ការជួបគ្រូពេទ្យទេពអប្សរសារជាថ្មី

សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ដែលបានរស់នៅយ៉ាងឯកោអស់រយៈពេលប៉ុន្មានខែកន្លងមកនេះ មិនអាចទប់ចិត្តមិនដកដង្ហើមធំដោយក្ដីរំភើបឡើយ ខណៈពេលដែលគេដើរក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សដ៏កកកុញនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចមួយនេះ និងស្ដាប់សំឡេងអ៊ូអរពីមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញខ្លួន។ មនុស្សពិតជាសត្វលោកដែលចូលចិត្តរស់នៅជាក្រុមមែន។ ប្រសិនបើគេស្នាក់នៅម្នាក់ឯងក្នុងព្រៃរាប់សិបឆ្នាំ តើគេនៅតែអាចនិយាយកើតដែរឬទេ?

គ្រវីក្បាលទាំងញញឹម សៀវយ៉ាន បានបោះចោលសំណួរដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចនេះចេញពីក្បាល និងទះដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងរបស់គេដែលត្រូវបានរុំដោយក្រណាត់ខ្មៅ។ គេឈរនៅត្រង់ផ្លូវបំបែក និងពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួន។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏ចាប់អ្នកដំណើរម្នាក់ដើម្បីសួររកទីតាំងនៃផ្ទះឱសថរាប់ពាន់ (Thousand Medicinal House)។ បន្ទាប់មក គេក៏បោះជំហានយ៉ាងលឿនទៅតាមទិសដៅដែលអ្នកដំណើរនោះបានបង្ហាញ។

បន្ទាប់ពីដើរកាត់ផ្លូវពីរបីខ្សែ សំឡេងអ៊ូអរក៏ចាប់ផ្ដើមបាត់បង់បន្តិចម្ដងៗ ហើយ សៀវយ៉ាន ក៏ដើរតាមផ្លូវដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយចូលទៅក្នុងច្រកតូចចង្អៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភូមិគ្រឹះតូចដ៏ប្លែកភ្នែកមួយក៏បានបង្ហាញឡើងនៅចំពោះមុខគេ។

ការយាមកាមនៅច្រកចូលភូមិគ្រឹះគឺមានភាពតឹងរ៉ឹងបំផុត ដោយមានឆ្មាំប្រដាប់អាវុធពេញដៃជាងដប់នាក់ឈរយាមកាម។

សម្លឹងមើលឆ្មាំទាំងនោះ ចិញ្ចើមរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ជ្រួញចូលគ្នា។ គេមិនចង់ឱ្យម្ចាស់ផ្ទះឱសថមួយពាន់ដឹងខ្លួនឡើយ។ គេក្រឡេកមើលជុំវិញ មុននឹងដើរទៅផ្នែកខាងក្រោយនៃភូមិគ្រឹះ។ គេពិនិត្យមើលដោយប្រុងប្រយ័ត្ន រួចក៏លោតផ្លោះរបងចូលទៅយ៉ាងស្ងាត់ៗ។

សៀវយ៉ាន បានលបចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះ និងគេចផុតពីក្រុមឆ្មាំល្បាតមួយចំនួនដោយភាពវៃឆ្លាត។ បន្ទាប់មក គេក៏បានចាប់ឃាត់ក្មេងស្រីម្នាក់ដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ជាអ្នកបម្រើ។

ឃើញទឹកមុខដ៏ភ័យខ្លាចរបស់ក្មេងស្រីរូបនេះ សៀវយ៉ាន បន្ទាបសំឡេង និងសួរថា៖ «តើគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) នៅទីនេះដែរឬទេ?»

«អឹម... អឹម...» ដោយមាត់របស់នាងត្រូវបានខ្ទប់ដោយដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ក្មេងស្រីម្នាក់នោះអាចបញ្ចេញបានត្រឹមតែសំឡេងតិចៗប៉ុណ្ណោះ។

«ប្រាប់ខ្ញុំមកថាបន្ទប់នាងនៅឯណា។ កុំព្យាយាមលេងល្បិចអី បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងស្រាតខោអាវឯងចោល ហើយគ្រវែងឯងចេញទៅខាងក្រៅមិនខាន!» ការគំរាមកំហែងតិចៗនៅក្បែរត្រចៀក បានធ្វើឱ្យក្មេងស្រីម្នាក់នោះភ័យខ្លាចរហូតដល់ស្រក់ទឹកភ្នែក។ នាងប្រញាប់ចង្អុលទៅកាន់ផ្លូវដែលនាំទៅដល់បន្ទប់របស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរទាំងដៃញ័រទទ្រើត។

