លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួន

នៅពេល សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ដឹងខ្លួនពីសន្លប់ វាក៏ជាពេលព្រះអាទិត្យរៀបអស្តង្គតទៅហើយ។ គេបើកភ្នែកយឺតៗ និងកម្រើកម្រាមដៃស្រាលៗ ប៉ុន្តែការឈឺចាប់ដែលគេរំពឹងទុកមិនបានលេចឡើងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានអារម្មណ៍ថាមានថាមពលពេញរាងកាយ។

អារម្មណ៍ដ៏ស្រស់ស្រាយនេះបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំ។ ខណៈដែលគេងាកក្បាលបន្តិច គំនរអាវក្រោះស្នូលសមុទ្រ (Sea’s Core Vest) ពណ៌ខៀវ និងរមូរពីរដែលរៀបចំយ៉ាងមានរបៀប ក៏លេចឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែកគេ។

សម្លឹងមើលរបស់ទាំងនេះ ដំបូងឡើយ សៀវយ៉ាន មានការភាន់ច្រឡំ។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ គេក៏ក្រោកអង្គុយឡើងទាំងយល់សប្តិ។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងរកមើលជុំវិញខ្លួនយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែគេមិនអាចរកឃើញរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាត និងសមសួននោះឡើយ។ អារម្មណ៍នៃភាពឯកោ និងការធ្លាក់ទឹកចិត្តបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់យុវជនរូបនេះ។

«ចាកចេញទៅហើយឬ?» សៀវយ៉ាន សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់ និងផ្អែកខ្លួននឹងមែកឈើក្បែរនោះ។ បន្ទាប់ពីផ្អិបភ្នែកមួយសន្ទុះ គេក៏លូកដៃទៅចាប់យកអាវក្រោះដែកដែលរៀបចំទុកនោះយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ នៅពេលកាន់វាក្នុងបាតដៃ អាវក្រោះនោះមានភាពកក់ក្តៅយ៉ាងចម្លែក មិនត្រជាក់ឡើយ។ ដៃរបស់គេច្របាច់អាវក្រោះនោះស្រាលៗ និងរកឃើញថាវាមានសភាពទន់ដូចសូត្រ ដែលជារឿងចម្លែកបំផុត។

កាន់អាវក្រោះពណ៌ខៀវនោះយ៉ាងណែន សៀវយ៉ាន ដាក់វានៅក្រោមច្រមុះ និងស្រូបយកក្លិនក្រអូបស្រាលៗភាយចេញពីរាងកាយម្ចាស់របស់វា។

«នាងថែមទាំងទុករបស់ផ្ទាល់ខ្លួនបែបនេះឱ្យទៀត...» សៀវយ៉ាន ខ្សឹបទាំងទឹកមុខចម្លែក។ នៅពេលលាតអាវក្រោះចេញ ស្នាមក្រញាំដែលបន្សល់ទុកដោយតោស្លាបស្វាយអាមេទីស (Amethyst Winged Lion) ក៏លេចឡើងក្នុងចក្ខុវិញ្ញាណរបស់គេ។

ឱបអាវក្រោះនោះជាប់នឹងទ្រូង សៀវយ៉ាន ងើបក្បាលសម្លឹងមើលចុងឈើ ស្នាមញញឹមលើមាត់គេមានភាពល្វីងជូរចត់បន្តិច៖ «អៃ... នាងត្រលប់ទៅធ្វើជាលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់នាងវិញហើយ... ចំណែកខ្ញុំ ក៏ត្រូវបន្តតស៊ូដើម្បីក្លាយជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) របស់ខ្ញុំដែរ។»

គេគ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំង រួចដាក់រមូរទាំងពីរចូលក្នុងចិញ្ចៀនដោយភាពស្រងូតស្រងាត់។ ឱនក្បាលសម្លឹងមើលចិញ្ចៀនលើម្រាមដៃ គេក៏សួរថា៖ «លោកគ្រូ តើយើងត្រូវទៅទីណាទៀតឥឡូវនេះ?»

ចិញ្ចៀនញ័រស្រាលៗ យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) ហោះចេញមក ហោះក្រឡឹងជុំវិញ សៀវយ៉ាន និងនិយាយភ្លាមៗថា៖ «ទៅពិនិត្យមើលកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ឯងទៅ។»

ឮបែបនេះ សៀវយ៉ាន ក៏ងឿងឆ្ងល់ និងធ្វើតាមសម្តីលោកគ្រូ ដោយបិទភ្នែកទាំងពីរ និងពិនិត្យមើលស្ថានភាពរាងកាយរបស់គេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបើកភ្នែកឡើង និងនិយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំបួន? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំលោតឡើងពីរផ្កាយបែបនេះ? តើ... តើវាដោយសារខ្លឹមសារអាមេទីស (Amethyst Essence) នោះមែនទេ?»

