ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស

សត្វចម្លែកភាគច្រើនដែលយាមនៅមាត់ច្រកចូលត្រូវបានកម្ចាត់ដោយ យុនជឺ (Yun Zhi)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ ចំនួនពីរនៅខាងក្រោយនៅមានជីវិត ហើយកំពុងតាមដានការប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងក្លានៅលើមេឃទាំងមិនអស់ចិត្ត។ ឥទ្ធិពលនៃការប្រយុទ្ធដែលធ្លាក់ពីលើមេឃ បានធ្វើឱ្យពួកវាដេកក្រាបលើដីទាំងញ័ររន្ធត់។

សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលគេសង្កេតមើលសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ ទាំងពីរនេះ ដែលកំពុងដេកលើដីចម្ងាយរាប់សិបម៉ែត្រពីមាត់រូងភ្នំ។ គេប្រញាប់ដកដបថ្នាំម៉ត់ចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក និងចាក់វាស្រោចពេញខ្លួន។ ថ្នាំម៉ត់នេះត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ដោយរូបគេផ្ទាល់ ដែលវាអាចលាក់បាំងក្លិនខ្លួនដើម្បីជៀសវាងការរកឃើញពីសត្វចម្លែកដែលមានច្រមុះពូកែហិតក្លិន។

បន្ទាប់ពីដើរវាងតាមព្រៃដ៏ក្រាស់ សៀវយ៉ាន បានឡើងសំដៅទៅមាត់រូងភ្នំ ដោយប្រើដុំថ្មធ្វើជាគ្រឿងបាំង។ គេបានលបចូលមកដល់ចំណុចមួយនៅចំពីលើរូងភ្នំ និងសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់សត្វចម្លែកដែលកំពុងញ័រទាំងពីរ។ គេបានបង្អង់មួយភ្លែត មុននឹងដកក្រណាត់ទន់ៗចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុកមកចងជុំវិញជើងរបស់គេ។

នៅពេលការរៀបចំរួចរាល់ សៀវយ៉ាន បានដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ មុននឹងលោតចុះភ្លាមៗពីចំណុចខាងលើរូងភ្នំ។ គេបានធ្វើចលនាបង្វិលខ្លួនលើអាកាស និងចុះចតលើដីយ៉ាងស្រាលស្រទន់។

ខណៈពេលដែលជើងប៉ះដី សៀវយ៉ាន បានឱនខ្លួន និងស្ទុះចូលទៅក្នុងរូងភ្នំភ្លាមៗ។

នៅពេលរូបរាងរបស់ សៀវយ៉ាន បាត់ចូលទៅក្នុងរូងភ្នំ សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ មួយបានងាកមកមើល។ នៅពេលវាមិនឃើញអ្វីសោះ វាហាក់ដូចជាមិនសូវច្បាស់ក្នុងចិត្ត និងងាកទៅមើលការប្រយុទ្ធវិញ។ ម្តងទៀត រាងកាយរបស់វាបានញ័រនៅក្រោមសម្ពាធនៃការប្រយុទ្ធដ៏ខ្ពស់លើមេឃ។

នៅពេលចូលដល់ក្នុងរូងភ្នំ សៀវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលឃើញថាវាមានពន្លឺខ្លាំងជាងអ្វីដែលគេបានរំពឹងទុក។ មានគ្រីស្តាល់ពណ៌ស្វាយមួយចំនួនដុះជាប់តាមជញ្ជាំងរូងភ្នំ។ ដុំគ្រីស្តាល់ទាំងនេះកើតឡើងដោយធម្មជាតិនៅក្នុងរូងភ្នំ ហើយវានឹងក្លាយជាគ្រឿងលម្អដ៏មានតម្លៃបំផុតនៅក្នុងពិភពមនុស្ស។

ផ្ទៃខាងក្នុងដ៏ជ្រៅ និងធំទូលាយនៃរូងភ្នំដែលលម្អដោយដុំគ្រីស្តាល់ពណ៌ស្វាយទាំងនេះ មើលទៅពិតជាស្រស់ស្អាតណាស់។ ឃើញទីជម្រកដែលកើតឡើងដោយធម្មជាតិនេះ សៀវយ៉ាន លាន់មាត់សរសើរ; អាសត្វតោដែលមានប្រាជ្ញាម្នាក់នេះ ពិតជាចេះរីករាយនឹងជីវិតមែន។