បន្ទាប់ពីទទួលបានព័ត៌មានពីទីតាំង សៀវយ៉ាន ក៏វាយក្មេងស្រីម្នាក់នោះឱ្យសន្លប់ និងលាក់នាងនៅកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាព។ បន្ទាប់មក គេក៏ធ្វើដំណើរដោយប្រុងប្រយ័ត្នទៅតាមទិសដៅដែលនាងបានបង្ហាញ។

បន្ទាប់ពីគេចផុតពីការល្បាតពីរបីក្រុមទៀត សៀវយ៉ាន ក៏បានមកដល់ខាងក្រោយបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយដោយជោគជ័យ។ គេដើរជុំវិញបន្ទប់នោះយ៉ាងស្ងាត់ៗសំដៅទៅផ្នែកខាងមុខ ប៉ុន្តែបែរជាឃើញឆ្មាំបួននាក់ឈរនៅមាត់ទ្វារ។ មើលទៅពួកគេហាក់ដូចជាអ្នកយាមការពារ ប៉ុន្តែតាមរបៀបដែលពួកគេលួចមើលចូលទៅក្នុងបន្ទប់ម្ដងម្កាល បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថា ពួកគេត្រូវបានដាក់ឱ្យយាមមនុស្សនៅខាងក្នុង ច្រើនជាងការពារមនុស្សពីខាងក្រៅ។

«មើលទៅ ជីវិតរបស់នាងក៏មិនសូវជាល្អប៉ុន្មានដែរ...» សៀវយ៉ាន ញញឹមក្នុងចិត្ត ខណៈដែលគេដើរទៅផ្នែកខាងក្រោយបន្ទប់ ដែលបែរមុខទៅរកបឹងតូចមួយ។ ឈរលើគែមឈើនៃបន្ទប់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន សៀវយ៉ាន ក៏រំកិលខ្លួនយឺតៗទៅរកបង្អួចដែលបើកចំហមួយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដៃរបស់គេក៏ចាប់កាន់គែមបង្អួច និងលើកខ្លួនចូលទៅក្នុងបន្ទប់យ៉ាងស្រាល។

សៀវយ៉ាន បានចុះដល់ដីយ៉ាងស្ងាត់ៗ និងពិនិត្យមើលបន្ទប់ដែលមានការតុបតែងយ៉ាងប្លែកភ្នែក និងមានភាពសុខសាន្ត។ ចិត្តរបស់គេក៏លួចដកដង្ហើមធំ នៅពេលដែលគេធុំក្លិនក្រអូបភាយៗពាសពេញបន្ទប់។

ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន សៀវយ៉ាន ទីបំផុតក៏បានឃើញរូបរាងព្រាលៗនៅពីក្រោយវាំងននពណ៌ផ្កាឈូក។ គេដើរទៅមុខ និងទាញវាំងននចេញ មុននឹងសម្លឹងមើលទៅខាងក្នុង។

នៅឈរលើវេទិកាតូចមួយ គឺជាស្ត្រីម្នាក់ដែលស្លៀករ៉ូបពណ៌ស នាងកំពុងឱនក្បាល និងលាយម្សៅឱសថយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ជួនកាល នាងប្រើដំបងគ្រីស្តាល់ដើម្បីប៉ះម្សៅបន្តិច និងយកមកហិតតិចៗនៅក្រោមច្រមុះរបស់នាង។

បន្ទាប់ពីលាយម្សៅឱសថរួច ស្ត្រីសម្លៀកបំពាក់សរូបនេះហាក់ដូចជាដឹងខ្លួនពីអ្វីម្យ៉ាង។ នាងងើបក្បាលឡើងភ្លាមៗ និងក្រឡេកភ្នែកទៅរកផ្ទៃមុខញញឹមរបស់យុវជនម្នាក់នោះ។ ភាពត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាងចាប់ផ្ដើមរលាយបាត់បន្តិចម្ដងៗ។ នាងប្រញាប់ក្រឡេកមើលទៅក្រៅទ្វារ និងបក់ដៃហៅ សៀវយ៉ាន ឱ្យចូលមក។

សៀវយ៉ាន ដើរទៅកាន់វេទិកាតូចនោះទាំងញញឹម និងអង្គុយចុះទាំងខ្វែងជើង រួចនិយាយថា៖ «ត្រូវបានគេតាមដានឬ?»