«ត្រឹមតែពីរផ្កាយទេ? យ៉ាងហោចណាស់ស្ត្រីម្នាក់នោះមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ទេ ប្រសិនបើនាងជួយឯងឱ្យឡើងដល់លំដាប់គ្រូ នោះនឹងមានបញ្ហាធំមិនខាន។» យ៉ាវឡៅ និយាយដោយគ្មានអារម្មណ៍។

«តើមានន័យថាម៉េចទៅ?» សៀវយ៉ាន សួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

«ថាមពលក្នុងខ្លឹមសារអាមេទីសគឺពិតជាខ្លាំងក្លាណាស់។ ប៉ុន្តែថាមពលនោះវាសាហាវពេក។ ទោះបីជាស្ត្រីម្នាក់នោះបានបន្សុតវាឱ្យម្តងរួចហើយក៏ដោយ ប្រសិនបើឯងបណ្តោយឱ្យអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយបង្កើនកម្លាំងរបស់ឯងភ្លាមៗ នោះបង្រួមកម្លាំងធាតុ (Qi vortex) ក្នុងខ្លួនឯងនឹងពង្រីកខ្លួនរហូតដល់ផ្ទះមិនខាន។ សត្វតោអាមេទីសអាចឡើងបានមួយលំដាប់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីស៊ីវា គឺដោយសាររាងកាយពួកវាខ្លាំងខ្លាណាស់ ដូច្នេះពួកវាមិនខ្លាចការលេបត្របាក់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយឡើយ។ ប៉ុន្តែឯងវិញ... ហេហេ... ប្រសិនបើឯងពឹងផ្អែកលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដើម្បីឡើងដល់កម្រិតលំដាប់គ្រូ ខ្ញុំបារម្ភថាឯងនឹងត្រូវឆេះក្លាយជាភក់ផេះភ្លាមៗជាមិនខាន។» យ៉ាវឡៅ និយាយទាំងសើច។

«កុក...» ជូតញើសត្រជាក់ចេញ សៀវយ៉ាន ទីបំផុតក៏យល់ថា សូម្បីតែរបស់ល្អក៏មិនអាចប្រើប្រាស់ផ្តេសផ្តាសបានដែរ។ ទោះបីជាវាល្អយ៉ាងណា ប្រសិនបើរាងកាយមនុស្សមិនអាចទ្រាំទ្របាន វាមានតែប្រែទៅជាថ្នាំពុលប៉ុណ្ណោះ។

«ទោះបីជាបច្ចុប្បន្ន ក្រោមជំនួយពីការសង្កត់របស់នាង ឯងឡើងបានត្រឹមពីរផ្កាយក៏ដោយ ប៉ុន្តែល្បឿននេះនៅតែធ្វើឱ្យខ្ញុំបារម្ភបន្តិច។ អៃ ស្ត្រីម្នាក់នេះ ពិតជាធ្វើឱ្យខូចរឿងមែន។ ការហ្វឹកហាត់បែបលោតផ្លោះនេះមានចំណុចខ្វះខាតច្រើនណាស់។» យ៉ាវឡៅ គ្រវីក្បាល និងបន្តថា៖ «ក្នុងអំឡុងខែនេះ ឯងត្រូវបោះជម្រុំក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក ហើយរាល់ថ្ងៃឯងត្រូវបរបាញ់សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ១ ឱ្យបាន ៥ ក្បាល ឬលើសពីនេះ។ មានតែតាមរយៈការប្រយុទ្ធប៉ុណ្ណោះ ទើបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ក្នុងខ្លួនឯងអាចប្រែជាមានលំនឹង និងរឹងមាំដូចដើមវិញ។ បើមិនដូច្នោះទេ នៅពេលយើងជួបអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) នាពេលអនាគត ឯងនឹងគ្មានសមត្ថភាស្រូបវាឡើយ។»

«បើត្រូវបរបាញ់ ៥ ក្បាល ក៏ ៥ ក្បាលទៅ។» សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងមិនខ្វល់ រួចក្រោកឈរ ស្ពាយដាវដែកដ៏ធ្ងន់ ខណៈ យ៉ាវឡៅ ត្រលប់ចូលក្នុងចិញ្ចៀនវិញ។ គេក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនម្តងទៀត រួចក៏ចាកចេញពីព្រៃដ៏ក្រាស់នេះ។

