ហ្កានមូ (Gan Mu)

ដើរយឺតៗនៅក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់ ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងមើលទៅដើមឈើដែលចាប់ផ្ដើមមានសភាពស្ដើងទៅៗ ហើយគេក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្ដីធូរស្រាល។ បច្ចុប្បន្ន គេកំពុងស្ថិតនៅជាយខាងក្រៅនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ហើយ។ ប្រសិនបើគេបន្តដើរបន្តិចទៀត គេច្បាស់ជាអាចជួបនឹងក្រុមកងពលស៊ីឈ្នួលមួយចំនួនដែលចូលមកក្នុងភ្នំដើម្បីបរបាញ់សត្វចម្លែក។

ងើបក្បាលឡើង សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលមេឃដែលចាប់ផ្ដើមងងឹតបន្តិចម្ដងៗ និងជ្រួញចិញ្ចើមដោយមិនដឹងខ្លួន។ មើលទៅ គេប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលយប់នៅក្នុងជួរភ្នំនេះម្តងទៀតហើយ។

គ្រវីក្បាលបន្តិច សៀវយ៉ាន ទះដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នងរបស់គេស្រាលៗ ដែលឥឡូវនេះវាត្រូវបានរុំជិតដោយក្រណាត់ពណ៌ខ្មៅ។ ដាវខ្មៅដ៏ធំដែលមានរូបរាងចម្លែករបស់គេ បានក្លាយជាសញ្ញាសម្គាល់ដ៏លេចធ្លោមួយ ដូច្នេះគេគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីរកវិធីលាក់វា ដើម្បីជៀសវាងបញ្ហាមិនចាំបាច់មួយចំនួនឡើយ។

បន្ទាប់ពី សៀវយ៉ាន ដើរកាត់ព្រៃតូចមួយទៀត មេឃក៏បានងងឹតសូន្យឈឹង។ គេគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ខណៈរៀបចំស្វែងរកកន្លែងសម្រាក។ ស្រាប់តែភ្នែករបស់គេផ្អាកមួយរំពេច នៅពេលគេកត់សម្គាល់ឃើញពន្លឺភ្នក់ភ្លើងកំពុងឆេះឡើងនៅក្នុងព្រៃមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន ដូចជាចង្កៀងនាំផ្លូវក្នុងភាពងងឹត។

«អូ៎! ពិតជាមានមនុស្សមែន?» សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលភ្នក់ភ្លើងនោះទាំងភាំងៗ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏បោះជំហានសំដៅទៅរកកន្លែងដែលមានភ្នក់ភ្លើងនោះ។

នៅពេលដើរទៅជិត សៀវយ៉ាន អាចមើលឃើញព្រាលៗថាមនុស្ស ៥ នាក់កំពុងអង្គុយក្បែរភ្នក់ភ្លើង។ មានបុរស ៣ នាក់ និងស្ត្រី ២ នាក់ ដែលម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានអាវុធជាប់ខ្លួន។ នៅលើទ្រូងរបស់ពួកគេមានពាក់ស្លាកសញ្ញាដូចគ្នា មើលទៅពួកគេគឺជាកងពលស៊ីឈ្នួលមកពីក្រុមតែមួយ។

ខណៈដែល សៀវយ៉ាន ដើរចូលទៅជិតយឺតៗ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលអង្គុយក្បែរភ្លើងស្រាប់តែងាកក្រោយ។ ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងចំកន្លែងដែល សៀវយ៉ាន កំពុងឈរ និងស្រែកសួរយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «តើជានរណា?»

