បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី៖ រលកយក្សបំបែកអណ្តាតភ្លើង

បរិយាកាសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបានគ្របដណ្តប់ពេញសាលធំ ដែលមានមនុស្សមួយចំនួនកំពុងអង្គុយនៅទីនោះ។ ក្នុងចំណោមពួកគេ ក៏មានវត្តមានរបស់ មូឡី (Mu Li) ដែលជាអ្នកមានជម្លោះយ៉ាងខ្លាំងជាមួយ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ផងដែរ។

នៅលើកៅអីប្រធាននៃសាលធំ មានបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានទឹកមុខស្រទំ និងកាចសាហាវ។ ម្រាមដៃរបស់គេកំពុងដោះជញ្ជាំងតុតិចៗ។ ជាចុងក្រោយ គេគឺជាអ្នកដែលបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងបន្ទប់នោះ។

"យើងទើបតែទទួលបានដំណឹងថា ក្នុងចំណោមក្រុមដែលយើងបានបញ្ជូនឱ្យទៅតាមរុករក មានក្រុមដែលមានគ្នាពីរនាក់បានបាត់ខ្លួននៅតំបន់ពាក់កណ្តាលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក។" សំឡេងស្អកៗបន្តិចរបស់បុរសវ័យកណ្តាលបានបន្លឺឡើងយឺតៗ។

"លោកឪពុក! តើពួកគេអាចនឹងរងការវាយប្រហារពីសត្វចម្លែកដែរឬទេ?" មូឡី ញញឹមយ៉ាងព្រងើយរួចឆ្លើយតប។ ការត្រូវសត្វចម្លែកសម្លាប់ គឺជារឿងធម្មតាបំផុតនៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក។

ដោយឮការហៅរបស់ មូឡី បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះ អាចសន្និដ្ឋានបានថាគឺជាមេក្រុមនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ដែលមានឈ្មោះថា មូសឺ (Mu She)។

"ប្រសិនបើពួកគេរងការវាយប្រហារពីសត្វចម្លែក ពិតជាត្រូវមានស្លាកស្នាមនៃការប្រយុទ្ធខ្លះមិនខាន។ ប៉ុន្តែ... ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលយើងបញ្ជូនទៅជួយសង្គ្រោះ មិនបានរកឃើញស្លាកស្នាមនៃការប្រយុទ្ធអ្វីសោះនៅក្នុងតំបន់ដែលពួកគេទទួលខុសត្រូវ។ ប្រសិនបើយើងកាត់ចោលលទ្ធភាពនៃការធ្លាក់ជ្រោះ ដែលជាកំហុសមានតែទាហានស៊ីឈ្នួលថ្មីថ្មោងទើបធ្វើ ខ្ញុំគិតថាពួកគេប្រហែលជាត្រូវបានវាយប្រហារដោយនរណាម្នាក់។ ស្លាកស្នាមសមរភូមិដែលបាត់បង់ទាំងនោះ ប្រហែលជាស្នាដៃរបស់មនុស្សម្នាក់នោះហើយ។" មូសឺ និយាយដោយគ្មានអារម្មណ៍ និងគ្រវីក្បាល។

"តើលោកឪពុកសង្ស័យថា នេះគឺជាស្នាដៃរបស់ សៀវយ៉ាន មែនទេ?" បន្ទាប់ពីឮការពន្យល់របស់ មូសឺ រួច មូឡី ក៏នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ គេប្រញាប់គ្រវីក្បាល ហើយនិយាយថា៖ "ខ្ញុំធ្លាប់ប្រយុទ្ធជាមួយអាល្អិតនោះ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់វា ការដែលអាចសម្លាប់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៥ ពីរនាក់ មុនពេលពួកគេមានឱកាសបាញ់កាំជ្រួចសញ្ញា... វាមិនអាចទៅរួចឡើយ។"

