ការសម្លាប់ (Kill)

បន្ទាប់ពីសំឡេងដ៏ស្រទន់បន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នង កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយរំពេចបានលេចឡើងនៅពីក្រោយ ហឺម៉េង (He Meng)។

ទឹកមុខរបស់ ហឺម៉េង ប្រែប្រួលភ្លាមៗនៅពេលគេមានអារម្មណ៍ពីភាពខ្លាំងនៃកម្លាំងនេះ។ គេបានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង រួចស្រែកដោយកំហឹង ខណៈដែលពណ៌សចាប់ផ្តើមរាលដាលយ៉ាងលឿនពេញខ្នងអាក្រាតរបស់គេ។

"កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)!"

សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ស្រែកហៅក្នុងចិត្តយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលគេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន។ ដៃអាវដ៏រលោងរបស់គេបានបញ្ចេញសំឡេងដូចជាក្រដាសរលាក់ ដោយសារតែរំញ័រនៃកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា។ កណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវយ៉ាន បានបាញ់ទៅមុខយ៉ាងសាហាវ។ ក្នុងចម្ងាយដ៏ខ្លី កម្លាំងដ៏មហិមាដែលកណ្តាប់ដៃនោះផ្ទុកទៅ បានបញ្ចេញសំឡេងខ្យល់កាត់ "វ៉ឺត" យ៉ាងមុតស្រួច។

សំឡេងខ្យល់បោកបក់នៅពីក្រោយខ្នង បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ហឺម៉េង ប្រែជាភ័យរន្ធត់។ អាល្អិតដែលមើលទៅហាក់ដូចជាទន់ខ្សោយម្នាក់នេះ ពិតជាបានហ្វឹកហាត់កម្លាំងរាងកាយដល់កម្រិតនេះមែនឬ?

"តាំង!" សំឡេងដ៏ច្បាស់មួយបានបន្លឺឡើងពាសពេញតង់។ សំឡេងនោះបានក្រឡរក្នុងអាកាសមួយសន្ទុះ ដែលធ្វើឱ្យត្រចៀកមានអារម្មណ៍ស្រពាប់ស្រពោន។

សៀវយ៉ាន ដែលមានផ្ទៃមុខរាបស្មើ បានបោកកណ្តាប់ដៃស្តាំទៅលើខ្នងរបស់ ហឺម៉េង យ៉ាងអស់ទំហឹង។ កម្លាំងដ៏សាហាវដែលផ្ទុះចេញពីជើងរបស់គេ បានធ្វើឱ្យដីនៅជុំវិញនោះបែកជាប្រហោងទំហំកន្លះម៉ែត្រភ្លាមៗ។

"គ្រាំង..." សំឡេងប្រេះស្រាលៗបានអមមកជាមួយនូវស្នាមប្រេះជាច្រើន ដែលចាប់ផ្តើមលេចឡើង និងរាលដាលនៅលើខ្នងរបស់ ហឺម៉េង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាត្រូវបានទប់ស្កាត់វិញមួយរំពេច ដោយសារកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដែលកំពុងហូរក្នុងខ្លួនរបស់ ហឺម៉េង។

"យើងបានប្រាប់ឯងហើយថា ឯងគ្មានសមត្ថភាពអាចទម្លុះការការពាររបស់យើងបានទេ!" ហឺម៉េង ញញឹមយ៉ាងក្រាស់ ខណៈដែលគេងាកក្រោយ។

"វាមិនប្រាកដនោះទេ..." សៀវយ៉ាន ញញឹម រួចដកដៃដែលផ្អឹបនឹងខ្នងរបស់ ហឺម៉េង ចេញ។ ជ្រុងមាត់របស់គេងើបឡើង រួចគេនិយាយខ្សឹបៗថា៖ "ផ្ទុះ!"

"បាំង..."

