ការឡោមព័ទ្ធដ៏ធំសម្បើម

ពន្លឺព្រះចន្ទដ៏ស្រទន់ និងត្រជាក់ស្រេបបានជះចុះមកពីលើមេឃ គ្របដណ្តប់ព្រៃឈើទាំងមូលដោយបណ្តាញពណ៌ប្រាក់ដ៏អាថ៌កំបាំង។

"ហ៊ឹស......"

នៅលើកំពូលភ្នំមួយ យុវជនម្នាក់បានក្តាប់មែកឈើយ៉ាងណែន រហូតដល់សរសៃដៃឡើងប៉ោងពេញដៃ។ ថ្ងាសរបស់គេជោកជាំដោយញើសត្រជាក់ ខណៈដែលគេខាំមាត់អាវយ៉ាងណែន។

ខ្នងអាក្រាតរបស់យុវជននោះត្រូវបានលាបដោយវត្ថុរាវពណ៌ក្រហម ខណៈដែលបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្រពិចស្រពិល កំពុងប្រើបន្ទះត្បូងដើម្បីលាបវត្ថុរាវនោះយឺតៗ។ រាល់ពេលដែលដៃរបស់គាត់ធ្វើចលនា រាងកាយរបស់យុវជននោះញ័រទទាក់យ៉ាងខ្លាំង។

ទាល់តែបុរសចំណាស់លាបវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមនោះរហូតដល់សព្វពេញខ្នង ទើបគាត់ព្រមឈប់។ ដោយឱនក្បាលសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងឈឺចាប់រហូតដល់ផ្ទៃមុខឡើងក្រញីងក្រញ៉ង់ បុរសចំណាស់ក៏សើចយ៉ាងសប្បាយ និងចំអកថា៖ "តើវាមិនស្រណុកទេ?"

"ស្រណុកស្អីទៅលោកគ្រូ!" ការឈឺចាប់ដូចភ្លើងឆេះភាយចេញពីខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ដែលធ្វើឱ្យគេជេរចេញមកភ្លាមៗ។ គេមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចចំពោះការឈឺចាប់ដែលដូចជាការដុតរោលនេះណាស់។

"ហ៊ឹហ៊ឺ" យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) សើចតិចៗ ខណៈសម្លឹងមើលវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមដែលកំពុងជ្រាបចូលក្នុងខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន មុននឹងងក់ក្បាល រួចសួរថា៖ "ចុះយ៉ាងម៉េចដែរ? តើឯងមានអារម្មណ៍ថាជិតដល់កម្រិតនៃលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៧ ហើយឬនៅ?"

ឮសម្តីនេះ សៀវយ៉ាន បានត្រឹមតែសម្លក់ និងពេបមាត់ឆ្លើយថា៖ "វាទើបតែបានមួយខែប៉ុណ្ណោះ តាំងពីខ្ញុំឡើងដល់ផ្កាយ ៦ តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េចដែលឡើងដល់ផ្កាយ ៧ លឿនបែបនេះ? ផ្កាយ ៣ ចុងក្រោយនៃគ្រប់លំដាប់ គឺពិបាកទម្លុះបំផុត។"

"តាំងពីយើងចាប់ផ្តើមដំណើរនេះមក វាជិតបាន ៥ ខែហើយ ហើយសល់ពេលមិនដល់មួយឆ្នាំទៀតទេ រហូតដល់ថ្ងៃសន្យារបស់ឯងជាមួយក្មេងស្រីមកពីបក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Faction/Yun Lan Zong) នោះ។" យ៉ាវឡៅ ញញឹម និងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។

ដោយរឹងខ្លួនបន្តិច សៀវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ រួចជ្រួញចិញ្ចើមនិយាយថា៖ "ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា ឥឡូវនាងដល់កម្រិតណាហើយ។ កាលពីពីរឆ្នាំមុន នាងគឺជាអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៣ ទៅហើយ ហើយផ្អែកលើទេពកោសល្យរបស់នាង និងអំណាចនៃបក្សពពកអ័ព្ទ ខ្ញុំមិនគិតថានាងនឹងខ្សោយជាងខ្ញុំនោះទេ។"

