ការចាប់ផ្តើមនៃអាឃាត (Start of Vengeance)

"ដឹង... ដឹង..."

សំឡេងទឹកធ្លាក់ដ៏មហិមាបន្លឺឡើងពាសពេញជ្រលងភ្នំ ថ្ងៃហើយថ្ងៃទៀត ឆ្នាំហើយឆ្នាំទៀត។ ចំហាយទឹកធ្វើឱ្យជ្រលងភ្នំនេះមានអារម្មណ៍ថាដាច់ឆ្ងាយទាំងស្រុងពីពិភពខាងក្រៅដ៏ក្តៅហួតហែង។

ខណៈដែលទឹកជ្រោះបោកបក់ចុះមក វាមានរូបរាងដូចជាសត្វនាគពណ៌ប្រាក់។ នៅក្រោមទឹកជ្រោះនោះ យុវជនម្នាក់ដែលដោះអាវកំពុងខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ខណៈដៃទាំងសងខាងកាន់ដាវខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) យ៉ាងជាប់។ គេបានកាប់ទៅលើចរន្តទឹកដែលហូរមកយ៉ាងខ្លាំងមិនឈប់ឈរ ហើយរាល់ការកាប់របស់ដាវខ្មៅនីមួយៗ បានធ្វើឱ្យទឹកបាញ់ខ្ទាតពេញអាកាស។

ជើងរបស់ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ប្រៀបដូចជាឫសឈើដែលតោងជាប់នឹងបង្គោលឈើយ៉ាងណែន។ នៅលើផ្ទៃរាងកាយរបស់គេ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌លឿងស្រាលបានលេចចេញមកព្រាលៗ ហើយរាល់ពេលដែលទឹកហូរមកលើរាងកាយ វាក៏បង្កើតជាចំហាយទឹកហុយឡើងលើ។

ដើម្បីឱ្យដាវដ៏ធ្ងន់កាប់ចូលទៅក្នុងចរន្តទឹកដែលហូរខ្លាំងបែបនេះ គឺត្រូវការកម្លាំងមហាសាលណាស់។ បន្ទាប់ពីបានអត់ធ្មត់អស់មួយរយៈពេលធំនៅលើបង្គោលឈើ រាល់ការគ្រវាសដាវធ្ងន់ម្តងៗ បានធ្វើឱ្យសាច់ដុំដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។

ដោយខាំធ្មេញតស៊ូ កែងជើងរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមចុះខ្សោយបន្តិចម្តងៗ ហើយជាចុងក្រោយ នៅចំកណ្តាលនៃការកាប់ សំឡេង "បាំង" ក៏បន្លឺឡើង ខណៈដែលចរន្តទឹកដ៏សាហាវបានបោកផ្ទប់រូបគេដែលឈានដល់កម្រិតកំណត់ ឱ្យធ្លាក់ពីលើបង្គោលឈើចូលទៅក្នុងបឹងខាងក្រោម។

"ពក់!" ក្បាលរបស់ សៀវយ៉ាន ងើបចេញពីផ្ទៃទឹក ខណៈដែលគេខ្ជាក់ទឹកបឹងចេញពីមាត់។ គេគ្រវីក្បាលដែលវិលមុខ មុននឹងបង្ខំរាងកាយដែលស្ទើរតែស្ពឹកស្រពន់ឱ្យហែលសំដៅទៅមាត់ច្រាំង។ បន្ទាប់ពីឡើងដល់មាត់បឹង រាងកាយរបស់គេបានដួលទៅលើថ្មដ៏ត្រជាក់ ខណៈដែលសាច់ដុំដ៏ឈឺចាប់ធ្វើឱ្យគេមិនចង់កម្រើកសូម្បីតែបន្តិច។

"យកអានេះទៅ ញ៉ាំខ្លះទៅ។" ត្រីដុតដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ត្រូវបានហុចមក និងគ្រវាសនៅចំពោះមុខ សៀវយ៉ាន។

