ការដេញតាមសម្លាប់

ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ត្រូវបានរំខានដោយការដេញតាមភ្លាមៗ។ សំឡេងស្រែក និងសំឡេងនៃការដេញប្រមាញ់យ៉ាងទ្រហឹងអឺងកង បានបន្លឺឡើងពាសពេញជួរភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

ដោយសារតែទំហំនៃក្រុមដែលចូលរួមក្នុងការដេញតាមនោះធំពេក សូម្បីតែទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងបរបាញ់សត្វចម្លែក ក៏បានឈប់សម្រាក និងសម្លឹងមើលក្រុមមនុស្សដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ដែលរត់កាត់មុខពួកគេ។

ដោយក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញ ទាហានស៊ីឈ្នួលខ្លះបានចូលរួមជាមួយក្រុមធំនោះ ហើយចាប់ផ្តើមរត់តាមដែរ។ ពួកគេចង់ឃើញថាតើអ្នកណាទៅ ដែលអាចទាក់ទាញការវាយប្រហារទ្រង់ទ្រាយធំបែបនេះបាន។

"ចាប់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ឱ្យបាន! អាម្នាក់នោះមានវិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi Method) ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) ជាប់នឹងខ្លួន!"

ក្នុងពេលកំពុងដេញតាម មូសឺ (Mu She) បានស្រែកឡើង បន្ទាប់ពីសង្កេតឃើញថាមានក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលជាច្រើនកំពុងឈរមើលនៅខាងៗផ្លូវ។

នៅពេលឮមេក្រុមរបស់ពួកគេស្រែក ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនៅពីក្រោយ ក៏បានចាប់ផ្តើមស្រែកតាមមេក្រុមរបស់ពួកគេយ៉ាងឆ្លាតវៃ។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងស្រែកដែលថា សៀវយ៉ាន មានវិធីសាស្ត្រដាំដុះថ្នាក់អាថ៌កំបាំង បានរីករាលដាលពាសពេញជួរភ្នំទាំងមូល។

នៅពេលដែលពាក្យថា "វិធីសាស្ត្រដាំដុះ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង" ចូលដល់ត្រចៀកពួកគេ ស្ទើរតែគ្រប់ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងអស់បានឈប់ធ្វើការងាររបស់ពួកគេ ហើយផ្លាស់ប្តូរក្រសែភ្នែកដ៏លោភលន់ជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមក។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ ទីបំផុតមាននរណាម្នាក់មិនអាចទប់ទល់នឹងការល្បួងនៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះថ្នាក់អាថ៌កំបាំងបាន។ គេបានចាប់យកអាវុធ ហើយចាប់ផ្តើមដេញតាមស្រមោលដែលលេចឡើងភ្លែតៗនៅចម្ងាយយ៉ាងឆ្ងាយ។

ដោយមានអ្នកនាំមុខបែបនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញដែលកំពុងរារែក ក៏បានបង្កើនល្បឿនជើងរបស់ពួកគេ ហើយស្រែកហ៊ោ ខណៈដែលពួកគេចូលរួមក្នុងក្រុមដេញតាម។

សំឡេងស្រែកពីក្រោយខ្នងក៏បានចូលដល់ត្រចៀករបស់ សៀវយ៉ាន ដែរ។ បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលក្រុមដេញតាមដែលកាន់តែរីកធំនៅពីក្រោយគេ ទឹកមុខរបស់គេបានប្រែប្រួល ហើយគេជេរតិចៗថា៖ "ពិតជាអាថោកទាបសាហាវមែន។"

សៀវយ៉ាន បានរត់គេចតាមព្រៃដ៏ក្រាស់ដោយជំហានយ៉ាងលឿន ខណៈដែលគេក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន។ បន្ទាប់មក គេក៏ស្ទុះសំដៅទៅរកតំបន់ដែលមានសត្វចម្លែកលេចឡើងញឹកញាប់បំផុត។