ឮសំឡេងស្រែក សមាជិក ៣ នាក់ទៀតដែលនៅក្បែរគាត់បានដកអាវុធចេញពីចង្កេះភ្លាមៗ ខណៈដែលក្មេងស្រីម្នាក់ដែលក្មេងជាងគេក្នុងចំណោមពួកគេ បានព្យាយាមដកដាវពីរស្រោមទើបអាចដកចេញបាន។ ផ្ទៃមុខនាងឡើងក្រហមងាំងភ្លាមៗដោយភាពអៀនខ្មាស។

«សូមកុំភ័យអី ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកដំណើរដែលឃើញភ្នក់ភ្លើងទើបដើរចូលមកតែប៉ុណ្ណោះ។» យុវជនម្នាក់ដែលមានស្នាមញញឹមបានបង្ហាញខ្លួនពីក្រោយដើមឈើដ៏ត្រជាក់។ ដើម្បីបញ្ជាក់ថាគេគ្មានចេតនាអាក្រក់ គេបានលើកដៃទទេទាំងពីរឡើងបង្ហាញ។

ឃើញផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ សៀវយ៉ាន មនុស្សទាំង ៥ នាក់ក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។ បុរសវ័យកណ្តាលរៀបនឹងញញឹមនិយាយទៅហើយ ស្រាប់តែសំឡេងស្រួចឆ្មារបែបកូនស្រីម្ចាស់ការបានបន្លឺចេញពីមាត់ក្មេងស្រីដែលទើបតែពិបាកដកដាវអម្បាញ់មិញ។ មើលទៅនាងចង់បញ្ចេញកំហឹងដែលអៀនខ្មាសរបស់នាងមកលើ សៀវយ៉ាន៖ «តើឯងមិនដឹងពីសុជីវធម៌ទេឬ? ហ៊ានចូលមកក្នុងដែនដីរបស់កងពលស៊ីឈ្នួលដទៃទាំងស្ងាត់ៗ តើឯងចង់លបស្ដាប់ការសន្ទនារបស់ពួកយើងមែនទេ?»

ត្រូវបានគេចោទប្រកាន់ទាំងគ្មានហេតុផល សៀវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម និងងាកទៅសម្លឹងមើលក្មេងស្រីនោះ។ បើតាមរូបរាង នាងមើលទៅក្មេងជាង សៀវយ៉ាន ប្រហែលជា ១ ឆ្នាំ។ មុខរបស់នាងដែលឡើងក្រហមដោយសារពន្លឺភ្លើង មើលទៅក៏ស្អាតគួរសមដែរ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់នាងគឺមើលទៅក្រអឺតក្រទម និងគ្មានហេតុផលទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែសម្ដីដែលនាងប្រើ ក៏មិនសូវគួរឱ្យចូលចិត្តដែរ។

«លីងអឺ (Ling Er) កុំនិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍អី។» ដោយកត់សម្គាល់ឃើញទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន បុរសវ័យកណ្តាលក៏ងាកទៅស្ដីបន្ទោសនាង មុននឹងងាកមករក សៀវយ៉ាន វិញទាំងញញឹម៖ «ប្អូនប្រុស តើប្អូនក៏ជាកងស៊ីឈ្នួលដែរឬ? ហេតុអ្វីបានជាចូលមកក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកតែម្នាក់ឯងបែបនេះ?»

«ហាហា ខ្ញុំគ្រាន់តែជាគ្រូពេទ្យម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមកទីនេះតែម្នាក់ឯងដើម្បីរកឱសថដែលបានអស់ពីស្តុក។ មិននឹកស្មានថាត្រូវចំណាយពេលយូរដល់ថ្នាក់នេះសោះ។» សៀវយ៉ាន ដកឱសថមួយចំនួនចេញពីហោប៉ៅអាវ និងញញឹមទៅកាន់បុរសវ័យកណ្តាលដែលកំពុងប្រុងប្រយ័ត្ន។

«អូ៎!» បុរសវ័យកណ្តាលមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិច បន្ទាប់ពីស្ដាប់ការពន្យល់របស់ សៀវយ៉ាន និងសម្លឹងមើលឱសថនៅក្នុងដៃគេយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ គាត់ចង្អុលទៅភ្នក់ភ្លើងក្បែរខ្លួន និងនិយាយយ៉ាងរួសរាយថា៖ «បើអ៊ីចឹង មកអង្គុយទីនេះចុះ។ ពេលយប់គឺជាពេលដែលសត្វចម្លែកសកម្មបំផុត ការនៅម្នាក់ឯងនៅខាងក្រៅគឺពិតជាមានគ្រោះថ្នាក់ណាស់។»

