ការកាប់សម្លាប់រង្គាល (Massacre)

ព្រៃក្រាស់មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសុខសាន្ត។ ម្តងម្កាល សត្វតូចៗមួយចំនួនបានលោតកាត់ដីព្រៃ ដែលធ្វើឱ្យហ្វូងបក្សីដែលកំពុងសម្រាកនៅលើដើមឈើមានការភ្ញាក់ផ្អើល។

បរិយាកាសដ៏សុខសាន្តនេះមានរយៈពេលត្រឹមតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ មុនពេលវាត្រូវបានរំខានភ្លាមៗដោយរូបរាងដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយ ដែលធ្វើឱ្យបក្សីទាំងអស់នៅលើដើមឈើហោះហើរចេញដោយក្តីតក់ស្លុត។

ដោយមិនខ្វល់ពីការរំខានដែលគេទើបតែបង្កឡើង ស្រមោលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនោះបានរត់គេចយ៉ាងលឿន។ ម្តងម្កាល ផ្ទៃមុខដ៏ភ័យរន្ធត់របស់គេបានងាកទៅមើលក្រោយ ហាក់ដូចជាមានសត្វសាហាវពីសម័យបុរាណកំពុងដេញតាមពីក្រោយ។

បន្ទាប់ពីរត់បានចម្ងាយមួយ រូបកាយមនុស្សដែលស្លៀកពាក់ជាទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់នេះ បានងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅពន្លឺដែលនៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយ។ ក្តីរំភើបដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបានបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ។ ឱ្យតែគេអាចរត់ផុតពីព្រៃក្រាស់ដែលគួរឱ្យធុញទ្រាន់នេះ គេនឹងអាចហៅមិត្តភក្តិឱ្យមកជួយសង្គ្រោះបាន។ ដល់ពេលនោះ គេនឹងលែងត្រូវខ្លាចទេវតានៃសេចក្តីស្លាប់ (Death God) ដែលកំពុងតាមដេញថ្លៃជីវិតគេទៀតហើយ។

រាងកាយរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលនោះស្រាប់តែស្ទុះទៅមុខយ៉ាងលឿន។ គេបានលោត និងជាន់លើមែកឈើយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយរបស់គេបានហោះសំដៅទៅរកពន្លឺជាមួយនឹងកម្លាំងផ្ទុះ។

នៅពេលដែលពន្លឺដ៏ភ្លឺស្វាងនៅជិតបង្កើយ ក្តីរំភើបនៅលើមុខរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ប៉ុន្តែមួយសន្ទុះក្រោយមក ក្តីរំភើបនោះស្រាប់តែប្រែជាកកឈាម កាលបើទាហានស៊ីឈ្នួលនោះដឹងថា កម្លាំងបឺតដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានលេចឡើងភ្លាមៗ។ កម្លាំងបឺតនោះមិនត្រឹមតែបញ្ឈប់ការទៅមុខរបស់គេដោយបង្ខំប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងទាញរាងកាយគេឱ្យថយក្រោយទៀតផង។

ក្តីតក់ស្លុតបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ មុនពេលទាហានស៊ីឈ្នួលនោះអាចស្រែកបាន ស្រមោលពណ៌ខ្មៅមួយបានហោះកាត់រូបគេ។ កម្លាំងខ្យល់បោកបក់ដ៏ធំ អមដោយសំឡេងដូចផ្គរលាន់តិចៗ បានបោកផ្ទប់យ៉ាងខ្លាំងចំទ្រូងរបស់គេ។

"បាំង!" សំឡេងដ៏ធ្ងន់នោះបានធ្វើឱ្យទាហានស៊ីឈ្នួលបិទភ្នែកយ៉ាងណែន ខណៈដែលទ្រូងរបស់គេផតចូលទៅក្នុង។

កម្លាំងដ៏មហិមាបានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលធ្លាក់ពីលើអាកាស និងបោកផ្ទប់នឹងដីយ៉ាងឈឺចាប់ ដែលធ្វើឱ្យដីហុយសំពោង។ រួមជាមួយសរីរាង្គខាងក្នុងដែលខូចខាត ឈាមស្រស់បានបាញ់ចេញមកពាសពេញទីនោះ។

ភ្នែកដ៏ធំរបស់គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតទៅលើរូបកាយមនុស្សដែលកំពុងឈរនៅលើមែកឈើខាងលើ។ បន្តិចម្តងៗ ប្រស្រីភ្នែកក៏ប្រែជាពណ៌ស ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ដង្ហើមរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលនោះក៏ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់...