ដើរចេញពីព្រៃ ព្រះអាទិត្យពណ៌ក្រហមឆ្អៅនៅជើងមេឃបានលិចអស់ពាក់កណ្តាលទៅហើយ។ ឈរស្ងៀមសម្លឹងមើលព្រះអាទិត្យលិចយ៉ាងយូរ សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពឯកោ ងាកក្រោយ និងបាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងព្រៃ។

នៅពេល សៀវយ៉ាន ចាកចេញទៅ គេមិនបានដឹងឡើយថា នៅលើកំពូលភ្នំដ៏សម្ងាត់មួយនៅពីក្រោយគេ មានក្មេងស្រីម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សសាមញ្ញ កំពុងឈរយ៉ាងស្រស់ស្អាត និងដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល បន្ទាប់ពីឃើញ សៀវយ៉ាន ចាកចេញពីព្រៃដោយសុវត្ថិភាព។ សម្លឹងមើលរូបរាងយុវជនដែលបាត់ខ្លួនម្តងទៀត នាងក៏ដកដង្ហើមធំតិចៗ។ ជាចុងក្រោយ ដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ និងក្តីអាឡោះអាល័យទៀតឡើយ ស្លាបពណ៌បៃតងនៅពីក្រោយនាងបានបក់ស្រាលៗ ខណៈរូបរាងនាងប្រែទៅជាស្រមោលពណ៌បៃតង ហោះយ៉ាងលឿនចេញពីជួរភ្នំសត្វចម្លែក។

នៅក្នុងព្រៃដ៏ងងឹត សត្វកណ្តុរជញ្ជក់ឈាម (Vampire Rat) លំដាប់ទី ១ មួយក្បាល កំពុងវារដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ភ្នែកតូចៗពណ៌ក្រហមឈាមរបស់វាសម្លឹងមើលជុំវិញព្រៃដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។ ពន្លឺដ៏ត្រជាក់បានចាំងលើធ្មេញ និងក្រញាំដ៏មុតស្រួចរបស់វា។

វាបានវាទៅមុខក្នុងចម្ងាយខ្លីមួយ ហើយខណៈដែលកណ្តុរឈាមកំពុងស៊ីជ័រឈាយ៉ាងលោភលន់ រូបរាងពណ៌សមួយស្រាប់តែស្ទុះចេញពីដើមឈើពណ៌ស។ ខ្សែថាមពលទឹកកកមួយបានបាញ់ចេញមក បង្កកជើងរបស់កណ្តុរឈាមមួយភ្លែត ដែលទើបតែដឹងខ្លួន និងរៀបនឹងរត់គេច។ ចង្កូមដ៏មុតស្រួចមួយគូបានខាំជាប់ និងលេបត្របាក់កណ្តុរឈាមក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

បន្ទាប់ពីទទួលបានជោគជ័យក្នុងការឆ្មក់វាយប្រហារម្តងទៀត ចចកយូនីខនទឹកកក (Frost Unicorn Wolf) រោមពណ៌ស បានសម្អាតរោមរបស់វាដោយភាពពេញចិត្ត។ ចចកពណ៌សនេះត្រូវបានគេហៅថា ចចកយូនីខនទឹកកក ហើយកម្លាំងរបស់វាគឺស្ថិតនៅកម្រិតកំពូលនៃសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ១ ដូច្នេះការកម្ចាត់កណ្តុរឈាមមួយក្បាល គឺជារឿងងាយស្រួលបំផុត។

បន្ទាប់ពីលេបត្របាក់កណ្តុរឈាមទាំងស្រុង ចចកយូនីខនទឹកកក ក៏ចាប់ផ្តើមស្វែងរកគោលដៅថ្មីម្តងទៀត។

«ផាំង!» បន្ទាប់ពីសំឡេងផ្ទុះតិចៗ ស្លឹកឈើជុំវិញចចកយូនីខនទឹកកកស្រាប់តែបាញ់ឡើងលើមេឃ និងធ្លាក់ចុះមកលើខ្លួនវា។

ការផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗនេះបានធ្វើឱ្យ ចចកយូនីខនទឹកកក ថយក្រោយទាំងភិតភ័យ ប៉ុន្តែខណៈដែលរាងកាយវាផ្លាស់ទីទៅក្រោយ រូបរាងមនុស្សម្នាក់បានស្ទុះចេញពីក្នុងស្លឹកឈើ និងមែកឈើ។ ម៉ាត់មួយដៃដែលផ្ទុកទៅដោយកម្លាំងមហិមា និងសាហាវឃោរឃៅ បានវាយកម្ទេចសំដៅទៅខួរក្បាលរបស់ចចកនោះ។

