ការទទួលបានខ្លឹមសារអាមេទីស

«លំដាប់ទី ៣?»

ឮបែបនេះ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានជូតញើសត្រជាក់ចេញពីមុខ។ បើទោះបីជាមានកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដែល យុនជឺ (Yun Zhi) បានបន្សល់ទុកក្នុងខ្លួនក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចកម្ចាត់កូនតោស្លាបពណ៌ស្វាយអាមេទីស (Amethyst Winged Lion) ដែលមានសមត្ថភាពការពារមិនធម្មតានេះបានដោយងាយនោះដែរ។

សៀវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន សម្លឹងមើលកូនតោដែលកំពុងដេកលើដី។ បន្ទាប់ពីបារម្ភមួយសន្ទុះ គេក៏ងាកទៅរក យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ហើយសួរនាំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកគ្រូមិនជួយសម្លាប់អាសត្វតូចនោះទៅ?»

«ខ្ញុំបានប្រាប់ហើយថា នៅពេលឯងចូលមកក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ឯងត្រូវតែពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង។ លុះត្រាតែដល់ស្ថានភាពរស់ឬស្លាប់ ទើបខ្ញុំជួយឯង។» យ៉ាវឡាវ ញញឹម ខណៈដែលគាត់ហោះអណ្តែតយ៉ាងស្រាលពីលើក្បាលរបស់ សៀវយ៉ាន។

«ដាម! លោកគ្រូពិតជាចិត្តដាច់មែន!» ត្របកភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ញ័រទទ្រើត គេលើកម្រាមដៃកណ្តាលដាក់ យ៉ាវឡាវ មុននឹងរអ៊ូទាំងអស់សង្ឃឹមថា៖ «ខ្ញុំមិនជឿថា ខ្ញុំគ្មានផ្លូវដោះស្រាយជាមួយវាបាននោះទេ!»។

«ឯងមិនបានគិតចង់ទៅវាយវាដោយផ្ទាល់មែនទេ? អាល្អិតនោះមើលទៅមិនសូវធំមែន ប៉ុន្តែបើនិយាយពីកម្លាំងប្រយុទ្ធ វាគឺជាសត្វដែលខ្លាំងបំផុតមួយក្នុងចំណោមសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣។ ជាមួយនឹងរាងកាយតូចរបស់ឯង បើទោះបីជាប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី (Di Rank Dou Technique) ក៏ឯងនៅតែពិបាកនឹងសម្លាប់វាដែរ។» យ៉ាវឡាវ និយាយក្នុងន័យព្រមាន។

«មានតែមនុស្សល្ងង់ទេ ទើបទៅប្រឈមមុខនឹងវាចំៗ។» សៀវយ៉ាន ផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងថ្ម រួចអង្គុយចុះ។ គេបានដករបស់របរជាច្រើនចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងចាប់ផ្តើមរកវិធី។ ជាចុងក្រោយ គេបានដកផ្លែឈើពណ៌ស្វាយស្លេកមួយ និងដបដែលមានទឹកពណ៌បៃតងចេញមក។

«ផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយស្វាយ (Purple Smoke Fruit)?» ឃើញផ្លែឈើពណ៌ស្វាយក្នុងដៃ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ និយាយតិចៗថា៖ «ហា៎ ឯងហាក់ដូចជាចេះបត់បែនបានល្អមែន ដែលចេះនឹកឃើញថា សត្វចម្លែកធាតុភ្លើងចូលចិត្តរបស់នេះ។»

ផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ គឺជាផ្លែឈើពិសេសដែលអាចរកបានក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ ដោយសារផ្លែឈើនេះមានផ្ទុកថាមពលភ្លើងបន្តិចបន្តួច វាត្រូវបានចូលចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដោយសត្វចម្លែកធាតុភ្លើងជាច្រើនប្រភេទ។

ដោយមិនខ្វល់ពី យ៉ាវឡាវ, សៀវយ៉ាន បានដកបំពង់ទទេដែលមានម្ជុលគ្រីស្តាល់ចេញមក និងជ្រលក់ចូលក្នុងដបទឹកពណ៌បៃតង។ បន្ទាប់មក គេបានបូមយកទឹកពណ៌បៃតងខ្លះ រួចចាក់វាចូលទៅក្នុងផ្លែឈើនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

«អូ៎ ឯងចង់ប្រើថ្នាំពុលឬ? អាតោស្លាបពណ៌ស្វាយអាមេទីសនោះមានភាពស៊ាំនឹងថ្នាំពុលខ្លាំងណាស់។ ជាមួយនឹងថ្នាំពុលដែលឯងចម្រាញ់ដោយខ្លួនឯង ឯងគិតថាអាចធ្វើឱ្យវាដួលបានមែនទេ?» ឃើញសកម្មភាពរបស់ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ ទប់ចិត្តមិនសួរមិនបាន។