ដោយសម្លឹងមើលយ៉ាងត្រជាក់ទៅលើសាកសពដែលគ្មានវិញ្ញាណ យុវជនដែលកំពុងស្ពាយដាវខ្មៅដ៏ធំ និងកំពុងឈរនៅលើមែកឈើ បានក្តាប់ដៃបន្តិច។ គេនិយាយខ្សឹបៗដោយសំឡេងទាបថា៖ "នាក់ទីដប់មួយហើយ.... ក្នុងន័យដែលឯងចង់យកក្បាលអ្នកដទៃទៅដូរយកលុយ ឯងគួរតែត្រៀមចិត្តទុកជាមុនសម្រាប់ការត្រូវអ្នកដទៃសម្លាប់វិញដែរ។"

យុវជននៅលើដើមឈើនោះគឺ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ដែលបានចាកចេញពីតំបន់ហ្វឹកហាត់របស់គេ។ បន្ទាប់ពីចាកចេញមក សៀវយ៉ាន បានជួបទាហានស៊ីឈ្នួលជាង ១០ នាក់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ដែលបានមកតាមរកគេក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃចុងក្រោយនេះ។ នៅពេលដោះស្រាយជាមួយមនុស្សដែលចង់ប្រើរូបគេទៅដូរយករង្វាន់ សៀវយ៉ាន មិនបានបង្ហាញក្តីមេត្តាសូម្បីតែបន្តិច។ ក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរ សមាជិកស្ទើរតែទាំងអស់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ដែលមានកម្លាំងខ្សោយជាងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៨ ត្រូវបានសម្លាប់ដោយដៃរបស់គេ។

ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ សៀវយ៉ាន គេអាចយកជីវិតលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៧ បានយ៉ាងងាយស្រួលក្នុងរយៈពេលមិនដល់ ២០ ទឹកឡើយ ប្រសិនបើគេដោះដាវខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ចេញ។ ជាការពិតណាស់ នេះគឺជាការពិតលុះត្រាតែអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៧ នោះ មិនមានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដែលខ្លាំងប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សបែបនេះមិនអាចរកឃើញឡើយនៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកទាំងមូល។

កាលពីម្សិលមិញ សៀវយ៉ាន អាចដឹងពីព័ត៌មានខ្លះៗអំពីកម្រិតកម្លាំងផ្ទៃក្នុងរបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ពីមាត់របស់ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់។ អ្នកដែលខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងក្រុមគឺ មូសឺ (Mu She) ដែលមានកម្រិតលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយ ២ ដែលជាមេក្រុម។ នៅក្រោមគេ គឺមានអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៩ ម្នាក់ និងផ្កាយ ៨ ម្នាក់ ដែលជាថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់។ ក្រៅពីអ្នកទាំងបីនេះ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកដ៏ធំនេះ មិនមាននរណាម្នាក់ដែលមានកម្លាំងអាចប្រយុទ្ធទល់មុខម្នាក់ឯងជាមួយ សៀវយ៉ាន បានឡើយ។

បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលសាកសពដែលគ្មានជីវិតម្តងទៀត ជើងរបស់ សៀវយ៉ាន បានឈានស្រាលៗលើមែកឈើ។ ដោយប្រើកម្លាំងរុញច្រាន សៀវយ៉ាន បានរអិលខ្លួនទៅកាន់ផ្នែកដែលក្រាស់នៃព្រៃ។ សំឡេងសើចដ៏ត្រជាក់ស្រេបរបស់គេបានសាយភាយបន្តិចម្តងៗនៅជុំវិញខ្លួន។

"អ្នកប្រុសវ័យក្មេង មូឡី (Mu Li)! ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា តើសមាជិកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចករបស់ឯងនឹងត្រូវស្លាប់អស់ប៉ុន្មាននាក់។ បើឯងបញ្ជូនមកម្នាក់ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ម្នាក់... ល្បែងនេះ ទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ!"

"អាចង្រៃ! ទៅងាប់ទៅ!"

