ការប្រយុទ្ធមួយទល់នឹងមួយជាមួយលំដាប់គ្រូ

ដោយសម្លឹងមើលយុវជនដែលស្រាប់តែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ខុសធម្មតា មូសឺ (Mu She) បានជ្រួញចិញ្ចើម និងក្តាប់កាំបិតរាងកោងក្នុងដៃយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេចំអកយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «យើងមិនជឿថាថ្ងៃនេះ ឯងអាចដុះស្លាបហោះចេញពីទីនេះបានឡើយ!»

មូសឺ បោះជំហានទៅមុខយឺតៗសំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន (Xiao Yan)។ នៅពេលដែលចូលដល់ចម្ងាយដែលអាចវាយប្រហារបាន ជើងរបស់គេក៏បានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយរាងកាយរបស់គេក៏ស្ទុះទៅមុខ។ កាំបិតរាងកោងក្នុងដៃរបស់គេបានកាប់ទៅលើ សៀវយ៉ាន យ៉ាងសាហាវ។

ដោយមានអារម្មណ៍ពីកម្លាំងនៃខ្យល់ដ៏មុតស្រួចដែលបោកបក់មកពីមុខ ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់។ លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) និងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) គឺជាកម្រិតពីរខុសគ្នាដាច់ស្រឡះ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គេ វាពិតជាពិបាកសម្រាប់គេក្នុងការទប់ទល់សូម្បីតែដប់ទឹក ស្ថិតក្រោមការវាយប្រហាររបស់ មូសឺ។

ដោយពឹងផ្អែកលើសមត្ថភាពគេចវេសដ៏ឆ្នើម សៀវយ៉ាន បានរេខ្លួនបន្តិច និងថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងលឿន ដើម្បីគេចពីការវាយប្រហារសាកល្បងកម្លាំងរបស់ មូសឺ។ ជើងរបស់ សៀវយ៉ាន បានបោះជំហានយ៉ាងចម្លែក រួចក៏លេចខ្លួននៅខាងឆ្វេងរបស់ មូសឺ។ កម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនរបស់គេបានហូរហៀរ ខណៈដែលគេលើកដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Heavy Xuan Ruler) ដោយដៃស្តាំ ហើយវាយទៅលើក្បាលរបស់ មូសឺ យ៉ាងខ្លាំង។

កម្លាំងដ៏សាហាវពីលើក្បាល មិនបានធ្វើឱ្យ មូសឺ ភ័យស្លន់ស្លោឡើយ។ គេលើកកាំបិតរាងកោងក្នុងដៃ ហើយកាប់តបទៅលើក្បាលរបស់គេវិញយ៉ាងសាហាវ។

«ឆេង!» ដាវខ្មៅ និងកាំបិតរាងកោងបានប៉ះទង្គិចគ្នា បង្កជាផ្កាភ្លើងខ្ទាតសព្វទិសទី។ សំឡេងលោហៈប៉ះគ្នាបានបន្លឺរំពងពេញជ្រោះ។

ក្នុងអំឡុងពេលនៃការដោះដូរដំបូងជាមួយលំដាប់គ្រូ សៀវយ៉ាន បានដឹងច្បាស់ពីទំហំនៃកម្លាំងធាតុរបស់លំដាប់គ្រូ។ កម្លាំងដែលបញ្ជូនតាមដាវធ្ងន់ បានធ្វើឱ្យគេត្រូវដកថយក្រោយពីរបីជំហាន។

ផ្ទុយពី សៀវយ៉ាន ដែលដកថយច្រើនជំហាន សកម្មភាពរបស់ មូសឺ មើលទៅហាក់ដូចជាងាយស្រួលជាងឆ្ងាយណាស់ ដោយគេគ្រាន់តែថយក្រោយកន្លះជំហានប៉ុណ្ណោះ មុនពេលរាងកាយរបស់គេឈប់នឹងថ្កល់។

«មេក្រុម! សម្លាប់វាទៅ! សងសឹកឱ្យមេក្រុមទីបី!»

