គ្រានៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់

បន្ទាប់ពីលិទ្ធខ្លឹមសារអាមេទីស (Amethyst Essence) នៅលើតុថ្មរហូតដល់ស្អាតគ្មានសល់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ក៏បានជូតកាកសំណល់ចេញពីមាត់យ៉ាងរហ័ស។ គេងាកក្រោយសម្លឹងមើល យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ដែលកំពុងឈរធ្មឹង រួចហិតសម្បោរទាំងមិនពេញចិត្ត៖ «ការខ្ជះខ្ជាយគឺជាទង្វើដែលគួរឱ្យខ្មាស់អៀនបំផុត!»

«ពិតមែនហើយ... ពិតជាគួរឱ្យខ្មាស់អៀនមែន។» យ៉ាវឡាវ ងក់ក្បាលទាំងហួសចិត្ត និងប្រញាប់ដាស់តឿនថា៖ «ទៅ! ប្រញាប់ដកថយទៅ! បើមិនដូច្នោះទេ អាសត្វតូចនោះនឹងត្រលប់មកវិញឥឡូវនេះហើយ។»

«បាទ។» ឮការរំលឹករបស់ យ៉ាវឡាវ, សៀវយ៉ាន ងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័ស ភ្នែករបស់គេនៅតែក្រឡេកមើលស្នាមប្រឡាក់ពណ៌ស្វាយដែលនៅសេសសល់លើតុថ្មទាំងស្តាយក្រោយ រួចក៏ស្ទុះសំដៅទៅច្រកចេញ។

កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ធាតុខ្យល់ដែល យុនជឺ (Yun Zhi) បានបន្សល់ទុកក្នុងខ្លួនគេ ត្រូវបានដំណើរការពេញទំហំនៅពេលនេះ។ ល្បឿនរបស់ សៀវយ៉ាន គឺលឿនជាងពេលណាៗទាំងអស់ ជើងរបស់គេបោះជំហានលឿនរហូតដល់មើលទៅឃើញត្រឹមតែរូបភាពព្រិលៗប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពី សៀវយ៉ាន រត់កាត់ផ្លូវរូង គេបានស្ទុះសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំដោយគ្មានការរារែក។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីចេញពីផ្លូវរូង សំឡេងគ្រហឹមដោយកំហឹងបានបន្លឺឡើងពីខាងមុខ។ ភ្លាមៗនោះ កូនតោស្លាបស្វាយអាមេទីសដ៏សាហាវ ក៏លេចមុខក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមកគេទាំងកំហឹងពុះកញ្ជ្រោល។

ឃើញកូនតោអាមេទីសស្ទុះចូលមកភ្លាមៗ ទឹកមុខ សៀវយ៉ាន ប្រែប្រួលបន្តិច។ ល្បឿនរត់របស់គេបានថយចុះភ្លាមៗ ខណៈជើងរបស់គេកកិតនឹងដីចម្ងាយជិត ១០ ម៉ែត្រ ទើបអាចឈប់បាននឹងនរ។ នៅពេលនេះ ចម្ងាយរវាង សៀវយ៉ាន និងកូនតោអាមេទីស មានត្រឹមតែរាប់សិបម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។

សម្លឹងមើលអាល្អិតដែលមានទំហំប៉ុនពាក់កណ្តាលផ្លូវរូងភ្នំទាំងពិបាកចិត្ត សៀវយ៉ាន រអ៊ូថា៖ «អាថ្នាំរាកហ្នឹង ម៉េចក៏វាមិនធ្វើឱ្យអាសត្វហ្នឹងរាករហូតដល់ងាប់តែម្តងទៅ?»