នៅក្នុងសាលដ៏ធំទូលាយ មូសឺ បានស្រែកដោយកំហឹងបន្ទាប់ពីឮព័ត៌មានដែលកូនចៅរបស់គេយកមកប្រាប់ម្តងហើយម្តងទៀត។ ក្នុងកំហឹងដ៏ពុះកញ្ជ្រោល គេបានគ្រវាសបំបែកពែងតែនៅក្នុងដៃ។

ដោយឃើញ មូសឺ កំពុងផ្ទុះកំហឹង ពួកថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់ទាំងអស់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនៅក្នុងសាល សុទ្ធតែនៅស្ងៀមស្ងាត់។ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានធ្វើឱ្យគេខឹងនៅពេលនេះឡើយ។

"ត្រឹមតែពីរថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ យើងបានបាត់បង់សមាជិកសំខាន់ៗអស់ ១៥ នាក់។ បើរឿងនេះនៅតែបន្ត តើនឹងនៅសល់អ្នកណាក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចករបស់យើងទៀត?" មូសឺ និយាយដោយសំឡេងស្អកៗ បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំៗប៉ុន្មានដង។

គ្រប់គ្នាគាំងសម្តី ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។

"អ្នកដែលធ្វើរឿងនេះ ប្រាកដជា សៀវយ៉ាន..." មូសឺ បង្ខំចិត្តនិយាយ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលសាលដែលស្ងាត់ជ្រងំ ហើយក្អកស្ងួតៗ។

"តើឯងមិនបាននិយាយទេអីថា កម្លាំងរបស់វាប្រហាក់ប្រហែលនឹងឯង? ហេតុអ្វីបានជាអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៧ បីនាក់ដែលយើងបញ្ជូនទៅ សុទ្ធតែស្លាប់ក្រោមដៃវា?" មូសឺ បានទះតុយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេសួរដោយកំហឹង។

មូឡី ញញឹមយ៉ាងជូរចត់ និងឆ្លើយទាំងអស់សង្ឃឹមថា៖ "កាលពីបីខែមុន អាល្អិតនោះមិនខ្លាំងជាងខ្ញុំទេ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីវាបង្ហាញកម្លាំងលាក់កំបាំងក៏ដោយ។ បើមិនដូច្នោះទេ វានឹងមិនត្រូវបានគេធ្វើបាបនៅក្នុងរូងភ្នំដោយមនុស្សដែលខ្ញុំនាំទៅជាមួយនោះឡើយ។"

"ប៉ុន្តែកម្លាំងដែលវាបង្ហាញនៅពេលនេះ ច្បាស់ជាមិនខ្សោយជាងអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៧ ឡើយ។ វាថែមទាំងអាចដល់ផ្កាយ ៨ ទៀតផង!" មុខរបស់ មូសឺ ប្រែជាស្រទំខ្លាំង នៅពេលគេគិតដល់លទ្ធភាពផ្សេងៗ។ ជ្រុងមាត់របស់គេញ័រតិចៗ ខណៈភាពត្រជាក់ស្រេបលេចឡើងក្នុងសំឡេងរបស់គេ៖ "កុំប្រាប់យើងណាថា អាល្អិតនោះពិតជាអាចរីកចម្រើនខ្លាំងបែបនេះ បន្ទាប់ពីស្នាក់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកត្រឹមតែប៉ុន្មានខែ?"

ឮបែបនេះ ភ្នែករបស់ មូឡី ញ័រទទាក់។ ភាពតក់ស្លុតបានពេញភ្នែករបស់គេ។ អាម្នាក់នោះពិតជាអាចបង្កើនកម្លាំងបាន ២ ផ្កាយក្នុងរយៈពេលតែ ៣ ខែមែនឬ? តើវាហ្វឹកហាត់របៀបណាទៅ? ល្បឿននេះ... វាមិនគួរឱ្យខ្លាចពេកទេអី?"