"យើងមិនខ្វល់ថាជាវា ឬមិនមែនទេ! ថ្ងៃស្អែក យើងនឹងបញ្ជូនមនុស្សបន្ថែមទៀតទៅរុករកទីនោះឱ្យបានហ្មត់ចត់បំផុត។" មូសឺ និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។ ភាពប្រុងប្រយ័ត្នដែលមានពីកំណើតដូចជាសត្វពស់របស់គេ មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានចន្លោះប្រហោងសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។

"បាទ យល់ព្រមតាមហ្នឹងចុះ។" មូឡី គ្រវាសដៃទាំងមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ។

"តើឯងអាចបើកប្រអប់ថ្មដែលឯងយកចេញពីក្នុងរូងភ្នំនោះបាននៅ?" បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលជុំវិញ មូសឺ ក៏សួរភ្លាមៗ។

"សោ របស់ប្រអប់ថ្មនោះស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ សៀវយ៉ាន។ ខ្ញុំបានជួលជាងសោរដែលពូកែបំផុតនៅក្នុងក្រុងឈីងសាន (Qingshan Town) នេះហើយ ប៉ុន្តែមើលទៅយើងមិនអាចរំពឹងខ្ពស់ពេកបានទេ។" មូឡី និយាយទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។

"បើបើកសោរមិនចេញទេ យើងនឹងប្រើកម្លាំងបំបែកប្រអប់នោះតែម្តង។ ការដែលអាចទុកចោលកាក់មាសជាង ៧ សែនកាក់ និងឱសថកម្រៗចោលដោយមិនខ្វល់បែបនេះ មនុស្សសម័យបុរាណម្នាក់នោះច្បាស់ជាខ្លាំងមិនធម្មតាឡើយ។ របស់ដែលគេបន្សល់ទុក ក៏មិនមែនជារបស់ធម្មតាដែរ។" មូសឺ ក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ខណៈភាពលោភលន់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

"បាទ។" មូឡី ងក់ក្បាល រួចលិទ្ធបបូរមាត់។ គេសួរដោយសំឡេងទាបថា៖ "លោកឪពុក តើលោកមានបំណងធ្វើអ្វីចំពោះគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូច (Little Fairy Doctor)?"

"តើឯងដឹងទេថានាងទទួលបានអ្វីខ្លះពីក្នុងរូងភ្នំនោះ?"

ដោយឃើញ មូឡី គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ភ្នែករបស់ មូសឺ ក៏រួមតូច។ គេគ្រវាសដៃ ហើយនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ "យើងនឹងមិនទាន់ប៉ះពាល់នាងនៅពេលនេះទេ។ កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់នាងនៅក្នុងក្រុងឈីងសាន គឺល្អពេកហើយ។ បើយើងធ្វើអ្វីផ្តេសផ្តាស យើងអាចនឹងបង្កឱ្យមានការមិនពេញចិត្តពីសំណាក់ទាហានស៊ីឈ្នួលសេរីដទៃទៀត។"

"តើយើងនឹងទុកឱ្យនាងស្នាក់នៅផ្ទះឱសថរាប់ពាន់ (Thousand Medicinal House) ដោយសុខសាន្តបែបនេះឬ?"

"ហាហា! វាជារឿងមិនអាចទៅរួចឡើយដែលនាងអាចរស់នៅដោយសុខសាន្ត។ ថ្ងៃស្អែក ចូរឱ្យមនុស្សដើរចែកចាយពាក្យចចាមអារ៉ាមទៅ។ គ្រាន់តែនិយាយថា គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូច ទទួលបានវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិរបស់មនុស្សខ្លាំងម្នាក់ ហើយវត្ថុនោះទំនងជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi Method) ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan Rank)។" មូសឺ សើចយ៉ាងត្រជាក់ និងអាក្រក់៖ "គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចនោះ ប្រហែលជាពូកែខាងព្យាបាលមែន ប៉ុន្តែនាងខ្សោយណាស់។ មិនមែនគ្រប់គ្នាក្នុងលោកនេះសុទ្ធតែមានចិត្តល្អនោះទេ។ ច្បាស់ជាមានមនុស្សលោភលន់ដែលរកវិធីដណ្តើមវត្ថុនោះពីនាងមិនខាន... ចំណែករបៀបដោះស្រាយជាមួយមនុស្សទាំងនោះ យើងនឹងទុកឱ្យនាងជាអ្នកឈឺក្បាលវិញ។"