"ចូលមកចុះ! យើងចង់ដឹងណាស់ថា តើពួកឯងមានគ្នាដ្រើនជាង ឬក៏សត្វចម្លែកនៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកនេះមានច្រើនជាង។" ជាមួយនឹងសំណើច សៀវយ៉ាន បានឱនក្បាលម្តងទៀត ហើយសម្រុកទៅមុខ។

"អាល្អិត! ចាំមើលថា តើឯងនឹងរត់គេចខ្លួនយ៉ាងម៉េចនៅថ្ងៃនេះ។" ពីខាងក្រោយ សៀវយ៉ាន សំឡេងដ៏ត្រជាក់របស់ មូសឺ ដែលអមដោយកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) គឺប្រៀបដូចជាសំឡេងគ្រហឹមរបស់តោកំណាច ដែលលាន់រំពងពេញព្រៃក្រាស់។

សៀវយ៉ាន គ្រាន់តែធ្វើមិនដឹងមិនឮចំពោះការគំរាមកំហែងដែលគ្មានន័យនេះ ហើយផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែផ្តោតអារម្មណ៍លើការសម្រុកទៅមុខ។

ដោយឃើញថា សៀវយ៉ាន មិនអើពើនឹងការស្រែករបស់គេ ជ្រុងមាត់របស់ មូសឺ បានញាក់។ ភ្នែកដ៏តូចរបស់គេផ្តោតទៅលើរូបរាងនៅខាងមុខដែលកំពុងតែបង្កើនចម្ងាយបន្តិចម្តងៗ ហើយគេក៏ជ្រួញចិញ្ចើម។ ល្បឿនរបស់ សៀវយ៉ាន ពិតជាលើសពីការរំពឹងទុករបស់គេមែន។

មូសឺ ដកដង្ហើមយឺតៗ ហើយរលាក់ខ្លួន។ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងព្រាលៗ បានគ្របដណ្តប់លើរាងកាយរបស់គេភ្លាមៗ។ សំឡេងទាបមួយបានញ័រចេញពីបំពង់ករបស់គេ៖ "បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ថ្នាក់លឿង៖ 'ជំហានខ្យល់ហោះ' (Soaring Wind Steps)!"

បន្ទាប់ពីសំឡេងរបស់ មូសឺ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ បានហូរចេញពីជើងរបស់គេ ហើយចំហាយខ្យល់បានកកើតឡើងនៅក្រោមជើងទាំងពីររបស់គេ។

នៅពេលដែលជើងរបស់គេជាន់ដី រាងកាយរបស់ មូសឺ ស្រាប់តែបាញ់ទៅមុខ។ ល្បឿនរបស់គេបានកើនឡើងលើសពីពីរដងនៃល្បឿនមុន។

"ចង្រៃយ៍!" សំឡេងខ្យល់បោកបក់ដែលចេញពីខាងក្រោយ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ប្រញាប់ងាកក្បាលមើល។ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យតក់ស្លុតបានទេ នៅពេលឃើញ មូសឺ កំពុងសម្រុកមករកគេយ៉ាងសាហាវ។ ដោយលើកម្រាមដៃឡើង សៀវយ៉ាន បានយក "ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល" (Energy Recovery Pill) មួយគ្រាប់ចូលក្នុងបាតដៃ រួចលេបវាចូលយ៉ាងលឿន។ កម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនរបស់គេដែលបានអស់ទៅ ក៏ចាប់ផ្តើមងើបឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។

"យើងពិតជានឹងសម្លាប់ឯងនៅថ្ងៃនេះឱ្យខានតែបាន!" ដោយឃើញថាចម្ងាយរវាងគេ និង សៀវយ៉ាន កាន់តែរួមតូច ចេតនាសម្លាប់ដ៏សាហាវបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ មូសឺ ខណៈដែលគេនិយាយយ៉ាងគ្រោតគ្រាត។