"មើលទៅយើងគិតត្រូវហើយ។ អាល្អិតនោះមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាទេ។" បន្ទាប់ពីដឹងខ្លួនពីកំហឹងបន្តិចម្តងៗ មូសឺ បានអង្គុយលើកៅអី និងដោះជញ្ជាំងតុ។ បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ គេក៏និយាយដោយគិតគូរថា៖ "យើងនឹងដកមនុស្សចេញពីជួរភ្នំសត្វចម្លែកជាបណ្តោះអាសន្ន។ ពីរថ្ងៃក្រោយមក យើងនឹងបែងចែកកម្លាំងជាក្រុមដែលមានគ្នា ៥ នាក់ បំពាក់ដោយកាំជ្រួចសញ្ញាដែលអាចប្រើដើម្បីបញ្ជាក់ទីតាំង ហើយចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកជាមួយគ្នា។"

"យើងចង់បង្កើតសំណាញ់ដែលវាមិនអាចរត់គេចបាន ហើយចង់ដឹងថាវានឹងរត់ទៅណា!" មូសឺ ក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ខណៈដែលស្នាមសម្លាប់ដ៏អាក្រក់បានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ។

"បាទ លោកមេក្រុម!"

"អូ ពិតមែនហើយ ចុះ ហឺម៉េង (He Meng) នៅឯណា? ហេតុអ្វីយើងមិនឃើញវា?" មូសឺ ងើបក្បាលឡើងបន្តិច និងក្រឡេកមើលពេញសាល មុននឹងសួរភ្លាមៗ។

"អឺ..." ឮសំណួររបស់ មូសឺ ពួកកូនចៅក៏គាំងសម្តី។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នរណាម្នាក់ក៏សើចស្ងួតៗថា៖ "ខ្ញុំឮថា មេក្រុមទីបីបាននាំបងប្អូនពីរបីនាក់ ទៅកំដរលោកស្រី ឡាន (Madam Lan) នៃសណ្ឋាគារផ្កាខៀវ ចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក ដើម្បីបរបាញ់សត្វកញ្ជ្រោងព្រិល។"

មូសឺ ជេរប្រទេចថា៖ "អាម្នាក់នេះ គិតតែពីរឿងស្រី។ តើវាមិនដឹងទេអីពីស្ថានភាពដែលក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកកំពុងជួបប្រទះ? ចុះវាហ៊ានចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកដោយគ្មានការអនុញ្ញាតយ៉ាងម៉េច? អាភ្លើនេះ មិនយូរមិនឆាប់ នឹងត្រូវងាប់ដោយសារដៃស្រីមិនខាន។"

"លោកមេក្រុម! មេក្រុមទីបីគឺជាអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៨។ ប្រសិនបើវាជួប សៀវយ៉ាន វាប្រហែលជាអាចសម្លាប់អាល្អិតនោះតាមផ្លូវក៏ថាបាន។"

"ជាមួយនឹងខួរក្បាលរបស់អាម្នាក់នោះ បើវាអាចត្រលប់មកវិញទាំងមានជីវិត យើងក៏ពេញចិត្តណាស់ទៅហើយ!" មូសឺ ស្រក់ទឹកមាត់យ៉ាងត្រជាក់។ គេគ្រវាសដៃយ៉ាងមួរម៉ៅ។ ដោយហេតុផលខ្លះ គេមានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងចិត្តឡើយ។ ហឺម៉េង គឺខុសពីសមាជិកក្រុមដទៃទៀត ប្រសិនបើវាត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃ សៀវយ៉ាន មែននោះ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនឹងរងការប៉ះទង្គិចយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

"ឱ្យអាម្នាក់នោះមកជួបយើងភ្លាម នៅពេលវាត្រលប់មកវិញ។" បន្សល់ទុកនូវសម្តីដែលពោរពេញដោយកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង មូសឺ ក៏ងាកក្រោយចាកចេញពីសាលធំ ដែលពោរពេញដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ។

តង់ដ៏ធំមួយត្រូវបានបោះនៅក្នុងព្រៃក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទ រួមជាមួយពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងស្រាលៗពីរបី ដែលមើលទៅលេចធ្លោខ្លាំងក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី។

ដោយឈរនៅលើកំពូលឈើ និងផ្អែកនឹងមែកឈើ សៀវយ៉ាន កំពុងទំពារស្មៅបៃតងមួយសរសៃក្នុងមាត់។ រសជាតិល្វីងតិចៗបានសាយភាយយឺតៗពេញមាត់របស់គេ។