កម្លាំងដ៏សាហាវនេះបានធ្វើឱ្យរោមរបស់ ចចកយូនីខនទឹកកក ងើបឡើង។ នៅក្នុងមាត់ដែលមានចង្កូមគួរឱ្យខ្លាចរបស់វា មានសំឡេងស្រែក និងមានថាមពលទឹកកកពណ៌សត្រូវបានបាញ់ចេញមកយ៉ាងខ្លាំង។

ថាមពលពណ៌សនោះបានគ្របដណ្តប់រូបរាងមនុស្សមួយភ្លែត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លើកនេះ ថាមពលទឹកកកមិនទទួលបានលទ្ធផលដូចបំណងឡើយ។ នៅលើរូបរាងមនុស្សនោះ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌លឿងស្រាលដែលមានឆ្នូតពណ៌ស្វាយបានលេចឡើង និងស្ថិតក្រោមកម្លាំងធាតុធាតុភ្លើងដ៏ក្តៅគគុកនេះ ថាមពលទឹកកកមិនអាចបង្កករូបរាងមនុស្សបានឡើយ និងបានក្លាយជាចំហាយទឹកពណ៌សរលាយបាត់ទៅយ៉ាងលឿន។

ឃើញថាថាមពលទឹកកកគ្មានប្រសិទ្ធភាព ចចកយូនីខនទឹកកក ក៏ប្រញាប់ងាកក្រោយ និងរត់គេចដើម្បីយករួចជីវិត។

រូបរាងមនុស្សនោះបានស្ទុះចេញពីថាមពលទឹកកក និងសម្លឹងចចកយូនីខនទឹកកកដែលកំពុងរត់គេចយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។ ជើងរបស់គេស្រាប់តែបង្វិលយ៉ាងចម្លែក មុននឹងជាន់លើដីម្តងទៀត ខណៈគេស្រែកតិចៗថា៖ «ជំហានផ្ទុះ (Exploding Steps)!»

អមដោយសម្រែកនោះ ពន្លឺពណ៌លឿងស្រាលបានលេចចេញពីជើងរបស់មនុស្សម្នាក់នោះ ហើយជាមួយនឹងជើងដែលបញ្ចេញពន្លឺពណ៌លឿង គេបានជាន់លើដីយ៉ាងខ្លាំង។ នៅខណៈនោះ សំឡេងដូចការផ្ទុះបានបន្លឺឡើងនៅកន្លែងដែលជើងប៉ះដី។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ រូបរាងនោះបានស្ទុះទៅមុខក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿនដូចជាគ្រាប់ព្រួញបាញ់ចេញពីធ្នូ ដែលជារឿងមិនគួរឱ្យជឿ។

បន្ទាប់ពីជំហាននោះ រូបរាងនោះបានបោះជំហានពីរបីទៀត ហើយរាល់ពេលដែលជើងគេប៉ះដី នឹងមានសំឡេងដូចការផ្ទុះលេចឡើង។

សំឡេង ៨ ដងបានបន្លឺឡើង គឺ ៨ ជំហាន! ត្រឹមតែ ៨ ជំហានប៉ុណ្ណោះ រូបរាងនោះបានដេញទាន់ ចចកយូនីខនទឹកកក ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាមានល្បឿនលឿន។

លោតរំលង ចចកយូនីខនទឹកកក រូបរាងនោះបានបង្វិលខ្លួន និងវាយមួយដៃយ៉ាងសាហាវទៅលើក្បាលចចក។ នៅខណៈនោះ ល្បឿនរបស់ចចកយូនីខនទឹកកកបានគាំង ហើយជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះតិចៗ ក្បាលចចកដ៏រឹងមាំក៏បានបែកខ្ចាយទៅគ្រប់ទិសទី។

ប្រើត្រឹមតែមួយដៃដើម្បីកម្ចាត់ ចចកយូនីខនទឹកកក រូបរាងនោះបានងើបក្បាលឡើង បង្ហាញឱ្យឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់យុវជនម្នាក់។ គេគឺ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងហ្វឹកហាត់នៅក្នុងជួរភ្នំ។

សៀវយ៉ាន នៅថ្ងៃនេះ ប្រៀបធៀបនឹងកាលពីមួយខែមុន គឺមានភាពរឹងមាំជាងមុន និងមានក្លិនឈាមភាយចេញពីរាងកាយគេ។ ច្បាស់ណាស់ ការដែលត្រូវបរបាញ់សត្វចម្លែក ៥ ក្បាល ឬលើសពីនេះរាល់ថ្ងៃ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ក្លាយជាមនុស្សថ្មី។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការងូតឈាម នរណាក៏នឹងមានការផ្លាស់ប្តូរដែរ។