"នេះជាផែនការដ៏ល្អមែន! ប្រសិនបើសូម្បីតែ 'ផ្ទះឱសថរាប់ពាន់' ក៏ចាប់អារម្មណ៍នឹងវត្ថុនេះដែរ នោះគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចនឹងបាត់បង់ជម្រកសុវត្ថិភាពរបស់នាង។ ហាហា ដល់ពេលនោះ ការចាប់នាងនឹងក្លាយជារឿងងាយស្រួលបំផុត។" ជ្រុងមាត់របស់ មូឡី ញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត។

មូសឺ ងក់ក្បាលបន្តិច ខណៈអង្អែលស្លាកស្នាមនៅក្រោមត្រចៀករបស់គេ។ គេនិយាយដោយរាបស្មើថា៖ "គ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូចមិនមែនជាការគំរាមកំហែងធំដុំទេ។ អ្វីដែលយើងបារម្ភពិតប្រាកដ គឺអាល្អិតដែលឯងនិយាយមកនោះ... សៀវយ៉ាន។" និយាយដល់ត្រឹមនេះ ភ្នែករបស់ មូសឺ បង្ហាញពីភាពដាច់ខាត។

"ការដែលអាចឈានដល់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ២ ឬខ្ពស់ជាងនេះក្នុងវ័យក្មេងបែបនេះ សក្តានុពលរបស់វាពិតជាខ្លាំងណាស់... អ្វីដែលទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍យើងបំផុតនោះគឺ ក្មេងប្រុសអាយុមិនដល់ ២០ ឆ្នាំម្នាក់ មិនបានបង្ហាញភាពក្រអឺតក្រទមតាមវ័យរបស់ខ្លួនសោះ តែផ្ទុយទៅវិញ បែរជាអាចលាក់បាំងកម្លាំងពិតបានយ៉ាងល្អ។ បើមិនមែនដោយសារស្ថានភាពស្លាប់រស់នៅនាទីចុងក្រោយទេ ប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាស្មានដឹងថា វាអាចវាយបកឯងឱ្យថយក្រោយត្រឹមតែមួយដៃនោះទេ។" នៅពេលសំឡេងរបស់គេចប់ ស្នាមសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់បានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ។

"សត្រូវដែលមានសក្តានុពលបែបនេះ ត្រូវតែសម្លាប់ចោលមុនពេលវាមានឱកាសធំធាត់។ បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងមិនអាចតតាំងបានឡើយ នៅពេលដែលវាត្រលប់មកសងសឹកនៅថ្ងៃអនាគត!" ម្រាមដៃរបស់ មូសឺ សង្កត់យ៉ាងខ្លាំងលើស្លាកស្នាមក្រោមត្រចៀក ខណៈនិយាយដោយត្រជាក់។

ដោយនឹកឃើញពីរបៀបដែល សៀវយ៉ាន រកផែនការរត់គេចដ៏ល្អឥតខ្ចោះ សូម្បីតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ក្នុងរូងភ្នំក៏ដោយ ម្រាមដៃរបស់ មូឡី ញ័រតិចៗ។ ការមានសត្រូវបែបនេះ ធ្វើឱ្យគេគេងមិនលក់ឡើយ។

"ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំនឹងបន្ថែមចំនួនមនុស្សក្នុងក្រុមរុករកជាពីរដង។ ប្រាក់រង្វាន់នឹងកើនឡើងជាបីដង។ យើងត្រូវតែរកអាល្អិតនោះឱ្យឃើញក្នុងរយៈពេលខ្លីបំផុត!" មូឡី និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ និងក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន។