«សុំទោសផង ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់ម្តងទៀត។ កូនតោអាមេទីសកើតមកជាមួយខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស (Amethyst Lion Birth Essence) ដូច្នេះវាអាចដឹងពីស្ថានភាពរបស់វត្ថុនោះបានគ្រប់ពេល។ ដោយសារឯងវាយបំបែកគ្រីស្តាល់ស្វាយ ខ្ញុំស្មានថាវាប្រហែលជាដឹងខ្លួនហើយ។» ខណៈដែល សៀវយ៉ាន កំពុងព្រួយបារម្ភ សំឡេងដ៏គួរឱ្យចង់វាយរបស់ យ៉ាវឡាវ ក៏បន្លឺចេញពីក្នុងចិញ្ចៀន។

មាត់របស់គេញ័រទទ្រើត សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ។ ដោយគ្មានពេលខ្វល់ជាមួយ យ៉ាវឡាវ, សៀវយ៉ាន ងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលសត្វចម្លែកដែលមើលទៅដូចជាយក្សកំណាចក្នុងភ្នែករបស់គេ។

ពន្លឺពណ៌ស្វាយស្រាលៗចាប់ផ្តើមលេចឡើងក្នុងភ្នែកសត្វព្រៃដែលកំពុងសម្លឹងមក សៀវយ៉ាន។ ស្រទាប់គ្រីស្តាល់ពណ៌ស្វាយដែលស្តើងជាងមេរបស់វា ចាប់ផ្តើមចាំងពន្លឺ ប៉ុន្តែសំណាងល្អដែលទីនេះស្ថិតក្នុងរូងភ្នំ និងគ្មានពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងចូល ដូច្នេះកូនតោអាមេទីសមិនអាចបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយបានដោយជោគជ័យឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ សៀវយ៉ាន ច្បាស់ជាគ្មានឱកាសរត់គេចខ្លួនឡើយ។

«ហូវ! ហូវ!» វាបោះជំហានទៅមុខ ថាមពលដ៏មហិមានៅក្នុងក្រញាំរបស់វា ធ្វើឱ្យផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំញ័ររន្ធត់។ ដុំថ្មមួយចំនួនបានធ្លាក់ពីលើជញ្ជាំងមកក្បែរជើងរបស់ សៀវយ៉ាន។

លេបទឹកមាត់ សៀវយ៉ាន កាន់ដាវខ្មៅធ្ងន់ (Heavy Xuan Ruler) យ៉ាងណែន ប្រើកម្លាំងបង្វិលវា និងទុកវាចូលក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ ប្រឈមមុខនឹងសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ កម្រិតកំពូលនេះ សៀវយ៉ាន មិនហ៊ានលាក់កម្លាំងឡើយ។ ជួនកាល រយៈពេលត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែក គឺជាការកំណត់រវាងជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់។

បន្ទាប់ពីដាវធ្ងន់ចាកចេញពីខ្លួន សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនស្រាល និងរហ័សរហួនជាងមុន ខណៈដែលកម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនហូរយ៉ាងរលូន។ បន្ទាប់ពីរើបម្រះពីការបង្ខាំង រាងកាយទាំងមូលរបស់ សៀវយ៉ាន បញ្ចេញនូវកម្លាំងមិនចេះរីងស្ងួត។

លោតតិចៗ សៀវយ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមស្ងប់ចិត្តពីភាពស្លន់ស្លោ និងចាប់ផ្តើមស្វែងរកឱកាសដើម្បីរត់គេច។

ក្រញាំដ៏មុតស្រួចកកិតនឹងដី បង្កើតជាស្នាមប្រេះតូចៗជាច្រើនលើដីដ៏រឹងមាំ។ កូនតោអាមេទីសបោះជំហានទៅមុខម្តងទៀត កន្ទុយដ៏ធំរបស់វាវាយទៅលើដីយ៉ាងខ្លាំង។ ដុំថ្មដ៏ធំមួយត្រូវបានបំបែកជាបំណែកៗ ហើយដោយប្រើកម្លាំងពីរុញច្រាននៃកន្ទុយ កូនតោអាមេទីសបានស្ទុះទៅមុខរាប់សិបម៉ែត្រ សំដៅទៅត្របាក់ សៀវយ៉ាន ទាំងកំហឹង។

