ការឡើងកម្រិតដល់ អ្នកហ្វឹកហាត់លំដាប់ផ្កាយ ៦

សូរទឹកជ្រោះដែលហូរធ្លាក់ចុះមក បោកបក់នឹងផ្ទាំងថ្មយ៉ាងខ្លាំងក្លា បង្កើតបានជាចំហាយទឹកគ្របដណ្តប់ពេញជ្រលងភ្នំតូចមួយនេះ។

នៅលើទីធ្លាដ៏ទំនេរក្រោមទឹកជ្រោះ យុវជនម្នាក់ដែលដោះអាវ និងស្ពាយដាវខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ដ៏ចម្លែកមួយ កំពុងគេចចេញពីការវាយប្រហារនៃដើមឈើដែលហោះមករកគេយ៉ាងរហ័ស ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់។ ចលនាបង្អោន និងការគេចខ្លួនដ៏រហ័សរហួនរបស់គេ មើលទៅហាក់បីដូចជាសត្វស្វាដ៏ស្ទាត់ជំនាញម្នាក់។ នៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ រាងកាយដ៏រឹងមាំ និងខ្ពស់ស្រឡះរបស់គេ មើលទៅហាក់បីដូចជាមានភាពធូរស្រាល។

មួយខែបានកន្លងផុតទៅ ចាប់តាំងពី សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) បានមកដល់ជ្រលងភ្នំនេះ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ សៀវយ៉ាន បានចំណាយពេលភាគច្រើននៅលើបង្គោលឈើ ដែលបណ្តាលឱ្យមានរបួស និងស្នាមជាំជាច្រើននៅលើរាងកាយ ដោយសារតែការទង្គិចជាមួយនឹងដងឈើទាំងនោះ។

ជាធម្មតា ការខិតខំតែងតែទទួលបានផលតបស្នង។ បច្ចុប្បន្ន សៀវយ៉ាន អាចគេចផុតពីដងឈើចំនួន ១២ ក្នុងពេលតែមួយបានហើយ។ នេះគឺជាការវិវត្តដ៏ធំធេង បើធៀបនឹងខែមុនដែលគេត្រូវធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងអាម៉ាស់ ក្រោមការវាយប្រហារនៃដងឈើត្រឹមតែ ៥ ប៉ុណ្ណោះ។

នៅលើផ្ទាំងថ្មធំមួយនៅខាងក្រៅតំបន់បង្គោលឈើ យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) កំពុងអង្គុយជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ខណៈដែលលោកសង្កេតមើលយុវជនដែលកំពុងបន្តគេចក្នុងចំណោមដងឈើទាំង ១២។ លោកងក់ក្បាលបន្តិច ហើយគ្រវាសដៃអាវ។ ដងឈើមួយក្នុងចំណោមបីចុងក្រោយដែលព្យួរនៅលើអាកាស ស្រាប់តែហោះសំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន យ៉ាងសាហាវ។

ការវាយប្រហារដែលមិនបានព្រមានទុកជាមុននេះ បានបំផ្លាញលំនឹងរវាង សៀវយ៉ាន និងដងឈើទាំង ១២។ ចន្លោះប្រហោងតូចៗដែល សៀវយ៉ាន អាចប្រើដើម្បីគេចខ្លួន ត្រូវបានរារាំងទាំងស្រុងដោយដងឈើថ្មីដែលបន្ថែមមកនេះ។

ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលដើមឈើទាំង ១៣ ដែលកំពុងតម្រង់មករកគេពីគ្រប់ទិសទី។ នៅខណៈពេលបន្ទាប់ ដើមឈើមួយបានចូលមកក្បែររាងកាយរបស់គេ ដោយនាំមកនូវសម្ពាធខ្យល់យ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ត្រូវទប់ដង្ហើម។

ដោយដកដង្ហើមចេញយ៉ាងវែង កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនរបស់ សៀវយ៉ាន បានហក់ឡើង ខណៈដែលគេផ្អៀងខ្លួនគេចពីដើមឈើពីរ ដែលសំដៅមករកគេ។

មុនពេលដែលគេអាចងើបខ្លួនឡើងវិញពីជ្រុងដែលគេបានគេចនោះ ជើងរបស់ សៀវយ៉ាន ស្រាប់តែជាន់លើបង្គោលឈើ ធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេលោតទៅកាន់បង្គោលមួយទៀត។ គេបានងាកក្បាលថយក្រោយបន្តិច ខណៈដែលដើមឈើមួយទៀតហោះកាត់ត្រចៀករបស់គេយ៉ាងប្រផិតប្រផើយ។

បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលមួយខែ ល្បឿននៃការគេចខ្លួនរបស់ សៀវយ៉ាន បានកើនឡើងឆ្ងាយជាងកាលពីខែមុន។ ទោះបីជាការវាយប្រហារជាបន្តបន្ទាប់នៃដើមឈើទាំង ១២ តែងតែមានភាពគ្រោះថ្នាក់ និងប្រផិតប្រផើយក៏ដោយ ក៏វាពិបាកសម្រាប់ដើមឈើណាមួយក្នុងការវាយត្រូវរាងកាយរបស់គេណាស់។

សម្ពាធដ៏ខ្លាំងដែលដើម៊ឈើនាំមក ខណៈពេលដែលវាហោះកាត់ បានបណ្តាលឱ្យមានការឈឺចាប់នៅលើស្បែករបស់ សៀវយ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនហ៊ានប្រើកម្លាំងធាតុ ដើម្បីការពាររាងកាយនោះទេ។ នៅខណៈពេលបែបនេះ គ្រប់សរសៃនៃកម្លាំងធាតុ ត្រូវតែប្រើប្រាស់ក្នុងកន្លែងដែលសមស្របបំផុត។ បើមិនដូច្នេះទេ នៅពេលដែលកម្លាំងធាតុ របស់គេអស់ អ្វីដែលរង់ចាំគេគឺការធ្លាក់ចុះពីលើបង្គោលឈើយ៉ាងវេទនា។

វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតទាប គឺមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទ្រទ្រង់ការខ្ជះខ្ជាយណាមួយឡើយ។ ហេតុដូច្នេះ គេចាំបាច់ត្រូវតែសន្សំសំចៃបំផុត នៅពេលសម្រេចចិត្តប្រើប្រាស់សរសៃនៃកម្លាំងធាតុ នីមួយៗ។

"ប្រសិនបើវិធីសាស្ត្រដាំដុះអាចវិវត្តបាន នោះខ្ញុំនឹងមិនចាំបាច់ហត់នឿយបែបនេះទេ..." សៀវយ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តនឹងការគិតនេះបានទេ បន្ទាប់ពីគេចផុតពីដើមឈើទី ១១។

នៅពេលដែលដើមឈើបានឆាបកាត់ សៀវយ៉ាន ដើមឈើទី ១២ ក៏បានហោះមករកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សៀវយ៉ាន ដែលបានត្រៀមខ្លួនជាស្រេច បានបង្វិលជើងនៅលើបង្គោលឈើ។ មានតែចុងជើងរបស់គេប៉ុណ្ណោះដែលថ្ពក់ជាប់នឹងបង្គោលឈើ ខណៈដែលគេផ្អៀងរាងកាយទាំងមូលក្នុងជ្រុងដ៏ចម្លែកមួយ។

"ហ្វីង..." ដើមឈើបានហោះកាត់គេដោយមានចន្លោះត្រឹមតែកន្លះអ៊ីញប៉ុណ្ណោះ។ ខ្យល់ដ៏មុតស្រួចបានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន ស្រែកថ្ងូរដោយការឈឺចាប់។

នៅពេលដែលកន្ទុយនៃដើមឈើទី ១២ ហោះផុត ទឹកមុខរបស់ សៀវយ៉ាន ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ នៅពីក្រោយគេ មានដើមឈើមួយទៀតដែលសំដៅមករកគេក្នុងល្បឿនកាន់តែលឿន និងកម្លាំងកាន់តែខ្លាំង។

ដើម្បីសម្របខ្លួនទៅនឹងការវាយប្រហារនៃដើមឈើទាំង ១២ សៀវយ៉ាន ត្រូវចំណាយពេលជាង ២០ ថ្ងៃដើម្បីយល់ពីចង្វាក់ និងគន្លងវាយប្រហាររបស់ពួកវា។ ដើមឈើទី ១៣ ដែល យ៉ាវឡាវ បន្ថែមមក បានធ្វើឱ្យគេមានការភាន់ច្រឡំ។

ដោយមានអារម្មណ៍ពីខ្យល់ដែលកំពុងខិតចូលមកជិត សៀវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមវែងៗក្នុងចិត្ត។ ភ្លាមៗនោះ គេបានបិទភ្នែក ហើយផ្ទៀងស្តាប់សំឡេងសម្ពាធខ្យល់ពីខាងក្រោយ។ រន្ធញើសនៅលើខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន ហាក់បីដូចជារំញោចខ្លាំង។