"សម្លាប់ម៉ែឯងទៅ អាខ្មោចក្បាលធំ!" សៀវយ៉ាន ងាកក្រោយជេរ បន្ទាប់មកគ្រវីដៃស្តាំទៅក្រោយ។ កម្លាំងដ៏សាហាវ និងគ្មានរូបរាង បានបាញ់ចេញពីដៃរបស់គេ។

"ហ៊ឹម!" កម្លាំងនោះប្រហែលជាគ្មានរូបរាងមែន ប៉ុន្តែ មូសឺ អាចមានអារម្មណ៍ពីសម្ពាធខ្យល់ដែលបង្កឡើងដោយវា។ ដោយមិនបង្អង់យូរ គេក៏ស្រមុកយ៉ាងត្រជាក់ ហើយដាល់កណ្តាប់ដៃដ៏ខ្លាំងក្លាមួយទៅមុខ។ ភ្លាមៗនោះ កម្លាំងដ៏សាហាវមួយបានលេចឡើងនៅពីមុខគេ ហើយផ្ទុះទៅមុខ។ ជាចុងក្រោយ វាបានបុកទង្គិចគ្នាជាមួយនឹងកម្លាំងគ្មានរូបរាងនោះ។

"បាំង!"

ការប៉ះទង្គិចគ្នានៃកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាទាំងពីរ បានធ្វើឱ្យស្រទាប់ស្មៅលើដីព្រៃត្រូវរបកចេញភ្លាមៗ។ មែកឈើដែលទន់ខ្សោយមួយចំនួនក៏ត្រូវបានបាក់បែកដែរ។

"ឯងពិតជាមានកម្លាំងខ្លះមែន មិនឆ្ងល់ទេដែលឯងហ៊ានអួតបែបនេះ។" ភ្នែករបស់ មូសឺ ពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល បន្ទាប់ពីការប្រកួតលើកដំបូងរបស់ពួកគេ។ គេសើចយ៉ាងត្រជាក់ មុននឹងជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត ហើយបាញ់ខ្លួនទៅមុខបានចម្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រ។

"អាល្អិត! ដល់ទីបញ្ចប់របស់ឯងហើយ!" បន្ទាប់ពីជំហានដែលដដែលៗពីរបីដង មូសឺ កាន់តែខិតជិត សៀវយ៉ាន ទៅហើយ។ គេសើចយ៉ាងសាហាវ ខណៈដែលគេសង្កេតមើលយុវជនដែលកំពុងរត់យ៉ាងអស់ពីកម្លាំង។

"បញ្ចប់ម៉ែឯង..." មាត់របស់ សៀវយ៉ាន ពោរពេញទៅដោយពាក្យជេរប្រទេច ដែលធ្វើឱ្យ មូសឺ ដែលកំពុងដេញតាមខឹងរហូតដល់មុខប្រែពណ៌។

ដោយងាកក្បាល សៀវយ៉ាន ក្រឡេកមើល មូសឺ ដែលមានមុខខ្មៅងងឹតដែលកំពុងតាមទាន់។ នៅពីក្រោយគេមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន គឺមានក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏ច្រើនកកកុញកំពុងដេញតាម។

ដោយដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹម សៀវយ៉ាន បានខាំបបូរមាត់យ៉ាងណែន ហើយប្រើដៃទាំងពីរ ដកដាវធ្ងន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Heavy Xuan Ruler) ចេញពីខ្នងរបស់គេ។ ជំហានរបស់គេប្រែជាធ្ងន់ជាងមុន នៅពេលដែលគេទាញដាវនោះចេញ រួចគ្រវីកដៃ រួចទុកវាចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុក (Storage Ring)។

"ដេញតាមយើងតាមសម្រួលចុះ! យើងមិនលេងជាមួយឯងទៀតទេ!" បន្ទាប់ពីងាកក្រោយ និងចំអកយ៉ាងត្រជាក់ សៀវយ៉ាន បានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង។ ល្បឿនរបស់គេស្រាប់តែស្ទុះឡើង។ ជាមួយនឹងខោអាវឆ្នូតពណ៌បៃតង គេបានប្រែទៅជាស្រមោលពណ៌បៃតងយ៉ាងលឿន ដោយរត់គេចចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏ងងឹតក្រាស់ ដូចជាសត្វខ្លារខិនពណ៌បៃតង។

