្រប់គ្នា។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីដំបងដែក និងដាវធ្ងន់ទង្គិចគ្នា ថាមពលដ៏មហិមាបានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ហ្កានមូ ស្រុតចុះរហូតដល់ផុងជើងចូលទៅក្នុងដី។

«បែកទៅ!» ឃើញ ហ្កានមូ ខាំបបូរមាត់ទ្រាំទ្រ សៀវយ៉ាន ក៏សើចយ៉ាងត្រជាក់។ គេបញ្ចេញកម្លាំងធាតុមួយកម្រិតទៀតពីក្នុងខ្លួន និងបញ្ជូនវាចូលទៅក្នុងដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងដែលមានពណ៌ខ្មៅងងឹត។

«ក្រាក...» ជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃកម្លាំងរបស់ដាវខ្មៅ ស្នាមប្រេះពីរបីបានលេចឡើងយឺតៗនៅលើដំបងដែកក្នុងដៃរបស់ ហ្កានមូ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្នាមប្រេះបានរីករាលដាលយ៉ាងលឿន ហើយដំបងដែកក៏បានបាក់ចេញពីគ្នាជាមួយនឹងសំឡេងយ៉ាងច្បាស់។

ឃើញថាអាវុធរបស់ខ្លួនត្រូវបានគូប្រកួតវាយបំបាក់ដោយកម្លាំងបាយ ទឹកមុខភ័យរន្ធត់បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហ្កានមូ។ រាងកាយរបស់គេបានបត់បែនយ៉ាងចម្លែក ហើយជើងរបស់គេក៏ប្រញាប់ដកថយក្រោយយ៉ាងលឿន។

«ឆង!» បន្ទាប់ពីវាយបំបាក់ដំបងដែក ដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងបានបន្តវាយចុះក្រោម និងបង្កើតបានជាស្នាមរណ្តៅយ៉ាងជ្រៅនៅលើដី។

សៀវយ៉ាន ងើបភ្នែកឡើង នៅពេលឃើញ ហ្កានមូ គេចផុតពីការវាយប្រហារ។ ជើងរបស់គេជាន់លើដីយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត។ ជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះ រូបរាងរបស់គេបានលេចឡើងនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ ហ្កានមូ ដែលកំពុងដកថយ ដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។ គេញញឹម រួចដកជើងស្តាំមកក្រោយ និងទាត់មួយជើងដែលផ្ទុកទៅដោយកម្លាំងសាហាវទៅលើខ្នងរបស់ ហ្កានមូ។

«ហ្កឺក!»

ដោយសារទទួលបានការវាយប្រហារយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរម្តងទៀត ផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់តែស្លេកស្លាំងរបស់ ហ្កានមូ បានប្រែជាស្លេកស្លាំងខ្លាំងជាងមុន។ ឈាមពេញមាត់ទៀតត្រូវបានខ្ជាក់ចេញមកយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់គេបានរមៀលនៅលើដីប្រហែលជាង ១០ ម៉ែត្រដូចជាក្អមដែលធ្លាក់ពីលើភ្នំ និងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យអាណោចអាធ័មបំផុត។

នៅលើផ្លូវធំ មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលកំពុងមើល ហ្កានមូ ត្រូវ សៀវយ៉ាន វាយធ្វើបាប បានលួចដកដង្ហើមធំដោយភាពតក់ស្លុត។ ការដែល ហ្កានមូ ត្រូវគេវាយកាលពីមុន អាចពន្យល់បានថាដោយសារគេមិនបានត្រៀមខ្លួន។ ប៉ុន្តែការតតាំងគ្នាដោយផ្ទាល់ជាបន្តបន្ទាប់នេះ បានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាដឹងថា កម្លាំងរបស់យុវជនដែលមើលទៅហាក់ដូចជាក្មេងខ្ចីម្នាក់នេះ គឺលើសពីកម្លាំងរបស់ ហ្កានមូ ទៅទៀត។