ដោយមានជំនួយពីសម្ពាធខ្យល់ រូបភាពព្រាលៗនៃគន្លងវាយប្រហារ បានលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងបិទភ្នែក។ នៅក្នុងលំហផ្លូវចិត្តដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះ សៀវយ៉ាន អាចតាមដានគន្លងនៃការវាយប្រហារ និងកម្លាំងរបស់វាបានយ៉ាងពេញលេញ។ ទីតាំងដ៏ល្អបំផុតដើម្បីគេចខ្លួន ក៏បានលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេដោយធម្មជាតិ។

នៅក្នុងពិភពពិត ភ្នែករបស់ យ៉ាវឡាវ ស្រាប់តែភ្លឺឡើង នៅពេលដែលលោកឃើញ សៀវយ៉ាន បិទភ្នែកភ្លាមៗ។ លោកបានខ្សឹបប្រាប់ដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចថា៖ "អាល្អិតនេះ តាមពិតចេះប្រើ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Perception) ផង?"

នៅពេលដែលដើមឈើលេចឡើងក្នុងចិត្ត រាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រែជាបត់បែនយ៉ាងចម្លែក។ ដៃទាំងពីររបស់គេឱបក្បាល ហើយរាងកាយរបស់គេបានដួលចុះក្នុងលក្ខណៈត្រង់។ នៅខណៈពេលដែលគេដួលចុះ ដើមឈើដ៏ធំបានហោះកាត់មុខគេយ៉ាងប្រផិតប្រផើយ សម្ពាធខ្យល់បានធ្វើឱ្យត្រចៀករបស់ សៀវយ៉ាន ហើមបន្តិច។

បន្ទាប់ពីគេចផុតពីការវាយប្រហារនៃដើមឈើទី ១៣ យ៉ាងគ្រោះថ្នាក់ ជើងរបស់ សៀវយ៉ាន បានជាន់លើចំហៀងនៃបង្គោលឈើ ធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេហក់ឡើងលើ ហើយចុងក្រោយក៏ចុះចតលើដី។ គេបានចាប់យកខោអាវ ហើយទាញមកគ្របលើខ្លួនដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។

សៀវយ៉ាន ដកដង្ហើមចេញ ហើយមុនពេលស្តាប់សម្តីរបស់ យ៉ាវឡាវ គេក៏អង្គុយត្រង់នៅលើដី ហើយយកដបតូចមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក (Storage Ring) របស់គេភ្លាមៗ។ គេបានផ្អៀងមាត់ដប ហើយថ្នាំគ្រាប់ពីរគ្រាប់ក៏រមៀលចេញមក។

"ហា៎... តើខ្ញុំប្រើ ថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង (Energy Recovery Pills) អស់ហើយឬ? មើលទៅខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវទៅរកបេះគ្រឿងផ្សំថ្នាំខ្លះហើយ។"

ដោយឃើញថានៅសល់តែពីរគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ សៀវយ៉ាន ក៏គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គេបានដាក់មួយគ្រាប់ចូលក្នុងមាត់ ហើយចូលទៅក្នុងសភាពហ្វឹកហាត់យ៉ាងរហ័ស។

ដោយអង្គុយលើដី សៀវយ៉ាន បានឈានចូលទៅក្នុងរបៀបហ្វឹកហាត់យ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលជាច្រើនខែ គេបានដឹងថា ពេលវេលាបន្ទាប់ពីកម្លាំងធាតុ ត្រូវបានអស់ គឺជាពេលវេលាដ៏ល្អបំផុតដើម្បីហ្វឹកហាត់។ នៅពេលនេះ កោសិកា និងសាច់ដុំទាំងអស់នៅក្នុងរាងកាយរបស់គេ គឺស្រេកឃ្លានកម្លាំងធាតុ ខ្លាំងជាងធម្មតា។

បន្ទាប់ពីការឈានចូលទៅក្នុងរបៀបហ្វឹកហាត់ និងការដកដង្ហើមដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ចរន្តថាមពលស្រាលៗបានវិលជុំវិញរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន។ រាល់ថាមពលដែលប៉ះនឹងស្បែករបស់គេ ត្រូវបានស្រូបយកយ៉ាងលោភលន់ ដូចជាអង្គធាតុរាវដែលត្រូវបានស្រូបដោយស្ពាន់ (sponge) អ៊ីចឹង។

ខណៈដែលការហ្វឹកហាត់បន្តទៅ ថាមពលដែលព័ទ្ធជុំវិញរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន កាន់តែក្រាស់ទៅៗ ដោយគ្មានសញ្ញានៃការថយចុះឡើយ។

