ការទម្លុះដល់កម្រិតអ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៧

ដោយព្យាយាមគ្រប់គ្រងរាងកាយដែលទ្រុឌទ្រោម សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ញ័រខ្លួនដោយក្តីបារម្ភ ខណៈដែលគេហោះបានចម្ងាយរាប់សិបម៉ែត្រកាត់ជ្រោះដ៏ជ្រៅ។ នៅពេលដែលគេទៅដល់ត្រើយម្ខាងទៀត គេគ្មានពេលសូម្បីតែចុះចតឱ្យស្រួលបួលផង ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេបានប្រកាសអាសន្នថាអស់កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ហើយគេក៏ប្រញាប់ប្រមូលស្លាបពពកស្វាយ (Ziyun Wings) នៅលើខ្នងចូលវិញយ៉ាងលឿន។

ភ្លាមៗនោះ នៅកណ្តាលអាកាស រូបរាងមនុស្សម្នាក់បានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងឈឺចាប់ មុននឹងធ្លាក់ចុះមកក្រោមត្រង់ជួរ មកលើវាលស្មៅដ៏ទន់មួយ។

រាងកាយដែលបានឈានដល់ចំណុចកំណត់ទៅហើយនោះ ក៏បានរងរបួសបន្ថែមទៀតដោយសារការធ្លាក់ ដែលធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ងងឹតមុខ ហើយទីបំផុតក៏បាត់បង់ស្មារតីទៅ។

លុះត្រាតែ សៀវយ៉ាន បាត់បង់ស្មារតី ទើបយ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ហោះចេញពីចិញ្ចៀន។ ដោយសម្លឹងមើលទៅ សៀវយ៉ាន ដែលមានសភាពខ្ទេចខ្ទី គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹមឡើយ។ គេបានប្រើដៃទាំងពីរគ្រាហ៍ សៀវយ៉ាន រួចធ្វើដំណើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់តំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក។

«ហ៊ានដល់ថ្នាក់បង្ខំប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី ពិតជាក្មេងដែលមិនចេះគិតមែន......»

ក្នុងភាពងងឹតនៃដំណេក សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ស្រពេចស្រពិលថា រាងកាយទាំងមូលរបស់គេហាក់ដូចជាកំពុងត្រាំក្នុងទឹកដ៏ត្រជាក់។ ថាមពលដ៏ទន់ភ្លន់ និងត្រជាក់ស្រេប បានជ្រាបចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេតាមរយៈរន្ធញើសរាប់មិនអស់ ហើយបានហូរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងខ្លួន។ ថាមពលនោះកំពុងតែជួសជុលផ្លូវកម្លាំងធាតុ (Qi Paths) របស់គេឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ ព្រោះថាការប្រើប្រាស់កម្លាំងធាតុហួសប្រមាណ បានធ្វើឱ្យផ្លូវថាមពលធាតុរងការខូចខាតខ្លះៗ។

បន្ទាប់ពីផ្លូវថាមពលធាតុ និងសាច់ដុំត្រូវបានជួសជុលឱ្យមកសភាពដើមវិញ ថាមពលដ៏ទន់ភ្លន់ដែលហូរក្នុងខ្លួនក៏បានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវថាមពលធាតុ វៀចវេរចុះឡើង រហូតដល់ចុងក្រោយហូរចូលទៅក្នុងកងកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Vortex) ដែលស្ថិតនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃពោះ។

ជាមួយនឹងការទទួលយកថាមពលថ្មីភ្លាមៗ កងកម្លាំងធាតុដែលដើមឡើយវិលយឺតៗ ក៏ស្រាប់តែវិលយ៉ាងលឿន ហាក់ដូចជាត្រូវបានគេបញ្ចូលកម្លាំងបន្ថែម។

បន្ទាប់ពីការបង្កើនល្បឿននៃកងកម្លាំងធាតុ ថាមពលដែលហូរក្នុងផ្លូវថាមពលធាតុក៏បានសម្រុកទៅរកកងកម្លាំងធាតុយ៉ាងលឿន។