មុខរបស់ មូសឺ បានប្រែប្រួល នៅពេលដែលគេឃើញល្បឿនរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែកើនឡើងភ្លាមៗ។ ភ្លាមៗនោះ គេមានអារម្មណ៍ថាស្ថានភាពនេះហាក់ដូចជាមិនគួរឱ្យជឿបន្តិចសោះ។ សូម្បីតែជាមួយនឹងកម្លាំងលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយ ២ និងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធប្រភេទល្បឿនរបស់គេ ក៏គេនៅតែមិនអាចដេញទាន់ត្រឹមតែលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ម្នាក់បាន។ នេះគឺជាការបាក់មុខយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់គេ។

"មើលទៅវាប្រហែលជាទទួលបានរបស់ច្រើនណាស់ពីរូងភ្នំនោះ។" ដោយមិនយល់ពីប្រវត្តិរបស់ សៀវយ៉ាន, មូសឺ អាចត្រឹមតែផ្សារភ្ជាប់ហេតុការណ៍មិនធម្មតានេះ ទៅនឹងកំណប់ដ៏អាថ៌កំបាំងនៅក្នុងរូងភ្នំប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្លាប់ សៀវយ៉ាន របស់ មូសឺ ក៏កាន់តែរឹងមាំឡើង។

ដោយងើបក្បាលមើល សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងបាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងព្រៃក្រាស់ ល្បឿនជើងរបស់ មូសឺ ក៏កើនឡើងម្តងទៀត ខណៈដែលគេសម្រុកចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏ងងឹត និងត្រជាក់ស្រេប។

គ្រាន់តែគេចូលទៅដល់ក្នុងព្រៃ កម្លាំងមួយដែលនាំមកនូវខ្យល់ដែលមានក្លិនឆួល បានបាញ់សំដៅមករកគេ។ ទឹកមុខរបស់ មូសឺ ស្រពោនចុះ។ គេបានដកកាំបិតរាងកោងចេញពីចង្កេះ បញ្ចេញកម្លាំងធាតុឱ្យមកប្រមូលផ្តុំគ្នា មុននឹងកាប់ទៅខាងមុខយ៉ាងខ្លាំង។

"ស្វាស..." សំឡេងមុខអាវុធមុតស្រួចកាត់ចូលទៅក្នុងសាច់ គឺពោរពេញដោយភាពតានតឹង និងចាក់ត្រចៀក។

"ស្វីត!" សំឡេងស្រែកយ៉ាងមុតមួយបានបន្លឺឡើង ខណៈដែលអ្វីដែលកាំបិតរបស់ មូសឺ បានប៉ះ គឺជាសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ១ កណ្តុរជញ្ជក់ឈាម (Bloodthirsty Mouse)។

មូសឺ បានគ្រវីកណ្តុរជញ្ជក់ឈាមចេញពីកាំបិតរបស់គេដោយគ្មានអារម្មណ៍ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលស្រមោលនៅពីមុខយ៉ាងឆ្ងាយដែលកំពុងរត់ក្នុងព្រៃក្រាស់។ គេរៀបនឹងរត់តាមទៅហើយ ប៉ុន្តែកណ្តុរជញ្ជក់ឈាមជាងដប់ក្បាលទៀតបានស្ទុះមកលើគេ។

ការត្រូវបានរារាំងដោយកណ្តុរជញ្ជក់ឈាមទាំងនេះ ដែលមានទំហំតូចជាងពាក់កណ្តាលនៃមនុស្សបន្តិច បានធ្វើឱ្យមុខរបស់ មូសឺ ប្រែជាអាក្រក់ខ្លាំង។ របស់ទាំងនេះប្រហែលជាមិនអាចធ្វើឱ្យគេរបួសបានទេ ប៉ុន្តែពួកវាអាចធ្វើឱ្យល្បឿននៃការដេញតាមរបស់គេយឺតយ៉ាវ។

