អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៨ - ហឺម៉េង (He Meng)

ដោយឱនក្បាលសម្លឹងមើលទៅស្រ្តីដែលមានស្បែកសខ្ចីនៅពីក្រោមរាងកាយ ស្នាមញញឹមដ៏តណ្ហាមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហឺម៉េង (He Meng)។ ដៃរបស់គេបានច្របាច់អង្អែលដើមទ្រូងដ៏ទន់ល្មើយទាំងគូដោយប្រើកម្លាំងបន្តិច។ ស្រ្តីនៅពីក្រោមគេបានកម្រើកចង្កេះឡើងបន្តិចដូចជាសត្វឆ្មាញី ខណៈបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរដ៏ស្រេកឃ្លានតណ្ហា។

ដោយសារការភ្ញោចពីសំឡេងថ្ងូរដ៏ទន់ភ្លន់នេះ ហឺម៉េង បានប្រើដៃទាំងសងខាងឱបចង្កេះស្រ្តីនោះយ៉ាងណែន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក រាងកាយអាក្រាតទាំងពីរបានរឹងកំព្រឹស។

ហឺម៉េង ងើបក្បាលឡើង រីករាយនឹងក្តីសុខដ៏ខ្លាំងក្លាដែលធ្វើឱ្យគេដកដង្ហើមធំ។ រាងកាយដែលធ្លាប់តែរឹងកំព្រឹស ក៏ចាប់ផ្តើមទន់ជ្រាយបន្តិចម្តងៗនៅខណៈនោះ។

ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលរាងកាយរបស់ ហឺម៉េង កំពុងញ័រតិចៗដោយសារក្តីសុខ អារម្មណ៍ប្រុងប្រយ័ត្នដ៏មុតស្រួចដែលត្រូវបានហ្វឹកហ្វឺនអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំនៅលើមុខដាវ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេរឹងមាំឡើងវិញភ្លាមៗ។ សញ្ញាអាសន្នបានផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្ត គេក៏ចាប់ភួយដែលនៅក្បែរខ្លួន បោះទៅខាងក្រោយខ្នងយ៉ាងលឿន។

"ឈី ឡា!"

ពន្លឺដាវដ៏មុតស្រួចបានហែកភួយនោះជាពីរយ៉ាងងាយ ហើយស្រមោលមួយបានស្ទុះចូលក្នុងតង់យ៉ាងរហ័ស។ ផ្លែដាវដ៏ត្រជាក់ស្រេប និងគ្មានមេត្តា បានតម្រង់សំដៅទៅរកករបស់ ហឺម៉េង។

ការវាយឆ្មក់ភ្លាមៗនេះ បានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ ហឺម៉េង ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់គេបានរមៀលលើគ្រែយ៉ាងទើសទែង និងគេចផុតពីមុខដាវដោយប្រផិតប្រផើយ។

ដោយបរាជ័យក្នុងការវាយចំគោលដៅ ផ្លែដាវនោះបានកាប់ផ្ដេកដោយគ្មានការរារែក។ ពន្លឺដាវត្រជាក់បានកាត់កណ្តាលភ្លើងក្នុងតង់ រួចបន្តដេញតាម ហឺម៉េង ដែលកំពុងគេចខ្លួន និងបង្កើតជាស្នាមរបួសហូរឈាមតិចៗនៅលើទ្រូងរបស់គេ។

"អា៎!" ដោយឃើញស្រមោលខ្មៅដែលស្រាប់តែសម្រុកចូលមក ស្រ្តីនៅលើគ្រែបានស្រែកខ្លាំងៗដោយភាពភ័យរន្ធត់។ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) គ្រវាសបាតដៃ ស្រូបយកដុំធ្យូងមួយមកក្នុងដៃ។ ដោយមិនទាំងងាកក្រោយ សៀវយ៉ាន បានគ្រវាសវាទៅក្រោយខ្នង។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេង "ផូស" ដ៏ខ្លី និងមុតស្រួចដែលធ្វើឱ្យមនុស្សអស់សង្ឃឹមបានបន្លឺឡើង ហើយសំឡេងស្រែកដែលគួរឱ្យរំខាននោះក៏បានស្ងាត់ទៅវិញ។

"តើឯងជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីចង់មកលួចសម្លាប់យើង? តើឯងមិនដឹងទេអីថា យើងគឺជាមេក្រុមម្នាក់ក្នុងចំណោមមេក្រុមទាំងបីនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក?" ហឺម៉េង ស្រែកជេរទាំងភ័យស្លន់ស្លោ។

"ហ្នឹងហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីសម្លាប់ឯង។" ស្រមោលខ្មៅងើបក្បាលឡើង បង្ហាញឱ្យឃើញនូវផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចី និងច្បាស់លាស់។

"ឯង... សៀវយ៉ាន?!" ដោយឃើញមុខក្មេងខ្ចីបែបនេះ ហឺម៉េង ស្រឡាំងកាំង។ ភ្នែករបស់គេងាកចេញពីយុវជននោះយ៉ាងលឿន ទៅមើលដាវដ៏ធំសម្បើមនៅពីក្រោយខ្នងគេ រួចរួមតូចភ្នែក និយាយយ៉ាងត្រជាក់៖

"ពិតជាមានកិត្តិយសណាស់ ដែលមេក្រុមទីបីនៅចាំឈ្មោះខ្ញុំ។"

សៀវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ មុននឹងទះកន្ទុយដាវវែង។ វាប្រែជាពន្លឺដែកដ៏ត្រជាក់ ហោះសំដៅទៅរក ហឺម៉េង ដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។

ល្បឿនដាវនេះលឿនណាស់ ហើយទោះបីជាការឆ្លើយតបរបស់ ហឺម៉េង មិនយឺតក៏ដោយ ក៏នៅតែមានស្នាមរបួសបន្សល់ទុកនៅលើមុខរបស់គេដែរ។

ដោយលិទ្ធឈាមដែលហូរចេញពីមុខ ស្នាមសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាបានកើតឡើងក្នុងភ្នែករបស់ ហឺម៉េង។ គេសើចយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ "ឯងពិតជាមានសេចក្តីក្លាហានមែន ដែលហ៊ានមកលួចសម្លាប់យើងម្នាក់ឯង។ ប៉ុន្តែបែបនេះក៏ល្អដែរ ព្រោះយើងនឹងកម្ចាត់ឯងនៅទីនេះតែម្តង។ វាជួយឱ្យយើងមិនបាច់ហត់រកឯងនៅថ្ងៃក្រោយ។"

ខណៈពេលនិយាយ ហឺម៉េង គ្រវីក្បាលបន្តិច ហើយកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ស្រាលៗចាប់ផ្តើមលេចឡើងជុំវិញរាងកាយរបស់គេ។ សំឡេង "ក្រាកៗ" បន្លឺចេញពីចន្លោះឆ្អឹងនៃកណ្តាប់ដៃទាំងពីរដែលក្តាប់យ៉ាងណែន។

ដោយឃើញ ហឺម៉េង ឈានចូលក្នុងស្ថានភាពប្រយុទ្ធ សៀវយ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីស្មា។ ភាពបត់បែនចំពោះគ្រោះថ្នាក់របស់អាម្នាក់នេះ លើសពីការរំពឹងទុករបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យផែនការវាយឆ្មក់ត្រូវបរាជ័យ។

ទោះជាយ៉ាងណា ការវាយឆ្មក់កើតឡើងគឺដោយសារតែ សៀវយ៉ាន ចង់សន្សំកម្លាំងតែប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលផែនការនេះត្រូវបានរលាយបាត់ទៅ សៀវយ៉ាន ក៏មិនខ្វល់នឹងការចំណាយកម្លាំងបន្ថែមបន្តិចបន្តួចដែរ។ យ៉ាងណាមិញ បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ សៀវយ៉ាន ពិតជាត្រូវការការប្រយុទ្ធពិតប្រាកដខ្លះ ដើម្បីវាស់ស្ទង់ពីការរីកចម្រើនរបស់គេ។

រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន រមួលបន្តិច ធ្វើឱ្យឆ្អឹងរបស់គេបញ្ចេញសំឡេងមិនចាញ់ ហឺម៉េង ឡើយ។ គេបើកបាតដៃយឺតៗ រួចក្តាប់យ៉ាងណែន កម្លាំងធាតុ ពណ៌លឿងស្លេកចាប់ផ្តើមលេចចេញពីក្នុងកណ្តាប់ដៃ។