រូបរាងដ៏ធំសម្បើមបានគ្របដណ្តប់ជាស្រមោលដ៏ខ្មៅងងឹតលើដី។ ងើបក្បាលមើលសត្វដែលមានរូបរាងដូចភ្នំ សៀវយ៉ាន បញ្ឈរជង្គង់បន្តិច លើកបាតដៃសំដៅទៅពិដាននៃផ្លូវរូង រួចបញ្ចេញបាតដៃស្រូប (Suction force) យ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់គេហោះឡើងត្រង់ទៅលើ និងផ្អិបជាប់នឹងជញ្ជាំងថ្មដូចជាសត្វថ្លែន។

សម្លឹងមើលកូនតោអាមេទីសដែលទើបតែស្ទុះខុសគោលដៅ សៀវយ៉ាន ចាប់ជញ្ជាំងថ្មយ៉ាងណែន ខណៈពេលរក្សាកម្លាំងស្រូបជាប់ជានិច្ច។ នេះធ្វើឱ្យរាងកាយគេព្យួរជាប់នឹងជញ្ជាំងថ្ម ប៉ុន្តែវាមិនអាចបញ្ឈប់គេបានឡើយ ខណៈដែលគេខំប្រឹងវារសំដៅទៅមាត់ច្រកចេញនៃរូងភ្នំយ៉ាងលឿនបំផុត។

បន្ទាប់ពីវារបានចម្ងាយបន្តិច កូនតោអាមេទីសក៏ងាកក្បាលមកសម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងវារ។ មាត់ដ៏ធំរបស់វាបើកឡើង ក្បាលរបស់វាងាកទៅក្រោយបន្តិច ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយក៏បាញ់សំដៅទៅ សៀវយ៉ាន។

«ចង្រៃយក៍!» មានអារម្មណ៍ថាកម្តៅចេញពីអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយ បាតដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏លែង និងធ្វើការបង្វិលខ្លួនចុះមកដីវិញ។ ចុងជើងរបស់គេធាក់នឹងជញ្ជាំងថ្ម និងស្ទុះចេញទៅដូចជាព្រួញដែលចាកចេញពីធ្នូ គេរត់យ៉ាងឆ្កួតលីលាសំដៅទៅមាត់ច្រកចេញ។

ឃើញចោរដែលលួចខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីសកំពុងរត់គេចខ្លួន កូនតោអាមេទីសក៏បញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមដោយកំហឹង។ ស្លាបរបស់វាញ័រទទ្រើត លាតសន្ធឹងក្នុងរូងភ្នំ។ ក្រញាំរបស់វាធាក់នឹងដី និងហោះសំដៅទៅដេញតាមរូបរាងដែលកំពុងរត់នៅខាងមុខ។

នៅក្នុងរូងភ្នំ មនុស្សម្នាក់ និងសត្វមួយ ម្នាក់រត់គេច ម្នាក់ដេញតាម វាគឺជាគ្រាដ៏តានតឹងនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់។

ស្ទុះចេញបានចម្ងាយបន្តិចទៀត កម្លាំងម្យ៉ាងបានបាញ់ចេញពីក្រោយខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន ធ្វើឱ្យគេប្រញាប់ងាកខ្លួនគេចជាបន្ទាន់។ ដុំថ្មដ៏ធំមួយបានហោះកាត់ក្បាលរបស់គេ ទៅបុកនឹងជញ្ជាំងថ្មយ៉ាងខ្លាំង។ វាបានបែកខ្ចាយ ប៉ុន្តែស្នាមប្រេះក៏លេចឡើងនៅលើជញ្ជាំងថ្មដែរ។

សម្លឹងមើលកម្លាំងដែលចេញពីដុំថ្មនោះ សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពភ័យខ្លាច ខណៈជំហានជើងកាន់តែលឿនជាងមុន។