"ពិតមែនហើយ ទោះបីជាយើងមានវិធីសាស្ត្រជាច្រើនដែលអាចធ្វើឱ្យកម្លាំងរបស់ឯងកើនឡើងភ្លាមៗ ប៉ុន្តែវានឹងមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ប្រសិនបើប្រើវិធីសម្ងាត់ទាំងនោះ យើងខ្លាចថាឯងនឹងត្រូវជាប់គាំងនៅកម្រិតនោះជារៀងរហូត។" យ៉ាវឡៅ ពន្យល់យឺតៗ ខណៈក្រឡេកមើល សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងស្ងប់ស្ងាត់ រួចបន្តថា៖ "យើងនឹងមិនឱ្យឯងប្រើវិធីទាំងនោះឡើយ ទោះបីជាឯងត្រូវចាញ់ក្មេងស្រីនោះក៏ដោយ ព្រោះតម្លៃដែលត្រូវបង់គឺខ្ពស់ពេក។"

"ចំពោះការសន្យាបីឆ្នាំ ខ្ញុំមិនបានត្រៀមខ្លួនដើម្បីចាញ់នាងឡើយ។ គ្រូក៏ដឹងដែរថា ពីរឆ្នាំនេះខ្ញុំរងទុក្ខប៉ុណ្ណា...... នាងគឺជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចស៊ូទ្រាំនឹងការហ្វឹកហាត់ដ៏ជូរចត់ទាំងឡាយ។" សៀវយ៉ាន ផ្ងារខ្លួន និងងើបក្បាលសម្លឹងមើលព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ រួចលើកបាតដៃឡើង និងនិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ស្រេប។

ដោយដកដង្ហើមធំ សៀវយ៉ាន ងាកក្បាលសម្លឹងមើលរូបរាងស្រពិចស្រពិលរបស់ យ៉ាវឡៅ រួចពេបមាត់ថា៖ "ហើយដំបូងឡើយ គ្រូបានយល់ព្រមថានឹងជួយខ្ញុំឱ្យតាមនាងទាន់។"

"អាល្អិតនេះ......" ដោយសម្លឹងមើលក្មេងខូច សៀវយ៉ាន, យ៉ាវឡៅ បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គាត់បានលាតបាតដៃចេញ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សដ៏ត្រជាក់មួយបានលេចឡើងនៅចំកណ្តាលបាតដៃ។ ដោយសម្លឹងមើលដុំភ្លើងដែលកំពុងរេរាំយ៉ាងស្រស់ស្អាត ស្នាមញញឹមព្រាលៗបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចំណាស់របស់គាត់ "កុំបារម្ភអី ប្រសិនបើយើងគ្មានសមត្ថភាពប៉ុណ្ណឹងទេ យើងប្រហែលជាមិនហ៊ានអួតនៅមុខឯងឡើយ។"

"យើងអាចជួយឯងឱ្យបង្កើនកម្លាំងបាន ប៉ុន្តែលុះត្រាតែឯងមានពេលហ្វឹកហាត់តាមការណែនាំរបស់យើង។ ដោយសារតែឯងត្រូវបានគេដេញតាមពេញភ្នំបែបនេះ ឯងបានខាតបង់ពេលវេលាដ៏មានតម្លៃច្រើនណាស់។" យ៉ាវឡៅ និយាយចំអក។

សៀវយ៉ាន បានត្រឹមតែសម្លក់ រួចលាតដៃនិយាយដោយអស់សង្ឃឹមថា៖ "តាមពិតគ្រូគ្រាន់តែ 'ផោម' មួយផោម ក៏អាចកម្ចាត់ពួកគេទាំងអស់បានដែរ ប៉ុន្តែគ្រូបែរជាមិនព្រមចេញមុខសោះ។"

"ផាំង!" បាតដៃមួយបានទះក្បាល សៀវយ៉ាន ពីក្រោយ ខណៈ យ៉ាវឡៅ ស្ដីឱ្យទាំងញញឹមថា៖ "ប្រសិនបើយើងដោះស្រាយរាល់បញ្ហាឱ្យឯងទាំងអស់ តើជីវិតមានន័យអីទៀត? តើការតស៊ូជាមួយអ្នកដទៃ មិនមែនជាវិធីដើម្បីឱ្យឯងទទួលបានចំណេដឹង និងបទពិសោធន៍ទេអី?"