ដោយឃើញឪពុក និងកូនទាំងពីរនាក់មានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់សូម្បីតែជាមួយយុវជនម្នាក់ ពួកមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់របស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកដែលអង្គុយក្នុងសាល ចង់បញ្ចេញសំឡេងចំអកបន្តិច ប៉ុន្តែនៅខាងក្រៅ ពួកគេបានទទួលបញ្ជាដោយក្តីគោរព។

ទឹកជ្រោះដែលធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំងបានបោកផ្ទប់នឹងថ្ម បង្កើតជាសំឡេងដូចផ្គរលាន់ដែលបន្លឺពេញជ្រលងភ្នំតូចមួយនេះ។

ដោយឈរក្បែរបឹងក្រោមទឹកជ្រោះ សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលបង្គោលឈើធំៗចំនួន ១០ ដែលនៅក្រោមការបោកបក់នៃចរន្តទឹក។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាជូរចត់ ខណៈញញឹមទៅកាន់ យ៉ាវឡាវ ដែលនៅក្បែរនោះ៖ "លោកគ្រូ លោកមិនមែនចង់ឱ្យខ្ញុំចុះទៅហ្វឹកហាត់នៅទីនោះទេមែនទេ?"

"ចម្លើយរបស់ឯងគឺត្រឹមត្រូវហើយ។" យ៉ាវឡាវ និយាយទាំងញញឹម៖ "យើងធ្លាប់ប្រាប់ឯងហើយ កុំស្រមៃថាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី ដូចបច្ចេកទេសថ្នាក់អាថ៌កំបាំងឱ្យសោះ ហើយក៏មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែអាចរៀនវាបានដែរ។ ប្រសិនបើឯងចង់រៀនវិជ្ជាកម្រិតនេះ ឯងត្រូវតែសម្រេចបាននូវលក្ខខណ្ឌចាំបាច់មួយចំនួន។"

"ហុចដាវខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) មកឱ្យយើង។" ឈោងដៃទៅ យ៉ាវឡាវ បានលើកដាវខ្មៅដ៏ធ្ងន់ និងចម្លែកពីខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន។

ដាវដ៏ធ្ងន់បំផុតនៅលើខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន បានត្រឹមតែធ្វើឱ្យដៃរបស់ យ៉ាវឡាវ លិចចុះបន្តិចប៉ុណ្ណោះនៅពេលទទួលវា។ យ៉ាវឡាវ គ្រវាសដាវខ្មៅដ៏ធំនោះយ៉ាងងាយស្រួល រួចសួរទាំងញញឹម៖ "តើឯងធ្លាប់ឃើញបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដីពិតប្រាកដដែរឬទេ? តើឯងចង់ឃើញទេ?"

ឮដូច្នេះ ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែភ្លឺឡើងភ្លាមៗ។ គេងក់ក្បាលដូចមាន់ចឹកស្រូវ។

ដោយស្នាមញញឹមរាបស្មើ យ៉ាវឡាវ កាន់ដាវខ្មៅ ខណៈរាងកាយរបស់លោកអណ្តែតឡើងយឺតៗទៅលើអាកាស រហូតដល់នៅពីលើកណ្តាលបឹង។

យ៉ាវឡាវ ឱនក្បាលមើលផ្ទៃទឹកបឹងដែលនៅក្រោមជើង ៤ ឬ ៥ ម៉ែត្រ មុននឹងងើបក្បាលមើលទឹកជ្រោះដ៏ធំមហិមាដែលហាក់ដូចជាសត្វនាគពណ៌ប្រាក់។

យ៉ាវឡាវ ដកដង្ហើមយឺតៗ និងរួមភ្នែកតូច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក លោកក៏បើកភ្នែកឡើងភ្លាមៗ។ ភ្លាមនោះ កម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាច និងមិនធ្លាប់ស្គាល់ ហាក់ដូចជាសត្វនាគដែលកំពុងភ្ញាក់ពីដេក បានបញ្ចេញចេញពីរាងកាយរបស់ យ៉ាវឡាវ។