ប៉ុន្តែទោះបីជាល្បឿនរបស់ សៀវយ៉ាន លឿនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមិនអាចប្រកួតប្រជែងនឹងការហោះហើររបស់កូនតោអាមេទីសបានដែរ ហើយបន្ទាប់ពីការដេញតាមបន្តអស់រយៈពេលប៉ុន្មាននាទី សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា ចេតនាសម្លាប់នៅពីក្រោយខ្នងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ច្បាស់ណាស់ កូនតោបានកាត់បន្ថយចម្ងាយបន្តិចម្តងៗហើយ។

ត្រូវបានបង្ខំឱ្យចូលក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់បែបនេះ បាតដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមដកដបត្បូងចេញពីចិញ្ចៀនជាបន្តបន្ទាប់ និងដោយមិនខ្វល់ថាជាអ្វីឡើយ គេបានបោះវាទៅក្រោយទាំងប្រថុយប្រថាន។

«ភីងៗៗ...» ការបែកនៃដបត្បូង បានបង្កឱ្យមានពពកម្សៅថ្នាំចម្រុះពណ៌លេចឡើងក្នុងផ្លូវរូង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនសូវមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការរារាំងកូនតោអាមេទីសឡើយ។

បន្ទាប់ពីរត់បានចម្ងាយមួយសន្ទុះទៀត សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ចម្លែកថា រាងកាយរបស់គេកាន់តែក្តៅខ្លាំងទៅៗ។ រលកកម្ដៅបានភាយចេញពីផ្លូវដែលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ (Qi Paths) ហើយរាល់ខ្សែថាមពលបានរលាយចូលទៅក្នុងឈាម ឆ្អឹង និងសាច់របស់គេមិនឈប់ឈរ។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» ការផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗក្នុងខ្លួន បានធ្វើឱ្យបេះដូង សៀវយ៉ាន ត្រជាក់ស្រឹបមួយភ្លែត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេឈប់គិតឡើយ។ ថាមពលដ៏បរិសុទ្ធដែលនាំមកដោយកម្ដៅក្នុងខ្លួន បានធ្វើឱ្យល្បឿនរបស់ សៀវយ៉ាន កើនឡើងជាខ្លាំង និងក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វាបានអនុញ្ញាតឱ្យគេរត់គេចពីមាត់តោបានមួយគ្រា។

«អូ! មែនហើយ តើនេះជាខ្លឹមសារអាមេទីសដែលខ្ញុំទើបតែលេបចូលមែនទេ?» ខណៈពេលរត់ សៀវយ៉ាន ក៏នឹកឃើញទាំងងឿងឆ្ងល់។

«ថាមពលដ៏សម្បូរបែបមែន...» លាន់មាត់សរសើរទាំងភ្ញាក់ផ្អើល ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ រលកកម្ដៅក្នុងខ្លួនកាន់តែលេចឡើងខ្លាំងទៅៗនៅពេលគេរត់។ ដំបូងឡើយ សៀវយ៉ាន អាចពឹងផ្អែកលើរាងកាយដើម្បីបឺតស្រូបថាមពលបានខ្លះ ប៉ុន្តែនៅពេលរាងកាយគេដល់កម្រិតកំណត់ រលកកម្ដៅក្នុងខ្លួននៅតែបន្តកើនឡើង។ ជាចុងក្រោយ ពណ៌ស្វាយចាប់ផ្តើមលេចឡើងតិចៗនៅលើស្បែករបស់ សៀវយ៉ាន។

«ចង្រៃយក៍! គ្រាន់តែលេបប៉ុន្មានមាត់សោះ ម៉េចក៏មានថាមពលច្រើនម្ល៉េះ? គ្មានកន្លែងទុកវាទេមែនទេ?» សៀវយ៉ាន ជេរប្រទេច។ រាងកាយរបស់គេចាប់ផ្តើមឡើងក្តៅខ្លាំង ធ្វើឱ្យមានភាពភ័យខ្លាចកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។