"អាល្អិត! ការដែលឯងសម្រេចចិត្តទុកយើងជាចំណី គឺជាការសម្រេចចិត្តដែលល្ងង់បំផុតក្នុងជីវិតឯង!" មបបូរមាត់របស់ ហឺម៉េង ងើបឡើងជាមួយនឹងស្នាមញញឹមស្រេកឈាម ហើយជើងរបស់គេបានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង រួចស្ទុះសំដៅមករក សៀវយ៉ាន ដូចជាសត្វចម្លែកដ៏ធំសម្បើម។

ដោយសម្លឹងមើល ហឺម៉េង ដែលកំពុងសម្រុកចូលមកដូចសត្វសាហាវ សៀវយ៉ាន បានលាតបាតដៃយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកបាតដៃចេញ រួចស្រែកថា៖ "ទៅឱ្យឆ្ងាយ!" (Get lost!)

បន្ទាប់ពីការស្រែករបស់ សៀវយ៉ាន កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា និងសាហាវបានផ្ទុះចេញពីបាតដៃរបស់គេ ហើយបោកផ្ទប់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើរាងកាយរបស់ ហឺម៉េង។

"បាំង!"

សំឡេងបោកផ្ទប់បានបន្លឺឡើង ហើយទឹកមុខស្រេកឈាមរបស់ ហឺម៉េង ប្រែជាគាំងងក់។ រាងកាយដែលកំពុងស្ទុះមកមុខបានហោះថយក្រោយយ៉ាងខ្លាំង ហើយជើងរបស់គេដែលជាន់ដីយ៉ាងណែន បានបង្កើតជាចង្អូរជ្រៅលើដីប្រវែងពីរបីម៉ែត្រ មុនពេលគេឈប់យឺតៗ។

"ឯងពិតជាមានចំណេះដឹងខ្លះមែន អាល្អិត។" ទឹកមុខប្រុងប្រយ័ត្នបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ ហឺម៉េង។ គេដកដង្ហើមចេញយ៉ាងធ្ងន់ ខណៈដៃដាល់ទ្រូងខ្លួនឯង។ បន្តិចម្តងៗ ស្បែករបស់គេដែលធ្លាប់តែមានពណ៌សំរិទ្ធចាស់ បានប្រែជាពណ៌សស្លេកបន្តិចម្តងៗ។

"វិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi Method) ដែលយើងហ្វឹកហាត់ គឺថ្នាក់ធាតុថ្ម (Rock Attribute) ដែលល្បីល្បាញខាងការការពារដ៏រឹងមាំ។ គ្មានផ្លូវដែលឯងអាចទម្លុះការការពាររបស់យើងបាន ដោយពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរបស់ឯងនោះទេ!" ខណៈពេលសើចយ៉ាងត្រជាក់ កណ្តាប់ដៃរបស់ ហឺម៉េង កាន់តែណែន។ នៅលើដៃរបស់គេ ពណ៌សស្លេកគួរឱ្យខ្លាចចាប់ផ្តើមលេចឡើង។

ជើងរបស់ ហឺម៉េង ជាន់ដីម្តងទៀត ប៉ុន្តែល្បឿនបច្ចុប្បន្នរបស់គេលឿនជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ សម្ពាធខ្យល់ដែលបង្កឡើងដោយល្បឿនដ៏សាហាវថ្មីនេះ បានធ្វើឱ្យតង់ញ័ររន្ធើក។

ដោយប្រឈមមុខនឹងខ្យល់ដ៏សាហាវដែលបក់មក រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន គ្រាន់តែងាកចេញបន្តិច ខណៈដែលកណ្តាប់ដៃដ៏មានកម្លាំងមហាសាលបានហោះកាត់មុខគេ។

ជើងរបស់ សៀវយ៉ាន រអិលលើដីស្រាលៗ ខណៈគេលេចមុខនៅពីក្រោយ ហឺម៉េង ដូចជាវិញ្ញាណខ្មោច។ ជាការតបស្នង កណ្តាប់ដៃដែលផ្ទុកដោយកម្លាំងធាតុ បានបោកផ្ទប់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើករបស់ ហឺម៉េង។