«អ្នកណាថាវាជាថ្នាំពុល?» សៀវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ និងសើចយ៉ាងកំណាច៖ «នេះគឺជាថ្នាំរាក (Strong laxative) យ៉ាងស័ក្តិសិទ្ធិដែលខ្ញុំបានបង្កើត។ ដរាបណាវាលេបចូលពោះ ខ្ញុំច្បាស់ណាស់ថាវាច្បាស់ជាត្រូវរត់រកបង្គន់មិនឈប់ ទោះបីជាភាពស៊ាំវាកម្រិតណាក៏ដោយ។»

«ជឺៗ (សំឡេងលាន់មាត់)។ មិននឹកស្មានថាឯងនៅមានល្បិចនេះសោះ។ ប៉ុន្តែឯងមិនត្រូវមើលស្រាលប្រាជ្ញារបស់សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ ឡើយ។ វាប្រហែលជាមិនឆ្លាតដូចអាម្នាក់នៅខាងក្រៅមែន ប៉ុន្តែប្រាជ្ញាវាមិនអាចយកទៅប្រៀបជាមួយសត្វលំដាប់ទី ១ ឬទី ២ ឡើយ។ វានឹងមិនស៊ីរបស់ដែលមិនស្គាល់ប្រភពច្បាស់លាស់នោះទេ។» យ៉ាវឡាវ លើកមេដៃឱ្យ សៀវយ៉ាន មុននឹងនិយាយ។

«មិនស៊ីមែនទេ? ហា៎ហា៎។ រឿងហ្នឹងមិនអាស្រ័យលើវានោះទេ។ ទោះនិយាយយ៉ាងណាក៏ដោយ សត្វនៅតែជាសត្វ។» សៀវយ៉ាន ញញឹម និងដកដបទឹកពណ៌ក្រហមមួយទៀតចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ នៅពេលគេបើកវា ក្លិនដ៏ក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សឃ្លានចង់ដាច់ពោះ ក៏ហោះចេញមក។

នៅពេលក្លិនចាប់ផ្តើមភាយចេញទៅ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់បិទគម្របវិញ និងនិយាយដោយល្បិចកលថា៖ «នេះគឺជាទឹកចេញពីផ្កាបង្កើនចំណង់អាហារ (Anorexia Flower - ចំណាំ៖ ក្នុងសាច់រឿងមានន័យថាផ្កាធ្វើឱ្យឃ្លានខ្លាំង)។ ដរាបណាវាត្រូវបានចាក់ចូលក្នុងផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ ខ្ញុំមិនជឿថាអាសត្វតូចនោះអាចទប់ទល់នឹងការទាក់ទាញនៃអាហារដ៏ឆ្ងាញ់នេះបានឡើយ។»

សម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដករបស់របរចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុកមិនឈប់ យ៉ាវឡាវ ស្ទើរតែនិយាយមិនចេញ។ ជម្រើសដ៏ចម្លែកៗរបស់ សៀវយ៉ាន ក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំ គឺទាំងគួរឱ្យអស់សំណើច និងគួរឱ្យមួម៉ៅ។ គាត់ហោះអណ្តែតតិចៗ រួចសួរម្តងទៀតថា៖ «ទោះបីជាវាស៊ីផ្លែឈើនោះក៏ដោយ ផែនការឯងនឹងបរាជ័យ ប្រសិនបើវាបត់ជើងធំនៅទីនេះ។»

«ខ្ញុំបានពិនិត្យមើលខាងក្នុងហើយ មិនឃើញមានកាកសំណល់សត្វចម្លែកអីសោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំក៏មិនឃើញវានៅតាមផ្លូវមកទីនេះដែរ។ ខ្ញុំគិតថាពួកតោអាមេទីសនេះ ប្រហែលជាមានទម្លាប់ស្រឡាញ់ភាពស្អាត។ សត្វចម្លែកដែលចេះស្រឡាញ់ភាពស្អាត? ពិតជាចម្លែកមែន... ហើយលោកគ្រូឈប់សួរទៅ។ ផែនការនេះគ្រាន់តែជានឹកឃើញភ្លាមៗប៉ុណ្ណោះ តើវាអាចល្អឥតខ្ចោះដោយរបៀបណា? ពិបាកនិយាយណាស់ថាវានឹងជោគជ័យឬអត់។»