«អូយ!» សំលៀកបំពាក់លើខ្លួន សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមស្ងួតខ្លាំង ខណៈពណ៌ក្រហម និងស្វាយបានចាំងកាត់ផ្ទៃមុខរបស់គេ។ បើកមាត់ដកដង្ហើមបញ្ចេញខ្យល់ក្តៅម្តងហើយម្តងទៀត សៀវយ៉ាន មើលទៅដូចជាកំពុងស្ថិតក្នុងឋាននរកអញ្ចឹង។

«ហូវ!» ដេញតាមពីក្រោយ សៀវយ៉ាន នៅពេលកូនតោអាមេទីសឃើញថាមពលពណ៌ស្វាយកំពុងភាយចេញពីរាងកាយ សៀវយ៉ាន កំហឹងក្នុងភ្នែកសត្វព្រៃរបស់វាក៏កើនឡើងជាមហិមា។ របស់នេះដើមឡើយជារបស់វា ប៉ុន្តែឥឡូវនេះត្រូវបានលួចដោយមនុស្សល្ងង់ម្នាក់នេះ។

នឹកដល់រឿងនេះ កូនតោអាមេទីសក៏បញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមយ៉ាងសាហាវ។ ក្រញាំរបស់វាធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលខ្លឹមសារអាមេទីសនៅលើស្លាបរបស់វាកើនឡើងយ៉ាងគំហុក ធ្វើឱ្យល្បឿនរបស់វាផ្ទុះឡើង។ ក្បាលដ៏ធំរបស់វាបុកសំដៅទៅខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន ហើយបើមើលតាមស្ថានភាពនេះ ប្រសិនបើវាបុកចំមែន វានឹងពិបាកសម្រាប់ សៀវយ៉ាន ក្នុងការគេចពីវាសនារាងកាយផ្ទុះបែកជាបំណែកៗ។

កម្លាំងដ៏ឆ្កួតលីលាដែលសំដៅមកខ្នង ត្រូវបានដឹងដោយ សៀវយ៉ាន។ ផ្ទៃមុខពណ៌ក្រហមស្វាយរបស់គេស្រាប់តែងាកក្រោយភ្លាមៗ ហើយនៅលើបាតដៃទាំងពីរ កម្លាំងធាតុពណ៌ស្វាយ ពណ៌លឿងស្រាល និងពណ៌បៃតង បានលេចឡើងក្នុងពេលតែមួយ។

ថាមពលបីប្រភេទបានប្រមូលផ្តុំនៅលើដៃរបស់ សៀវយ៉ាន និងត្រូវបានវាយបកទៅលើកូនតោអាមេទីសទាំងអស់។

«ផាំង!» សំឡេងផ្ទុះដ៏ធំបានបន្លឺឡើងពេញផ្លូវរូងភ្នំ ធ្វើឱ្យកក្រើកដុំថ្មជុំវិញ។

«ភូ!» កម្លាំងដ៏មហិមាចេញពីដៃ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ហោះចេញទៅភ្លាមៗ។ ឈាមស្រស់មួយពេញមាត់ត្រូវបានព្រួសចេញមក ធ្វើឱ្យសើមជោកសម្លៀកបំពាក់របស់គេ។

ទោះបីជា សៀវយ៉ាន មើលទៅគួរឱ្យអាណិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយសារតែការផ្ទុះនៃថាមពលជាច្រើនរបស់គេ កូនតោអាមេទីសដ៏សាហាវក៏ត្រូវបានខ្ទាតលើអាកាស និងបង្វិលខ្លួនជាច្រើនជុំ មុននឹងធ្លាក់ទៅបុកជញ្ជាំងថ្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ស្នាមប្រេះចាប់ផ្តើមរីករាលដាលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់វា។

ដកថយយ៉ាងប្រញាប់ សៀវយ៉ាន បានប្រើសសរថ្មជួយទប់ ទើបអាចឈប់បាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុននឹងគេអាចជូតឈាមចេញពីបបូរមាត់ គេឃើញកូនតោអាមេទីសដ៏សាហាវ មកម្តងទៀត គេក៏ប្រញាប់ងាកក្រោយរត់គេចខ្លួនបន្ត។