សំឡេងផ្ទុះតិចៗពីខាងក្នុងស្រាប់តែបន្លឺចេញពីក្នុងខ្លួនរបស់ ហឺម៉េង ដែលធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់គេរឹងកំព្រឹសភ្លាមៗ។ ទឹកមុខតក់ស្លុតបានជំនួសឱ្យស្នាមញញឹមនោះ។

"អា៎..." ឈាមស្រស់ពេញមាត់ដែលចេញពីសរីរាង្គខាងក្នុងដែលខ្ទេចខ្ទី ត្រូវបានខ្ជាក់ចេញមកយ៉ាងច្រើន។ រាងកាយដែលរឹងដូចថ្មរបស់ ហឺម៉េង ក៏បានដួលសន្លប់ស្តូកស្តឹងនៅលើដី។

ដោយសម្លឹងមើលជីវិតដែលកំពុងរលត់ទៅបន្តិចម្តងៗពីសាកសព សៀវយ៉ាន គ្រាន់តែជូតដៃយ៉ាងរាបស្មើ រួចងាកក្រោយចាកចេញទៅ។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹកបានចាំងចុះពីលើមេឃ ឆ្លងកាត់មែកឈើក្រាស់ៗ មុនពេលពន្លឺដែលនៅសេសសល់ជះទៅលើជំរុំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៅក្រោមដើមឈើ។

នៅក្នុងជំរុំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលសន្លប់មួយចំនួនស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើងដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ ពួកគេអង្គុយឡើងយឺតៗ និងសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភាពប្រុងប្រយ័ត្នបានលេចឡើងភ្លាមៗ។ ពួកគេបានស្ទុះក្រោកឈរ និងសម្លឹងមើលជំរុំដែលស្ងាត់ជ្រងំ។ ជាចុងក្រោយ ពួកគេចាប់យកអាវុធ និងដើរសំដៅទៅតង់ដែលនៅចំកណ្តាល។

"លោកមេក្រុមទីបី!" ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ស្រែកហៅ ខណៈឈរនៅខាងក្រៅតង់។ ប៉ុន្តែគ្មានការឆ្លើយតបឡើយ។

ជាថ្មីម្តងទៀត ពួកគេបានរង់ចាំដោយស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ។ ភាពមិនស្រណុកក្នុងចិត្តចាប់ផ្តើមលេចឡើង។ ដោយកាន់កាំបិតធំ ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់បានឈានទៅមុខ និងកាប់វាំងននតង់ឱ្យដាច់ចេញពីគ្នា។

វាំងននបានធ្លាក់ចុះយឺតៗ បង្ហាញនូវទិដ្ឋភាពខាងក្នុងឱ្យគ្រប់គ្នាបានឃើញ។

នៅខាងក្នុងតង់ ហឺម៉េង កំពុងដេកស្តូកស្តឹងនៅលើដី ទាំងភ្នែកនៅបើកនៅឡើយ។ នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ គឺជាភាពភ័យខ្លាចដែលនឹងនៅជាប់ជារៀងរហូត។ ឈាមស្រស់មួយថ្លុកធំបានកកនៅលើឥដ្ឋ។ ទិដ្ឋភាពនេះបានធ្វើឱ្យអ្នកដែលបានឃើញតក់ស្លុតជាខ្លាំង។

"លោកមេក្រុមទីបី... ត្រូវបានគេសម្លាប់ហើយ?"

ទឹកមុខតក់ស្លុតរបស់គ្រប់គ្នាដែលបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏សោកសៅនេះ ប្រែជាស្លេកស្លាំង និងទន់ដៃទន់ជើង។

"មេក្រុមទីបីនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ត្រូវបានគេសម្លាប់មែនទេ?"

"គេនិយាយថា អ្នកដែលធ្វើរឿងនេះ គឺយុវជនដែលពួកគេដាក់រង្វាន់តាមចាប់នោះឯង។"

"ហាហា! ព័ត៌មានផ្ទៃក្នុងប្រាប់ថា យុវជនម្នាក់នោះដែលមានឈ្មោះថា សៀវយ៉ាន បានសម្លាប់សមាជិកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកជិត ២០ នាក់ទៅហើយ។"