នៅចំពោះមុខកម្លាំងនេះ ផ្ទៃទឹកបឹងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៅក្រោមជើងរបស់ យ៉ាវឡាវ ស្រាប់តែមានពពុះពណ៌សអណ្តែតឡើង ហាក់ដូចជាទឹកកំពុងពុះ។ ពពុះទាំងនោះបានរីករាលដាលពីក្រោមជើងរបស់លោក រហូតដល់ពេញផ្ទៃបឹងទាំងមូល។

សៀវយ៉ាន មានភាពតក់ស្លុតជាខ្លាំង ខណៈសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពបឹងដោយមុខស្រឡាំងកាំង។ យ៉ាវឡាវ នាពេលនេះ គឺខុសប្លែកទាំងស្រុងពីបុរសចំណាស់ដែលខ្ជិលច្រអូស និងមិនសូវខ្វល់ខ្វាយដែលគេធ្លាប់ស្គាល់។ នៅខណៈពេលនេះ លោកគឺដូចជាកាំបិតដ៏មុតស្រួចដែលទើបតែដកចេញពីស្រោម ដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងសង្កត់សង្កិនដ៏ខ្លាំងក្លា រហូតដល់គ្មានអ្នកណាហ៊ានសម្លឹងមើលត្រង់។

"នេះហើយ... គឺជាមនុស្សដែលខ្លាំងពិតប្រាកដ..." សៀវយ៉ាន និយាយខ្សឹបៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភ្នែករបស់គេក៏ឆេះឡើងដោយក្តីសង្ឃឹម។ គេជឿថាថ្ងៃណាមួយ គេក៏នឹងអាចសម្រេចបាននូវកម្លាំងបែបនេះដែរ។

នៅលើផ្ទៃបឹង យ៉ាវឡាវ លើកដាវខ្មៅក្នុងដៃឡើងយឺតៗ។ នៅលើផ្ទៃដាវ ខ្សែបន្ទាត់ចម្លែកៗជាច្រើនដែល សៀវយ៉ាន ធ្លាប់ឆ្ងល់ពីមុនមក កំពុងបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ក្រហមដូចភ្លើង។ នៅពេលផ្ទៃដាវគ្រវាសកាត់លំហអាកាស ខ្យល់ជុំវិញស្រាប់តែប្រែជាមិនច្បាស់ និងព្រិលៗ។

ដោយក្តាប់ដាវខ្មៅដែលបានប្រែជាពណ៌ក្រហមដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យអស្តង្គត យ៉ាវឡាវ បញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមទាបៗ រួចក៏ធ្វើចលនារាងកាយភ្លាមៗ។

ជើងរបស់លោកឈានជាន់លើលំហអាកាស ខណៈដែលស្រមោលព្រិលៗបានលេចឡើងយ៉ាងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ។

ដោយសម្លឹងមើលស្រមោលព្រិលៗក្នុងលំហអាកាសទាំងភ្ញាក់ផ្អើល សៀវយ៉ាន និយាយលែងចេញ។ គេមិននឹកស្មានថា ល្បឿនរបស់ យ៉ាវឡាវ គួរឱ្យខ្លាចដល់កម្រិតនេះសោះ។

នៅពេលស្រមោលព្រិលៗរលាយបាត់ រាងកាយរបស់ យ៉ាវឡាវ ហាក់ដូចជាបានផ្លាស់ទីត្រឹមមួយពព្រិចភ្នែក ទៅដល់ចំណុចក្រោមទឹកជ្រោះដ៏ធំដែលនៅចម្ងាយជាង ១០ ហ្វីត។ បើប្រៀបធៀបជាមួយទឹកជ្រោះដ៏ធំ រាងកាយតូចរបស់ យ៉ាវឡាវ គឺដូចជាសត្វស្រមោចដែលមិនគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ ប៉ុន្តែ គឺរូបរាងដូចស្រមោចនេះឯង ដែលកំពុងផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចជាងទឹកជ្រោះទៅទៀត។

កម្លាំងខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំងដែលទឹកជ្រោះនាំមកជាមួយនៅពេលវាធ្លាក់ចុះមក មិនបានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ យ៉ាវឡាវ កម្រើកសូម្បីតែបន្តិច។