ពេលបើកភ្នែកឡើង សៀវយ៉ាន បានស្រូបយកក្លិនក្រអូបនោះយ៉ាងជ្រៅ ខណៈដែលសំឡេង "គ្រូកៗ" បន្លឺចេញពីពោះរបស់គេ។ គេរើខ្លួនដោយពិបាក និងផ្អែកខ្នងនឹងថ្មធំមួយ មុននឹងទទួលយកត្រីដុតមកញ៉ាំយ៉ាងតក់ក្រហល់។

ខណៈសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពដែល សៀវយ៉ាន កំពុងញ៉ាំអាហារយ៉ាងឆ្ងាញ់ យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ក៏សើច រួចងាកភ្នែកមើលបង្គោលឈើទាំង ១០ នៅក្រោមទឹកជ្រោះ។ លោកញញឹម និងពោលថា៖ "ពិតជាមិនអាក្រក់ទេ ត្រឹមតែ ៥ ថ្ងៃ ឯងពិតជាអាចអត់ធ្មត់បានយូរបែបនេះនៅលើបង្គោលឈើទី ៣។"

ដោយសារមាត់ពេញដោយអាហារ សៀវយ៉ាន បានត្រឹមតែបញ្ចេញសំឡេងមិនច្បាស់ត្រលប់មកវិញ។

"ថ្មីៗនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលបានលេចមុខមកញឹកញាប់ទៅៗនៅជុំវិញតំបន់នេះ។" យ៉ាវឡាវ និយាយហាក់ដូចជាមិនសូវខ្វល់ ពេលកំពុងអង្គុយក្បែរ សៀវយ៉ាន។

ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ក៏រួមតូច។ គេបង្ខំលេបអាហារក្នុងមាត់ រួចសើចចំអកថា៖ "មើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនខ្លះហើយ។"

"តាមល្បឿនរបស់ពួកវា យើងបារម្ភថា យ៉ាងយូរមួយខែទៀត ពួកវានឹងរកឃើញជ្រលងភ្នំនេះមិនខាន។ មើលទៅយើងត្រូវការបង្កើនល្បឿនហ្វឹកហាត់ម្តងទៀតហើយ។" យ៉ាវឡាវ អង្អែលចង្ការបស់លោក និងញញឹមយ៉ាងមានអំនួត។

"តើត្រូវបង្កើនតាមរបៀបណា?" សម្តីរបស់ យ៉ាវឡាវ ធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ព្រិចភ្នែកដោយមិនសូវជឿ។ ល្បឿនហ្វឹកហាត់បច្ចុប្បន្នរបស់គេត្រូវបានចាត់ទុកថាខ្ពស់ណាស់ទៅហើយ តើវានៅអាចលឿនជាងនេះទៀតឬ?

"វាពិតជាអាចលឿនជាងនេះបាន ប៉ុន្តែ... ឯងនឹងត្រូវរងទុក្ខបន្តិចបើប្រើរបស់នេះ។" យ៉ាវឡាវ ឆ្លើយតាមត្រង់។

"តើក្នុងអំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំមិនទាន់រងទុក្ខគ្រប់គ្រាន់ទេអី?" សៀវយ៉ាន តបវិញទាំងគ្រវាសភ្នែក ខណៈជ្រុងមាត់របស់គេញ័រតិចៗ។

"ហេហេ ពិតមែនហើយ..." លោកញញឹម រួចយកចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ សៀវយ៉ាន មកដកដបត្បូងថ្លាៗជាង ១០ ចេញមក។ ដបត្បូងទាំងនោះពេញទៅដោយវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមដែលខាប់ដូចឈាមស្រស់។

"តើនេះជាអ្វី?" ដោយសម្លឹងមើលរបស់ប្លែកមុខនេះ សៀវយ៉ាន ក៏សួរ។

"ឈាមឆេះ (Burning Blood)!" យ៉ាវឡាវ លើកដបត្បូងមួយមកក្រឡុកតិចៗ រួចបន្តទាំងញញឹម៖ "របស់នេះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយយើង ដោយប្រើគ្រឿងផ្សំឱសថធាតុភ្លើង ២៣ ប្រភេទផ្សេងគ្នា និងឈាមរបស់សត្វចម្លែកធាតុភ្លើងលំដាប់ទី ២ ចំនួន ៣ ប្រភេទ។ បើយើងវាយតម្លៃគុណភាពវា វាអាចប្រៀបបានទៅនឹងថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទី ៤។"

"កម្រិតទី ៤?" សៀវយ៉ាន ងើបចិញ្ចើម នេះជាលើកដំបូងហើយដែលគេបានឃើញថ្នាំកម្រិតនេះដោយផ្ទាល់ភ្នែក។

"តើវាមានប្រសិទ្ធភាពអ្វីខ្លះ?"