នៅក្រោមការបិទបាំងនៃមែកឈើ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងឈរនៅលើដើមឈើ មានចក្ខុវិស័យយ៉ាងច្បាស់ទៅលើជំរុំដែលនៅខាងក្រោមគេ។ មានទាហានស៊ីឈ្នួលប្រហែល ១៥ នាក់នៅក្នុងជំរុំនោះ ដោយភាគច្រើនមានកម្លាំងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៥។ នៅក្នុងតង់នៅចំកណ្តាលជំរុំ គឺមានអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៨ ម្នាក់។ វាគឺជាគោលដៅរបស់ សៀវយ៉ាន។ គេក៏ត្រូវបានគេនិយាយថា ជាមេក្រុមទីបីនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកផងដែរ។

ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ សៀវយ៉ាន គេមានឱកាសល្អ ប្រសិនបើគេប្រយុទ្ធមួយទល់នឹងមួយជាមួយអ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៨។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះគឺជាករណីដែលគ្មានអ្នកជួយប៉ុណ្ណោះ។ មើលទៅ គេត្រូវការកម្ចាត់ទាហានស៊ីឈ្នួលដទៃទៀតទាំងអស់ជាមុនសិន មុននឹងគេអាចសម្លាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយ ៨ នោះបាន។

សៀវយ៉ាន បានជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលគេសង្កេតមើលជំរុំដែលត្រូវបានយាមកាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។ គេមិនទាន់ធ្វើសកម្មភាពអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គេបានរង់ចាំឱកាសយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ព្រះច័ន្ទចំណិតព្យួរខ្ពស់នៅលើមេឃ ហើយដែនដីទាំងមូលមានភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត។

បន្ទាប់ពីរង់ចាំមួយសន្ទុះ ខ្យល់តិចៗស្រាប់តែកើតឡើងក្នុងអាកាស និងបក់កាត់ព្រៃ ដែលធ្វើឱ្យដើមឈើបន្លឺសំឡេងរ៉កៗនៅពេលវាឆ្លងកាត់។

ស្នាមញញឹមព្រាលៗបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ សៀវយ៉ាន នៅពេលគេមានអារម្មណ៍ថាខ្យល់បក់មក។ គេគ្រវាសម្រាមដៃស្រាលៗ ដែលធ្វើឱ្យថង់ឱសថម្សៅមួយលេចឡើងក្នុងដៃ។ ឱសថម្សៅនេះគឺជាអ្វីដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចបានផ្តល់ឱ្យគេនៅពេលពួកគេបែកគ្នា។ ភាពងងុយគេងដែលម្សៅនេះអាចបង្កឡើង គឺជាអ្វីដែល សៀវយ៉ាន ត្រូវការ។

សៀវយ៉ាន ញញឹម ខណៈដែលគេគ្រវាសថង់ម្សៅនៅក្នុងដៃចុះឡើង។ គេបម្រុងនឹងធ្វើសកម្មភាព ស្រាប់តែគេចាប់អារម្មណ៍ឃើញអ្នកយាមពីរនាក់ពីតង់ កំពុងដើរយឺតៗសំដៅមករកគេ។

"តើយើងត្រូវបានគេរកឃើញហើយមែនទេ?"

ដោយជ្រួញចិញ្ចើម សៀវយ៉ាន បានបង្រួញខ្លួនចូលទៅក្នុងស្រមោល ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលអ្នកយាមពីរនាក់ដែលកំពុងខិតជិតគេ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ កម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួនរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមហូរ។

គ្រាន់តែទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងពីរនាក់មកដល់ដើមឈើនៅពីក្រោម សៀវយ៉ាន ពួកវាបានឈប់ងក់ភ្លាមៗ។ ពួកវាទាំងពីរនាក់បានក្រឡេកមើលជុំវិញយ៉ាងលឿន មុននឹងធ្វើការបត់ជើងតូច។

សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូង បន្ទាប់ពីឃើញសកម្មភាពរបស់ពួកវា។ ក្នុងចិត្ត គេបានជេរតិចៗ...