សៀវយ៉ាន គ្រវីស្មា រួចប្រែខ្លួនម្តងទៀត។ គេថ្ងូរដោយភាពមួម៉ៅ មុននឹងជេរក្នុងចិត្តថា៖ "ពួកអាថោកទាបអស់នោះ មិនយូរមិនឆាប់ ខ្ញុំនឹងកម្ចាត់ពួកគេឱ្យអស់ មកខាតពេលខ្ញុំមែន......"

សៀវយ៉ាន ក្អកស្ងួត រួចស្រាប់តែខាំមាត់អាវម្តងទៀត និងនិយាយដោយសំឡេងខ្ទប់ថា៖ "គ្រូ បន្តទៀតមក......"

"អេះ?" ឮសម្តីនេះ យ៉ាវឡៅ ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច៖ "ឯងនៅតែអាចទ្រាំបានទៀតមែនទេ?"

"អើយ ខ្ញុំមិនមានពេលសម្រាកច្រើនទេ......" យុវជននោះកប់ក្បាលទៅក្នុងខោអាវ រួចឆ្លើយទាំងសំឡេងខ្សាវៗ។

ដោយសម្លឹងមើលយុវជនដែលបានត្រៀមខ្លួនតស៊ូម្តងទៀត យ៉ាវឡៅ បានរឹងខ្លួនមួយភ្លែត។ ចរិតរឹងរូសដែលលាក់ជ្រៅក្នុងខ្លួនរបស់យុវជនម្នាក់នេះ បានធ្វើឱ្យទឹកមុខពេញចិត្តលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គាត់។ គាត់ងក់ក្បាលទាំងញញឹម រួចយកដប "ឈាមដុតរោល" (Burning Blood) មួយដបទៀតចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក (Storage Ring) ហើយចាក់វាចុះ។

"ហ៊ឹស......"

ក្នុងរាត្រីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ដង្ហើមញ័រទទាក់ដែលចេញពីចន្លោះធ្មេញរបស់យុវជននោះ បានវិលវល់យឺតៗដោយមិនរលាយបាត់ឡើយ។

កាំរស្មីព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហែងបានចាំងឆ្លងកាត់មែកឈើ បន្សល់ទុកនូវចំណុចពន្លឺតូចៗរាប់មិនអស់នៅក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់ ដែលជាទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ស្អាត។

រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន បានរមូរខ្លួនក្នុងកន្លែងលាក់ខ្លួនមួយក្នុងព្រៃ ខណៈដែលគេជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងមើលក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្បែរនោះ។ កន្លែងនេះគឺជាផ្លូវធំចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range)។ ទោះបីជាធម្មតាមានទាហានស៊ីឈ្នួលឆ្លងកាត់ច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ សៀវយ៉ាន អាចមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតី។

ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន បានឆ្លងកាត់គុម្ពោតព្រៃ ដើម្បីសម្លឹងមើលទាហានស៊ីឈ្នួលដែលឆ្លងកាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ប្រស្រីភ្នែករបស់គេស្រាប់តែរួមតូច គេទីបំផុតយល់ថាហេតុអ្វីបានជាគេមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងចិត្ត។

ក្រុមជាច្រើនដែលឆ្លងកាត់ខាងក្រោម មើលទៅហាក់ដូចជាទើបតែត្រូវបានគេប្រមូលផ្តុំគ្នាបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេធ្វើចលនា ពួកគេហាក់ដូចជាមានទម្លាប់ដែលបង្ហាញចេញមក លុះត្រាតែបានរស់នៅ និងហ្វឹកហាត់ជាមួយគ្នាអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