«ស្ងាត់... កុំនិយាយអ្វីទាំងអស់។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរលើកម្រាមដៃបញ្ឈប់ និងដកដបត្បូងតូចមួយចេញពីហោប៉ៅភ្លាមៗ។ នាងចាក់ទឹកពណ៌ក្រហមស្រាលមួយចំនួន ដើម្បីជូតទៅលើដៃរបស់ សៀវយ៉ាន។

«តើនាងកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង?» ឃើញសកម្មភាពរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សៀវយ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនសួរទាំងងឿងឆ្ងល់ឡើយ។

«ក្លិនក្រអូបនៅក្នុងបន្ទប់នេះគឺជាថ្នាំពុលដែលជ្រាបចូលយឺតៗ។ វាមិនល្អទេ ប្រសិនបើឯងដកដង្ហើមស្រូបវាចូល។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយទាំងញញឹម៖ «ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងលាបថ្នាំបន្សាបដែលខ្ញុំបានបង្កើតឡើងនេះ ឯងនឹងមានភាពស៊ាំនឹងវា។»

«អឺ...» សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងតក់ស្លុត និងសើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់៖ «ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា នាងសូម្បីតែនៅក្នុងបន្ទប់ខ្លួននាង ក៏ដាក់ថ្នាំពុលដែរ។»

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរញញឹម និងវាសសក់ខ្មៅរបស់នាងចេញ។ នាងនិយាយទាំងអស់សង្ឃឹមបន្តិចថា៖ «ខ្ញុំគ្មានជម្រើសឡើយ។ ក្នុងនាមជាស្ត្រីទន់ខ្សោយម្នាក់ សមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំគឺមានកម្រិត ដូច្នេះខ្ញុំមានតែពឹងផ្អែកលើមធ្យោបាយមិនសមរម្យទាំងនេះប៉ុណ្ណោះ។»

«តើនាងទន់ខ្សោយត្រង់ណាទៅ? វិធីដាក់ថ្នាំពុលដោយគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងខ្លួនបែបនេះ... សូម្បីតែខ្ញុំ ក៏ស្ទើរតែរងគ្រោះដោយសារវាដែរ។» សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាល និងសួរថា៖ «ចុះមនុស្សនៅខាងក្រៅនោះ?»

«ចាស... ត្រូវបានគេតាមដាន។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយដោយមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ៖ «កងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបានផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានថា ខ្ញុំបានរកឃើញកំណប់ទ្រព្យ ហើយម្ចាស់ផ្ទះឱសថមួយពាន់នេះ កំពុងតែសម្លឹងមើលចំណែករបស់ខ្ញុំដោយក្ដីលោភលន់។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ គេបានព្យាយាមដណ្ដើមយកសៀវភៅថ្នាំពុលប្រាំពីរពណ៌ (Seven Colored Poison Book) ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចទប់ទល់គេបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេចាប់ផ្ដើមបាត់បង់ភាពអត់ធ្មត់បន្តិចម្ដងៗហើយ។»

«ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនចាកចេញ? ជាមួយនឹងសមត្ថភាពប្រើប្រាស់ថ្នាំពុលរបស់អ្នក មិនគួរមាននរណានៅទីនេះអាចឃាត់អ្នកបានឡើយ។» សៀវយ៉ាន សួរទាំងញញឹម។

«ខ្ញុំកំពុងរង់ចាំអ្នកមកជួយសង្គ្រោះខ្ញុំតើ។» ស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ ឃើញទឹកមុខអស់សង្ឃឹមរបស់ សៀវយ៉ាន, គ្រូពេទ្យទេពអប្សរក៏សើចយ៉ាងសប្បាយ។ «ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ហ្វឹកហាត់តាមសៀវភៅថ្នាំពុលប្រាំពីរពណ៌ ខ្ញុំពិតជាត្រូវការគ្រឿងផ្សំឱសថយ៉ាងច្រើនដើម្បីធ្វើការពិសោធន៍។ តើទីនេះមិនមែនជាកន្លែងដែលល្អបំផុតទេឬ?»

«ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំគួរតែចាកចេញនៅថ្ងៃនេះហើយ។ ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃឱសានវាទរយៈពេលបីថ្ងៃ ដែលអាម្នាក់នោះបានផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរច្រកម្សៅឱសថនៅលើតុចូលទៅក្នុងដបតូចមួយ មុននឹងងាកក្បាលមកសម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន។ «អ្នកពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំលើសពីការរំពឹងទុកម្ដងទៀតហើយ។ មិននឹកស្មានសោះថា អ្នកមិនត្រឹមតែអាចរស់រានមានជីវិតក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែកម្លាំងរបស់លោកក៏បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងទៀតផង។ មើលទៅការជ្រើសរើសធ្វើជាសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយលោក គឺជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឈ្លាសវៃមែន។»

«ហាហា ខ្ញុំគ្រាន់តែមានសំណាងប៉ុណ្ណោះ។» សៀវយ៉ាន សើច និងក្រោកឈរឡើង។ «តោះពួកយើងទៅ។ ខ្ញុំនៅមានបំណងចង់បង្កបញ្ហាដល់កងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនៅឡើយ។»

«ហាហា! រាប់ខ្ញុំបញ្ចូលម្នាក់ផង។ ពួកគេគឺជាមូលហេតុនៃស្ថានភាពដ៏លំបាករបស់ខ្ញុំនាពេលនេះ។ ឥឡូវនេះខ្ញុំត្រូវចាកចេញទៅហើយ វាជារឿងធម្មតាទេដែលខ្ញុំត្រូវផ្ដល់អ្វីម្យ៉ាងឱ្យពួកគេចងចាំខ្ញុំ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយទាំងញញឹម ខណៈនាងក្រោកឈរឡើងយ៉ាងស្រស់ស្អាត។

«ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមានបំណងបែបនេះតាំងពីពេលដែលខ្ញុំមកស្វែងអ្នកម៉្លេះ។» សៀវយ៉ាន ញញឹម។ ជាមួយនឹងភាពស្ទាត់ជំនាញខាងថ្នាំពុលរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សូម្បីតែគេក៏មានអារម្មណ៍ខ្លាចនាងបន្តិចដែរ។ ប្រសិនបើគេមានជំនួយពីនាង ការកម្ចាត់កងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនឹងមិនមែនជារឿងពិបាកឡើយ។

ខណៈដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរកំពុងរៀបចំឥវ៉ាន់ សំឡេងគោះទ្វារក៏បន្លឺឡើងពីច្រកចូល។ សំឡេងបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់បានបន្លឺចូលមកក្នុងបន្ទប់៖ «ហាហា! គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ តើនាងនៅក្នុងនោះដែរឬទេ?»

ទោះបីជាសម្ដីនោះប្រើជាសំណួរក៏ដោយ ប៉ុន្តែទ្វារត្រូវបានបើកចំហភ្លាមៗនៅពេលដែលសម្ដីនោះត្រូវបានបញ្ចប់។ ភ្នែករបស់បុរសវ័យកណ្តាលបានពិនិត្យមើលពាសពេញបន្ទប់។ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ប្រែប្រួលបន្តិច នៅពេលដែលឃើញយុវជនម្នាក់ឈរនៅកណ្ដាលបន្ទប់។ គាត់ជ្រួញចិញ្ចើម និងបក់ដៃហៅឆ្មាំបួននាក់នៅពីក្រោយគាត់ឱ្យចូលមក។ ពួកគេដកអាវុធចេញ និងតម្រង់មករកមនុស្សទាំងពីរនៅក្នុងបន្ទប់។

«គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ តើខ្ញុំអាចដឹងបានទេថាម្នាក់នេះជានរណា?» ក្រសែភ្នែករបស់បុរសវ័យកណ្តាលងាកទៅរកគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងរវល់រៀបចំឥវ៉ាន់ ខណៈគាត់ផ្ដល់ស្នាមញញឹមបែបមិនស្មោះត្រង់។

«សៀវយ៉ាន។» សៀវយ៉ាន និយាយបន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលទៅគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