"ដាំង!" កណ្តាប់ដៃបោកផ្ទប់នឹងរាងកាយរបស់ ហឺម៉េង ប៉ុន្តែលទ្ធផលតែមួយគត់ គឺសំឡេងដ៏ច្បាស់ដូចជាការវាយទៅលើដុំថ្ម។

ចិញ្ចើមរបស់ សៀវយ៉ាន ជ្រួញបន្តិច មុននឹងគេដកកណ្តាប់ដៃយ៉ាងរហ័ស ហើយដោយពឹងផ្អែកលើល្បឿនរបស់គេ គេបានប្រើកែងដៃ និងជង្គង់ដើម្បីវាយប្រហារនៅមួយសន្ទុះក្រោយមក។ រាល់ការវាយសម្រុកនីមួយៗបានប៉ះចំកន្លែងដដែល ហើយនៅក្នុងតង់នោះ ក៏មានសំឡេងវាយថ្មបន្លឺឡើងមិនដាច់។

"ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ អាមូសគួរឱ្យធុញ! យើងបានប្រាប់ហើយថា បើផ្អែកលើកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ឯង ឯងនៅតែមិនអាចទម្លុះការការពារកម្លាំងធាតុថ្មរបស់យើងបានឡើយ!" ហឺម៉េង សើចដោយភាពរីករាយ។ ជើងស្តាំរបស់គេផ្ទុកដោយកម្លាំងដ៏សាហាវ និងខ្លាំងក្លា ខណៈពេលដែលគេធាក់ទៅក្រោយ។

ដោយប្រើបាតដៃទាំងពីរទប់នឹងជើងរបស់ ហឺម៉េង កម្លាំងដ៏សាហាវនៅពីក្រោយការធាក់នោះ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ហោះថយក្រោយ។

"សមនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាកម្លាំងធាតុប្រភេទរាងកាយមែន កម្លាំងនេះ... ពិតជាខ្លាំងណាស់។" សៀវយ៉ាន មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ គេបានធ្វើចលនាផ្ងារខ្លួនលើអាកាស រួចចុះចតលើដីយ៉ាងនឹងនរ និងគ្រវីបាតដៃដែលស្ពឹកបន្តិច។

"អាល្អិត ជាមួយនឹងកម្លាំងប៉ុណ្ណឹង ឯងចង់ប្រឆាំងនឹងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកមែនទេ? ឯងគ្រាន់តែមកសុំងាប់តែប៉ុណ្ណោះ!" ហឺម៉េង បោសធូលីចេញពីខ្នង និងញញឹមយ៉ាងអាក្រក់៖ "យើងគ្មានពេលលេងជាមួយឯងទេ។ យើងនឹងត្រូវកម្ចាត់ឯងឱ្យលឿន ដើម្បីកុំឱ្យឯងមករំខានក្តីសុខរបស់យើង។"

ហឺម៉េង លាតបាតដៃនៅពីមុខទ្រូង ហើយបន្ទន់ជើង។ សក់នៅលើក្បាលរបស់គេបញ្ឈរឡើង ខណៈកម្លាំងធាតុពណ៌សស្លេកបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

ផ្សែងពណ៌សត្រូវបានខ្ជាក់ចេញពីមាត់របស់គេ។ នៅខណៈនោះ សៀវយ៉ាន ចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា អវយវៈរបស់ ហឺម៉េង ស្រាប់តែប្រែជារឹងមាំជាងមុនឆ្ងាយណាស់។

សាច់ដុំស្លេកៗនៅលើដៃអាក្រាតរបស់គេបន្តញ័រ ខណៈដែលកម្លាំងដ៏សាហាវចាប់ផ្តើមបង្កើតឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

"វាចប់ហើយ អាល្អិត!"