សៀវយ៉ាន ងក់ក្បាលដោយក្ដីដឹងគុណ និងដើរសំដៅទៅក្បែរភ្នក់ភ្លើងក្រោមក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សពីរបីនាក់នោះ។ គេអង្គុយចុះ និងញញឹមយ៉ាងអៀនខ្មាសទៅកាន់ពួកគេ។

«ប្អូនប្រុស ខ្ញុំឈ្មោះ កាហ្កាំង (Ka Gang)។ ដូចដែលប្អូនឃើញស្រាប់ហើយ ហាហា ខ្ញុំគឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំ (Five Star Dou Zhe)។» បុរសវ័យកណ្តាលចង្អុលទៅផ្កាយ ៥ នៅពីក្រោមស្លាកសញ្ញាស៊ីឈ្នួលរបស់គាត់ និងសើច។

«ខ្ញុំឈ្មោះ យ៉ាវយ៉ាន (Yao Yan)។ ខ្ញុំជាគ្រូពេទ្យ ហើយកម្លាំងរបស់ខ្ញុំគឺត្រឹមតែលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយពីរប៉ុណ្ណោះ។» សៀវយ៉ាន ព្រិចភ្នែក និងញញឹម។ (សម្គាល់៖ សៀវយ៉ានប្រើឈ្មោះក្លែងក្លាយ)

«ឯងពិតជាមានចិត្តសឿងណាស់។ ត្រឹមតែផ្កាយពីរផង ហ៊ានចូលមកក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកទៅរួច។ ប្រសិនបើឯងមិនបានជួបពួកយើងយប់នេះទេ ខ្ញុំបារម្ភថាឯងមុខជាក្លាយជាចំណីក្នុងពោះសត្វចម្លែកមិនខាន។» នៅពេលឮពីកម្រិតកម្លាំងរបស់ សៀវយ៉ាន ក្មេងស្រីដែលឈ្មោះ លីងអឺ ក៏សើចចំអកភ្លាមៗ។

សៀវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ។ បើតាមចរិតរបស់គេ គេមិនខ្វល់នឹងនាងឡើយ និងងាកទៅរកស្ត្រីម្នាក់ទៀត និងបុរសពីរនាក់ផ្សេងទៀត។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «យ៉ាវយ៉ាន លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយពីរ។»

«ឈីងស៊ីន (Qing Xin) លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបួន។» នារីដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង ញញឹមយ៉ាងគួរសមទៅកាន់ សៀវយ៉ាន។

«ម៉ូសឺ (Mo Shi) លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយបួន។ ហាហា ប្អូនប្រុស ឯងអាចហៅខ្ញុំថា សីហៈ (Lion) ក៏បាន។» បុរសម្នាក់ដែលមានរាងកាយមាំមួន បានផ្ដល់ស្នាមញញឹមដ៏ស្មោះត្រង់ទៅកាន់ សៀវយ៉ាន។

«មូឡាន (Mu Lan) លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួន។» យុវជនចុងក្រោយគេដែលមានរូបរាងសង្ហា បានផ្ដល់ស្នាមញញឹមរាបស្មើ និងខ្លី។

សៀវយ៉ាន ញញឹមទៅកាន់យុវជនចុងក្រោយ និងក្រឡេកមើលទៅក្មេងស្រីដែលកំពុងអួតខ្លួនម្នាក់នោះ។ រំពេចនោះ គេដឹងថា នាងហាក់ដូចជាគោរពស្រឡាញ់យុវជនរូបសង្ហាម្នាក់នេះណាស់។ នៅក្នុងការគោរពនោះ ក៏មានការលួចស្រឡាញ់បែបក្មេងស្រីផងដែរ។ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេ អ្វីដែលក្មេងស្រីដូចជានាងចូលចិត្តបំផុត គឺវីរបុរសដែលមានទាំងកម្លាំង និងរូបសម្បត្តិ ដូចជា មូឡាន នេះឯង។