«សៀវយ៉ាន? តើមិនមែនឯងត្រូវបានគេដេញតាមរហូតដល់តំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកទេឬ?» ឮចម្លើយបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់បុរសវ័យកណ្តាលក៏ប្រែជាស្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ ភាពរីករាយបានឆាបឆេះក្នុងភ្នែករបស់គាត់ ខណៈគាត់និយាយយ៉ាងគួរសមថា៖ «ហេហេ! ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា ប្អូនប្រុស សៀវយ៉ាន ខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ។ ខ្ញុំពិតជាកោតសរសើរឯងណាស់ ដែលអាចគេចចេញពីតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាតំបន់មរណៈបាន។»

«ខ្ញុំគ្រាន់តែមានសំណាងប៉ុណ្ណោះ។» សៀវយ៉ាន ងើបភ្នែកឡើងដោយមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ និងសើច៖ «ខ្ញុំនឹងចាកចេញទៅជាមួយគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ តើលោកអាចថយចេញបានទេ?»

ផ្ទៃមុខរបស់បុរសវ័យកណ្តាលញ័រតិចៗ ខណៈគាត់ញញឹម៖ «វាគឺជាព្រហ្មលិខិតដែលធ្វើឱ្យពួកយើងបានជួបគ្នា។ ដោយសារឯងបានមកដល់ផ្ទះឱសថមួយពាន់របស់យើងទៅហើយ ឯងគួរតែស្នាក់នៅទីនេះឱ្យបានយូរជាងនេះបន្តិច។ អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុត គឺការរាប់អានមិត្តជាមួយមនុស្សដូចជាឯង។» ខណៈគាត់កំពុងនិយាយ បុរសវ័យកណ្តាលរូបនេះបានដកថយក្រោយ និងបិទផ្លូវច្រកចូលជាមួយក្រុមឆ្មាំ។ គាត់បានឮព័ត៌មានរួចហើយថា សៀវយ៉ាន មានកំណប់ទ្រព្យពីក្នុងរូងភ្នំ។ ឥឡូវនេះ សៀវយ៉ាន បានមកដល់ទីនេះហើយ បុរសវ័យកណ្តាលរូបនេះនឹងមិនបណ្ដោយឱ្យគេចាកចេញទៅយ៉ាងងាយស្រួលឡើយ។

«លោកម្ចាស់យ៉ាវ (Mister Yao) សូមពិនិត្យមើលបាតដៃស្តាំរបស់លោកបន្តិចទៅមើល។ តើវាហាក់ដូចជាមានពណ៌បៃតងតិចៗដែរឬទេ?» បន្ទាប់ពីរៀបចំឥវ៉ាន់ចូលក្នុងកាបូបរួច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរស្ពាយអីវ៉ាន់នៅលើខ្នង និងងើបក្បាលឡើងនិយាយភ្លាមៗ។

ឮសម្ដីរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ផ្ទៃមុខរបស់បុរសវ័យកណ្តាលក៏ប្រែប្រួល។ គាត់ប្រញាប់បើកបាតដៃមើល និងឃើញថាចំកណ្ដាលបាតដៃរបស់គាត់មានពណ៌បៃតងមែន។ ភ្លាមៗនោះ គាត់ក៏សួរដោយកំហឹងថា៖ «នាង... នាងដាក់ថ្នាំពុលខ្ញុំមែនទេ?»

«ហាហា នេះគ្រាន់តែជាមធ្យោបាយការពារខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរគ្រវីក្បាល និងនិយាយតិចៗថា៖ «លោកម្ចាស់យ៉ាវ ខ្ញុំជឿថាលោកពិតជាដឹងច្បាស់ពីឥទ្ធិពលនៃឱសថដែលខ្ញុំផលិត។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនផ្ដល់វិធីផលិតថ្នាំបន្សាបឱ្យលោកទេ លោកនឹងមានពេលយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមតែមួយខែប៉ុណ្ណោះ មុនពេលថ្នាំពុលចាប់ផ្ដើមធ្វើទុក្ខ។ នៅពេលនោះ លោកនឹងត្រូវខ្វិន ប្រសិនបលោកសំណាងល្អ ឬក៏ត្រូវស្លាប់ ប្រសិនបើលោកស៊យ។»

សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់បានបន្លឺឡើងពេញបន្ទប់។ ទោះបីជាវាជាថ្ងៃដែលមានពន្លឺថ្ងៃភ្លឺច្បាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកម្ចាស់យ៉ាវមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងស្ថិតនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកកក។ បន្ទាប់ពីបានប្រុងប្រយ័ត្នយ៉ាងខ្លាំងទៅហើយ គាត់នៅតែធ្លាក់ចូលក្នុងអន្ទាក់របស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដដែល។