ដោយមានអារម្មណ៍ពីកម្លាំងដែលផ្ទុះចេញពីក្នុងខ្លួន ហឺម៉េង សើចដាក់ សៀវយ៉ាន។ ធ្មេញពណ៌សរបស់គេបង្កប់នូវភាពសាហាវឃោរឃៅ។

ដោយសម្លឹងមើល ហឺម៉េង ដែលកម្លាំងបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈកម្លាំងធាតុចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំជុំវិញដៃរបស់គេ។

បន្ទាប់ពីបញ្ជូនថាមពលពេញរាងកាយ ហឺម៉េង បានឈានដល់កម្រិតកំពូល។ ជើងរបស់គេជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយល្បឿនរបស់គេបានផ្ទុះឡើងដល់កម្រិតមួយដែលស្មើនឹង សៀវយ៉ាន។

ចក្ខុវិស័យរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែព្រិលមួយភ្លែត មុនពេលផ្ទៃមុខដ៏អាក្រក់របស់ ហឺម៉េង លេចឡើងភ្លាមៗ។ កណ្តាប់ដៃដ៏ធំសម្បើមរបស់វាផ្ទុកនូវសម្ពាធខ្យល់ដ៏អស្ចារ្យ ខណៈវាដាល់សំដៅទៅរកក្បាលរបស់ សៀវយ៉ាន យ៉ាងសាហាវ។

កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លានៅពីលើក្បាល បានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ប្រែប្រួល។ កម្លាំងផ្ទុះបានបាញ់ចេញពីបាតដៃរបស់ សៀវយ៉ាន។ ដោយប្រើកម្លាំងច្រានដែលបង្កើតឡើងដោយការផ្ទុះនោះ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រញាប់ថយក្រោយយ៉ាងលឿន។

"ចង់រត់មែនទេ?" ដោយឃើញ សៀវយ៉ាន កំពុងប្រញាប់ថយក្រោយ ហឺម៉េង សើចយ៉ាងត្រជាក់។ វាបានឈានជើងទៅមុខ និងតាមទាន់ សៀវយ៉ាន។ វាបានបន្ទន់ខ្លួន ហើយដូចជាសត្វខ្លារខិនដែលកំពុងវារ វាក៏ស្ទុះទៅរក សៀវយ៉ាន។

"ទៅងាប់ទៅ!" ទាំងញញឹមយ៉ាងអាក្រក់ កណ្តាប់ដៃរបស់ ហឺម៉េង ក៏ដាល់ចុះក្រោមសំដៅទៅក្បាល សៀវយ៉ាន ម្តងទៀត។

ដោយមើលឃើញស្ថានភាពដែលមិនអាចចៀសផុតបាន ចិញ្ចើមរបស់ សៀវយ៉ាន បានជ្រួញយ៉ាងណែន។ កម្លាំងធាតុ នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេចាប់ផ្តើមហូរយ៉ាងលឿន រួចគេលើកកណ្តាប់ដៃទាំងពីរដើម្បីទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារដ៏សាហាវនេះ។

"បាំង!"

សំឡេងបោកផ្ទប់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបានផ្ទុះឡើងនៅក្នុងតង់។ ខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំងដែលបង្កើតឡើងដោយការប៉ះទង្គិចគ្នានៃកម្លាំងដ៏មហិមាទាំងពីរ បានឈូសដីចេញមួយស្រទាប់នៅកន្លែងដែលបុរសទាំងពីរបានប៉ះគ្នា។

"ឯងហ៊ានតទល់នឹងការវាយប្រហាររបស់យើងចំៗមែនទេ? ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!"

ដោយឃើញថា សៀវយ៉ាន ជ្រើសរើសការតទល់នឹងការវាយប្រហាររបស់គេចំៗ ភាពសាហាវឃោឃៅបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់ ហឺម៉េង។ កម្លាំងធាតុ ទាំងអស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់វាបានហូរចូលទៅក្នុងសរសៃឈាម និងផ្ទុះចេញមកក្រៅ។

"អា៎..." កម្លាំងដ៏មហិមាបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ប្រែជាស្លេក ខណៈដែលសំឡេងថ្ងូរតិចៗចេញពីបំពង់ករបស់គេ។ ជើងរបស់គេបានរេថយក្រោយយ៉ាងលឿន និងឈប់នៅត្រឹមមាត់តង់ប៉ុណ្ណោះ។