"ជឺស! សមាជិកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបាក់មុខអស់ហើយ។ ត្រូវក្មេងអាយុមិនទាន់ដល់ ២០ ឆ្នាំម្នាក់ ធ្វើឱ្យវឹកវរដល់ថ្នាក់ហ្នឹង... ហាហា ចាំមើលថាតើ មូសឺ (Mu She) អាចបន្តធ្វើចរិតឫកខ្ពស់បានទៀតអត់។"

គ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាពាក្យចចាមអារ៉ាមនោះចេញមកពីណាទេ ប៉ុន្តែត្រឹមតែមួយរសៀលប៉ុណ្ណោះ ស្ទើរតែគ្រប់គ្នានៅក្នុងទីក្រុងឈីងសាន (Qingshan Town) សុទ្ធតែបានដឹងពីរឿងមេក្រុមទីបីត្រូវ សៀវយ៉ាន សម្លាប់។ មិនយូរប៉ុន្មាន ភ្នែកចំអកជាច្រើនដែលចង់ដឹងថាតើរឿងនឹងទៅជាយ៉ាងណា ក៏ចាប់ផ្តើមងាកទៅរកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកដែលកំពុងស្ងប់ស្ងាត់។

នៅក្នុងបន្ទប់តូចដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ស្រ្តីស្លៀកពាក់ពណ៌សកំពុងលាយឱសថម្សៅយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាងឮព័ត៌មានពីអ្នកបម្រើស្រីនៅខាងក្រៅ ដៃរបស់នាងក៏គាំងងក់ ដែលធ្វើឱ្យឱសថម្សៅនៅក្នុងដៃខូចខាតភ្លាមៗ។

ដោយគ្រវីក្បាលតិចៗ ស្រ្តីស្លៀកពាក់ពណ៌សបានដាក់ដបតូចនៅលើតុ។ ភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាងបានក្រឡេកមើលជុំវិញ ហើយស្នាមញញឹមព្រាលៗបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត ខណៈនាងនិយាយដោយសំឡេងទាបថា៖ "សៀវយ៉ាន លោកពិតជាចាប់ផ្តើមសងសឹកមែនហើយ។"

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូច (Fairy Doctor) បានរៀបចំសំពត់ពណ៌សរបស់នាងឱ្យត្រង់ រួចអង្គុយលើកៅអីយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ។ បន្ទាប់មក នាងបានយកក្រាំងពណ៌ប្រាំពីរចេញមក ហើយពេបមាត់តិចៗ ខណៈអង្អែលវាថ្នមៗ។ "ក្នុងន័យដែលគេអាចសម្លាប់ ហឺម៉េង បាន កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ សៀវយ៉ាន គួរតែនៅក្បែរលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៨។ ល្បឿនហ្វឹកហាត់ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ វាទើបតែមានរយៈពេលពីរបីខែប៉ុណ្ណោះ តាំងពីយើងជួបគ្នាលើកចុងក្រោយ..."

"អ្នកនាង លោក យ៉ាវ (Mister Yao) ចង់ជួបអ្នកនាង។" សំឡេងដ៏ស្រទន់របស់អ្នកបម្រើស្រីម្នាក់បានបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅទ្វារ។

ឮបែបនេះ ចិញ្ចើមរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចបានជ្រួញចូលគ្នា។ លោក យ៉ាវ គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងមន្ទីរឱសថពាន់មុខ (Thousand Medicinal House)។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃចុងក្រោយនេះ អាម្នាក់នេះតែងតែមកតាមរកនាង បន្ទាប់ពីឮពាក្យចចាមអារ៉ាមខ្លះៗពីក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក។ ចំពោះបំណងរបស់វា គឺច្បាស់ណាស់សូម្បីតែមិនបាច់និយាយចេញមក។

"ឱ្យគេចូលមកចុះ។" គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចបានប្រាកដថា ក្រាំងពណ៌ប្រាំពីរត្រូវបានលាក់ទុកយ៉ាងត្រឹមត្រូវ មុនពេលនាងដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹម។ ដោយសារនាងកំពុងរស់នៅក្រោមដំបូលផ្ទះអ្នកដទៃ នាងត្រូវតែផ្តល់កិត្តិយសដល់ម្ចាស់ផ្ទះខ្លះ។