បន្ទាប់ពីនិយាយរួច សៀវយ៉ាន ឈប់ខ្វល់ពីសំណួររបស់ យ៉ាវឡាវ គេបានចាក់ថ្នាំរាកប្រហែលប្រាំពីរទៅប្រាំបីបំពង់ មុននឹងបន្ថែមទឹកផ្កាបង្កើនចំណង់អាហារ។ ពេលនោះទើបគេឈប់។ គេបោះផ្លែឈើដ៏ធ្ងន់ក្នុងដៃ និងញញឹម។ នៅពេលទុករបស់គ្រប់យ៉ាងក្នុងចិញ្ចៀនវិញ គេបានដាក់ផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយយ៉ាងថ្នមៗនៅមាត់ច្រកចូលរូងភ្នំ។

សៀវយ៉ាន រៀបចំផ្លែឈើរួចរាល់ ក៏លោតឡើងលើអាកាស រាងកាយគេស្ទុះសំដៅទៅពិដាននៃផ្លូវរូងភ្នំ។ គេប្រើបាតដៃស្រូប (Vacuum Hand) យ៉ាងខ្លាំងដើម្បីផ្អិបខ្លួនទៅនឹងជញ្ជាំងថ្ម។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីផ្លែឈើត្រូវបានដាក់ ក្លិនដ៏ក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់ក៏ចាប់ផ្តើមភាយចេញ។ ជំនួយដោយកម្លាំងខ្យល់ ក្លិននេះបានសាយភាយចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ។

ច្រមុះរបស់កូនតោអាមេទីសញ័រទទ្រើត ខណៈដែលវាហិតក្លិនយ៉ាងជ្រៅ។

នៅពេលក្លិនដំបូងចូលដល់ពោះ សំឡេង "គ្រហឹម" បែបឃ្លានក៏បន្លឺឡើងពីក្នុងពោះរបស់វា។ វាបើកភ្នែកចម្លែកយឺតៗ និងគ្រវីក្បាលដ៏ធំរបស់វាជុំវិញរូងភ្នំ ដើម្បីរកប្រភពនៃក្លិនក្រអូបនោះ។

បន្ទាប់ពីស្វែងរកមួយសន្ទុះ កូនតោអាមេទីសក៏រកឃើញគោលដៅ។ វាក្រោកឈរឡើងទាំងខ្ជិលច្រអូស និងបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមតិចៗ មុននឹងបោះជំហានដើរសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ។

មកដល់មាត់រូងភ្នំ ច្រមុះកូនតោបានហិតផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ។ ភ្លាមៗនោះ វាលើកក្បាលឡើង និងសម្លឹងមើលជុំវិញដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។ បន្ទាប់មក វាបានលូកក្រញាំដ៏ធំរបស់វាទៅប៉ះផ្លែឈើនោះតិចៗ។ បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ វាគ្រវីកន្ទុយ រួចងាកក្រោយដើរចេញទៅវិញ។

តាមរយៈប្រឡោះតូចមួយ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលកូនតោដែលងាកក្រោយចេញទៅ និងទប់ចិត្តដកដង្ហើមធំដោយការខកចិត្តមិនបាន។ មើលទៅភាពប្រុងប្រយ័ត្នរបស់អាល្អិតនេះ គឺខ្ពស់ជាងអ្វីដែលគេបានគិតទៅទៀត។

ខណៈដែល សៀវយ៉ាន កំពុងត្រៀមគិតផែនការថ្មី កូនតោដែលដើរបានពាក់កណ្តាលផ្លូវ ក៏ស្រាប់តែងាកក្រោយវិញភ្លាមៗ។ វាស្ទុះទៅកន្លែងផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយ លូកអណ្តាតចេញមក និងលេបវាចូលក្នុងពោះភ្លាម។

ឃើញសកម្មភាពនេះ សៀវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ គេខ្សឹបថា៖ «ចង្រៃយក៍! សូម្បីតែខ្ញុំក៏ស្ទើរតែចាញ់បោកចង់ស៊ីវាដែរ។ ខ្ញុំដឹងថាឯងច្បាស់ជាស៊ីវា។»

បន្ទាប់ពីស៊ីផ្លែផ្សែងពណ៌ស្វាយរួច កូនតោអាមេទីសក៏បានដេកចុះលើដីថ្មអាមេទីសដ៏ស្រស់ស្អាតម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាក៏ស្រាប់តែស្ទុះក្រោកឈរឡើង ខណៈដែលពោះរបស់វាបញ្ចេញសំឡេង "គ្រូកៗ"។ វាគ្រវីភ្នែកមើលជុំវិញ និងក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ធូរស្រាលរបស់ សៀវយ៉ាន ជាចុងក្រោយវាបានស្ទុះសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ និងរត់ចេញពីផ្លូវរូងយ៉ាងលឿនបំផុត។