"ឈាមឆេះ នេះ មានប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់តែអ្នកដែលមានកម្លាំងធាតុភ្លើងប៉ុណ្ណោះ។ ចំពោះអ្នកដែលមានកម្លាំងធាតុទឹក វាមិនខុសពីថ្នាំពុលឡើយ។ នៅពេលវាត្រូវបានលាបលើរាងកាយ វានឹងបង្កើនការប្រើប្រាស់កម្លាំងធាតុក្នុងខ្លួន ហើយទន្ទឹមនឹងនោះ វាក៏ជួយពន្លឿនការស្តារកម្លាំងធាតុឡើងវិញផងដែរ។ តាមរយៈដំណើរការដដែលៗនេះ កម្លាំងរបស់ឯងនឹងកើនឡើងជាលំដាប់។" យ៉ាវឡាវ ញញឹមដោយមានគំនិតក្នុងភ្នែក "កុំទាន់អាលសប្បាយចិត្ត យើងបានប្រាប់ហើយថា បើឯងចង់ប្រើវាដើម្បីបង្កើនល្បឿនហ្វឹកហាត់ ឯងនឹងត្រូវជួបការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។"

"ការឈឺចាប់បែបណា?" ដោយឃើញទឹកមុខរបស់ យ៉ាវឡាវ សៀវយ៉ាន ក៏មានអារម្មណ៍ភ័យបន្តិច និងសួរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

"ហុចដៃមក។" ទាំងស្នាមញញឹមលើមុខ យ៉ាវឡាវ ចាប់ដៃ សៀវយ៉ាន មក រួចផ្អៀងដបត្បូងបន្តិច ដើម្បីឱ្យវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមមួយដំណក់ស្រក់លើដៃរបស់គេ។

"ហ៊ឹស...!" នៅពេលវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមប៉ះនឹងស្បែក សៀវយ៉ាន ដំបូងឡើយស្រឡាំងកាំង មុននឹងដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់។ ថ្ងាសរបស់គេពោរពេញដោយញើសត្រជាក់ គេខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ខណៈដៃរបស់គេញ័រមិនឈប់។

ក្នុងអារម្មណ៍របស់ សៀវយ៉ាន វត្ថុរាវពណ៌ក្រហមមួយដំណក់លើដៃរបស់គេ គឺដូចជាដុំភ្លើង ដែលបញ្ចេញកម្ដៅយ៉ាងខ្លាំងក្លាមិនឈប់ឈរ។ អារម្មណ៍ឆេះរោលនេះ ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ដូចជាលូកដៃចូលក្នុងធុងធ្យូងដែលកំពុងឆេះ។

ដូចជាបានទាយទុកជាមុននូវប្រតិកម្មរបស់ សៀវយ៉ាន យ៉ាវឡាវ ញញឹមយ៉ាងមានអំនួត។ លោកបានដកបន្ទះត្បូងពណ៌សតូចមួយចេញពីចិញ្ចៀន រួចប្រើវាដើម្បីលាបពង្រីកដំណក់វត្ថុរាវពណ៌ក្រហមនោះឱ្យសាយភាយកាន់តែធំ។

នៅពេលវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមសាយភាយកាន់តែឆ្ងាយ ដៃរបស់ សៀវយ៉ាន កាន់តែញ័រខ្លាំង។ នៅលើដៃរបស់គេ សូម្បីតែសរសៃឈាមក៏ហាក់ដូចជាកំពុងរមួលក្រពើ ដែលបង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ វត្ថុរាវពណ៌ក្រហមបានតោងជាប់នឹងផ្ទៃស្បែក ខណៈដែលចំហាយទឹកក្តៅឧណ្ហៗបញ្ចេញមកមិនឈប់។ ដៃរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រែជាក្រហមខ្លាំងផងដែរ។