សូម្បីតែបន្ទាប់ពីកងកម្លាំងធាតុបានបឺតស្រូបថាមពលទាំងអស់ក្នុងផ្លូវថាមពលធាតុអស់ហើយក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនបញ្ឈប់ការបឺតស្រូបដ៏លោភលន់របស់វាដែរ។ បន្ទាប់ពីវិលយ៉ាងលឿនពីរបីជុំ កម្លាំងស្រូបដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានជះចេញពីក្នុងកងកម្លាំងធាតុ។ ភ្លាមៗនោះ ថាមពលដ៏ទន់ភ្លន់កាន់តែច្រើននៅក្នុងទឹកឱសថចម្លែកដែលនៅជុំវិញខ្លួនរបស់ សៀវយ៉ាន ត្រូវបានបឺតចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ មុននឹងត្រូវបានចម្រាញ់នៅក្នុងផ្លូវថាមពលកម្លាំងធាតុ ហើយហូរចូលទៅក្នុងកងកម្លាំងធាតុដែលកំពុងរីកធំឡើងបន្តិចម្តងៗ។

ដំណើរការបឺតស្រូបដែលគ្មានទីបញ្ចប់នេះ បានបន្តក្នុងពេលដែល សៀវយ៉ាន កំពុងសន្លប់អស់រយៈពេលជាយូរដែលគេមិនអាចដឹងបាន។ ថាមពលពីខាងក្រៅកាន់តែខ្សោយទៅៗ រហូតដល់ទីបំផុតវាក៏រលាយបាត់អស់ទាំងស្រុង។ ទើបតែពេលនោះទេ ដែលគេអាចទម្លុះភាពងងឹតនៃស្មារតី ហើយបើកភ្នែកឡើងយ៉ាងស្រពេចស្រពិល។

អ្វីដែលឆ្លុះបញ្ចាំងក្នុងភ្នែករបស់គេជាលើកដំបូង គឺរូងភ្នំដ៏ធំទូលាយមួយ។ នៅលើជញ្ជាំងទាំងបួននៃរូងភ្នំ មានថ្មពន្លឺព្រះចន្ទ (Moonlight Stones) មួយចំនួនត្រូវបានព្យួរសម្រាប់ផ្តល់ពន្លឺ។ ដោយរំកិលរាងកាយដែលស្ពឹកបន្តិច គេបានឮសំឡេងទឹក «ហួរ ហួរ»។ ដោយងាកក្បាលចុះក្រោមដើម្បីមើល គេក៏ឃើញថារាងកាយរបស់គេកំពុងស្ថិតនៅក្នុងរណ្តៅថ្មតូចមួយ។ រណ្តៅនេះត្រូវបានបំពេញដោយទឹកថ្លា ប៉ុន្តែដោយសារមានពណ៌បៃតងខ្ចីដែលនៅសេសសល់ក្នុងទឹក វាហាក់ដូចជាទឹកនេះមិនមែនជាទឹកធម្មជាតិឡើយ។

ដោយគ្រវីបាតដៃក្នុងទឹកមួយសន្ទុះ សៀវយ៉ាន បានដឹងថាមានថាមពលដ៏ខ្លាំង និងបរិសុទ្ធនៅក្នុងទឹកពណ៌បៃតងខ្ចីនោះ។

គេបានក្បង់ទឹកខ្លះមកដាក់ក្រោមច្រមុះដើម្បីហិតក្លិន។ ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច គេនិយាយតិចៗថា៖ «វាជាទឹកថ្នាំមែនទេ?»

«វាពិតជាទឹកថ្នាំមែន វាបានធ្វើឱ្យយើងចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ ៣ ទៅ ៤ ថ្ងៃ ដើម្បីបង្កើតទឹកវិញ្ញាណស្តារកម្លាំង (Soul Restoring Liquid) មួយអាងតូចនេះឱ្យឯង។» សំឡេងចំណាស់មួយបានបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅរូងភ្នំ ខណៈដែលរូបរាងព្រាលៗរបស់ យ៉ាវឡាវ បានហោះចូលមកដូចជាខ្មោច។