«សម្លាប់វា!» ដោយឃើញថា សៀវយ៉ាន ចាញ់ប្រៀបក្នុងការវាយដំបូង ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនៅជុំវិញ ក៏ចាប់ផ្តើមស្រែកឡើងដោយក្តីរំភើប។

«ពិតជាអាវុធដ៏ធ្ងន់មែន!» ជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកភ្ញាក់ផ្អើល មូសឺ សម្លឹងមើលដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងក្នុងដៃរបស់ សៀវយ៉ាន យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ គេដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាល ខណៈដែលសម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន រួចនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ប្រសិនបើឯងមានសមត្ថភាពត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង ឯងគួរតែប្រញាប់ប្រគល់កំណប់នោះមកវិញឱ្យឆាប់ទៅ។»

ដោយគ្រវីដៃដែលស្ពឹកបន្តិច សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើល មូសឺ ដោយកែវភ្នែកដ៏ជ្រៅ និងត្រជាក់ស្រេប។ គេយឺតៗលើកដាវធ្ងន់ក្នុងដៃឡើង រួចដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង។ បន្ទាប់មក គេបានបិទភ្នែកនៅចំពោះមុខអ្នករាល់គ្នា។

ឃើញឥរិយាបថចម្លែករបស់ សៀវយ៉ាន បែបនេះ មូសឺ ជ្រួញចិញ្ចើម ដោយមិនប្រាកដថាអាល្អិតនេះកំពុងចង់ធ្វើអ្វីឡើយ។

ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញក៏ស្រឡាំងកាំងចំពោះ សៀវយ៉ាន ដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែមួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេគ្រាន់តែឈរឱបដៃមើល។ ខ្សែភ្នែកចំអករបស់ពួកគេ គឺដូចជាកំពុងមើលសត្វកណ្តុរដែលធ្លាក់ក្នុងក្រញាំឆ្មា ហើយត្រូវជួបនឹងសេចក្តីស្លាប់ដែលមិនអាចជៀសផុត។ ក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេ គ្មានផ្លូវណាដែល សៀវយ៉ាន អាចរត់គេចពីកណ្តាប់ដៃរបស់លំដាប់គ្រូ ផ្កាយ ២ បានឡើយ ទោះបីជាគេខំតស៊ូប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងបិទភ្នែក ភាពមិនសុខក្នុងចិត្តក៏កើតឡើងក្នុងបេះដូងរបស់ មូសឺ។ ជាពិសេសគឺនៅពេលដែលគេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថា ថាមពលនៅជុំវិញខ្លួនបានប្រែជាច្របូកច្របល់ និងខ្លាំងក្លាបំផុត។ ភាពមិនសុខក្នុងចិត្តនេះបានបង្ហាញឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេភ្លាមៗ។

ដោយមានអារម្មណ៍មិនល្អ មូសឺ ក្តាប់កាំបិតរាងកោងរបស់គេ ហើយដើរសំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ គេមិនហ៊ានធ្វេសប្រហែសឡើយ ទោះបីជាមានគម្លាតលំដាប់ថាមពលក៏ដោយ។

ឃើញទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ មូសឺ ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនស្រួលដែរ។ ពួកគេផ្លាស់ប្តូរក្រសែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយក្តាប់អាវុធក្នុងដៃឱ្យកាន់តែណែនដោយមិនដឹងខ្លួន។

«ចង់មកធ្វើចរិតអាថ៌កំបាំងដាក់យើងមែនទេ ទៅងាប់ទៅ!» ម្តងទៀត មូសឺ បានបោះជំហានចូលក្នុងចម្ងាយវាយប្រហារ។ ទឹកមុខដ៏សាហាវបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ។ ដោយមិនបង្អង់យូរ គេគ្រវីកាំបិតរាងកោងក្នុងដៃ ហើយកាប់ទៅត្រង់ករបស់ សៀវយ៉ាន។