បន្ទាប់ពីការណែនាំខ្លួនខ្លីៗរវាងភាគីទាំងសងខាង ពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមមានភាពស្និទ្ធស្នាល។ ក្នុងអំឡុងពេលសន្ទនា បុរសវ័យកណ្តាលឈ្មោះ កាហ្កាំង បានសួរ សៀវយ៉ាន នូវសំណួរមួយចំនួនដែលពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រូពេទ្យតាមបែបធម្មជាតិ។ នៅពេល សៀវយ៉ាន ឆ្លើយបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ភាពមន្ទិលសង្ស័យចុងក្រោយរបស់ កាហ្កាំង ក៏ត្រូវបានរលាយបាត់ ហើយពួកគេក៏ចាប់ផ្ដើមជជែកគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។

ចំពេលជជែកគ្នា សៀវយ៉ាន មានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលដឹងថា មនុស្សទាំងនេះគឺជាសមាជិកនៃកងពលស៊ីឈ្នួលដ៏ធំមួយក្នុងចំណោមទាំងបី គឺកងពលស៊ីឈ្នួលសង្គ្រាមឈាម (Bloody Battle Mercenary Troop)។ គេក៏បានឮទៀតថា ក្មេងស្រីឈ្មោះ លីងអឺ គឺជាកូនស្រីរបស់ថ្នាក់ដឹកនាំម្នាក់ក្នុងកងពលស៊ីឈ្នួលនេះ។ មិនចម្លែកទេដែលនាងមានចរិតក្រអឺតក្រទមបែបនេះ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់កងពលស៊ីឈ្នួលសង្គ្រាមឈាម នាងពិតជាអាចធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តចង់បានមែន។

បន្ទាប់ពីមានភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នា សៀវយ៉ាន ក៏មិនភ្លេចពីមូលហេតុដែលគេដើរចូលមកដែរ។ ជួនកាល គេក៏លួចសួរដោយមិនឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍អំពីព័ត៌មាននៃកងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក (Wolf Head Mercenary Company) និងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៅក្នុងទីប្រជុំជនឈីងសាន (Qingshan Town)។

ចំពោះសំណួរដែលចម្លើយមិនមែនជាការសម្ងាត់ កាហ្កាំង មិនបានលាក់លៀមអ្វីឡើយ។ គាត់និយាយទាំងញញឹមអំពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៃកងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក និងសកម្មភាពមួយចំនួនរបស់ពួកគេ។

បន្ទាប់ពីឮព័ត៌មានពីមាត់របស់ កាហ្កាំង, សៀវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្ដីធូរស្រាល។ សំណាងល្អ ការទស្សន៍ទាយរបស់គេថា កងពលស៊ីឈ្នួលទាំងបីនឹងរួមដៃគ្នាដើម្បីចាប់គេ គឺមិនបានកើតឡើងឡើយ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់គេនាពេលនេះ ត្រឹមតែកងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកមួយ គឺមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវខ្លាចនោះទេ។

ដំបូងឡើយ សៀវយ៉ាន ចង់ចាកចេញបន្ទាប់ពីទទួលបានព័ត៌មានដែលគេត្រូវការ ប៉ុន្តែគេមិនអាចបដិសេធការអញ្ជើញយ៉ាងកក់ក្ដៅពី កាហ្កាំង បានឡើយ។ គេក៏សម្រេចចិត្តស្នាក់នៅ និងសម្រាកមួយយប់នៅក្នុងជំរុំ។ ជាការពិតណាស់ ក្នុងអំឡុងពេលសម្រាក ក្មេងស្រីដែលអៀនខ្មាសនឹងកំហុសខ្លួនឯង ក៏បន្តនិយាយឌឺដងដាក់គេម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែ សៀវយ៉ាន ខ្ជិលនឹងខ្វល់ជាមួយនាងណាស់។ គេចូលទៅក្នុងតង់ ទម្លាក់ក្បាលចុះ និងដេកលក់ភ្លាម បណ្ដាលឱ្យក្មេងស្រីនោះខឹងរហូតដល់ថ្នាក់ជាន់ជើងឌឺដង។

រាត្រីបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងសុខសាន្ត។

សៀវយ៉ាន ដើរចេញពីជំរុំយ៉ាងស្រស់ស្រាយ នៅពេលមេឃចាប់ផ្ដើមភ្លឺ។ គេឃើញ កាហ្កាំង និងអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងរៀបចំឥវ៉ាន់ ហើយគេក៏ប្រញាប់ដើរទៅមុខទាំងញញឹម ដើម្បីជួយសម្រាលការងារ។