ដើរមកក្បែររណ្តៅថ្មតូចនោះ យ៉ាវឡាវ បានពិនិត្យមើល សៀវយ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន។ ជាមួយនឹងខ្សែភ្នែកដ៏ពេញចិត្ត គេនិយាយថា៖ «ដើមឡើយយើងស្មានថាឯងត្រូវសម្រាកកន្លះខែទើបជាសះស្បើយ។ ប៉ុន្តែ ត្រឹមតែ ៥ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ឯងមិនត្រឹមតែជាសះស្បើយទាំងស្រុងទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចរកឃើញពន្លឺក្នុងគ្រាអាសន្ន ដោយបានប៉ះដល់មាត់ច្រកនៃលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៧ ទៀតផង។ មើលទៅតាមស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ប្រហែលជាការហ្វឹកហាត់ពីរបីថ្ងៃទៀត ឯងនឹងឈានចូលដល់កម្រិតផ្កាយ ៧ ជាមិនខាន។»

«ខ្ញុំសន្លប់អស់ ៥ ថ្ងៃហើយ?» សម្តីរបស់ យ៉ាវឡាវ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន បើកភ្នែកធំៗដោយក្តីតក់ស្លុត និងឧទានឡើង។

«បាទ។» យ៉ាវឡាវ ងក់ក្បាល ខណៈដែលគេក្រឡេកមើល សៀវយ៉ាន មុននឹងជ្រួញចិញ្ចើម និងស្តីបន្ទោសសិស្សរបស់គេថា៖ «អាល្អិតឯងនេះ ឯងអាចប្រើស្លាបពពកស្វាយដើម្បីរត់គេចបានភ្លាមៗទៅហើយ តែឯងនៅតែចង់បង្អួតដោយបង្ខំប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដីទៀត ប្រសិនបើគ្មានយើងជួយបើកដំណើរការស្លាបពពកស្វាយទេ យើងខ្លាចថាឯងសូម្បីតែកម្លាំងរត់គេចក៏គ្មានផង!»

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏អៀនខ្មាស សៀវយ៉ាន សើចយ៉ាងជូរចត់ រួចនិយាយថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថាខ្ញុំពិតជាចង់សាកល្បងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី ដើម្បីមើលថាតើវាអាចយកឈ្នះលំដាប់គ្រូបានឬអត់ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំសុខចិត្តប្រថុយនៅបន្ត។»

«ឯងហៅរបស់ដែលឯងប្រើនោះថាជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដីមែនទេ? កុំធ្វើឱ្យខូចឈ្មោះវិជ្ជាហ្នឹងអី។» ជ្រុងមាត់របស់ យ៉ាវឡាវ ងើបឡើង ខណៈដែលគេនិយាយទាំងសម្លក់ សៀវយ៉ាន។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមអៀនប្រៀន សៀវយ៉ាន មិនហ៊ានតវ៉ាទៀតឡើយ។ ដោយងាកក្រសែភ្នែកក្រឡេកមើលជុំវិញរូងភ្នំ គេសួរថា៖ «បច្ចុប្បន្ន យើងគួរតែស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកហើយមែនទេ?»

«ត្រូវហើយ នេះគឺជាកន្លែងដែលយើងបានជ្រើសរើសយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ សត្វចម្លែកកម្រិតខ្ពស់នៅក្បែរៗនេះ ត្រូវបានយើងបោសសម្អាតអស់ហើយ។ ឯងអាចដើរចេញពីទីនេះបានចម្ងាយ ១០០ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែឯងនៅតែត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះសត្វចម្លែកដែលចូលមកដោយចៃដន្យ។ នៅទីនេះ សត្វចម្លែកណាមួយក៏អាចសម្លាប់ឯងបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយការវាយតែមួយដងដែរ។» យ៉ាវឡាវ រំលឹកទាំងងក់ក្បាល។

ដោយងក់ក្បាលយល់ព្រមទាំងបង្ខំចិត្ត សៀវយ៉ាន ក៏ក្រោកឈរឡើងយឺតៗពីរណ្តៅថ្ម រួចយកខោអាវនៅម្ខាងមកស្លៀកយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។

«តើយើងនឹងនៅទីនេះយូរប៉ុណ្ណាដែរ?» សៀវយ៉ាន លោតចុះពីមាត់រណ្តៅ កម្លាំងធាតុដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ក្នុងខ្លួនបានធ្វើឱ្យគេមានថាមពលយ៉ាងខ្លាំង។ គេដាល់ទៅលើអាកាសយ៉ាងខ្លាំងក្លា រួចងាកក្បាលមកសួរ។