រាងកាយរបស់ យ៉ាវឡាវ ដែលបានស្ទុះទៅមុខភ្លាមៗនោះ ក៏បានឈប់ងក់។ ជើងរបស់លោកជាន់លើអាកាស និងបង្វិលខ្លួន ១៨០ ដឺក្រេ។ ពន្លឺដែលចេញពីដាវខ្មៅក្នុងដៃលោក កាន់តែភ្លឺឡើងៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពន្លឺនោះបានបង្ខំឱ្យ សៀវយ៉ាន ត្រូវរួមភ្នែកតូច។

"បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី៖ រលកយក្សបំបែកអណ្តាតភ្លើង (Flame Splitting Tsunami)!"

នៅក្នុងលំហនៃជ្រលងភ្នំ សំឡេងដូចផ្គរលាន់បានផ្ទុះឡើង។ បន្ទាប់មក គឺរលកកំដៅដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយពេញជ្រលងភ្នំទាំងមូល។

"បាំង!" សសរទឹកជាច្រើនបានផ្ទុះឡើងពីផ្ទៃបឹងដ៏ធំ បង្កើតជាទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យ។

នៅចន្លោះសសរទឹក ពន្លឺពណ៌ក្រហមដ៏ធំមហិមាស្រាប់តែឆាបឆេះឡើង។ នៅចំណុចដែលពន្លឺពណ៌ក្រហមនោះកាត់តាម សសរទឹកក៏រលាយបាត់ភ្លាមៗ ហើយជំនួសមកវិញដោយពពកនៃចំហាយទឹក។

"បាំង!" ពន្លឺពណ៌ក្រហមនោះដូចជាសត្វក្ងានដែលផ្អើល ហោះកាត់ផ្ទៃបឹងដូចផ្លេកបន្ទោរ បង្កើតជារលកយក្ស (Tsunami) ដែលមានកម្ពស់ជាង ១០ ម៉ែត្រ។ ជាចុងក្រោយ វាបានបោកផ្ទប់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើទឹកជ្រោះដែលកំពុងធ្លាក់ចុះមក។

"បាំង! បាំង! បាំង!"

សំឡេងផ្គរលាន់ដែលផ្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លា បន្តបន្លឺពេញជ្រលងភ្នំ ខណៈដែលថ្មរាប់មិនអស់បានបែក និងធ្លាក់ចុះពីជញ្ជាំងភ្នំ។

សៀវយ៉ាន ខ្ទប់ត្រចៀក និងហាខ្ទង់មាត់ចំពោះសំឡេងដែលបង្កឡើងដោយការវាយប្រហារនេះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេលេបទឹកមាត់ដោយពិបាក និងងាកភ្នែកទៅមើលកន្លែងទឹកជ្រោះ។ ប៉ុន្តែ ចំហាយទឹកដ៏ក្រាស់បានបិទបាំងចក្ខុរបស់គេ។

ខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំងពីផ្ទៃបឹង បានធ្វើឱ្យចំហាយទឹកក្នុងជ្រលងភ្នំរលាយបាត់ទៅ។ ទឹកជ្រោះដ៏ធំនៅពីក្រោយចំហាយទឹក ក៏បានលេចចេញមកយឺតៗ។

ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន បើកធំៗ ខណៈសម្លឹងមើលទឹកជ្រោះដែលបានលេចចេញមក។ គេស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ មុននឹងដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់។

នៅខណៈពេលនោះ ចរន្តទឹកដ៏មហិមារបស់ទឹកជ្រោះ ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទាំងស្រុង ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរន្ធថ្មដ៏ធំនៅខាងក្រោយ។ វាមានប្រវែងជាង ១០០ ហ្វីត និងទទឹង ៣០ ហ្វីត។

នៅលើគែមនៃរន្ធថ្មនោះ ខ្សែបន្ទាត់ប្រេះស្រាំតូចៗរាប់មិនអស់បានគ្របដណ្តប់ពេញជញ្ជាំងថ្ម មើលទៅដូចជាឫសឈើ។