«អូ៎! ទីបំផុតដឹងខ្លួនហើយឬ? ពួកយើងខំប្រឹងយាមពេញមួយយប់ ប៉ុន្តែឯង... បែរជាដេកលក់រហូតដល់ពេលនេះ។ ពិតជាដូចជាអ្នកប្រុសមែន។» មុនពេលគេដើរទៅដល់ សំឡេងដ៏ត្រជាក់របស់ក្មេងស្រីក៏បន្លឺឡើងក្នុងបរិយាកាសពេលព្រឹកព្រលឹម។

ដោយមិនទាំងក្រឡេកមើលក្មេងស្រីដែលច្រកចង្កេះម្នាក់នោះផង សៀវយ៉ាន គ្រាន់តែដើរទៅមុខដើម្បីជួយ កាហ្កាំង រៀបចំតង់។ ប្រសិនបើគេមិនបានបាចលាមកសត្វចម្លែកលំដាប់ខ្ពស់ជុំវិញតង់ទេ តើនាងពិតជាគិតថាយប់មិញនឹងកន្លងផុតទៅយ៉ាងសុខសាន្តបែបនេះមែនទេ?

ចិញ្ចើមរបស់ក្មេងស្រីនោះជ្រួញឡើង នៅពេលនាងឃើញ សៀវយ៉ាន មិនខ្វល់ពីនាង។ ប្រសិនបើ មូឡាន មិនឃាត់នាងទេ នាងច្បាស់ជាជេរប្រមាថគេម្តងទៀតមិនខាន។

បន្ទាប់ពីរៀបចំតង់រួច សៀវយ៉ាន បានដើរតាមអ្នកផ្សេងទៀតក្នុងចម្ងាយខ្លីមួយ ព្រោះពួកគេធ្វើដំណើរក្នុងទិសដៅតែមួយ។ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលផ្លូវធំដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន និងញញឹមដោយមិនដឹងខ្លួន។ កាលពីមុន គេបានចាប់ផ្ដើមរត់គេចដើម្បីយកជីវិតរួចពីកន្លែងនេះឯង។

សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងញញឹម។ គេបែរទៅរក កាហ្កាំង និងលើកដៃសំពះ រួចនិយាយថា៖ «លោកពូកាហ្កាំង ពួកយើងត្រូវបែកផ្លូវគ្នាត្រឹមនេះហើយ។ អរគុណសម្រាប់ការមើលថែដែលលោកពូបានផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរនេះ។»

«យ៉ាវយ៉ាន តើប្អូនមិនទៅទីប្រជុំជនឈីងសានដែរទេឬ? ពួកយើងក៏ធ្វើដំណើរទៅទីនោះដែរ។» ឃើញថា សៀវយ៉ាន មានបំណងចង់ចាកចេញ កាហ្កាំង ក៏សួរទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។

សៀវយ៉ាន ញញឹម និងគ្រវីក្បាល។ ទោះបីជាគេអាចជ្រើសរើសមិនខ្វល់ពីក្មេងស្រីដែលក្រអឺតក្រទមឈ្មោះ លីងអឺ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែសំឡេងចំអករបស់នាងបានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់។ គេមិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តធ្វើបាបខ្លួនឯងទេ ដូច្នេះគេសម្រេចចិត្តថាវាល្អជាង ប្រសិនបើគេធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯង។

«ហេហេ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកឃើញថា ខ្ញុំនៅមានកិច្ចការមួយចំនួនត្រូវធ្វើ។ ខ្ញុំបារម្ភថាខ្ញុំត្រូវឈប់នៅទីនេះប្រហែលកន្លះថ្ងៃទៀត។ អ្នកទាំងអស់គ្នាគួរតែទៅមុនចុះ។»