ចំពេលដែល មូសឺ កំពុងឈឺក្បាល ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏ធំនៅពីក្រោយគេក៏បានតាមទាន់។ នៅពេលដែលពួកគេឃើញថាមេក្រុមរបស់ពួកគេកំពុងត្រូវបានរារាំងដោយក្រុមកណ្តុរជញ្ជក់ឈាម ពួកគេបានដកអាវុធចេញភ្លាមៗ ហើយស្ទាក់ក្រុមកណ្តុរជញ្ជក់ឈាមទាំងដប់ក្បាលនោះ។

"ដេញតាម!" បន្ទាប់ពីធាក់កណ្តុរជញ្ជក់ឈាមមួយក្បាលដែលស្ទុះមកលើគេរួច មូសឺ បានគ្រវីដៃ ហើយបញ្ជាយ៉ាងត្រជាក់។

បន្ទាប់ពីបញ្ជារបស់ មូសឺ ការដេញតាមដែលមិនចេះចប់មិនចេះហើយ ក៏បានចាប់ផ្តើមម្តងទៀត។

ស្ថិតក្រោមសកម្មភាពនៃការរត់គេច និងការដេញតាម ជួរភ្នំដ៏សុខសាន្តត្រូវបានប្រែទៅជាវឹកវរ។ ក្នុងនាមជាប្រភពនៃរឿងទាំងអស់នេះ សៀវយ៉ាន បានអូសអ្នករស់នៅក្នុងជួរភ្នំ (សត្វចម្លែក) ចូលក្នុងរឿងនេះយ៉ាងអត់អៀនខ្មាស។ ដូច្នេះហើយ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលដេញតាមពីក្រោយគេ មិនត្រឹមតែបរាជ័យក្នុងការធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន របួសប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេថែមទាំងរងរបួសជាច្រើនដោយសារការវាយប្រហាររបស់សត្វចម្លែកផ្សេងៗទៀតផង។

បន្ទាប់ពីការដេញតាមបានបន្តអស់រយៈពេលស្ទើរតែពេញមួយរសៀល ទីបំផុតមានទាហានស៊ីឈ្នួលមួយចំនួនដែលមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការដេញតាមដែលគ្មានគោលដៅនេះបានទៀត ហើយចាប់ផ្តើមដកខ្លួនចេញពីក្រុម។ នៅពេលដែលមានទាហានស៊ីឈ្នួលដកខ្លួនចេញកាន់តែច្រើន ក្រុមអ្នកដេញតាមក៏ចាប់ផ្តើមរួមតូចទៅៗ។ នៅចុងបញ្ចប់ នៅសល់តែក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក និងទាហានស៊ីឈ្នួលមួយចំនួនទៀត ដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយភាពលោភលន់ចង់បានវិធីសាស្ត្រដាំដុះថ្នាក់អាថ៌កំបាំងប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅតែបន្តការដេញតាម។

បន្ទាប់ពីបោះជំហានជាមួយនឹងជើងដែលចាប់ផ្តើមស្ពឹកបន្តិច ខណៈដែលគេរត់បានចម្ងាយយ៉ាងឆ្ងាយ សៀវយ៉ាន បានងើបក្បាលមើលព្រះចន្ទចំណិតដែលមិននឹងនរនៅលើមេឃ។ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យសើចយ៉ាងជូរចត់បានទេ។ ភាពអត់ធ្មត់របស់មនុស្សដែលនៅពីក្រោយគេ ពិតជាលើសពីការរំពឹងទុករបស់គេមែន។

"មើលទៅយើងហាក់ដូចជាកំពុងចូលទៅដល់តំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែកហើយ។ អាថោកទាបម្នាក់នេះ តើវាមិនខ្លាចជួបសត្វចម្លែកកម្រិតខ្ពស់ទេអី?" ដោយគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម សៀវយ៉ាន ងាកក្បាលមើលទឹកមុខដ៏សាហាវរបស់ មូសឺ។ គេញាក់ជ្រុងមាត់ ហើយជេរថា៖ "អាឆ្កួត!"