"ហាហា តើអ្នកនាងសុខសប្បាយជាទេ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូច?" មួយសន្ទុះក្រោយមក បុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់មានតម្លៃ បានដើរចូលក្នុងបន្ទប់ទាំងស្នាមញញឹម ខណៈសួរសុខទុក្ខនាង។

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចងើបភ្នែកឡើងសម្លឹងមើលបុរសវ័យកណ្តាលនៅពីមុខនាង រួចងក់ក្បាល។ នាងក្រោកឈរ ងាកក្រោយ និងឱនចុះដើម្បីចាក់តែពីរពែងនៅលើតុខាងក្បែរ។

ខណៈអង្គុយលើកៅអី លោក យ៉ាវ បានសម្លឹងមើលរាងកាយដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូច ពីក្រោយខ្នង ជាពិសេសចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាង។ ពន្លឺមិនល្អម្យ៉ាងបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

នៅខណៈដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចងាកក្រោយមកវិញ លោក យ៉ាវ បានដកក្រសែភ្នែកមិនសមរម្យនោះចេញភ្លាមៗ។ នាងបានលើកពែងតែដាក់លើតុ រួចបញ្ចេញសំឡេងយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា៖ "តើមានមូលហេតុអ្វីដែលលោកតាមរកខ្ញុំ លោក យ៉ាវ?"

"ហាហា។" លោក យ៉ាវ ញញឹម។ គេបានប្រើដៃទាំងពីរកាន់ពែងតែដែលមានកម្ដៅនៅសេសសល់ពីដៃរបស់ស្រីស្អាត។ ដោយមិនឱ្យនរណាចាប់អារម្មណ៍ វាបានអង្អែលពែងតែនោះ។ វាបានក្រេបតែ រួចឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ "យើងស្មានថាអ្នកនាងប្រហែលជាបានឮព័ត៌មានអំពីមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ សៀវយ៉ាន ហើយមែនទេ?"

"ចាស។" ទឹកមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចមិនមានការប្រែប្រួលឡើយ និងនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។

"កាលដែលអ្នកនាងចូលរូងភ្នំដើម្បីរកកំណប់ គេនៅជាមួយអ្នកនាងដែរមែនទេ?" ពន្លឺម្យ៉ាងបានលេចឡើងក្នុងភ្នែកលោក យ៉ាវ ខណៈគេសួរភ្លាមៗ។

"លោក យ៉ាវ ខ្ញុំគិតថាលោកប្រហែលជាយល់ច្រឡំហើយ" គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចគ្រវីក្បាល និងឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹម៖ "ខ្ញុំពិតជាធ្លាប់នៅជាមួយ សៀវយ៉ាន មែន ប៉ុន្តែគឺដោយសារគេបានជួយសង្គ្រោះខ្ញុំដោយចៃដន្យ នៅពេលដែលខ្ញុំស្ទើរតែធ្លាក់ពីលើច្រាំងថ្ម ខណៈកំពុងបេះឱសថ។ ចំពោះការរកកំណប់ក្នុងរូងភ្នំ ខ្ញុំសុំទោសផង ប៉ុន្តែយើងមិនបានរកឃើញកំណប់អ្វីឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំឮថា ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកស្រាប់តែចាកចេញពីយើងនៅពាក់កណ្តាលផ្លូវត្រលប់មកវិញ។ មើលទៅពួកគេប្រហែលជាបានរកឃើញអ្វីម្យ៉ាងហើយ។"

"ប្រសិនបើលោក យ៉ាវ ចាប់អារម្មណ៍នឹងកំណប់ លោកអាចឱ្យមេក្រុមនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលធំៗពីរផ្សេងទៀត ទៅមើលរបស់របរដែលក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនាំយកមកវិញបាន។" គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចនៅតែរក្សាស្នាមញញឹម ខណៈផ្តល់យោបល់។