សៀវយ៉ាន ដើរយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ននៅក្នុងរូងភ្នំ។ ដូចដែល យុនជឺ បានរៀបរាប់ គ្មានសត្វចម្លែកផ្សេងទៀតនៅក្នុងរូងភ្នំឡើយ។ ខណៈពេលដែលគេដើរកាត់រូងភ្នំ គ្មានសំឡេងអ្វីផ្សេងក្រៅពីសំឡេងជំហានជើងដ៏ស្រាលរបស់គេនោះទេ។

បន្ទាប់ពីដើរកាត់ផ្លូវរូងភ្នំដ៏វែងមួយសន្ទុះ ផ្លូវបំបែកជាពីរបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខគេ។

សៀវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម និងសម្លឹងមើលផ្លូវទាំងពីរ។ គេនៅស្ងៀមមួយភ្លែត។ ជាចុងក្រោយ គេក៏បោះជំហានដើរចូលទៅក្នុងផ្លូវខាងឆ្វេងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ផ្លូវរូងនេះមានលក្ខណៈបត់បែន ដែលធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ត្រូវបត់ចុះបត់ឡើងជាច្រើនដង។ នៅពេល សៀវយ៉ាន ដើរកាន់តែជ្រៅទៅៗ គេស្រាប់តែដឹងថា សីតុណ្ហភាពនៅជុំវិញកាន់តែកើនឡើងខ្លាំងទៅៗ។

ភាពប្រុងប្រយ័ត្នបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន បង្អង់ជំហានជើង។ គេបានជូតញើសចេញពីថ្ងាស និងសម្លឹងមើលពន្លឺពណ៌ស្វាយដែលចាំងចេញពីផ្លូវចេញនៅខាងមុខ។ គេបានដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែង។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ក្នុងខ្លួនគេចាប់ផ្តើមចរាចរយឺតៗ រួមជាមួយនឹងកម្លាំងធាតុធាតុខ្យល់ដែល យុនជឺ បានដាក់ក្នុងខ្លួនគេ។ នៅពេលការរៀបចំរួចរាល់ សៀវយ៉ាន បន្តដើរទៅមុខ។

ឃើញថាផ្លូវចេញនៅជិតបំផុត សៀវយ៉ាន បានព្យាយាមដើរឱ្យស្រាលបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ បន្ទាប់មក គេបានលបលូកក្បាលពាក់កណ្តាលចេញទៅ និងក្រឡេកមើលយ៉ាងរហ័សនូវផ្ទៃខាងក្នុងដ៏ធំទូលាយនៃរូងភ្នំ។

អ្វីដែលនឹកស្មានមិនដល់ គឺ សៀវយ៉ាន មិនឃើញស្លាកស្នាមសត្វចម្លែកសូម្បីតែមួយ នៅពេលគេក្រឡេកមើលពេញបន្ទប់។ គេព្រិចភ្នែក។ ម្តងទៀត គេបានសង្កេតមើលបន្ទប់នោះយ៉ាងយូរ មុននឹងដើរចូលទៅដោយភាពជឿជាក់។

សៀវយ៉ាន ក្រឡេកមើលជុំវិញរូងភ្នំ ខណៈដែលដើរចូលទៅជិតចំណុចកណ្តាល។ ជាចុងក្រោយ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានឈប់នៅចំកណ្តាលរូងភ្នំ។ មានវត្ថុមួយដែលមានកម្ពស់មួយម៉ែត្រ រាងដូចតុការ៉េ ដែលកើតឡើងពីការកកើតនៃថ្មអាមេទីសនៅចំកណ្តាលរូងភ្នំ។ នៅលើនោះមានដុំមូលពណ៌ស្វាយមួយដែលមានទំហំប៉ុនក្បាលរបស់ សៀវយ៉ាន។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយនោះយ៉ាងមុតមាំ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែដឹងថា កម្ដៅនៅក្នុងរូងភ្នំគឺមានប្រភពចេញពីរបស់នេះឯង។

ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានពេញក្នុងភ្នែករបស់គេ។ គេមិននឹកស្មានថា របស់នេះមានផ្ទុកថាមពលដ៏មហិមាបែបនេះសោះ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានក្រឡេកមើលជុំវិញម្តងទៀតទាំងសង្ស័យ និងរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «កុំប្រាប់ខ្ញុំថា នេះគឺជាគ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ (Purple Spirit Crystal) ឱ្យសោះ? ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាគ្រីស្តាល់ដែលនាងឱ្យខ្ញុំ មិនឡើងក្តៅ?» ខណៈកំពុងនិយាយ សៀវយ៉ាន បានដកគ្រីស្តាល់រាងការេចេញពីទ្រូង ដាក់ឱ្យប៉ះនឹងខ្យល់។ បើទោះបីជាចាំមួយសន្ទុះក៏ដោយ ក៏គ្រីស្តាល់នោះនៅតែត្រជាក់ស្រឹបដដែល។