«ជោគជ័យហើយ!» ឃើញកូនតោបាត់ដានទៅ សៀវយ៉ាន ទប់ចិត្តស្រែកដោយក្តីសប្បាយរីករាយ។ គេលោតចុះពីពិដាន និងឆ្លៀតឱកាសគ្រប់នាទី ស្ទុះចូលទៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ។

ឈរនៅកណ្តាលរូងភ្នំ សៀវយ៉ាន បានដកគ្រីស្តាល់ដែលចាប់ផ្តើមឡើងក្ដៅខ្លាំងចេញមក។ គេកាន់វាក្នុងដៃ និងប្រើសីតុណ្ហភាពរបស់វាជាឧបករណ៍ចង្អុលទិសដៅ ដើរយឺតៗក្នុងរូងភ្នំដែលពេញដោយថ្មអាមេទីស។

បន្ទាប់ពីដើរជុំវិញរូងភ្នំយ៉ាងយូរ ជំហានជើងរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ឈប់នៅត្រង់កន្លែងដែលកូនតោបានសម្រាក។ គេឱនខ្លួនចុះ និងលូកដៃទៅគោះតិចៗលើដុំថ្មអាមេទីសរាប់សិបដុំដែលនៅក្បែរនោះ។

នៅពេលម្រាមដៃគេគោះចំថ្មអាមេទីសមួយដែលផ្អៀងទៅម្ខាង វាក៏បញ្ចេញសំឡេង "ប៉ូងៗ" បែបប្រហោងខាងក្នុង។

សៀវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចនៅពេលឮសំឡេងនោះ។ គេប្រញាប់ស្ទាបរក និងទាញបន្ទះថ្មនោះចេញ។ ពន្លឺពណ៌ស្វាយមួយបានចាំងជួរសាចចេញមក ធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់បិទភ្នែក ខណៈដែលពន្លឺនោះចាក់ភ្នែកគេយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីការឈឺចាប់ក្នុងភ្នែកបានធូរស្រាល សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមបើកភ្នែកយឺតៗ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅក្នុងរន្ធតូចមួយ។ នៅក្នុងនោះមានដុំថ្មវិញ្ញាណពណ៌ស្វាយទំហំប៉ុនកណ្តាប់ដៃ ដែលមានរាងស្រួចប្លែក។ ពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់ហូរនៅពីលើថ្មនោះ ផ្តល់ឱ្យវានូវរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុត។

នៅពេលលេចមុខដុំថ្មពណ៌ស្វាយដ៏ស្រួចនេះ គ្រីស្តាល់ក្នុងដៃ សៀវយ៉ាន ក៏ឡើងក្ដៅដូចភ្លើង។ ភ្លាមៗនោះ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់ទុកគ្រីស្តាល់ក្នុងចិញ្ចៀន និងយកគ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយ (Purple Spirit Crystal) ចេញពីក្នុងរន្ធយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចទុកវាចូលក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុកដែរ។

បន្ទាប់ពីទទួលបានគ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយ សៀវយ៉ាន បានរៀបចំរន្ធនោះឱ្យមានសភាពដើមវិញ។ បន្ទាប់មក គេក៏ក្រោកឈរ និងរត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅផ្លូវចេញ។ គេបន្តរត់កាត់ផ្លូវរូងភ្នំដ៏វែង និងជាចុងក្រោយក៏ដល់ផ្លូវបំបែក។

សៀវយ៉ាន ឈរត្រង់នោះ និងសង្កេតមើលជុំវិញដោយការប្រុងប្រយ័ត្ន។ សេចក្តីសប្បាយរីករាយយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខគេ ខណៈដែលគេស្ទុះម្តងទៀតឆ្ពោះទៅរូងភ្នំដែលនាំទៅកាន់កន្លែងមាន ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស (Amethyst Lion Birth Essence)។

បន្ទាប់ពីបានរត់មួយសន្ទុះធំ មាត់រូងភ្នំដ៏ស៊ាំភ្នែកក៏លេចឡើង។ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់បង្អង់ល្បឿន និងពិនិត្យមើលខាងក្នុងរូងភ្នំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងដើរចូលទៅដោយភាពជឿជាក់។