"មើលទៅពិតជាមានអ្វីមិនប្រក្រតីមែន......" ចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នា សៀវយ៉ាន ខ្ជាក់ស្មៅចេញពីមាត់។ គេក្រឡេកមើលជុំវិញ មុននឹងវារចេញពីគុម្ពោតព្រៃដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងព្រៃយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ខោអាវរបស់ សៀវយ៉ាន ត្រូវបានលាបដោយឆ្នូតពណ៌បៃតងពីទឹកស្មៅ ដែលធ្វើឱ្យគេមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់ក្នុងការលាក់ខ្លួនក្នុងព្រៃ។

ដោយលាក់ខ្លួនក្នុងកន្លែងសម្ងាត់មួយក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់ សៀវយ៉ាន បានឃើញក្រុមដែលមានគ្នា ៥ នាក់ ចំនួន ២ ទៅ ៣ ក្រុមទៀត។ ដោយលាក់ខ្លួនសង្កេតមើលចលនារបស់ក្រុមទាំងនេះ មួយសន្ទុះក្រោយមក សៀវយ៉ាន ក៏អាចបញ្ជាក់បានថា ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះដែលមើលទៅដូចជាមកចាប់សត្វចម្លែក តាមពិតគឺកំពុងស្វែងរកអ្វីផ្សេងទៀតទៅវិញទេ.......

ដោយប្រើគុម្ពោតព្រៃជាការបាំងបាំង និងក្លិនទឹកស្មៅលើរាងកាយដើម្បីបិទបាំងក្លិនខ្លួន សៀវយ៉ាន បានគេចផុតពីក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួល និងសត្វចម្លែកដែលដើររេរ៉ាក្នុងព្រៃដោយជោគជ័យ។

បន្ទាប់ពីការស៊ើបអង្កេតពេញមួយរសៀលនៅក្នុងព្រៃ ដោយចៃដន្យ សៀវយ៉ាន ក៏បានដឹងពីអត្តសញ្ញាណនៃក្រុមតូចៗទាំងនេះ។

"ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក...... ហ៊ឺម មើលទៅការសម្លាប់មេក្រុមទីបីរបស់ពួកគេ ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំរុកសំបុកសត្វឱម៉ាល់មែន។" ការដឹងពីព័ត៌មាននេះធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។

"អាថោកទាប! ឱ្យយើងលាក់ខ្លួនពេញមួយរសៀល និងសង្កត់កំហឹងបែបនេះ ពួកឯងសមតែជួបគ្រោះចង្រៃហើយ......" ដោយលាក់ខ្លួនក្នុងស្រមោល សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលក្រុមដែលមានគ្នា ៥ នាក់ ដែលកំពុងចូលមកក្នុងព្រៃក្រាស់យឺតៗ ខណៈដែលគេសើចចំអកដោយស្ងាត់ៗ។

ក្រុមនេះត្រូវបាន សៀវយ៉ាន សង្កេតមើលអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ ពួកគេគឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៥ ចំនួន ៥ នាក់ ហើយ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាគេអាចកម្ចាត់ពួកគេទាំងអស់បាន។ លើសពីនេះ ដោយសារតែពួកគេចូលក្នុងព្រៃក្រាស់ គេមិនបាច់បារម្ភថានឹងត្រូវឃើញដោយក្រុមផ្សេងទៀត និងត្រូវគេឡោមព័ទ្ធដូចនំប៉ាវនោះឡើយ។

ដោយលួចតាមក្រុមនេះចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏ក្រាស់ សៀវយ៉ាន មិនបានល្ងង់រហូតដល់ចេញមកវាយប្រហារចំពីមុខឡើយ។ គេលាក់ខ្លួនក្នុងគុម្ពោតព្រៃម្ខាង ដូចជាសត្វពស់វែកដែលកំពុងតាមប្រមាញ់ចំណី គេរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់ និងស្ងប់ស្ងាត់......