សៀវយ៉ាន ទុកគ្រីស្តាល់នោះវិញ និងដើរសំដៅទៅតុថ្មអាមេទីសយឺតៗដូចជាខ្យង។ នៅពេលគេចូលកាន់តែជិត គេមានអារម្មណ៍ថាមានរលកកម្ដៅតិចៗប៉ះមកលើខ្លួន ដែលធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលម្តងទៀតចំពោះថាមពលកម្ដៅដែលរបស់នោះមាន។

ឱនខ្លួនចុះ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយដ៏អាថ៌កំបាំងនេះ។ គំនិតមួយបានភ្លឺឡើង ហើយគេក៏ស្រែកហៅក្នុងចិត្តភ្លាមៗថា៖ «លោកគ្រូ។ ចេញមកមើលបន្តិចមើល តើនេះជាអ្វី?»

ឮសំឡេងហៅរបស់ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ក៏ហោះចេញពីចិញ្ចៀនយ៉ាងស្រាលស្រទន់។ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយនោះ និងលើកចិញ្ចើមភ្លាមៗ។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកគាត់ ខណៈដែលគាត់លាន់មាត់តិចៗថា៖ «នេះ... កុំប្រាប់ខ្ញុំថាវាជា ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស (Amethyst Lion Birth Essence) ឱ្យសោះ? អាល្អិតសំណាងមែន។ ឯងពិតជាអាចរកវាឃើញមែន!»

«ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស? តើវាជាអ្វីទៅ?» ឈ្មោះដែលមិនធ្លាប់ឮ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមសួរទាំងចង់ដឹង។

«ជឺៗ (សំឡេងលាន់មាត់)។ នេះគឺជាវត្ថុដ៏អស្ចារ្យ...» ហោះនៅលើអាកាស យ៉ាវឡាវ ហោះជុំវិញដុំមូលពណ៌ស្វាយនោះ ខណៈដែលគាត់លាន់មាត់សរសើរថា៖ «តោស្លាបស្វាយអាមេទីស គឺជាសត្វចម្លែកដែលមានទេពកោសល្យពីកំណើត។ បើមិនដូច្នោះទេ វានឹងពិបាកសម្រាប់វាណាស់ក្នុងការក្លាយជាសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៦។ នៅពេលមេតោអាមេទីសសម្រាលកូន គឺមានឱកាសតិចតួចបំផុតដែលវាក៏នឹងសម្រាលនូវ ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស នេះមកជាមួយកូនសត្វចម្លែកដែរ។»

«ដោយសារតែ ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស នេះស្ថិតនៅក្នុងស្បូនរបស់ស្ដេចតោអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ វាក៏ផ្ទុកនូវថាមពលដ៏បរិសុទ្ធយ៉ាងមហិមា។ ដរាបណាកូនស្ដេចតោលេប ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស នេះបន្ទាប់ពីវាធំឡើងដល់លំដាប់ទី ៤ វានឹងអាចក្លាយជាសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៥ ភ្លាមៗ។ លើសពីនេះទៅទៀត ភ្លើងពណ៌ស្វាយក្នុងខ្លួនវានឹងខ្លាំងជាងពួកតោអាមេទីសដែលមិនបានលេបខ្លឹមសារកំណើតនេះទៅទៀត។»

បន្ទាប់ពី យ៉ាវឡាវ បញ្ចប់ការរៀបរាប់ គាត់បានហាមាត់ និងនិយាយថា៖ «កាលពីមុន ខ្ញុំមិនអាចរកវាឃើញឡើយ ទោះបីជាខ្ញុំបានចូលទៅក្នុងរូងភ្នំរបស់តោអាមេទីសចំនួន ៨ ក៏ដោយ។ នឹកស្មានមិនដល់ថា ឯងពិតជាអាចរកវាឃើញសោះ។»

«អូហូ! វាល្អដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង?» ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ភ្លឺឡើងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីឮការពន្យល់របស់ យ៉ាវឡាវ។ គេបានស្ទុះទៅរកតុថ្មអាមេទីស និងចាប់យកខ្លឹមសារកំណើតនោះដោយដៃទាំងពីរ។

«អូយ!» សំឡេងស្រែកដោយការឈឺចាប់បានចេញពីមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ភ្លាមៗនៅពេលដែលដៃគេប៉ះនឹង ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស។ គេដកដង្ហើមញាប់ៗ និងប្រញាប់ដកដៃទាំងពីរមកវិញ។ នៅពេលគេឃើញបាតដៃដែលរលាក គេប្រញាប់ដកថ្នាំព្យាបាលចេញមកលាប។ ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលពេញដោយភាពតក់ស្លុត គេនិយាយថា៖ «កម្ដៅខ្ពស់ណាស់។ តើខ្ញុំត្រូវយកវាចេញដោយរបៀបណា?»