ភ្នែករបស់ មូសឺ សម្លឹងជាប់ទៅលើរូបរាងពណ៌ខ្មៅដែលលេចឡើងភ្លែតៗនៅពីមុខគេ។ ភាពតក់ស្លុតកំពុងកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។ ប្រសិនបើពួកគេបន្តដេញតាមបែបនេះ ពួកគេនឹងឈានចូលទៅដល់តំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ នៅពេលដែលពេលនោះមកដល់ អាល្អិតម្នាក់នោះអាចជ្រើសរើសទិសដៅណាមួយក៏បានដើម្បីលាក់ខ្លួន ប៉ុន្តែពួកគេនឹងមិនអាចធ្វើបែបនោះបានឡើយ ព្រោះមានមនុស្សច្រើនពេក។

ចំពេលដែលចិត្តរបស់គេកំពុងរារែកថាតើគួរដកថយឬយ៉ាងណា មូសឺ ស្រាប់តែដឹងថា ស្រមោលដែលកំពុងរត់នៅពីមុខគេ បានឈប់ងក់។ គេស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត មុនពេលដែលភាពសប្បាយរីករាយដែលមិនអាចទប់បាន បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ ជើងរបស់គេបានឈានមួយជំហាន ហើយរាងកាយរបស់គេក៏លោតទៅមុខ។

នៅពេលដែលគេចូលទៅជិតរូបរាងនោះ មូសឺ ក៏បានដឹងថានៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន គឺជាជ្រោះជ្រៅ ដែលមានទទឹងរាប់សិបម៉ែត្រ។ នៅខាងនាយនោះ គឺជាតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក។

ជ្រោះមរណៈ (Death Abyss)... ហាហា សៀវយ៉ាន ការដេញតាមបានចប់ហើយ!"

មូសឺ និយាយយ៉ាងសាហាវ ខណៈដែលគេឈប់យឺតៗនៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយពី សៀវយ៉ាន។ គេគ្រវីដៃ ហើយមនុស្សនៅពីក្រោយគេក៏បានបង្កើតជារង្វង់ពាក់កណ្តាលឡោមព័ទ្ធ សៀវយ៉ាន ភ្លាមៗ។

ដោយប្រឈមមុខនឹងជ្រោះជ្រៅ ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏អាក្រក់ សៀវយ៉ាន អាចត្រឹមតែញញឹមយ៉ាងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ វាមានផ្លូវតែពីរខ្សែប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីចូលទៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ ក្រៅពីផ្លូវទាំងពីរខ្សែនេះ កន្លែងផ្សេងទៀតគឺត្រូវបានឡោមព័ទ្ធដោយជ្រោះជ្រៅ។ គេមិននឹកស្មានថា ការរត់គេចដោយគ្មានគោលដៅរបស់គេ នឹងនាំឱ្យគេមកទាល់ច្រកនៅទីនេះសោះ។

"សៀវយ៉ាន! ចូរប្រគល់របស់ដែលឯងទទួលបានពីរូងភ្នំនោះមក!" មូសឺ ឈានទៅមុខ និងនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ស្រេប។

"តើខ្ញុំគួរតែប្រគល់វាឱ្យលោកមែនទេ?" ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន បានក្រឡេកមើលទៅទាហានស៊ីឈ្នួលឯករាជ្យទាំងនោះ មុននឹងញញឹមដាក់ មូសឺ ភ្លាមៗ។

នៅពេលឮសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន ទឹកមុខរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញនោះក៏ប្រែជាមិនធម្មតា។ ពួកគេភាគច្រើនគឺជាទាហានស៊ីឈ្នួលឯករាជ្យដែលបានចំណាយកម្លាំងយ៉ាងច្រើនក្នុងការដេញតាម។ ពួកគេមិនចង់ឱ្យផលប្រយោជន៍ទាំងអស់ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនោះឡើយ។