បន្ទាប់ពី សៀវយ៉ាន តាមដានក្រុមនោះបានមួយសន្ទុះ ពួកគេក៏បានឈប់សម្រាក។ ខណៈកំពុងសម្រាក ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់បានចាកចេញពីមិត្តភក្តិរបស់គេ និងដើរយឺតៗទៅរកគុម្ពោតព្រៃតូចមួយ (ដើម្បីបត់ជើង)។

ដោយងាកទៅឈរពីក្រោយដើមឈើធំមួយ នៅពេលដែលទាហានស៊ីឈ្នួលនោះត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ ភាពងងឹតក៏បានធ្លាក់មកលើភ្នែករបស់គេ អមដោយការឈឺចាប់នៅត្រង់ក ខណៈដែលស្មារតីរបស់គេក៏រលត់ទៅយ៉ាងលឿន......

មិនយូរប៉ុន្មាន បន្ទាប់ពីទាហានស៊ីឈ្នួលនោះចេញទៅបត់ជើង សំឡេងស្រែកដែលប្រែប្រួលដោយសារភាពភ័យស្លន់ស្លោបានបន្លឺឡើង៖ "មានសត្វចម្លែក! សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣!"

ឮសំឡេងស្រែកនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលពីរបីនាក់ដែលទើបតែសម្រាករួច ក៏ភ្ញាក់ខ្លួនព្រើត។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេងាកទៅរកគ្នាដែលកំពុងឱនក្បាលរត់មករកពួកគេ រួចស្ដីឱ្យទាំងសើចថា៖ "អាឆ្កួត! តើឯងត្រូវស្រីជញ្ជក់ឈាមអស់ពីខ្លួនកាលពីយប់មិញមែនទេ? ទីនេះគឺជាតំបន់ខាងក្រៅនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក តើមានសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ មកពីណា......"

មុននឹងសំឡេងជេរនោះរលាយបាត់ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលឱនក្បាលនោះបានស្ទុះមកដល់មុខគេបាត់ទៅហើយ។ ពន្លឺត្រជាក់ស្រេបបានបាញ់ចេញមកភ្លាមៗ ខណៈដែលពាក្យជេរដែលមិនទាន់និយាយចប់ ក៏ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់នៅក្នុងបំពង់ក។

ដោយកម្ចាត់ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ក្នុងមួយពព្រិចភ្នែក រូបរាងដែលឱនក្បាលនោះស្រាប់តែធ្វើចលនា។ ដោយការលើកបាតដៃ បាតដៃស្រូប (Vacuum Hand) ដ៏ខ្លាំងក្លាបានទាញទាហានស៊ីឈ្នួលដែលនៅឆ្ងាយបំផុត ដែលកំពុងធ្វើមុខភ្លីភ្លើ ឱ្យហោះមករកគេ។

កាំបិតនៅក្នុងដៃរបស់គេបានចាក់ទៅមុខយ៉ាងសាហាវ ប៉ះចំករបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលទើបតែត្រូវទាញមកដល់។

"គឺជា សៀវយ៉ាន! សៀវយ៉ាន!!"

ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ ១០ វិនាទីដ៏ខ្លី ជីវិតរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៥ ចំនួនពីរនាក់ ត្រូវបានបញ្ចប់យ៉ាងងាយស្រួលដោយ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងបន្លំខ្លួន។ ទីបំផុត ទាហានស៊ីឈ្នួលពីរនាក់ទៀតក៏ដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានវ័យចំណាស់ជាងគេ ស្រាប់តែធាក់មិត្តភក្តិនៅក្បែរខ្លួនឱ្យហោះទៅរក សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងសម្រុកចូលមក រួចគេប្រញាប់ដកហួចខ្លីមួយចេញពីមាត់អាវ និងដាក់ចូលក្នុងមាត់។ មុនពេលគេអាចផ្លុំវាបាន គេក៏ត្រូវបានរារាំងដោយរូបរាងពណ៌ខ្មៅដែលលេចឡើងក្នុងមួយពព្រិចភ្នែកនៅពីមុខគេ និងទាត់ទ្រូងគេមួយជើងយ៉ាងសាហាវ។