«ហា៎ហា៎ សីតុណ្ហភាពវាគឺខ្ពស់បែបហ្នឹងហើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស នេះបានជាប់ស្អិតទៅនឹងតុថ្មអាមេទីសបាត់ទៅហើយ។ បើឯងចង់យកវាទៅ ឯងត្រូវតែជីកវាចេញពីរូងភ្នំតែម្តង។» យ៉ាវឡាវ និយាយឌឺដង។

«ជីកវាចេញ?» ឮបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់ភ្លាម។ គេក្រឡេកមើលទៅក្រោមតុថ្មអាមេទីស ដែលដុះចូលទៅក្នុងដីមិនដឹងជាជ្រៅប៉ុណ្ណា។ បើមានតែគេម្នាក់ឯង គេប្រហែលជាមិនអាចជីកវាចេញបានឡើយ សូម្បីតែជីកប៉ុន្មានឆ្នាំក៏ដោយ។

ដោយដឹងថា សៀវយ៉ាន កំពុងសម្លឹងមើលមកកាន់ខ្លួន យ៉ាវឡាវ គ្រវីក្បាល និងញញឹម៖ «កុំមើលមកខ្ញុំអី។ ខ្ញុំប្រហែលជាអាចយករបស់នេះទៅបានមែន ប៉ុន្តែវានឹងបង្កឱ្យមានចលនាដ៏ធំ ដែលនឹងទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់តោស្លាបស្វាយអាមេទីសនៅខាងក្រៅ។ លើសពីនេះទៅទៀត ទោះបីជាយើងយករបស់នេះទៅបាន ក៏ឯងមិនអាចបើក ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស នេះបានដែរ។»

«តើលោកគ្រូចង់មានន័យថាម៉េច?» សៀវយ៉ាន ប្រញាប់សួរ ព្រោះមិនចង់បាត់បង់កំណប់ទ្រព្យដែលនៅចំពោះមុខឡើយ។

«ក្រៅពីការលេបវាទាំងមូល វិធីតែមួយគត់ផ្សេងទៀតគឺត្រូវវាយបំបែក ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស នេះដោយកម្លាំង និងប្រមូលយកខ្លឹមសារអាមេទីសនៅខាងក្នុង។ ប៉ុន្តែដោយហេតុផលខ្លះ វាពិបាកនឹងវាយវាឱ្យបែកដោយកម្លាំងខាងក្រៅណាស់។ អឺ... វាមានន័យថា សំបកខាងក្រៅរបស់វាមានសមត្ថភាពបឺតស្រូបម្យ៉ាង។ ការវាយប្រហារណាមួយនឹងត្រូវបានវាបឺតស្រូបអស់។» យ៉ាវឡាវ គ្រវីដៃពន្យល់។

«លេបទាំងមូល?» ជ្រុងមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ញ័រតិចៗ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌ស្វាយទំហំប៉ុនក្បាលគេ។ កុំនិយាយដល់កម្ដៅដ៏ខ្ពស់របស់វា សូម្បីតែទំហំរបស់វា ក៏មានន័យថា សៀវយ៉ាន មិនអាចលេបវាចូលឡើយ ទោះបីជាគេខំហាដាច់បំពង់កក៏ដោយ។

«តើយើងអាចធ្វើអ្វីបាន? ដោយសារលោកគ្រូធ្លាប់ស្វែងរកវាពីមុនមក លោកគ្រូច្បាស់ជាដឹងពីវិធីមែនទេ?» បន្ទាប់ពីមួម៉ៅមួយសន្ទុះ គំនិតមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងចិត្ត សៀវយ៉ាន ហើយគេក៏ងាកក្បាលទៅសួរ យ៉ាវឡាវ។

«ពិតមែនហើយ។ ការពឹងផ្អែកតែលើកម្លាំងបាយគឺមិនអាចបើករបស់នេះបានឡើយ។ មានតែរបស់ម្យ៉ាងគត់ដែលអាចធ្វើវាបាន។» យ៉ាវឡាវ និយាយដោយអាថ៌កំបាំង។

«តើវាជាអ្វីទៅ?» សៀវយ៉ាន ប្រញាប់សួរ ភ្នែករបស់គេពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។