បន្ទាប់ពីការបរបាញ់ និងហ្វឹកហាត់អស់មួយខែ កម្លាំងធាតុ ក្នុងខ្លួនរបស់ សៀវយ៉ាន ដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យ យ៉ាវឡៅ បារម្ភ ទីបំផុតក៏មានលំនឹង និងស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ ខ្សែថាមពលដែលបានមកពីខ្លឹមសារអាមេទីស ត្រូវបាន សៀវយ៉ាន ចម្រាញ់ជាច្រើនដងចូលទៅក្នុងបង្រួមកម្លាំងធាតុក្នុងពោះខាងក្រោម ហើយមានតែបន្ទាប់ពីវាបានរួញតូចជិតពាក់កណ្តាលប៉ុណ្ណោះ ទើបការចម្រាញ់ត្រូវបានបញ្ចប់។

ទោះបីជាបង្រួមកម្លាំងធាតុមើលទៅហាក់ដូចជារួញតូចក៏ដោយ ប៉ុន្តែ សៀវយ៉ាន យល់ច្បាស់ថា រូបគេនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺខ្លាំងជាងខ្លួនឯងកាលពីមួយខែមុនឆ្ងាយណាស់។

ក្នុងអំឡុងខែនេះ សៀវយ៉ាន បានហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងកម្រិតកណ្តាល (Middle Xuan) ដែល យុនជឺ (Yun Zhi) បានទុកឱ្យនៅក្នុងរមូរមួយ ហើយជំនាញនេះគឺ ជំហានផ្ទុះ ដែល សៀវយ៉ាន ទើបតែប្រើប្រាស់អម្បាញ់មិញនេះឯង។

ដូចដែលឈ្មោះបានប្រាប់ វាគឺជាប្រភេទបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដែលពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរុញច្រានពីថាមពលផ្ទុះដើម្បីបង្កើនល្បឿន ហើយចំពោះរឿងនេះ សៀវយ៉ាន មានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះហើយទើបគេរៀនវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ សៀវយ៉ាន គេអាចប្រើប្រាស់បានត្រឹមតែ ១០ ជំហាននៃជំហានផ្ទុះប៉ុណ្ណោះ បើលើសពីនេះគឺមិនអាចទៅរួចឡើយ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណា ជំហានផ្ទុះបានរួមចំណែកយ៉ាងធំធេងដល់បេសកកម្មបរបាញ់របស់ សៀវយ៉ាន ក្នុងខែនេះ។

យុនជឺ បានទុករមូរពីរ មួយគឺជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Method) និងមួយទៀតគឺបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ប៉ុន្តែ សៀវយ៉ាន រៀនតែបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ជំហានផ្ទុះ ប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុផ្សេងទៀត គឺគ្មានប្រយោជន៍សម្រាប់ សៀវយ៉ាន ដែលបានរៀនវិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra) រួចទៅហើយនោះទេ ដូច្នេះហើយ សៀវយ៉ាន មានតែទុកវាចោលក្នុងចិញ្ចៀនប៉ុណ្ណោះ។

សរុបមក ការហ្វឹកហាត់ក្នុងខែនេះបានបង្កើនសមត្ថភាពសរុបរបស់ សៀវយ៉ាន ជាច្រើនដង ហើយបើគ្មានការរារាំង ឬការកម្រិតណាមួយទេ ការកម្ចាត់លំដាប់គ្រូផ្កាយពីរ (Two Star Dou Shi) គឺមិនមែនជារឿងមិនអាចទៅរួចនោះទេ!

បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការហ្វឹកហាត់មួយខែ សៀវយ៉ាន បានស្នាក់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកពីរបីថ្ងៃទៀត និងស្ថិតក្រោមលក្ខខណ្ឌដ៏ល្អឥតខ្ចោះ គេបានសម្លាប់សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ មួយក្បាល ដើម្បីវាស់ស្ទង់ផ្លែផ្កានៃការហ្វឹកហាត់របស់គេ!

បន្ទាប់ពីវាស់ស្ទង់សមត្ថភាពបច្ចុប្បន្នរួច ចិត្តរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏នឹកឃើញដល់ផ្ទៃមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់។

គឺមនុស្សម្នាក់នោះហើយ ដែលបានបង្ខំឱ្យគេចូលទៅក្នុងជម្រៅនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកកាលពីប៉ុន្មានខែមុន។

ហើយឥឡូវនេះ ប្រហែលជាពេលវេលាដ៏ល្អបំផុតដើម្បីសងសឹកហើយ.....