«គេពិតជាអាចយកឈ្នះលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួនក្នុងវ័យក្មេងបែបនេះមែនឬ? នាពេលអនាគត តើគេនឹងខ្លាំងដល់កម្រិតណាទៅ? ពិតជាទេពកោសល្យដ៏គួរឱ្យខ្លាចមែន។ កងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកពិតជាស៊យណាស់ ដែលទៅបង្កជម្លោះជាមួយមនុស្សបែបនេះ។» នៅពេលឃើញការសម្រេចចិត្តដ៏ដាច់ខាតក្នុងការប្រយុទ្ធរបស់ សៀវយ៉ាន មនុស្សគ្រប់គ្នាទ្រាំមិនបានក៏លួចដកដង្ហើមធំដោយភាពច្រណែនក្នុងចិត្ត។

បន្ទាប់ពីរមៀលនៅលើដីជាង ១០ ជុំ ហ្កានមូ ទីបំផុតក៏បានត្រដរក្រោកឈរឡើងវិញ។ គេសម្លឹងមើលក្រសែភ្នែកចំអកនៅជុំវិញខ្លួន ហើយភ្នែករបស់គេក៏ប្រែជាក្រហមដោយមិនដឹងខ្លួន។ ងើបក្បាលឡើង គេសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងកាន់ដាវធ្ងន់ជាមួយនឹងទឹកមុខស្អប់ខ្ពើម និងសាហាវឃោរឃៅដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃព្រឺសម្បុរ។

«អាតិរច្ឆានតូច! ប្រសិនបើឯងធ្លាក់ក្នុងដៃអញ អញនឹងធ្វើឱ្យឯងមានវាសនាអាក្រក់ជាងស្លាប់ទៅទៀត!» ហ្កានមូ និយាយដោយសំឡេងស្អកៗ និងត្រជាក់។

«ខ្ញុំមិនគិតថាឯងមានឱកាសចាកចេញពីទីនេះទាំងរស់នោះទេ។» សៀវយ៉ាន ញញឹម។ ភ្នែករបស់គេក៏ពោរពេញដោយចេតនាសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់ដូចគ្នា។ ប្រសិនបើគេអាចសម្លាប់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួនម្នាក់បាន វានឹងក្លាយជាការវាយប្រហារដ៏ធំមួយចំពោះកងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក។ ទោះជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ គេនឹងមិនបណ្តោយឱ្យអាម្នាក់នេះត្រលប់ទៅវិញទាំងរស់ឡើយ។

ហ្កានមូ សើចចំអកយ៉ាងត្រជាក់ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់គេចាប់ផ្តើមភ័យព្រួយបន្តិច។ កម្លាំងដែល សៀវយ៉ាន បានបង្ហាញកាលពីមុន បានបំបាក់ភាពក្រអឺតក្រទមរបស់គេជាបំណែកៗ។ គេក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន ហើយនៅពេលភ្នែករបស់គេក្រឡេកទៅឃើញ លីងអឺ ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីគេ ស្នាមញញឹមដ៏អាក្រក់មួយបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់គេ។ កាលពីមុន មើលទៅ សៀវយ៉ាន ហាក់ដូចជាមកជាមួយក្រុមរបស់ កាហ្កាំង ហើយវាហាក់ដូចជាពួកគេស្គាល់គ្នា។ ប្រសិនបើគេចង់រត់គេចពី សៀវយ៉ាន គេចាំបាច់ត្រូវគិតរកវិធីដែលមិនសូវមានសុជីវធម៌មួយចំនួន។

នៅពេលគិតដល់ចំណុចនេះ ហ្កានមូ ក៏កម្រើករាងកាយ និងស្ទុះសំដៅទៅរកក្រុមរបស់ កាហ្កាំង ភ្លាមៗ។

នៅខណៈដែលរាងកាយរបស់ ហ្កានមូ កម្រើក ក្រុមរបស់ កាហ្កាំង ក៏ដឹងភ្លាមថាមានរឿងមិនស្រួលកើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ល្បឿនរបស់ ហ្កានមូ គឺមិនមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគាត់អាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ នៅពេលដែលពួកគាត់ទើបតែរៀបចំការការពារ រាងកាយរបស់ ហ្កានមូ ក៏ងាកចេញភ្លាម និងស្ទុះសំដៅទៅរក លីងអឺ ដែលគ្មានបទពិសោធន៍។

«លីងអឺ ប្រយ័ត្ន!» កាហ្កាំង ប្រញាប់ស្រែកប្រាប់ នៅពេលគាត់កត់សម្គាល់ឃើញ ហ្កានមូ ផ្លាស់ប្តូរទិសដៅភ្លាមៗ។