«ហា៎ហា៎» យ៉ាវឡាវ ញញឹម និងងាកភ្នែកទៅរកគ្រីស្តាល់រាងការ៉ូដែល សៀវយ៉ាន ពាក់នៅជុំវិញ ក។

«គ្រីស្តាល់នេះឬ? ទេ... លោកគ្រូចង់សំដៅលើ គ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ (Purple Spirit Crystal)?» សៀវយ៉ាន ធ្មឹងមួយភ្លែត មុននឹងដឹងខ្លួន។

«ត្រឹមត្រូវហើយ។ មានតែ គ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ ទេដែលអាចវាយបំបែករបស់នេះបាន។» យ៉ាវឡាវ ងក់ក្បាល ទាំងពេញចិត្តនឹងប្រតិកម្មរបស់ សៀវយ៉ាន។

«ចុះចាំអីទៀត? តោះទៅរក គ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ ទៅ!» ឮសម្តីរបស់ យ៉ាវឡាវ, សៀវយ៉ាន ក៏ងាកក្រោយ និងរត់ចេញទៅ។ គ្រីស្តាល់ព្រលឹងស្វាយ ច្បាស់ជាមិនមាននៅទីនេះទេ; វាគួរតែស្ថិតនៅក្នុងផ្លូវរូងភ្នំមួយទៀត។

«អូ៎ មែនហើយ ខ្ញុំភ្លេចរំលឹកឯងថា ដោយសារតែមាន ខ្លឹមសារកំណើតតោអាមេទីស នៅទីនេះ នោះ... វាគួរតែមានកូនតោស្លាបស្វាយអាមេទីសម្នាក់ដែរ។» ហោះពីក្រោយ សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡាវ និយាយទាំងញញឹម។

ជំហានជើងដែលកំពុងរត់របស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែឈប់ងក់ និងជ្រុងភ្នែករបស់គេញ័រ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេនិយាយយ៉ាងសាហាវថា៖ «ចង្រៃយក៍! បើវាហ៊ានមកឃាត់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់វា។ ខ្ញុំមិនជឿថាវាសាហាវដូចអាម្នាក់នៅខាងក្រៅនោះទេ។» និយាយរួច សៀវយ៉ាន ក៏ស្ទុះចេញពីរូងភ្នំយ៉ាងលឿនបំផុត។

«ពិតជាក្លាហានមែន។» យ៉ាវឡាវ ញញឹម ខណៈសម្លឹងមើលខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានបន្ថែមថា៖ «ប៉ុន្តែឯងវាយតម្លៃសមត្ថភាពខ្លួនឯងខ្ពស់ពេកហើយ។ ហា៎ហា៎។»

នៅពេល សៀវយ៉ាន ចេញពីផ្លូវរូងនោះដោយជោគជ័យ គេបានងាកក្រោយ និងស្ទុះសំដៅទៅផ្លូវរូងមួយទៀត។ ដោយដឹងថាមានកូនតោស្លាបស្វាយអាមេទីស សៀវយ៉ាន មានភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់បំផុត។ នៅពេលគេដើរ គេមិនហ៊ានសូម្បីតែជាន់លើថ្មដុំៗលើដីដោយគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ឡើយ។

បន្ទាប់ពីដើរតាមផ្លូវរូងបានមួយសន្ទុះ ទិដ្ឋភាពនៅខាងមុខក៏រីកធំឡើង។

សៀវយ៉ាន ផ្អិបខ្លួនយ៉ាងណែននឹងមាត់រូងភ្នំ ខណៈដែលគេសង្កេតមើលយឺតៗនូវផ្ទៃខាងក្នុងរូងភ្នំដែលគ្របដណ្តប់ដោយថ្មអាមេទីស។

នៅពេលក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងដល់ចំណុចកណ្តាលនៃរូងភ្នំ វាក៏ឈប់យឺតៗ។ នៅទីនេះ កូនតោស្លាបស្វាយអាមេទីសតូចមួយកំពុងដេកក្រាបលើដី និងកំពុងលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ឃើញកូនតោស្លាបស្វាយអាមេទីសដែលកំពុងដេកលក់ សៀវយ៉ាន បានលេបទឹកមាត់ និងជូតញើសត្រជាក់នៅលើថ្ងាស។

«ហា៎ហា៎។ អាសត្វតូចនេះមានត្រឹមតែលំដាប់ទី ៣ ប៉ុណ្ណោះ។ ទៅចុះ។» នៅពីក្រោយគេ សំឡេងកំប្លែងរបស់ យ៉ាវឡាវ បានបន្លឺឡើងតិចៗ។