«រហូតដល់ឯងក្លាយជាលំដាប់គ្រូ។» យ៉ាវឡាវ ឆ្លើយតប ខណៈដែលគេហុចចិញ្ចៀនរក្សាទុកឱ្យ សៀវយ៉ាន វិញ។

«ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ឯងអាចហ្វឹកហាត់នៅទីនេះដោយស្ងប់ចិត្ត រឿងសងសឹកគឺអាចរង់ចាំរហូតដល់ឯងក្លាយជាលំដាប់គ្រូសិន។ ក្រៅពីនោះ ឯងមិនត្រូវបោះបង់ការចម្រាញ់ថ្នាំឡើយ មានគ្រឿងផ្សំឱសថជាច្រើននៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកនេះ។ ចូររកអ្វីដែលឯងត្រូវការដើម្បីហ្វឹកហាត់ បើមិនអញ្ចឹងទេ ឯងនឹងត្រូវពឹងផ្អែកលើយើងឱ្យជួយចម្រាញ់ថ្នាំឱ្យរហូតហើយ។» យ៉ាវឡាវ បញ្ជា ខណៈដែលគេមើល សៀវយ៉ាន យកដាវធ្ងន់ដ៏អាថ៌កំបាំងមកដាក់លើខ្នង។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម សៀវយ៉ាន ងក់ក្បាល ហើយស្ពាយដាវធ្ងន់នោះ ដើរចេញពីរូងភ្នំយឺតៗ។

បន្ទាប់ពីបានដល់កន្លែងសុវត្ថិភាព និងនៅឆ្ងាយពីការដេញសម្លាប់ដ៏គួរឱ្យធុញទ្រាន់ សៀវយ៉ាន មិនជួបប្រទះការរំខានណាមួយឡើយ។ ខណៈដែលគេហ្វឹកហាត់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ កម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនរបស់គេក៏ប្រែជាបរិសុទ្ធ និងខ្លាំងក្លា ដូចជាការបិទស្រាដ៏ល្អអញ្ចឹង។ នៅថ្ងៃទីបីបន្ទាប់ពីគេដឹងខ្លួន ខណៈដែលកំពុងហ្វឹកហាត់តាំងសមាធិ សៀវយ៉ាន ក៏បានទម្លុះ និងឈានដល់កម្រិតអ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៧។ មិនមានការរារាំងសូម្បីតែបន្តិចក្នុងការទម្លុះកម្រិតលើកនេះ ផ្ទុយទៅវិញវាប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងរលូនដូចជាទឹកហូរក្នុងទន្លេអញ្ចឹង។ សៀវយ៉ាន ពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ចំពោះការកើនឡើងនៃកម្លាំងរបស់គេ។

បន្ទាប់ពីទម្លុះដល់កម្រិតផ្កាយ ៧ ការហ្វឹកហាត់របស់ សៀវយ៉ាន ក៏យឺតយ៉ាវបន្តិច ព្រោះថាវាពិតជាពិបាកណាស់ក្នុងការទម្លុះផ្កាយ ៣ ចុងក្រោយនៃរាល់លំដាប់ថាមពល។ ដូច្នេះ សម្រាប់ផ្កាយ ២ ចុងក្រោយ សៀវយ៉ាន អាចត្រឹមតែរង់ចាំឱ្យវាវិវត្តទៅតាមធម្មជាតិប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើគេព្យាយាមបង្ខំពេក វានឹងមានផលប៉ះពាល់មិនល្អឡើយ។

ទោះបីជាពេលវេលាហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុបានថយចុះច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែកាលវិភាគហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធរបស់ សៀវយ៉ាន កាន់តែណែនទៅៗ។ ប្រហែលចម្ងាយជាង ១០០ ម៉ែត្រពីរូងភ្នំ គឺជាទឹកធ្លាក់មួយទៀតដែល យ៉ាវឡាវ រកឃើញយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ នៅទីនេះ សៀវយ៉ាន ដែលក្លាយជាអ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៧ រួចហើយ បានហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលជាង ១០ ថ្ងៃ មុនពេលដែលទីបំផុតគេសម្រេចបាននូវគ្រឹះអប្បបរមាដែល យ៉ាវឡាវ តម្រូវឱ្យមាន ដើម្បីប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី។