"ចង្រៃយ៍មែន មីស្រីម្នាក់នោះមានមន្តស្នេហ៍ពេកហើយ។ ត្រគាកធំរបស់នាង ធ្វើឱ្យអញចង់សង្កត់នាងទៅនឹងដី។" ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់បានបញ្ចេញអារម្មណ៍ដោយពាក្យអសុរោះ ខណៈដែលពួកគេទាំងពីរនាក់កំពុងបត់ជើងតូច។

"បន្ថយសំឡេងឯងបន្តិចទៅ។ ស្រីម្នាក់នោះគឺជាស្រីរបស់មេក្រុមទីបី។ បើឯងហ៊ានធ្វើអ្វីនាង មេក្រុមទីបីនឹងបោះឯងឱ្យឆ្កែចចកស៊ីមិនខាន។" ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ទៀតបានរំលឹកដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

"ហុីស! នាងជាស្រីដែលគេប្រើជុំគ្នាទៅវិញទេ។ អញថែមទាំងបានឃើញមេក្រុមទីពីរយកនាងកាលពីលើកមុនទៀតផង ប៉ុន្តែមើលទៅនាងមិនហ៊ានប្រាប់មេក្រុមទីបីអំពីរឿងនេះទេ។ ហាហា។"

"ឈប់ទៅ ឈប់ទៅ។ វាជាការល្អដែលមិនដើរនិយាយរឿងមិនសមហេតុផល។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកដែលរងទុក្ខ គឺពួកទាហានថ្នាក់ទាបដូចយើងហ្នឹងហើយ។ តោះទៅ..." បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅខាងឆ្វេងបានងាកក្រោយមុនគេ។ ស្រមោលពណ៌ខ្មៅមួយស្រាប់តែភ្លឺឡើងនៅពីមុខវា។ មុនពេលវាមានពេលប្រតិកម្ម ការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងបានផ្ទុះឡើងពីបំពង់ករបស់វា បន្ទាប់មក ស្មារតីរបស់វាក៏ប្រែជាព្រិលៗ។

"តោះទៅ។" ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ទៀតបានហៅ មុននឹងងាកក្រោយ។ នៅពេលវាឃើញថាទីតាំងនៅពីក្រោយវាទំនេរស្អាត វាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ វាមិនទាន់មានឱកាសនិយាយអ្វីផង ភាពត្រជាក់ស្រេបក៏មានអារម្មណ៍នៅត្រង់បំពង់ករបស់វា។ បន្ទាប់មក អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក៏ប្រែជាងងឹតសូន្យឈឹង។

សៀវយ៉ាន បានសែងសាកសពទាំងពីរចូលទៅក្នុងព្រៃក្រាស់ដោយស្ងាត់ស្ងៀម មុននឹងឡើងទៅលើកំពូលឈើម្តងទៀត។ គេបានស្កេនមើលជំរុំនៅខាងក្រោមគេ ហើយបានបោះឱសថម្សៅខ្ចាត់ខ្ចាយចេញពីដៃ។

នៅក្រោមការបិទបាំងនៃរាត្រី ឱសថម្សៅត្រូវបាននាំទៅដោយខ្យល់ និងហោះចូលទៅក្នុងជំរុំដោយសម្ងាត់។

ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញជំរុំបានដួលសន្លប់បន្តិចម្តងៗ ក្រោមឥទ្ធិពលនៃឱសថម្សៅ។

ត្រឹមតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ ជំរុំដ៏ធំបានប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំទាំងស្រុង។

សៀវយ៉ាន នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ ខណៈគេសម្លឹងមើលជំរុំដែលស្ងប់ស្ងាត់។ ជាចុងក្រោយ គេបានលោតចុះពីលើដើមឈើ និងដើរចូលទៅក្នុងជំរុំ ខណៈកាន់ដាវដែលគេបានយកពីទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់។

ដោយមានដាវនៅក្នុងដៃ សៀវយ៉ាន បានដើរកាត់តង់ទទេៗពីរបីដោយជោគជ័យ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានមកដល់ចំកណ្តាលជំរុំ ហើយឈរនៅខាងក្រៅតង់ដែលធំជាងគេបំផុត។

នៅក្រោមពន្លឺភ្លើងនៅក្នុងតង់ រាងកាយពីរបានរមួលក្រពើចូលគ្នា។

ជ្រុងមាត់របស់ សៀវយ៉ាន បានងើបឡើងយ៉ាងត្រជាក់ស្រេប នៅពេលគេបានឮសំឡេងស្រែកថ្ងូររបស់អ្នកទាំងពីរដែលបន្លឺចេញពីក្នុងតង់។