ស្ថានភាពនេះបន្តអស់រយៈពេលជាង ១០ នាទី មុននឹងរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។

បន្ទាប់ពីអារម្មណ៍ឆេះរោលរលាយបាត់ទាំងស្រុងពីដៃ សៀវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូង។ គេជូតញើសចេញពីថ្ងាស រួចសម្លឹងមើលដបត្បូងតូចនោះម្តងទៀត ប៉ុន្តែលើកនេះដោយមានក្តីបារម្ភក្នុងភ្នែក។

"របស់នេះ... គួរឱ្យខ្លាចពេកហើយ។" ដោយនៅមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងចិត្ត សៀវយ៉ាន អង្អែលដៃដែលបានត្រលប់មកសីតុណ្ហភាពធម្មតាវិញ។ គេសម្លឹងមើល យ៉ាវឡាវ ទាំងទឹកមុខជូរចត់ ហើយនិយាយថា៖ "យើងមិនមែនចង់ប្រើរបស់នេះដើម្បីហ្វឹកហាត់ទេមែនទេ?"

"ធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ ហើយសាកល្បងពិនិត្យមើលលំហូរកម្លាំងធាតុនៅក្នុងដៃរបស់ឯងមើល៍ តើមានការប្រែប្រួលអ្វីខ្លះ?" យ៉ាវឡាវ មិនបានឆ្លើយនឹងសំណួរទេ តែសួរវិញទាំងញញឹម។

ដោយគ្មានជម្រើស សៀវយ៉ាន ក៏បិទភ្នែកទាំងសងខាង។ គេពិនិត្យមើលវិថីកម្លាំងធាតុ (Qi Paths) ក្នុងដៃ ហើយបន្ទាប់ពីពិនិត្យរួច គេក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ កម្លាំងធាតុនៅក្នុងដៃឆ្វេងរបស់គេ មិនត្រឹមតែខាប់ជាងកម្លាំងធាតុនៅកន្លែងផ្សេងទៀតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថាមពលក្នុងកម្លាំងធាតុនេះក៏ហាក់ដូចជាខ្លាំងជាងមុនផងដែរ។

ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល សៀវយ៉ាន បើកភ្នែកយឺតៗ ហើយសម្លឹងមើល យ៉ាវឡាវ ដែលកំពុងញញឹម។ គេនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុននឹងខាំធ្មេញសម្រេចចិត្តយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់៖ "មកចុះ! យើងនឹងតស៊ូជាមួយវា!"

ដោយឃើញការសម្រេចចិត្តរបស់ សៀវយ៉ាន ស្នាមញញឹមរបស់ យ៉ាវឡាវ កាន់តែរីកធំឡើង។ លោកបានដឹងតាំងពីយូរហើយថា អាល្អិតនេះមិនអាចទប់ទល់នឹងការល្បួងនៃការបង្កើនកម្លាំងយ៉ាងឆាប់រហ័សដែល "ឈាមឆេះ" ផ្តល់ឱ្យនោះទេ។

"ដេកផ្កាប់ទៅ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ យើងនឹងលាបវាពេញរាងកាយឯងម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ។ វានឹងជួយឱ្យល្បឿនហ្វឹកហាត់របស់ឯងកើនឡើងពី ៣០ ទៅ ៤០ ភាគរយ។" យ៉ាវឡាវ ញញឹម និងគ្រវាសដៃ។

សៀវយ៉ាន ហាខ្ទង់មាត់ និងខាំជាយសម្លៀកបំពាក់របស់គេ រួចក្តាប់ប្រហោងថ្មយ៉ាងណែនដោយដៃទាំងសងខាង។ គេបញ្ចេញសំឡេងយ៉ាងធ្ងន់ថា៖ "មកចុះ!"