"យើងមិននឹកស្មានថា ឯងអាចទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារចំៗពីយើងបានឡើយ។ ឯងឧស្សាហ៍ហ្វឹកហាត់រាងកាយណាស់មែនទេ?" ដោយឃើញថា សៀវយ៉ាន ហាក់ដូចជាទទួលរងរបួសត្រឹមតែបន្តិចបន្តួច ហឺម៉េង មិនអាចទប់ចិត្តបានឡើយ ក៏និយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។ គួររំលឹកផងដែរថា ការលំបាកដែលមនុស្សម្នាក់ត្រូវស៊ូទ្រាំដើម្បីហ្វឹកហាត់រាងកាយ គឺមិនមែនជាអ្វីដែលការហ្វឹកហាត់ត្រឹមតែកម្លាំងធាតុអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ ដោយសម្លឹងមើលរាងកាយដ៏ទន់ភ្លន់របស់ សៀវយ៉ាន វាពិតជាពិបាកសម្រាប់ ហឺម៉េង ក្នុងការស្រមៃថា ម្នាក់នេះគឺជាអ្នកដែលបានហ្វឹកហាត់រាងកាយយ៉ាងខ្លាំងខ្លា។

"មើលទៅបើមិនដោះការរារាំងចេញ ការផ្តួលអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៨ នៅតែពិបាកបន្តិច..." ដោយអង្អែលទ្រូងដែលហាក់ដូចជាតឹងបន្តិច សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែនិយាយខ្សឹបៗ និងដកដង្ហើមធំ។

ឮសម្តីរបស់ សៀវយ៉ាន ចិញ្ចើមរបស់ ហឺម៉េង ជ្រួញចូលគ្នា ហើយគេចាប់ផ្តើមសើចចំអកយ៉ាងត្រជាក់។

ដោយដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាល សៀវយ៉ាន នៅចំពោះមុខ ហឺម៉េង បានដោះដាវដ៏ធ្ងន់ចេញពីខ្នងរបស់គេយឺតៗ ហើយបោះវាទៅម្ខាង។

"បាំង!" ចៃដន្យអី មានដុំថ្មរឹងមួយនៅកន្លែងដែលដាវធ្ងន់ធ្លាក់ចុះ ហើយដោយគ្មានអ្វីចម្លែក ដុំថ្មនេះត្រូវបានកិនក្លាយជាម្សៅ នៅក្រោមទម្ងន់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃដាវធ្ងន់នោះ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅគំនរម្សៅពណ៌សយ៉ាងត្រជាក់ ប្រស្រីភ្នែករបស់ ហឺម៉េង រួមតូចប៉ុនចុងម្ជុល ហើយភាពភ័យខ្លាចបន្តិចបន្តួចចាប់ផ្តើមលេចឡើងក្នុងចិត្ត និងគំនិតរបស់គេ។ អាល្អិតម្នាក់នេះ គេបានប្រយុទ្ធខណៈពេលដែលកំពុងស្ពាយអាវុធធ្ងន់បែបនេះមែនឬ?

ដោយដកដង្ហើមចូលជ្រៅនូវខ្យល់ដ៏ត្រជាក់ ហឺម៉េង សម្លឹងមើលយុវជននោះម្តងទៀត ហើយលើកនេះមានការប្រុងប្រយ័ត្ន និងក្តីតក់ស្លុតកាន់តែខ្លាំងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

ដោយមិនខ្វល់ពីការប្រែប្រួលនៃកែវភ្នែករបស់ភាគីម្ខាងទៀត សៀវយ៉ាន បានពត់ខ្លួនយ៉ាងស្រណុក កម្លាំងធាតុ ដែលកំពុងផ្ទុះឡើងក្នុងខ្លួនរបស់គេ បានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថាពេញទៅដោយថាមពល។

"ខ្ញុំសូមទោស។ ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើចលនាកម្តៅសាច់ដុំប៉ុណ្ណោះ។" ដោយងើបមុខឡើង សៀវយ៉ាន បង្ហាញនូវទឹកមុខហាក់ដូចជាសុំទោស មុនពេលរាងកាយរបស់គេស្រាប់តែស្ទុះទៅមុខភ្លាមៗ។

រូបភាពនៅពីមុខវាបានភ្លឺកាត់បាត់ទៅ ហើយខណៈដែល ហឺម៉េង នៅតែមិនទាន់អាចមានប្រតិកម្មទាន់ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់យុវជននោះក៏បានមកដល់ត្រចៀករបស់គេយឺតៗ៖

"វាដល់ទីបញ្ចប់ហើយ មេក្រុមទីបីនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក..."