ឮបែបនេះ មុខរបស់លោក យ៉ាវ ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ បានតបវិញភ្លាមថា៖ "វាគ្រាន់តែជាសំណួរបែបលេងសើចប៉ុណ្ណោះ។ ហ៊ឺហ៊ឺ។ ក្នុងន័យដែលអ្នកនាងស្គាល់ សៀវយ៉ាន ប្រសិនបើអ្នកនាងជួបគេម្តងទៀត សូមអញ្ជើញគេមកមន្ទីរឱសថពាន់មុខរបស់យើងផង។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកខ្លាំងក្លាក៏ដោយ ប៉ុន្តែមន្ទីរឱសថពាន់មុខរបស់យើង ក៏មិនចាញ់ពួកគេដែរ។"

"បើមានឱកាស ខ្ញុំនឹងជួយប្រាប់គេ។ គ្រាន់តែថា ខ្ញុំមិនសូវជាស្គាល់គេច្បាស់ទេ ដូច្នេះលោក យ៉ាវ កុំរំពឹងខ្ពស់ពេកអី។" នាងនិយាយយ៉ាងសាមញ្ញ។

"ហាហា មិនអីទេ។ បើអញ្ចឹង យើងមិនរំខានអ្នកនាងទៀតទេ។ យើងទៅដោះស្រាយការងារបន្តិចសិន។" ងក់ក្បាលទាំងស្នាមញញឹម លោក យ៉ាវ បាននិយាយលេងពីរបីម៉ាត់ទៀត មុននឹងក្រោកឈរលាទៅវិញ។

ដោយសម្លឹងមើលទ្វារបន្ទប់ដែលបិទជិតយឺតៗ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចក្រឡេកមើលពែងតែដែលលោក យ៉ាវ បានផឹក រួចនិយាយតិចៗថា៖ "មើលទៅវាពិតជាមិនបោះបង់បំណងអាក្រក់របស់វាឡើយ។ ហ៊ឺ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងមិនធ្វើអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំខកចិត្តនោះទេ។ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែ... តើលោកពិតជាគិតថា លោកអាចផឹកតែដែលខ្ញុំឆុងបានយ៉ាងងាយៗមែនទេ?"

រូបភាពរបស់យុវជនស្លៀកពាក់ខ្មៅម្នាក់បានភ្លឺឡើងក្នុងចិត្ត ខណៈគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចអង្អែលពែងតែពណ៌បៃតងចាស់ថ្នមៗ។ មបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាងងើបឡើង៖ "លោកគឺជាបុរសដំបូងគេដែលបានឆ្លងកាត់គ្រោះថ្នាក់ជាមួយខ្ញុំ។ សូមកុំស្លាប់នៅក្នុងទីក្រុងឈីងសានដ៏តូចមួយនេះឱ្យសោះ..."

សាកសពដែលគ្មានវិញ្ញាណមួយ ត្រូវបានដាក់នៅចំកណ្តាលសាលដែលគ្របដណ្តប់ដោយបរិយាកាសស្រទំ។ ផ្ទៃមុខនៃសាកសពនោះ គឺជាមេក្រុមទីបីដែលបានស្លាប់ក្រោមដៃ សៀវយ៉ាន។

គ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលនៅស្ងៀមស្ងាត់ ខណៈពួកគេសម្លឹងមើលសាកសពរបស់ ហឺម៉េង។ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានសូម្បីតែបញ្ចេញសំឡេងតិចៗ ព្រោះពួកគេអាចមានអារម្មណ៍ពីចំហាយសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់ ចេញពីបុរសដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអីមេក្រុម។

"យើងចង់ហែកអាល្អិតនោះជាមួយពាន់ចំណែក!"