"ភូស!" ឈាមបានខ្ជាក់ចេញពីមាត់របស់គេយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយពឹងផ្អែកលើកម្លាំងច្រានពីកម្លាំងធាតុ រាងកាយរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលចំណាស់បានហោះឡើងលើអាកាស និងដោយប្រើកម្លាំងចុងក្រោយក្នុងខ្លួន គេក៏បានផ្លុំហួចនៅក្នុងមាត់ ដែលបញ្ចេញសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង និងមុតស្រួច។

រលកសំឡេងត្រូវបានបញ្ជូនចេញពីហួចខ្លីនោះ រួចរាលដាលទៅគ្រប់ទិសទី។

ដោយមានទឹកមុខស្រទំ ដៃរបស់ សៀវយ៉ាន បានលើកឡើង ហើយដាវក៏បានធ្លាក់ចុះ ខណៈដែលគេបញ្ចប់ដង្ហើមចុងក្រោយរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងស្លាប់នោះ។ គេងើបក្បាលសម្លឹងមើលទៅខាងក្រៅព្រៃដ៏ក្រាស់ នៅទីនោះ រូបរាងមនុស្សជាច្រើនចាប់ផ្តើមហោះសំដៅមកនេះ។

"ចង្រៃយ៍! ខ្ញុំមើលស្រាលពួកអាអស់នេះមែន" សៀវយ៉ាន ជេរតិចៗ រួចងាកក្រោយរត់ចេញទៅ។

"ជីជី......" នៅពេលដែល សៀវយ៉ាន ងាកក្រោយរត់គេច សំឡេងហួចជាច្រើនបានបន្លឺឡើងបន្តបន្ទាប់គ្នាពីខាងក្រៅព្រៃ។ នៅខណៈនោះ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងអស់កំពុងសម្រុកមករកទិសដៅនៃព្រៃក្រាស់នេះ។

"ចាប់វាឱ្យបាន!"

នៅពីក្រោយគេ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏ធំបានដេញតាមរូបរាងដែលមើលមិនសូវច្បាស់នៅពីមុខពួកគេយ៉ាងអស់ពីសមត្ថភាព ខណៈសំឡេងស្រែកបានបន្លឺឡើងមិនដាច់នៅក្នុងព្រៃ។

"ឱ្យងាប់ចុះ លើកនេះរឿងធំហើយ។" ដោយក្រឡេកមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏ធំដែលកំពុងដេញតាមពីក្រោយ ជ្រុងមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ឡើងតឹង។ ដោយមានអារម្មណ៍ធុញថប់បន្តិច គេគ្រវីក្បាល មុននឹងប្រើឆ្នូតពណ៌បៃតងលើរាងកាយជាការបិទបាំង ដើម្បីបន្តរត់គេចតាមគុម្ពោតព្រៃ។

បន្ទាប់ពីរត់បានមួយសន្ទុះ ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែប្រែប្រួល។ ដោយងាកក្បាលទៅមើល សៀវយ៉ាន ឃើញថានៅខាងមុខក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួល បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានទឹកមុខស្រទំ កំពុងរត់មករកគេយ៉ាងលឿនបំផុត។ ដោយឃើញ សៀវយ៉ាន ងាកក្បាលមក ស្នាមញញឹមដ៏សាហាវបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់បុរសនោះ។ សំឡេងគ្រហឹមតិចៗបានឆ្លងកាត់គុម្ពោតព្រៃ និងចូលទៅក្នុងត្រចៀករបស់ សៀវយ៉ាន៖

"អាល្អិត! ថ្ងៃនេះ រាងកាយរបស់ឯងនឹងត្រូវកប់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកនេះជាមិនខាន!"