«យឺតពេលហើយ...» ភ្នែកដែលបិទជិតមួយគូបានបើកឡើងភ្លាមៗ ខណៈដែលមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ពន្លះពាក្យទាំងបីនេះចេញមក។ ដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងក្នុងដៃរបស់គេត្រូវបានលើកឡើងយ៉ាងលឿន។ កម្តៅដ៏ខ្លាំងក្លាមួយដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ សៀវយ៉ាន ជាលើកដំបូង បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃដាវ។

«រលកស៊ូណាមិពុះអណ្តាតភ្លើង!» (Flame Splitting Tsunami)

បន្ទាប់ពីការស្រែកឡើងក្នុងចិត្តរបស់ សៀវយ៉ាន ថាមពលមេឃដី (Heaven and Earth Energy) នៅពីលើជ្រោះបានប្រែជាច្របូកច្របល់ភ្លាមៗ។ ថាមពលដែលមើលនឹងភ្នែកឃើញ បានហូរចូលទៅក្នុងដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងក្នុងដៃរបស់ សៀវយ៉ាន យ៉ាងឆ្កួតលីលា ហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងទាញពួកគេចូល។

ជាមួយនឹងការហូរចូលនៃថាមពលដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន កម្តៅដ៏ខ្លាំងក្លាដែលភាយចេញពីផ្ទៃដាវធ្ងន់ កាន់តែក្តៅទៅៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ខ្សែបន្ទាត់ចម្លែកៗនៅលើដាវ ក៏បានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ក្រហមដូចភ្លើង។

បន្ទាប់ពីសម្រែកក្នុងចិត្ត កម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនរបស់ សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមហូរចេញក្រៅដូចជាទឹកជោរ។ ត្រឹមតែមួយវិនាទីប៉ុណ្ណោះ រាងកាយរបស់គេដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយកម្លាំងធាតុ ក៏ប្រែជាទទេស្អាត។

ដោយមានអារម្មណ៍ថាកម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនជិតអស់ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រញាប់លេប "ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល" ដែលគេបានដាក់ក្នុងមាត់ជាមុន។

ដោយមានការជួយជ្រោមជ្រែងពីកម្លាំងធាតុដែលបង្កើតដោយថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល សៀវយ៉ាន ក៏ទទួលបានកម្លាំងដែលនៅសេសសល់ដើម្បីបញ្ចេញការវាយប្រហារ។ ដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងដែលបានប្រែជាពណ៌ក្រហមដូចភ្លើងជាមួយនឹងកម្តៅដ៏ខ្ពស់បំផុត ត្រូវបានគ្រវីកាត់អាកាស និងកាប់ទៅលើ មូសឺ ដែលកំពុងមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពតក់ស្លុត។

មើលពីចម្ងាយ អាកាសដែលតួដាវឆ្លងកាត់ មើលទៅហាក់ដូចជាមានសភាពវៀចវេរ ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងរំហួត។

បន្ទាប់ពី សៀវយ៉ាន បញ្ចូលកម្លាំងធាតុចុងក្រោយចូលទៅក្នុងដាវធ្ងន់ ចុងដាវក៏បានបញ្ចេញពន្លឺ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមរាងចំណិតលោកខែប្រវែង ៥ ហ្វីត ត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីដាវដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។ អមដោយកម្តៅដ៏ខ្ពស់បំផុត វាបានកាប់ទៅលើ មូសឺ យ៉ាងសាហាវ។

ពន្លឺពណ៌ក្រហមឆ្វេចឆ្វាចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ មូសឺ។ នៅពេលដែលពន្លឺពណ៌ក្រហមនោះត្រូវបានបញ្ចេញ ភ្នែករបស់ មូសឺ ក៏បានរួមតូចត្រឹមប៉ុនចុងម្ជុល។ ការបង្រួមកម្លាំងធាតុជារូបរាងនៅខាងក្រៅរាងកាយ? នេះគឺជាអ្វីដែលតម្រូវឱ្យមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់កម្រិតលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ទើបអាចធ្វើបានដោយជោគជ័យ។ តើអាល្អិតនៅពីមុខគេនេះ ដែលត្រឹមតែជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ បញ្ចេញការវាយប្រហារបង្រួមកម្លាំងធាតុដ៏ល្អឥតខ្ចោះបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?