«ទៅទៅ! លោកពូកាហ្កាំង តើមានអ្វីសប្បាយទៅ បើត្រូវនាំអាបន្ទុកនេះតាមជាមួយនោះ? ត្រឹមតែផ្កាយពីរផង ហឹស! គេសូម្បីតែប្រៀបធៀបជាមួយខ្ញុំមិនបានផង។» ក្មេងស្រីក្រអឺតក្រទមបានប្រញាប់ឃាត់ កាហ្កាំង ភ្លាម ខណៈដែលគាត់រៀបនឹងហាមាត់និយាយ។

គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម កាហ្កាំង បានត្រឹមតែញញឹមបែបសុំទោសទៅកាន់ សៀវយ៉ាន និងងាកក្រោយត្រលប់ទៅវិញ។ នៅពេលគាត់ធ្វើបែបនោះ គាត់ក៏បង្អង់ជើង និងនិយាយទាំងជ្រួញចិញ្ចើមថា៖ «ពិតជាស៊យមែន។ ពួកយើងបែរជាមកជួបអាមនុស្សគួរឱ្យធុញម្នាក់នេះទៅវិញ។»

នៅពេលឮពាក្យទាំងនេះ សៀវយ៉ាន ដែលរៀបនឹងចាកចេញទៅហើយ ក៏មិនអាចជួយអ្វីបាន ក្រៅពីងាកភ្នែកទៅមើលផ្លូវធំ។ មនុស្សមួយក្រុមប្រហែល ៧ ឬ ៨ នាក់ កំពុងជិះសេះស្នែងទោល (single horned horses) បំផាយសំដៅមកទីនេះ។ នៅតាមផ្លូវ អ្នកផ្សេងទៀតប្រញាប់គេចចេញម្ខាង ព្រោះខ្លាចរងរបួសដោយអចេតនា។

«តើគេជានរណា?» សម្លឹងមើលទៅមេដឹកនាំដែលជាបុរសខ្ពស់ស្គមជិះលើសេះស្នែងទោល សៀវយ៉ាន សួរដោយចង់ដឹង។

«មេកងទីពីរនៃកងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក គឺ ហ្កានមូ (Gan Mu)។» កាហ្កាំង សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់៖ «អាម្នាក់នេះតែងតែបង្កជម្លោះជាមួយពួកយើង។ គ្មានរឿងល្អកើតឡើងទេ រាល់ពេលដែលជួបវា។ លើសពីនេះ អាម្នាក់នេះគឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួន ពួកយើងមិនអាចវាយឈ្នះវាបានឡើយ។»

«មេកងទីពីរនៃកងពលស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក?» ឮបែបនេះ សៀវយ៉ាន ក៏ភាំងមួយភ្លែត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្នាមញញឹមមួយក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

«អាម្នាក់នេះទៀតហើយ។ លោកពូកាហ្កាំង ពួកយើងប្រញាប់ទៅឱ្យលឿនទៅ! ប្រញាប់ឡើង!» ឃើញបុរសម្នាក់នោះជិះសេះបំផាយមកដល់ ផ្ទៃមុខរបស់ក្មេងស្រីក្រអឺតក្រទមក៏ប្រែជាស្លេកស្លាំង ខណៈនាងនិយាយទាំងសំឡេងស្លន់ស្លោ។

សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខស្លន់ស្លោរបស់នាង សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាលតិចៗ។ ប្រាកដណាស់ មនុស្សអាក្រក់នឹងត្រូវធ្វើបាបដោយមនុស្សអាក្រក់ជាង។

ក្នុងអំឡុងពេលដែលមនុស្សពីរបីនាក់កំពុងសន្ទនាគ្នា បុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះបានជិះសេះមកដល់ហើយ។ គេក្រឡេកមើលចុះមកក្រោមរក កាហ្កាំង និងអ្នកផ្សេងទៀត រួចញញឹមបែបចំអក៖ «ហេ៎! នេះមិនមែនជា កាហ្កាំង នៃកងពលស៊ីឈ្នួលសង្គ្រាមឈាមទេឬ? ចុះតើឯងអាចរកអ្វីបានខ្លះពីការចូលក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកលើកនេះ?» កាហ្កាំង ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន និងមិនខ្វល់ពីគេឡើយ។

បុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះមិនខ្វល់ឡើយ នៅពេលឃើញ កាហ្កាំង នៅស្ងៀម។ គេងាកភ្នែកទៅមើល លីងអឺ ដែលកំពុងព្យាយាមលាក់ខ្លួន។ គេលូកអណ្ដាតលិទ្ធមាត់យ៉ាងអាសអាភាស និងញញឹមយ៉ាងស្រស់ ខណៈនិយាយថា៖ «លីងអឺ កាន់តែមានមន្តស្នេហ៍ទៅៗហើយ។ ខ្ញុំចូលចិត្តក្មេងស្រីដូចជានាងបំផុត។ ហាហា រសជាតិពិតជាអស្ចារ្យណាស់! នាងមិនគួរនៅម្នាក់ឯងនាពេលអនាគតទេ ហាហា...»

ឮសំឡេងសើចដ៏អាសអាភាសរបស់បុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះ រាងកាយរបស់ លីងអឺ ក៏ញ័រទទ្រើត។ នាងប្រញាប់លាក់ខ្លួននៅពីក្រោយខ្នង កាហ្កាំង ដោយមិនហ៊ានហាមាត់និយាយអ្វីឡើយ។

«ហាហា ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានកិច្ចការបន្ទាន់មួយចំនួន ដូច្នេះខ្ញុំមិនលេងជាមួយពួកឯងទៀតទេ។ ហាហា លើកក្រោយដែលយើងជួបគ្នា ខ្ញុំនឹងមិនមានចិត្តល្អបែបនេះទៀតឡើយ។» បន្ទាប់ពីនិយាយឌឺដងក្មេងស្រីនោះរួច បុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះក៏សើចយ៉ាងខ្លាំង និងវាយសេះរបស់គេនឹងរំពាត់ រួចក៏ចាកចេញទៅ។

ឃើញបុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះចាកចេញទៅ កាហ្កាំង និងអ្នកផ្សេងទៀតក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្ដីធូរស្រាល។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលបុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះកំពុងប្រញាប់ចាកចេញ សំឡេងផ្ទុះមួយបានបន្លឺឡើងនៅក្បែរផ្លូវ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ រូបរាងខ្មៅមួយបានបាញ់សំដៅទៅរកមេកងទីពីរដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។

រូបរាងមនុស្សម្នាក់នោះបានមកដល់ពីលើខ្នងសេះក្នុងមួយរំពេច។ គេបង្វិលខ្លួន និងទាត់ជើងស្ដាំយ៉ាងសាហាវទៅលើចង្ការបស់បុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះ។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយរបស់ម្នាក់នោះបានកោងនៅលើអាកាស និងធ្លាក់ចុះមកដីយ៉ាងធ្ងន់។

«ហ្កឺក!» ឈាមស្រស់មួយមាត់ត្រូវបានខ្ជាក់ចេញមក។ មុនពេលបុរសខ្ពស់ស្គមម្នាក់នោះមានពេលតបត ជើងមួយបានជាន់ទៅលើទ្រូងរបស់គេ ហើយសំឡេងសើចតិចៗរបស់យុវជនម្នាក់បានបន្លឺឡើងយឺតៗ៖ «នៅទីនេះចុះ។ វានឹងជួយសម្រាលការលំបាករបស់ខ្ញុំក្នុងការស្វែងរកឯងនៅពេលក្រោយ។»

អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងកើតឡើងក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ហើយផ្ទៃមុខរបស់ កាហ្កាំង និងអ្នកផ្សេងទៀតពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលពួកគេឃើញ ហ្កានមូ ស្រាប់តែលេចឡើងនៅក្រោមជើងរបស់នរណាម្នាក់។ វាកាន់តែភ្ញាក់ផ្អើលថែមទៀត នៅពេលដែលភ្នែករបស់ពួកគេសម្លឹងតាមជើងដែលកំពុងជាន់លើខ្លួនរបស់ ហ្កានមូ និងងើបឡើងលើ។ ក្រសែភ្នែកដែលស្រឡាំងកាំង របស់ពួកគេបានកកស្ងៀមមួយកន្លែង។