មានតែបន្ទាប់ពីឮសំឡេងស្រែកប៉ុណ្ណោះ ទើប លីងអឺ ងាកភ្នែកដែលកំពុងតែភាំងសម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន មកវិញ។ នៅពេលនាងឃើញ ហ្កានមូ កំពុងស្ទុះមករកនាងយ៉ាងសាហាវ ផ្ទៃមុខតូចរបស់នាងក៏ពោរពេញដោយភាពស្លន់ស្លោ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រាងកាយរបស់នាងហាក់ដូចជាកកស្ងៀម និងមិនអាចកម្រើកបានឡើយ។

«លីងអឺ តូច ហាហា។ មកនេះមក! មកលេងជាមួយពូ។» ឃើញទឹកមុខស្លន់ស្លោរបស់ក្មេងស្រីរូបនេះ ភាពអាសអាភាសក្នុងចិត្តរបស់ ហ្កានមូ ក៏ផ្ទុះឡើង ខណៈគេសើចយ៉ាងអាសអាភាស។

លីងអឺ បានដួលផ្ងារក្រោយទៅលើដីដោយភាពភ័យខ្លាច នៅពេលនាងឃើញ ហ្កានមូ នៅក្បែរខ្លួននាង។ ផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងរបស់នាងញ័រទទ្រើត នាងដឹងច្បាស់ពីវាសនាដែលនឹងកើតឡើងចំពោះក្មេងស្រីដែលត្រូវ ហ្កានមូ ចាប់បាន។

នៅពេលឃើញភាពភ័យខ្លាចរបស់ក្មេងស្រីរូបនេះ ហ្កានមូ កាន់តែមានអារម្មណ៍រំភើប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខណៈដែលគេរៀបនឹងចាប់នាង យុវជនដែលកាន់ដាវធ្ងន់ក៏បានលេចឡើងដូចជាខ្មោចលងនៅពីមុខក្មេងស្រីរូបនេះ។

ងើបភ្នែកឡើង សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាលតិចៗ និងនិយាយតិចៗថា៖ «កងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ពិតជាពោរពេញដោយសម្រាមមែន។» ជាមួយនឹងសម្តីនេះ សៀវយ៉ាន រឹតបន្តឹងការកាន់ដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង និងបញ្ចូលថាមពលដ៏សាហាវទៅក្នុងដាវ។ វាបានប្រែទៅជាស្រមោលខ្មៅ និងវាយផ្ដេកចេញទៅយ៉ាងលឿន។

«ផាំង!» ក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏រន្ធត់របស់ ហ្កានមូ ដាវធ្ងន់បានវាយកម្ទេចទៅលើទ្រូងរបស់គេដោយគ្មានក្តីមេត្តា។ ភ្លាមៗនោះ ភ្នែករបស់គេក៏លៀនចេញមកក្រៅបន្តិច ហើយទ្រូងរបស់គេក៏ផុងចូលទៅក្នុង។ ឈាមពីរបីមាត់ និងកម្ទេចគ្រឿងក្នុងត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីមាត់ ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេត្រូវបានខ្ទាតទៅក្រោយ និងបានឈប់យឺតៗបន្ទាប់ពីបំបាក់ដើមឈើ ២ ទៅ ៣ ដើម។

ភាពត្រជាក់បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកដែលបានឃើញហេតុការណ៍គ្រប់គ្នា ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើល ហ្កានមូ ដែលគ្មានដង្ហើម ស្លាប់នៅក្រោមដើមឈើ។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលសពដោយគ្មានអារម្មណ៍ សៀវយ៉ាន ក៏បង្វិលដៃ និងដាក់ដាវត្រលប់ទៅខ្នងវិញ។ គេបានលា កាហ្កាំង ដោយមិនងាកក្រោយសម្លឹងមើលក្មេងស្រីដែលកំពុងភ័យខ្លាចនៅលើដីឡើយ និងចាប់ផ្តើមដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់ទីប្រជុំជនឈីងសាន។

សម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់យុវជនដែលស្ពាយដាវធ្ងន់ពណ៌ខ្មៅ ដែលកំពុងបាត់ខ្លួននៅជើងមេឃ លីងអឺ ដែលកំពុងអង្គុយកកស្ងៀមនៅលើដី បាននិយាយដោយសំឡេងញ័រទទ្រើតតិចៗថា៖ «ខ្ញុំ... ខ្ញុំសុំទោស។»