ចរន្តទឹកនៃទឹកជ្រោះត្រូវបានកាត់ផ្តាច់អស់រយៈពេលជាង ២០ វិនាទី មុនពេលវាចាប់ផ្តើមហូរចុះមកវិញបន្តិចម្តងៗ គ្របដណ្តប់លើស្លាកស្នាមដ៏ធំនៅលើផ្ទៃថ្ម។

"នេះហើយ... គឺជាកម្លាំងនៃបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី?" សៀវយ៉ាន អង្អែលទ្រូងខ្លួនឯង មានអារម្មណ៍ថាភ័យអរ និងថប់ដង្ហើមបន្តិច។

ដោយចុះពីលើមេឃ យ៉ាវឡាវ បានដាក់ម្រាមដៃស្រាលៗលើ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងស្រឡាំងកាំង។

"រលកយក្សបំបែកអណ្តាតភ្លើង (Flame Splitting Tsunami) បច្ចេកទេសថ្នាក់ដីកម្រិតទាប។ នៅពេលហ្វឹកហាត់ដល់កម្រិតកំពូល ការកាត់ភ្នំ និងការបំបែករលក នឹងក្លាយជារឿងងាយស្រួលបំផុត។"

ទោះបីជាវាជាការរៀបរាប់ដ៏សាមញ្ញ ប៉ុន្តែវាបានផ្តល់ឱ្យ សៀវយ៉ាន នូវភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។

ដោយបុកដាវខ្មៅទៅក្នុងដី យ៉ាវឡាវ ជូតដៃទាំងសងខាង និងងើបចង្ការបស់លោកសំដៅទៅបង្គោលឈើធំៗទាំង ១០ នៅក្រោមទឹកជ្រោះ។ លោកញញឹមថា៖ "ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ ឯងនឹងត្រូវទប់ទល់នឹងចរន្តទឹកនៃទឹកជ្រោះក្នុងពេលហ្វឹកហាត់។ នៅពេលដែលឯងអាចឈរជើងបាននៅលើបង្គោលឈើទី ១០ និងកាត់បញ្ច្រាសចរន្តទឹកបាន ៣០០ ដង ឯងនឹងសម្រេចបាននូវជំហានដំបូងក្នុងការប្រើ 'រលកយក្សបំបែកអណ្តាតភ្លើង'។ ប៉ុន្តែ ឯងត្រូវចាំថា ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ឯង ឯងអាចប្រើវិជ្ជានេះបានយ៉ាងច្រើនបំផុតតែម្តងគត់។ ប្រសិនបើឯងព្យាយាមប្រើវាលើកទីពីរដោយបង្ខំ ឯងនឹងរងរបួសក្នុងខ្លួនយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយវាអាចប៉ះពាល់ដល់សក្តានុពលនាពេលអនាគត។ ដូច្នេះ កុំប្រើវាផ្តេសផ្តាសឱ្យសោះ លើកលែងតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពចាំបាច់បំផុត!" សំឡេងរបស់ យ៉ាវឡាវ ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់នៅចុងបញ្ចប់។

សៀវយ៉ាន ងក់ក្បាល ខណៈសម្លឹងមើលទៅបាតទឹកជ្រោះតាម យ៉ាវឡាវ។ សំឡេងបោកបក់យ៉ាងខ្លាំងនៃទឹកដែលធ្លាក់លើថ្មមហិមា ធ្វើឱ្យគេញ័រខ្លួនបន្តិច និងសើចស្ងួតៗ៖ "ជាមួយនឹងកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចូលទៅដោយគ្មានកម្លាំងធាតុការពារខ្លួន ពួកគេច្បាស់ជាសន្លប់ភ្លាមៗមិនខាន មែនទេ?"