លោកម្ចាស់យ៉ាវបានថ្លឹងថ្លែងរវាងជីវិត និងក្ដីលោភលន់របស់គាត់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ មុននឹងគាត់ស្រែកទាំងមិនអស់ចិត្តថា៖ «ប្រគល់រូបមន្តថ្នាំបន្សាបមកឱ្យខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងឱ្យពួកនាងចាកចេញ។»

«ដោយសារបានស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះឱសថមួយពាន់នេះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ លោកម្ចាស់យ៉ាវមិនគួររំពឹងថាខ្ញុំនឹងជឿជាក់លើពាក្យសន្យារបស់លោកឡើយ។ អនុញ្ញាតឱ្យពួកយើងចាកចេញទៅសិន ហើយខ្ញុំនឹងប្រគល់រូបមន្តឱ្យលោកតាមក្រោយ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរនិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។

ដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ដាក់នៅពីក្រោយកញ្ចឹងក ខណៈគេឈរនៅម្ខាងសម្លឹងមើលម្ចាស់ផ្ទះឱសថរមួយពាន់ ត្រូវបានគ្រូពេទ្យទេពអប្សរលេងសើចតាមចិត្ត។ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនចង់សើចបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រៅពីភាពអស់សំណើច សៀវយ៉ាន ក៏មានអារម្មណ៍ខ្លាចបន្តិចដែរ។ ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់នេះត្រូវបានគេផ្ដល់ឱកាសឱ្យ សមិទ្ធផលនាពេលអនាគតរបស់នាងនឹងមិនអន់ឡើយ។

«នាង...» ផ្ទៃមុខរបស់លោកម្ចាស់យ៉ាវប្រែជាពណ៌ខៀវដោយសារកំហឹង នៅពេលប្រឈមមុខនឹងទឹកមុខដ៏រាបស្មើររបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ គាត់ដើរចុះដើរឡើង មុននឹងបក់ដៃយ៉ាងខ្លាំង បញ្ជាឱ្យក្រុមឆ្មាំដកថយចេញពីបន្ទប់។

«តោះពួកយើងទៅ។» ឃើញលោកម្ចាស់យ៉ាវដកថយ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរក៏ងាកក្បាលមកញញឹមរក សៀវយ៉ាន។

សៀវយ៉ាន លើកមេដៃឱ្យនាង និងដើរនាំមុខចេញពីទ្វារ។ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដើរតាមពីក្រោយគេយ៉ាងជិត។

ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ស្រពោន លោកម្ចាស់យ៉ាវ រួមជាមួយក្រុមឆ្មាំ បានដើរតាមពួកគេចេញពីបន្ទប់។ គាត់មិនអាចរកឃើញភាពរីករាយអ្វីឡើយ ព្រោះឱកាសក្លាយជាអ្នកមានកំពុងតែរបូតចេញពីដៃរបស់គាត់ហើយ។

នៅពេលពួកគេមកដល់ទីធ្លាដ៏ធំទូលាយមួយ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានដកខ្លុយឫស្សីមួយចេញមក និងផ្លុំវាថ្នមៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សត្វឥន្ទ្រីពណ៌ខៀវដ៏ធំមួយបានបង្ហាញខ្លួននៅលើមេឃ និងហោះសំដៅមកទីនេះយ៉ាងលឿន។ វាបានហោះឆ្វែលពីលើភូមិគ្រឹះ និងចុះចតយឺតៗ។

សម្លឹងមើលសត្វឥន្ទ្រីពណ៌ខៀវដែលកំពុងចុះចត សៀវយ៉ាន ក៏ចាប់ចង្កេះរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និងលោតឡើងពីដី បង្កើតបានជាសំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់គេបានបាញ់ឡើងទៅលើអាកាស និងចុះចតយ៉ាងស្រាលនៅលើខ្នងសត្វឥន្ទ្រី។

ឈរនៅលើខ្នងសត្វឥន្ទ្រី គ្រូពេទ្យទេពអប្សរគ្រវែងរូបមន្តមួយចុះទៅខាងក្រោមដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ មុននឹងបញ្ជាសត្វឥន្ទ្រីឱ្យហោះចាកចេញទៅ ក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ខឹងសម្បាររបស់លោកម្ចាស់យ៉ាវ។