ខណៈសម្លឹងមើល សៀវយ៉ាន ដែលហាក់ដូចជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លា យ៉ាវឡាវ បានគ្រវីក្បាល។ ដបត្បូងត្រូវបានផ្អៀង ហើយវត្ថុរាវពណ៌ក្រហមក៏ហូរចេញមកភ្លាមៗ...

"អា៎...!" សំឡេងស្រែកថ្ងូរដ៏ឈឺចាប់ និងគួរឱ្យអាណោចអាធ័ម ស្រាប់តែបន្លឺឡើងពេញជ្រលងភ្នំម្តងទៀត។

ក្នុងអំឡុងពេលដែល សៀវយ៉ាន កំពុងខិតខំហ្វឹកហាត់ដោយមិនបង្អង់ពេល ការតាមរុករករបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក កាន់តែខ្លាំងក្លាទៅៗ។ ពួកគេបានបាត់បង់សមាជិកជាង ១០ នាក់ មុននឹងចាប់ផ្តើមខិតជិតជ្រលងភ្នំដែល សៀវយ៉ាន ស្នាក់នៅ។

នៅថ្ងៃមួយក្នុងរយៈពេលមួយខែក្រោយមក នៅពេលដែល សៀវយ៉ាន អាចអត់ធ្មត់នៅលើបង្គោលឈើទី ៨ បានយ៉ាងយូរ ជាចុងក្រោយ សមាជិកម្នាក់នៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក បានដើរមកដល់ជ្រលងភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះដោយចៃដន្យ។

ខណៈឈរនៅមាត់ច្រកចូលជ្រលងភ្នំ ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់នេះបានសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងហ្វឹកហាត់នៅក្រោមទឹកជ្រោះទាំងស្រឡាំងកាំង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នៅពេលខ្យល់ត្រជាក់បក់មក ទើបវាដឹងខ្លួនវិញ ហើយនៅពេលនោះ ភាពសប្បាយរីករាយបានផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្តរបស់វា។ ដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ វាប្រញាប់ដកកាំជ្រួចសញ្ញាចេញពីទ្រូង ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាបម្រុងនឹងបាញ់សញ្ញា កម្លាំងខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំងស្រាប់តែវាយប្រហារមកពីខាងមុខ។

កម្លាំងនៃការវាយប្រហារនេះ ធ្វើឱ្យទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានកម្លាំងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៦ ម្នាក់នេះញ័រក្នុងចិត្ត។ ជើងរបស់វាបានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង រួចងាកក្រោយរត់គេចខ្លួន។

"ប៊ូម!" ស្រមោលពណ៌ខ្មៅមួយបានហោះកាត់អាកាស ហើយបោកផ្ទប់នឹងដីយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមនោះ ធូលីដីហុយពេញអាកាស ហើយដាវលោហៈពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមហិមាត្រូវបានបុកចូលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងដី។

ដោយសម្លឹងមើលដាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏ចម្លែកនេះ ភ្នែករបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកក៏រួមតូច។ អាវុធដ៏ប្លែកនេះបានក្លាយជាជានិមិត្តរូបរបស់យុវជនដែលពួកគេកំពុងតាមរក។

ខណៈដែលធូលីដីហុយពេញអាកាស បាំងភ្នែកមិនឱ្យមើលឃើញ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានបទពិសោធន៍ម្នាក់នេះមិនបានបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយឡើយ។ រាងកាយរបស់វាថយក្រោយយ៉ាងលឿន ខណៈភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់វាសម្លឹងមើលជុំវិញ។

នៅពេលដែលទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់នោះស្ទើរតែចេញផុតពីជ្រលងភ្នំ អារម្មណ៍ប្រុងប្រយ័ត្នរបស់វាបានប្រាប់ឱ្យវាប្រញាប់ក្រាបទៅលើដីភ្លាមៗ។

"ក្រាក!" ទើបតែរាងកាយរបស់វាដេកដល់ដី កម្លាំងធាតុដ៏សាហាវបានហែកអាកាសពីលើក្បាលរបស់វា មុននឹងបោកផ្ទប់នឹងដើមឈើធំមួយនៅក្បែរនោះ។ ភ្លាមនោះ ស្នាមប្រេះបានលេចឡើងពេញដើមឈើ ហើយបន្ទាប់មកដើមឈើនោះក៏បាក់ជាពីរ។

ដោយសម្លឹងមើលដើមឈើដែលត្រូវបានបំផ្លាញដោយកម្លាំងបោកបក់ ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់នោះបានដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់។ ដើម្បីបង្កើតកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញបែបនេះ តើត្រូវប្រើកម្លាំងខ្លាំងប៉ុណ្ណាទៅ?