ដោយមិនខ្វល់ពីសំឡេងគ្រហឹមមិនដាច់ពីក្រោយខ្នង រលកកម្ដៅពណ៌ស្វាយក្នុងខ្លួន សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមថយចុះបន្តិច បន្ទាប់ពីការបញ្ចេញថាមពលមុននេះ។ ដោយខ្ចីកម្លាំងដ៏មហិមាចេញពីរបស់ចម្លែកនេះ សៀវយ៉ាន បានរត់យ៉ាងប្រថុយប្រថានសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំដែលគេអាចមើលឃើញជាចុងក្រោយ។

«ហូវ!» នៅពីក្រោយខ្នងគេ រលកកម្ដៅបានចូលមកជិត ធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់នៅខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន ឆេះខ្លោចក្លាយជាផេះ។ អណ្តាតភ្លើងដែលហូរមិនឈប់ ក៏បានបន្សល់ទុកនូវរបួសនៅលើខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន ដែរ។

ខាំធ្មេញទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ សៀវយ៉ាន រត់យ៉ាងប្រថុយប្រថានជាមួយនឹងភ្នែកដែលឡើងក្រហម។ នៅខណៈពេលនេះ ការឈប់សូម្បីតែមួយភ្លែត មានន័យថាសេចក្តីស្លាប់!

ពន្លឺពណ៌សពីមាត់ច្រកចូលចាប់ផ្តើមភ្លឺឡើងៗ សៀវយ៉ាន ថែមទាំងអាចឮសំឡេងគ្រហឹមនៃសត្វចម្លែកពីខាងក្រៅទៀតផង។ ជើងរបស់គេបោះជំហានម្តងទៀត រាងកាយគេក៏ហោះចេញទៅ។ ជំហានចុងក្រោយដ៏ខ្លាំងក្លាលើជញ្ជាំងថ្ម បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេហោះចេញពីរូងភ្នំ។

ស្ទុះចេញពីរូងភ្នំ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ខ្លាំងបានធ្វើឱ្យភ្នែក សៀវយ៉ាន ឈឺចាប់។ ខណៈដែលគេបង្ខំរាងកាយឱ្យបង្វិលលើអាកាស ផ្ទៃមុខរបស់គេក៏ពោរពេញដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ ខណៈពេលដែលគេហៀបនឹងធ្លាក់ដល់ដី សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ ពីរដែលយាមនៅបរិវេណខាងក្រៅរូងភ្នំ កំពុងតែហាមាត់ដ៏សាហាវរបស់ពួកវាសំដៅមករកគេ។

សម្លឹងមើលមាត់ដ៏ធំដែលមានក្លិនស្អុយនៅកៀកបំផុត សៀវយ៉ាន អស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង។ ជាមួយនឹងរាងកាយទាំងមូលដែលទន់ខ្សោយ គេមិនអាចប្រមូលកម្លាំងដើម្បីកែប្រែស្ថានភាពបានទៀតឡើយ។

នៅពេលដែលគេបិទភ្នែករង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ ដាវធាតុ (Sword Qi) ដ៏ត្រជាក់ស្រឹបពីរខ្សែ បានបាញ់ចុះពីលើមេឃយ៉ាងសាហាវ កាត់ផ្តាច់សត្វចម្លែកដ៏កាចសាហាវទាំងពីរ។ នៅពេលភ្នែក សៀវយ៉ាន បើកម្តងទៀត រាងកាយរបស់គេបានធ្លាក់ទៅក្នុងកន្លែងដ៏ទន់ភ្លន់ និងមានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់។

បើកភ្នែកឡើងទាំងព្រិលៗ អ្វីដែល សៀវយ៉ាន ឃើញ គឺផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកំពុងមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។