ពីក្រោមទឹកធ្លាក់ សៀវយ៉ាន ហែលមកច្រាំង និងជូតទឹកចេញពីខ្លួន។ ដោយសម្រេចបាននូវភារកិច្ច គេដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង ស្មាដែលធ្លាប់តែធ្ងន់ ក៏ប្រែជាស្រាលជាងមុនច្រើន។ គឺពេលនេះហើយ ដែល សៀវយ៉ាន មានទំនុកចិត្តថា នៅពេលដែលគេប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី គេនឹងមិនធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពអាម៉ាស់ និងទន់ខ្សោយដូចមុនទៀតឡើយ។

អង្គុយលើផ្ទាំងថ្មក្បែរទឹកធ្លាក់ សៀវយ៉ាន ហាលថ្ងៃដើម្បីលំហែកាយ។ គេយកឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែលគេបានទិញនៅទីក្រុងអ៊ូថាន (Wu Tan City) ចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក ហើយក៏បានយកគ្រឿងផ្សំឱសថជាច្រើនមុខចេញមក រាយពេញផ្ទៃផ្ទាំងថ្ម។

ដោយសម្លឹងមើលឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំនៅពីមុខ សៀវយ៉ាន ដុសបាតដៃចូលគ្នា។ ដៃឆ្វេងរបស់គេដាក់ផ្អឹបនឹងមាត់ភ្លើង ខណៈដែលគេបញ្ជាឱ្យកម្លាំងធាតុមួយខ្សែពីកងកម្លាំងធាតុ ហូរទៅកាន់បាតដៃ មុននឹងចូលទៅក្នុងមាត់ភ្លើងជាមួយនឹងសំឡេង «ពូ»។ កម្លាំងធាតុបានឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងចម្លែកនៃឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយប្រែទៅជាអណ្តាតភ្លើងពណ៌លឿងទុំ។

ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងដែលមានពណ៌ដិតជាងមុន សៀវយ៉ាន ញញឹមដោយក្តីពេញចិត្ត។ រង់ចាំរហូតដល់អណ្តាតភ្លើងធ្វើឱ្យឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំក្តៅសិន ទើបដៃស្តាំរបស់គេចាប់ផ្តើមជ្រើសរើសគ្រឿងផ្សំឱសថផ្សេងៗ។

សៀវយ៉ាន មិនមានគម្រោងប្រើរូបមន្តរបស់ យ៉ាវឡាវ សម្រាប់ការចម្រាញ់ថ្នាំលើកនេះឡើយ។ គេដឹងថា គ្រប់គ្រូថ្នាំទាំងអស់ត្រូវតែសិក្សា និងបង្កើតរូបមន្តផ្ទាល់ខ្លួន គ្រូថ្នាំដែលគ្មានរូបមន្តផ្ទាល់ខ្លួន នឹងជួបការលំបាកនៅពេលជួបជាមួយមិត្តរួមអាជីពដទៃទៀត។ ដូច្នេះ គ្រូថ្នាំគ្រប់រូបនឹងប្រើប្រាស់បេះដូងរបស់គេ ដើម្បីផលិតរូបមន្តផ្ទាល់ខ្លួនពីគ្រឿងផ្សំឱសថរាប់មិនអស់។ ជាការប្រសើរណាស់ ប្រសិនបើរូបមន្តនោះមានកម្រិតខ្ពស់។

បាតដៃរបស់ សៀវយ៉ាន រំកិលលើស្មៅឱសថរាប់រយប្រភេទនៅពីមុខគេ ហើយដោយចលនាយ៉ាងលឿន គេបានចាប់យកផ្លែឈើពណ៌ក្រហមមួយដែលមានក្លិនយ៉ាងចម្លែក។

ផ្លែតណ្ហាពស់ (Snake Passion Fruit): ជាធម្មតាដុះនៅកន្លែងងងឹតដែលសត្វពស់កម្រិតខ្ពស់ប្រើសម្រាប់រួមភេទ វាមានចរិតដូចសត្វពស់ខ្លាំង។ ផ្លែឈើនេះមានប្រសិទ្ធភាពជាថ្នាំសម្រើប។