ខណៈភាពតក់ស្លុតកំពុងស្ថិតក្នុងចិត្ត ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់នេះស្រាប់តែដាក់បាតដៃទាំងសងខាងលើដី រាងកាយរបស់វាប្រែជាដូចសត្វបង្គួយ។ វាគ្រវាសបាតដៃចេញពីដី រួចស្ទុះចូលទៅក្នុងព្រៃក្រាស់តាមរបៀបដ៏ចម្លែកបំផុត។

ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងរត់គេចខ្លួន មានភាពពេញចិត្តនឹងក្បាច់នេះណាស់។ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធបង្គួយវារ (Lizard Crawl) ថ្នាក់លឿងកម្រិតខ្ពស់នេះ បានជួយឱ្យវារួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់ជាច្រើនដង។ តាមអ្វីដែលវាដឹង ក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) មានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលអាចបញ្ឈប់វាបាន នៅពេលវាហោះហើរក្នុងព្រៃ។

នៅពេលទាហានស៊ីឈ្នួលនោះគិតដល់រឿងត្រលប់ទៅរាយការណ៍ និងទទួលបានរង្វាន់ធំ រួចទៅហាងស្រាដើម្បីសងសឹកស្រីម្នាក់ដែលធ្លាប់មើលងាយវា ស្រាប់តែនៅផ្លូវខាងមុខ ជើងមួយគូបានលេចឡើងភ្លាមៗ។

រាងកាយដែលកំពុងស្ទុះរត់យ៉ាងលឿនបានឈប់ងក់ ខណៈទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់នោះងើបក្បាលឡើងទាំងភ័យរន្ធត់ ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងស្នាមញញឹមនៅលើមុខដ៏សង្ហាមួយ។

"ឯងរត់លឿនណាស់..." យុវជនម្នាក់នោះញញឹមតិចៗទៅកាន់ទាហានស៊ីឈ្នួល។ ក្នុងភ្នែកដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់គេ ស្នាមសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់ស្រេប បានធ្វើឱ្យទាហានស៊ីឈ្នួលញ័រខ្លួនមិនឈប់។

ដោយសម្លឹងមើលទាហានស៊ីឈ្នួលដែលបាត់បង់ស្មារតី ជ្រុងមាត់របស់ សៀវយ៉ាន ងើបឡើងលើ ខណៈដែលដាវខ្មៅដ៏ធំក្នុងដៃរបស់គេបានកាប់ចុះមកយ៉ាងសាហាវ។ ភ្លាមនោះ សំឡេងស្រែកដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បានបន្លឺពេញព្រៃភ្នំ។

សៀវយ៉ាន ជូតឈាមចេញពីដាវដ៏ធ្ងន់ និងអាថ៌កំបាំង រួចសម្លឹងមើលសាកសពនៅក្រោមជើងរបស់គេ។ អណ្តាតរបស់គេលិទ្ធបបូរមាត់តិចៗ ខណៈដែលទឹកមុខបែបស្រេកឃ្លានឈាមបានលេចឡើង។ គេនិយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯងថា៖ "ចង់សម្លាប់យើងមែនទេ? ល្អណាស់... ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ រាល់សមាជិកនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ដែលហ៊ានឈានជើងចូលក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក នឹងត្រូវវិនាស... បើពួកឯងចង់លេង យើងនឹងបន្ថែមដើមទុនឱ្យកាន់តែធំ។"

"ការសងសឹករបស់យើង ចាប់ផ្តើមពីពេលនេះទៅ..."