ភាពតក់ស្លុតក្នុងចិត្តកើតឡើងត្រឹមតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ។ មូសឺ គ្មានពេលគិតពីសំណួរនេះឡើយ។ កម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនរបស់គេបានហូរហៀរយ៉ាងខ្លាំង ហើយកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងខ្ចីបានគ្របដណ្តប់លើកាំបិតរាងកោងរបស់គេ ដូចជាការបិទស្រទាប់ថាមពលពណ៌បៃតងទៅលើផ្ទៃមុខកាំបិតអញ្ចឹង។

«ផ្លិតខ្យល់រាំរែក!» (Dancing Wind Blade)

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំ កាំបិតរាងកោងក្នុងដៃរបស់ មូសឺ ក៏ចាប់ផ្តើមរាំយ៉ាងឆ្កួតលីលា។ ស្រមោលកាំបិតពណ៌បៃតងរាប់មិនអស់ បានបន្តលេចឡើងនៅពីមុខគេ។ ក្នុងក្រសែភ្នែកអ្នកដទៃ វាហាក់ដូចជា មូសឺ បានបង្កើតបណ្តាញកាំបិតដ៏ខ្វាត់ខ្វែងមួយ។

បច្ចេកទេស «ផ្លិតខ្យល់រាំរែក» នេះ គឺជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធកម្រិតខ្ពស់បំផុតដែល មូសឺ អាចប្រើបាន គឺថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតទាប។ ដោយពឹងផ្អែកលើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធនេះ គេបានដណ្តើមយកតំណែងជាអ្នកខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងទីប្រជុំជន ឈីងសាន (Qingshan Town)។ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងការវាយប្រហារដ៏អាថ៌កំបាំង និងមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណនេះ មូសឺ ដែលមានភាពប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច បានប្រើប្រាស់ក្បាច់ខ្លាំងបំផុតរបស់គេ ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាព។

ពន្លឺពណ៌ក្រហមរាងចំណិតលោកខែបានមកដល់ក្នុងមួយព្រិចភ្នែក។ មុនពេលទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញអាចសង្កេតឃើញថាពន្លឺពណ៌ក្រហមនោះជាអ្វី ស្រាប់តែមានសំឡេងផ្ទុះដូចផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើងនៅពីលើជ្រោះ។

«បាំង!»

នៅពេលដែលសំឡេងដូចផ្គរលាន់បានរលត់ទៅ ដីខ្សាច់នៅកន្លែងដែល មូសឺ ឈរ ក៏បានខ្ទាតខ្ចាត់ខ្ចាយពេញអាកាស។ បន្ទាប់មក ស្រមោលមនុស្សមួយបានខ្ទាតចេញពីដីខ្សាច់នោះយ៉ាងខ្លាំង។ ជើងរបស់ស្រមោលនោះបានអូសដីនៅក្រោម ខណៈដែលគេត្រូវរុញច្រានទៅក្រោយចម្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រ មុនពេលទៅបុកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងនឹងដើមឈើធំមួយ។ ភ្លាមៗនោះ ដើមឈើក៏បានបែកខ្ចាយ។ ទើបតែពេលនោះទេ ដែលស្រមោលមនុស្សម្នាក់នោះបានឈប់ជាលំដាប់។ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាសម្លឹងមើលទៅស្រមោលនោះ ពួកគេក៏លេបទឹកមាត់ដោយភាពរន្ធត់។ ស្រមោលមនុស្សដែលមានសភាពខ្ទេចខ្ទីនោះ គឺពិតជាលំដាប់គ្រូ ផ្កាយ ២, មូសឺ!