គេស្ទុះសំដៅទៅតុថ្មដែលមានខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស និងសម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយនោះដោយភាពលោភលន់។ នៅក្នុងនោះមានថាមពលដ៏មហិមាដែលគ្រប់គ្រាន់នឹងជួយឱ្យកូនតោអាមេទីសឡើងកម្រិតបានមួយលំដាប់។ បើទោះបីជាគេមិនអាចបឺតស្រូបយកវាទាំងអស់ក៏ដោយ ក៏វាគ្រប់គ្រាន់នឹងលើកកម្ពស់កម្លាំងរបស់គេបានផ្កាយច្រើនដែរ។

នៅពេលនឹកដល់អានុភាពដ៏អស្ចារ្យរបស់វា រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ញ័រតិចៗ។ គេគ្រវីដៃធ្វើឱ្យគ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយដ៏ស្រួចនោះលេចឡើងក្នុងបាតដៃ។

លេបទឹកមាត់ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយយ៉ាងមុតមាំ និងសួរពីភាពមិនច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត៖ «តើខ្ញុំគ្រាន់តែវាយវាឱ្យបែកមែនទេ?»

«ខ្ញុំគិតថាអញ្ចឹង ខ្ញុំក៏មិនដែលសាកដែរ។» សំឡេងមិនច្បាស់លាស់របស់ យ៉ាវឡាវ បន្លឺចេញពីក្នុងចិញ្ចៀន។

«បើមានរឿងអីខុស ខ្ញុំនឹងតាមរកលោកគ្រូ!» សំឡេងមិនច្បាស់លាស់របស់ យ៉ាវឡាវ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ភ័យបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្ថានភាពមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេគិតច្រើនឡើយ។ គេកាន់គ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយយ៉ាងណែន និងវាយវាទៅលើដុំមូលពណ៌ស្វាយយ៉ាងខ្លាំង។

«គ្រឹប...» គ្រីស្តាល់ព្រលឹងពណ៌ស្វាយបានប៉ះចំចុងនៃដុំមូល។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយភ្លែត ស្នាមប្រេះមួយបានលេចឡើងនៅលើវា។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្នាមប្រេះបានរីករាលដាល ហើយដុំមូលនោះក៏បែកជាបំណែកៗជាមួយនឹងសំឡេង "ផាំង"។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីសបានបែក ទឹកពណ៌ស្វាយក៏ចាប់ផ្តើមហូរចេញពីក្នុងនោះ ធ្វើឱ្យសើមពាក់កណ្តាលតុថ្ម។

«លឿនឡើង! ប្រញាប់ប្រើដបត្បូង (Jade bottle) ដើម្បីច្រកទឹកពណ៌ស្វាយនោះទៅ។ នេះគឺជាខ្លឹមសារអាមេទីស (Amethyst Essence)!» សម្លឹងមើលទឹកដែលកំពុងហូរចេញ យ៉ាវឡាវ ស្រែកប្រាប់យ៉ាងប្រញាប់។

នៅពេលសំឡេង យ៉ាវឡាវ បញ្ចប់ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំង ក៏ប្រញាប់ដកដបត្បូងចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងប្រើគ្រប់កម្លាំងដើម្បីច្រកទឹកពណ៌ស្វាយនោះចូលក្នុងដប។

ទោះបីជាសំបកខាងក្រៅរបស់ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីសក្តៅខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែទឹកនៅខាងក្នុងគឺមានភាពកក់ក្តៅខុសពីធម្មតា។

ទោះបីជាសំបកខាងក្រៅមានទំហំធំក៏ដោយ ប៉ុន្តែបរិមាណទឹកពណ៌ស្វាយកក់ក្តៅនេះ គឺគ្រប់គ្រាន់ឱ្យ សៀវយ៉ាន ច្រកបានត្រឹមតែ ៦ ដបត្បូងប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីច្រកតំណក់ចុងក្រោយនៃខ្លឹមសារអាមេទីសចូលក្នុងដប សៀវយ៉ាន ក្រឡេកមើលទឹកដែលកំពុងហៀរលើតុថ្ម។ មាត់របស់គេញ័រដោយភាពស្តាយក្រោយ។ គេសម្លឹងមើលវាជិតមួយសន្ទុះ មុននឹងស្ទុះទៅលើតុថ្ម និងលិទ្ធយកខ្លឹមសារអាមេទីសទាំងអស់ដែលនៅក្នុងក្រឡុកតូចៗលើតុថ្ម ក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏តក់ស្លុតរបស់ យ៉ាវឡាវ។

«ដាម... ឯងពិតជាមានចរិតរឹងរូសមែន!»

ឃើញកាយវិការរបស់ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ និយាយមិនចេញ និងបានត្រឹមតែប្រើពាក្យសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន មកជេរវិញ។