បន្ទាប់ពីជ្រើសរើសផ្លែតណ្ហាពស់រួច សៀវយ៉ាន ក៏ចាប់យកគ្រឿងផ្សំឱសថ ៧ ទៅ ៨ មុខទៀតជាបន្តបន្ទាប់។ គ្រឿងផ្សំឱសថទាំងនេះ សុទ្ធសឹងតែជាគ្រឿងផ្សំដែលមានប្រសិទ្ធភាពដូចជាថ្នាំសម្រើបទាំងអស់។

ឃើញ សៀវយ៉ាន ហ្វឹកហាត់ចម្រាញ់ថ្នាំ យ៉ាវឡាវ ក៏លួចហោះចេញពីចិញ្ចៀន។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលគេឃើញគ្រឿងផ្សំដែល សៀវយ៉ាន បានជ្រើសរើស ចិញ្ចើមចំណាស់របស់គេក៏ជ្រួញឡើង ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះគេក៏នៅស្ងៀម ដោយឈរនៅពីក្រោយ សៀវយ៉ាន។

បន្ទាប់ពីជ្រើសរើសគ្រឿងផ្សំឱសថរួច សៀវយ៉ាន បានបោះផ្លែឈើពណ៌ក្រហមចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំមុនគេ។ ដោយគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើង ទឹកនៅក្នុងផ្លែឈើត្រូវបានរំហួតយ៉ាងលឿន ហើយភ្លាមៗនោះ ផ្លែឈើពណ៌ក្រហមក៏ប្រែជាម្សៅម៉ត់ពណ៌ក្រហម។

ដោយផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងទៅលើខាងក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ សៀវយ៉ាន ក៏បានដាក់ទងផ្កាពណ៌ផ្កាឈូកដែលមានស្លឹកប្រាំពីរមួយទៀតចូលទៅ។ ផ្កានេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ផ្កាប្រាថ្នា (Desire Flower) ក្លិនដែលវាជះចេញមក ជាធម្មតាធ្វើឱ្យសត្វចម្លែកដែលនៅក្បែរនោះប្រែទៅជាឆ្គួត និងស្រែកមិនឈប់។

បន្ទាប់ពីចម្រាញ់ផ្កាប្រាថ្នាឱ្យទៅជាម្សៅម៉ត់រួច សៀវយ៉ាន ក៏បានបោះគ្រឿងផ្សំឱសថដែលនៅសល់ចូលទៅភ្លាមៗ។ ជាចុងក្រោយ ម្សៅដែលមានពណ៌ខុសៗគ្នា ៧ ទៅ ៨ មុខ ក៏បានរួមបញ្ចូលគ្នា។ បន្ទាប់មក ដោយលាយបញ្ចូលគ្នានូវដំណក់ទឹកតូចមួយដែលចម្រាញ់ចេញពីផ្កាប្រាថ្នា ជាមួយនឹងគំនរម្សៅទាំងអស់នោះ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក៏ត្រូវបានរលាយចូលគ្នា ក្លាយជាវត្ថុរាវពណ៌ផ្កាឈូក។

បន្ទាប់ពីប្រើអណ្តាតភ្លើងសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ដើម្បីរំងាស់ទឹកចេញពីវត្ថុរាវពណ៌ផ្កាឈូក ម្សៅពណ៌សព្រាលៗមួយដុំ ក៏នៅសេសសល់ក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។

ដោយសម្លឹងមើលម្សៅពណ៌សនោះ សៀវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយគ្រវីដៃ គេបានបើកគម្របឆ្នាំង ហើយប្រើបាតដៃស្រូបយកម្សៅទាំងអស់ចេញពីឆ្នាំង រួចដាក់ចូលទៅក្នុងដបត្បូងនៅក្នុងដៃរបស់គេ។

ខណៈដែល សៀវយ៉ាន កំពុងកោតសរសើរផលិតផលចម្រាញ់ថ្នាំលើកដំបូងរបស់គេ គេក៏បានប្រញាប់ប្រញាល់ប្រើម្រាមដៃត្បក់ម្សៅបន្តិច រួចប្រើអណ្តាតដើម្បីភ្លក់វា។