មូសឺ សម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់ ដោយយល់យ៉ាងច្បាស់ពីចេតនារបស់ សៀវយ៉ាន ដែលចង់ឱ្យពួកគេបែកបាក់គ្នា។ គេក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន ហើយនិយាយថា៖ "គ្រប់គ្នា! សៀវយ៉ាន បានសម្លាប់មនុស្សរាប់សិបនាក់ដែលជាសមាជិកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក។ សូម្បីតែ ហឺម៉េង (He Meng) ក៏បានស្លាប់ក្រោមដៃរបស់វាដែរ។ បំណុលឈាមនេះគឺជាអ្វីដែលវានឹងត្រូវសងដោយជីវិតរបស់វា។ ចំពោះរបស់ដែលវាទទួលបានពីរូងភ្នំនោះ ដើមឡើយវាគឺជាអ្វីដែលកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានរកឃើញ។ ថ្ងៃនេះ យើងគ្រាន់តែមកយកអ្វីដែលជារបស់យើងត្រលប់ទៅវិញប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានឹងមករារាំងយើងឡើយ។ នៅពេលដែលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានដោះស្រាយរួចរាល់ ខ្ញុំនឹងផ្តល់រង្វាន់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។"

នៅពេលដែលសម្តីរបស់ មូសឺ ចេញពីមាត់ គ្រប់គ្នាបានយល់ពីចេតនារបស់គេ។ វាច្បាស់ណាស់ថាគេមានបំណងចង់ទុករបស់ទាំងអស់នោះសម្រាប់ខ្លួនឯងម្នាក់ឯង...

មូសឺ បានក្រឡេកមើលទាហានស៊ីឈ្នួលឯករាជ្យទាំងនោះដោយក្រសែភ្នែកដ៏មុតស្រួច។ គេគ្រវីដៃ ហើយសមាជិកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបានដកអាវុធចេញពីចង្កេះភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក ពួកគេសម្លឹងមើលទៅទាហានស៊ីឈ្នួលឯករាជ្យទាំងនោះដែលនៅតែបន្តគិត ចេតនាសម្លាប់របស់ពួកគេគឺច្បាស់ណាស់។

ដោយសារក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកមានគ្នាដ្រើនជាង ទាហានស៊ីឈ្នួលឯករាជ្យទាំងនេះ មិនថាពួកគេមានអារម្មណ៍មិនសុខចិត្តយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏អាចត្រឹមតែថយក្រោយដោយមិនអស់ចិត្តប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីបន្លាចទាហានស៊ីឈ្នួលឯករាជ្យទាំងនោះរួច មូសឺ ទីបំផុតបានផ្ទេរក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គេត្រលប់មករក សៀវយ៉ាន វិញ។ គេក្តាប់កាំបិតរាងកោងក្នុងដៃឱ្យណែន ហើយដើរយឺតៗសំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងឈរបែរខ្នងទៅរកជ្រោះជ្រៅ។

"ប្រសិនបើឯងប្រគល់របស់ទាំងនោះមកឥឡូវនេះ យើងនឹងឱ្យឯងស្លាប់ដោយគ្មានការឈឺចាប់!"

ដោយសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏សាហាវរបស់ មូសឺ, សៀវយ៉ាន គ្រាន់តែគ្រវីស្មា និងដកដង្ហើមធំ។ គេគ្រវីបាតដៃ ធ្វើឱ្យដាវធ្ងន់ពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមួយលេចឡើងនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ គេលើកបាតដៃឡើង ហើយដាក់ដាវនោះផ្អែកលើស្មារបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេងើបក្បាលឡើងបន្តិច បង្ហាញនូវស្នាមញញឹមព្រាលៗ។

"បើឯងមានចិត្តក្លាហាន ចូលមកយកវាទៅ!"