"ប្រហែលជាមែន។" យ៉ាវឡាវ គ្រវាសដៃ និងហុចដៃម្ខាងទៅ សៀវយ៉ាន ទាំងញញឹម៖ "នៅពេលឯងហ្វឹកហាត់ ឯងត្រូវតែយកដាវខ្មៅទៅជាមួយជានិច្ច។ នៅពេលឯងចង់ប្រើ 'រលកយក្សបំបែកអណ្តាតភ្លើង' នាពេលអនាគត ឯងនឹងត្រូវពឹងផ្អែកលើវា។ បើគ្មានវាទេ បច្ចេកទេសថ្នាក់ដីនេះ នឹងមានកម្លាំងត្រឹមតែ ៣០ ភាគរយប៉ុណ្ណោះ។"

"ក្រៅពីនេះ សូមហុចទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង (Energy Recovery Pill) ទាំងអស់ដែលឯងមានមកឱ្យយើង។ ការហ្វឹកហាត់នេះមិនត្រូវការវាទេ។ ឯងត្រូវតែពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯងដើម្បីស្តារកម្លាំងធាតុឡើងវិញ។" យ៉ាវឡាវ បានយកថ្នាំគ្រាប់ទាំងនោះពីក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ សៀវយ៉ាន ទាំងញញឹម។

ដោយឃើញថា យ៉ាវឡាវ បានដកហូតយកថ្នាំបម្រុងទាំងអស់របស់គេទៅ សៀវយ៉ាន បានត្រឹមតែធ្វើមុខជូរចត់បន្តិច។ គេងាកទៅមើលបង្គោលឈើធំនៅក្រោមទឹកជ្រោះ រួចខាំធ្មេញ៖ "តើមានការលំបាកបែបណាដែលយើងមិនទាន់ធ្លាប់ឆ្លងកាត់? លោកគ្រូស្មានថា ខ្ញុំនឹងចាញ់ចំពោះការលំបាកនេះមែនទេ?"

"ដើម្បីបច្ចេកទេសថ្នាក់ដី ខ្ញុំនឹងស៊ូ!" ដោយខាំធ្មេញ និងស្រែកយ៉ាងខ្លាំង សៀវយ៉ាន បានដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ និងលោតទៅលើថ្មធំមួយ។ គេបានលោតទៅកាន់បង្គោលឈើទីមួយភ្លាមៗ។

"បាំង!" នៅពេល សៀវយ៉ាន ចុះចតលើបង្គោលឈើ កម្លាំងដ៏មហិមាចេញពីទឹកជ្រោះបានបោកផ្ទប់នឹងរាងកាយគេយ៉ាងសាហាវ មុនពេលគេអាចហៅកម្លាំងធាតុមកការពារខ្លួនទាន់។ គេមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ខ្លាំងនៅត្រង់ខ្នង មុនពេលកម្លាំងដ៏សាហាវនោះបន្តបោកគេឱ្យធ្លាក់ពីលើបង្គោលឈើចូលទៅក្នុងបឹង។

ក្បាលរបស់ សៀវយ៉ាន បានងើបចេញពីទឹកបឹង ហើយខ្ជាក់ទឹកដែលចូលក្នុងពោះចេញមក។ គេស្រែកយ៉ាងខ្លាំង៖ "យើងនឹងស៊ូជាមួយឯងឱ្យដល់ទីបញ្ចប់នៅថ្ងៃនេះ!" បន្ទាប់ពីស្រែករួច សៀវយ៉ាន បានឡើងពីបឹង ហើយលោតទៅលើថ្មធំម្តងទៀត មុននឹងស្ទុះទៅរកបង្គោលឈើដោយភាពក្លាហាន។

"បាំង..."

"ចង្រៃយ៍មែន!"

"បាំង..."

"ចង្រៃយ៍..."

"បាំង..."

ដោយអង្គុយលើថ្មធំក្បែរមាត់បឹង យ៉ាវឡាវ សម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នេះដែលកំពុងប្រើភាពរឹងរូសរបស់ខ្លួន ដើម្បីប្រជែងនឹងទឹកជ្រោះម្តងហើយម្តងទៀត។ លោកញញឹមតិចៗ ខណៈភាពពេញចិត្តបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់លោក។