ដោយសម្លឹងមើលទៅ មូសឺ ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង និងភ័យខ្លាច គ្រប់គ្នាបានត្រឹមតែលេបទឹកមាត់ក្អិកៗ។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏ងាកទៅមើលកន្លែងដែលដីខ្សាច់ខ្ចាត់ខ្ចាយនោះវិញដោយចៃដន្យ ហើយក៏ឃើញមានស្នាមប្រេះជាច្រើនរាលដាលចេញពីទីនោះ។ ស្នាមប្រេះទាំងនេះបានឈប់ជាលំដាប់បន្ទាប់ពីរាលដាលបានចម្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រ។ នៅចំកណ្តាលដែលជាប្រភពនៃស្នាមប្រេះ រន្ធមួយដែលមានជម្រៅមួយម៉ែត្រ និងទទឹងកន្លះម៉ែត្រ បានលេចឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ពួកគេ។

នៅពីលើជ្រោះ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ គ្រប់គ្នាបានសម្លឹងមើលរន្ធដ៏ធំនោះ រួចសម្លឹងទៅ មូសឺ ដែលមានមុខស្លេកស្លាំង មុនពេលមានអារម្មណ៍វិលមុខ។

តើអ្នកដែលមានកម្លាំងត្រឹមតែប្រហែលជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៨ អាចធ្វើឱ្យលំដាប់គ្រូ ផ្កាយ ២ ដែលបានប្រើបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំងកម្រិតទាប ធ្លាក់ក្នុងសភាពអាក្រក់បែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?

ការពិតដ៏សាហាវនេះ បានធ្វើឱ្យជ្រុងមាត់របស់គ្រប់គ្នាញាក់ដូចជាមនុស្សកើតជំងឺសរសៃប្រសាទ។

ដីខ្សាច់ដែលខ្ចាត់ខ្ចាយទីបំផុតក៏បានស្ងប់ទៅវិញ ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបរាងយុវជនម្នាក់ដែលកំពុងកាន់ដាវធ្ងន់នៅក្នុងដៃ។

ផ្ទៃមុខរបស់យុវជននោះក៏ស្លេកស្លាំងដូចគ្នា។ ដៃរបស់គេក្តាប់ដាវខ្មៅយ៉ាងណែន ខណៈដែលភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេបានបញ្ចេញនូវភាពឆ្កួតលីលា ដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃញាក់សាច់។

ទោះបីជាការប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី (Di) នេះ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ជួបប្រទះនូវផលប៉ះពាល់ដ៏គ្រោះថ្នាក់ដោយសារការចំណាយកម្លាំងធាតុលើសពីអ្វីដែលគេមានក៏ដោយ ក៏ សៀវយ៉ាន ពិតជាពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះកម្លាំងដែលវាបានបញ្ចេញ។ គម្លាតរវាងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ និងលំដាប់គ្រូ ត្រូវបានបំពេញយ៉ាងងាយស្រួលដោយកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដីនេះ។

បន្ទាប់ពីក្អកយ៉ាងខ្លាំងពីរបីដង សៀវយ៉ាន ក៏បានយក «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» មួយគ្រាប់ទៀតចេញមក ហើយប្រញាប់ដាក់ចូលក្នុងមាត់។ គេក្រឡេកមើលទៅទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញដោយក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ និងមុតស្រួច។ ជាមួយនឹងការបង្ហាញកម្លាំងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់កាលពីអម្បាញ់មិញ រាល់ក្រសែភ្នែកដែលគេជួប គឺសុទ្ធតែបានគេចចេញដោយក្តីភ័យខ្លាច។

«សម្លាប់វាទៅ! ធ្វើវាទៅ!»

មូសឺ រុញទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងជួយទប់គេចេញយ៉ាងខ្លាំង។ ចំកណ្តាលបាតដៃរបស់គេបានបែកខ្ចាយទៅហើយ ហើយឈាមស្រស់បានស្រក់ជោកពេញខោអាវរបស់គេ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេមានសភាពសាហាវឃោឃៅ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សឆ្កួត។ កម្លាំងដែល សៀវយ៉ាន បានបង្ហាញ បានបង្កជាភាពភ័យរន្ធត់នៅក្នុងបេះដូងរបស់មេក្រុមដែលមានបទពិសោធន៍ម្នាក់នេះបាត់ទៅហើយ។