«ភូ...... ហ៊ិហ៊ិ ជោគជ័យហើយ។» នៅពេលដែលម្សៅចូលទៅក្នុងមាត់ រាងកាយទាំងមូលរបស់ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍រមាស់តិចៗ និងក្តៅ។ ដោយប្រើកម្លាំងធាតុ គេបានសង្កត់កម្តៅដែលរមាស់នោះ ទឹកមុខញញឹមរបស់គេ ពោរពេញដោយភាពខូចខិលដែលកម្រនឹងមាន។

«ខេះ......» សំឡេងក្អកចំណាស់ពីក្រោយខ្នង បានធ្វើឱ្យមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ប្រែជាក្រហមងាំង គេប្រញាប់លាក់ដបថ្លានោះភ្លាមៗ។

«ឈប់លាក់ទៅ វាគ្រាន់តែជាដបថ្នាំសម្រើបមួយប៉ុណ្ណោះ រូបមន្តដំបូងរបស់គ្រូថ្នាំប្រុសៗជាច្រើន គឺជារបស់ប្រភេទនេះឯង។ ហ៊ិហ៊ិ...... មនុស្សប្រុស......» មិននឹកស្មានដល់ យ៉ាវឡាវ មិនបានស្តីបន្ទោសគេឡើយ ប៉ុន្តែបែរជាចំអកឱ្យ សៀវយ៉ាន ទៅវិញ។

«អូ?» ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូង។ ដោយងាកក្បាលទៅមើល យ៉ាវឡាវ គេសើចតិចៗ រួចសួរថា៖ «លោកគ្រូ តើវាអាចទៅរួចទេដែលលោកក៏ធ្លាប់ធ្វើរបស់បែបនេះដែរ នៅពេលដំបូង?»

សម្តីទាំងនេះបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខចំណាស់របស់ យ៉ាវឡាវ ប្រែជាក្រហម គេមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិច រួចគ្រវីដៃអាវថា៖ «ឯងគិតថាយើងនឹងដូចឯងដែលធ្វើរឿងមិនសមរម្យបែបនេះមែនទេ?»

ដោយសម្លឹងមើលទឹកមុខដែលកំពុងច្របូកច្របល់របស់ យ៉ាវឡាវ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក៏បានច្បាស់ក្នុងចិត្តរបស់ សៀវយ៉ាន ជ្រុងមាត់របស់គេងើបឡើងខណៈដែលគេក្រោកឈរ។ គ្រាន់តែគេមានបំណងចង់រៀបចំរបស់របរ ស្រាប់តែមានរលកថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លា និងសំឡេងគ្រហឹមដូចផ្គរលាន់របស់តោកំណាច បានផ្ទុះឡើងនៅលើមេឃ។

ឮសំឡេងគ្រហឹមរបស់តោកំណាចដ៏កាចសាហាវ ទឹកមុខរបស់ យ៉ាវឡាវ ប្រែប្រួលបន្តិច ភ្នែករបស់គេសម្លឹងទៅកាន់មេឃនៅចម្ងាយឆ្ងាយ។ នៅទីនោះ គឺជាប្រភពនៃថាមពលដ៏ច្របូកច្របល់។ ជាមួយនឹងជំនួយពីខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួច យ៉ាវឡាវ ហាក់ដូចជាចាប់បានរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាត និងទន់ភ្លន់របស់ស្ត្រីម្នាក់យ៉ាងស្រពេចស្រពិល។

«នោះគឺជាសំឡេងគ្រហឹមរបស់តោស្លាបស្វាយអាមេទីស (Amethyst Winged Lion) លំដាប់ទី ៦ តើមនុស្សបែបណាដែលហ៊ានទៅរំខានវា?»

«សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៦?»

ប្រស្រីភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន រួមតូចបន្តិច ខណៈដែលគេលេបទឹកមាត់ថា៖ «នោះគឺប្រហាក់ប្រហែលនឹងមនុស្សលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ទៅហើយ តើអ្នកណាហ៊ានទៅកន្ត្រាក់ពុកមាត់វាអញ្ចឹង?»