មូសឺ សម្លឹងមើលសាកសពដោយភ្នែកក្រហម ខណៈគេក្តាប់ធ្មេញឮសូរ "គ្រឺតៗ"។ កំហឹងដែលត្រូវបានសង្កត់ទុក អាចឮតាមរយៈសំឡេងដ៏ក្រាស់របស់គេ។

ក្តីតក់ស្លុត និងភាពភ័យខ្លាចបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែកដ៏តូចរបស់ មូឡី (Mu Li) ខណៈគេសម្លឹងមើលសាកសពដ៏ត្រជាក់ក្បែរខ្លួន។ អាល្អិតដែលគេធ្លាប់ដេញតាមពេញភ្នំកាលពីពីរបីខែមុន ពិតជាបានរីកចម្រើនដល់កម្រិតនេះមែនឬ។ ក្នុងនាមជាមនុស្សខ្លាំងលំដាប់ទីបីក្នុងក្រុម ហឺម៉េង មានកម្លាំងដែល មូឡី ជឿជាក់ខ្លាំងណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សខ្លាំងម្នាក់នេះដែលសូម្បីតែគេក៏ខ្លាចរអា ក៏ត្រូវបានសម្លាប់ដោយយុវជនម្នាក់ដែលមានអាយុមិនទាន់ដល់ ២០ ឆ្នាំ។ ការពិតដែលដូចជាសុបិននេះ បានធ្វើឱ្យភាពភ័យខ្លាចចំពោះ សៀវយ៉ាន កើតឡើងក្នុងចិត្ត មូឡី និងកាន់តែបង្កើនចេតនាសម្លាប់ដ៏សាហាវរបស់គេ។

សត្រូវប្រភេទនេះ.... ត្រូវតែសម្លាប់ឱ្យខានតែបាន ទោះក្នុងតម្លៃណាក៏ដោយ!

ងើបក្បាលឡើងយឺតៗ មូឡី ប្រសព្វភ្នែកជាមួយ មូសឺ ដែលអង្គុយលើកៅអីមេក្រុម។ ក្នុងកែវភ្នែករបស់ឪពុក និងកូន ដែលមានចរិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នា គឺមានការប្តេជ្ញាសម្លាប់យ៉ាងមុតមាំដូចគ្នា។

"ការពិតដែល សៀវយ៉ាន អាចសម្លាប់ ហឺម៉េង បាន មានន័យថាកម្លាំងរបស់គេស្ថិតនៅក្បែរលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៨។ លើសពីនេះទៅទៀត ហឺម៉េង មានវិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi Method) ថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតខ្ពស់ និងស្ទាត់ជំនាញបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Techniques) ថ្នាក់លឿងកម្រិតខ្ពស់ចំនួនពីរផ្សេងទៀត ដែលធ្វើឱ្យគេក្លាយជាអ្នកខ្លាំងក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានលំដាប់ផ្កាយស្មើគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណា វានៅតែត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃ សៀវយ៉ាន។ មើលទៅ អាល្អិតនេះមានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ និងវិធីសាស្ត្រដាំដុះដែលមានកម្រិតខ្ពស់ជាងនេះទៅទៀត។" សំឡេងរបស់ មូសឺ ពោរពេញដោយភាពត្រជាក់ស្រេប។

"ចាប់ពីថ្ងៃស្អែកទៅ សមាជិកទាំងអស់ដែលមានកម្រិតលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៥ ឬខ្លាំងជាងនេះ ត្រូវដោះផ្លាកសញ្ញាក្បាលចចកចេញ ហើយធ្វើសកម្មភាពដូចជាទាហានស៊ីឈ្នួលឯករាជ្យ។ យើងនឹងបែងចែកជាក្រុមដែលមានគ្នា ៥ នាក់ និងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់រកឃើញដានរបស់ សៀវយ៉ាន សូមប្រើហួចឫស្សីដើម្បីផ្តល់សញ្ញាភ្លាម!" ផ្ទៃមុខរបស់ មូសឺ ត្រជាក់ និងម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈគេបញ្ជា។

"បាទ លោកមេក្រុម!" មនុស្សដែលជួបជុំគ្នានៅខាងក្រោមឆ្លើយតបយ៉ាងព្រមព្រៀងគ្នា។

"យើងមិនជឿទេថា អាល្អិតនោះនឹងអាចគេចផុតពីដៃរបស់យើងបាន!" ដៃរបស់ មូសឺ ក្តាប់យឺតៗ ខណៈគេសើចយ៉ាងត្រជាក់។

"អាល្អិត ថ្ងៃដែលឯងហ៊ានអួតអាងបានដល់ទីបញ្ចប់ហើយ។"