ជាមួយនឹងវ័យដ៏ក្មេងខ្ចីបែបនេះ សៀវយ៉ាន បានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវល្បឿននៃការរីកចម្រើនដ៏គួរឱ្យជឿជាក់។ លើសពីនេះ គេនៅមានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដ៏អាថ៌កំបាំង និងមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យទៀតផង។ សត្រូវប្រភេទនេះ... គឺជាសុបិនអាក្រក់របស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ប្រសិនបើមានថ្នាំដែលអាចត្រលប់ក្រោយ និងកែប្រែអ្វីដែលគេបានធ្វើ មូសឺ សុខចិត្តមិនទៅរុករានយុវជនដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះឡើយ។

ជាការពិតណាស់ គ្មានថ្នាំប្រភេទនេះនៅក្នុងលោកនេះឡើយ។ ដូច្នេះហើយ ភាពភ័យខ្លាចក្នុងចិត្តរបស់ មូសឺ ក៏ប្រែទៅជាចេតនាសម្លាប់ដ៏ឆ្កួតលីលាដោយធម្មជាតិ។ លុះត្រាតែសម្លាប់ សៀវយ៉ាន ទើបគេអាចស្ងប់ចិត្តបាន។ នៅខណៈនេះ មូសឺ ថែមទាំងសុខចិត្តបោះបង់កំណប់ដែល សៀវយ៉ាន មានទៀតផង។

«សម្លាប់វាទៅ! វាកំពុងតែអស់កម្លាំងធាតុហើយ!» មូសឺ ស្រែកឡើងដោយអស់ពីកម្លាំង។

ឮបញ្ជារបស់មេក្រុម ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញដែលកំពុងរារែក ក៏មានតែបង្ខំចិត្តក្តាប់អាវុធរបស់ពួកគេឱ្យណែន ហើយដើរចូលទៅឡោមព័ទ្ធ សៀវយ៉ាន ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

«ឯងត្រូវតែស្លាប់នៅថ្ងៃនេះ!» សំឡេងគំរាមកំហែងរបស់ មូសឺ ស្រែកឡើង ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងឈរនៅមាត់ជ្រោះ។

«សុំទោសផង ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចថាលោកមិនអាចសម្រេចតាមបំណងបានឡើយ។»

សៀវយ៉ាន ងើបក្បាលសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់ មូសឺ ដែលកំពុងវៀចវេរដោយសារទឹកមុខដ៏សាហាវ។ ពណ៌ក្រហមបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងរបស់ សៀវយ៉ាន។ រាងកាយរបស់គេញ័រតិចៗ ខណៈដែលស្លាបឥន្ទ្រីពណ៌ខ្មៅរលោងប្រវែងកន្លះម៉ែត្រ ស្រាប់តែដុះចេញពីខ្នងរបស់គេ។

នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញស្លាបឥន្ទ្រីនៅលើខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន គ្រប់គ្នាបានស្រឡាំងកាំងម្តងទៀត។

ស្លាបមួយគូនៅលើខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន បានបក់ ហើយគេក៏បានលោតចុះទៅក្នុងជ្រោះមរណៈភ្លាមៗ។ ស្ថិតក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏រន្ធត់របស់គ្រប់គ្នា សៀវយ៉ាន បានបក់ស្លាបពីរបីដងទៀត ខណៈដែលគេហោះយ៉ាងមិននឹងនរសំដៅទៅរកច្រាំងថ្មនៅម្ខាងទៀត។

«ខ្ញុំនឹងចងចាំការប៉ុនប៉ងសម្លាប់ខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ ហើយនឹងត្រលប់មកសងវិញជាដាច់ខាតនៅថ្ងៃអនាគត។»

ខ្នងរបស់យុវជននោះបានបាត់ចូលទៅក្នុងភាពងងឹត ប៉ុន្តែសំឡេងសើចដ៏រាបស្មើ និងត្រជាក់ស្រេបរបស់គេ នៅតែបន្តលាន់រំពងពេញអាកាស។