យ៉ាវឡាវ បានយកម្រាមដៃតបលើផ្ទាំងថ្ម ខណៈដែលលោកគណនាពេលវេលាហ្វឹកហាត់របស់ សៀវយ៉ាន។ ចិញ្ចើមរបស់លោកស្រាប់តែជ្រួញឡើង ពេលវេលាដែល សៀវយ៉ាន ប្រើសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់ គឺយូរជាងធម្មតាបន្តិច។

យោងតាមការគណនារបស់ យ៉ាវឡាវ កន្លែងផ្ទុកកម្លាំងធាតុ នៅក្នុងខ្លួនរបស់ សៀវយ៉ាន គួរតែជិតពេញហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកកត់សម្គាល់ឃើញថា សៀវយ៉ាន នៅតែគ្មានសញ្ញានៃការឈប់សោះ...

"កុំប្រាប់ខ្ញុំថា... គេហៀបនឹងទម្លុះដល់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៦ ហើយមែនទេ?"

យ៉ាវឡាវ បញ្ឈប់សកម្មភាពតបម្រាមដៃ ហើយនិយាយខ្សឹបៗទាំងស្នាមញញឹមថា៖ "មិនអាក្រក់ទេ។ គោលដៅរបស់ខ្ញុំគឺមួយខែកន្លះដើម្បីឱ្យគេឡើងដល់ផ្កាយ ៦។ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាអាល្អិតនេះ ចំណេញពេលបានកន្លះខែ។ មើលទៅ ការប្រយុទ្ធនៅក្នុងព្រៃកាលពីពេលមុន បានផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គេយ៉ាងច្រើន។"

ដោយសម្លឹងមើលទៅ សៀវយ៉ាន ដែលកំពុងបិទភ្នែកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ យ៉ាវឡាវ ដែលមានភ្នែកមុតស្រួច ក៏រកឃើញអ្វីមួយមិនប្រក្រតី។ លោកក៏ជ្រួញចិញ្ចើម៖ "គេកំពុងតែបង្ខំការទម្លុះកម្រិតបន្តិចហើយ។ មើលទៅប្រហែលជាត្រូវការពឹងលើជំនួយពីខាងក្រៅបន្តិចហើយ។"

បន្ទាប់ពីនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ យ៉ាវឡាវ បានលើកម្រាមដៃ ហើយចរន្តខ្យល់មួយខ្សែបានបាញ់ចេញពីម្រាមដៃរបស់លោក។ វាបានប៉ះនឹងក្បាលរបស់ សៀវយ៉ាន ហើយធ្វើឱ្យគេចេញពីសភាពហ្វឹកហាត់ភ្លាមៗ។

ដោយសារតែការហ្វឹកហាត់ត្រូវបានរំខាន សៀវយ៉ាន ក៏បើកភ្នែកឡើងភ្លាម ហើយសម្លឹងមើលទៅ យ៉ាវឡាវ ទាំងខឹង។ ឱកាសនៃការទម្លុះកម្រិតបែបនេះ មិនមែនជារឿងដែលអាចជួបប្រទះបានងាយស្រួលនោះទេ។

"អាល្អិត។ ប្រសិនបើឯងបន្តបង្ខំទម្លុះកម្រិតបែបនេះ ឯងនឹងត្រូវចំណាយពេលមួយខែដើម្បីស្តារខ្លួនឡើងវិញពេញលេញ ទោះបីជាឯងបានក្លាយជាផ្កាយ ៦ ដោយជោគជ័យក៏ដោយ។"

ឮដូចនេះ សៀវយ៉ាន ក៏ស្រពោនចិត្តភ្លាម។ ការដោះដូរពេលវេលាមួយខែសម្រាប់ការទម្លុះកម្រិត គឺជាការខាតបង់។ ដោយដកដង្ហើមធំ សៀវយ៉ាន ក៏ថ្ងូរដោយការសោកស្តាយ៖ "ពិតជាឱកាសល្អមែន។"

ដោយគ្រវីភ្នែក យ៉ាវឡាវ ក៏ស្តីបន្ទោសថា៖ "ខ្ញុំមិនបាននិយាយថាគ្មានឱកាសនោះទេ។ ឡើងទៅលើបង្គោលឈើភ្លាមទៅ! ខ្ញុំនឹងប្រើដើមឈើទាំង ១៥ តែម្តង!"

"ដើឈើ ១៥?" ដោយពេបមាត់ សៀវយ៉ាន ចង់លើកម្រាមដៃកណ្តាលដាក់ យ៉ាវឡាវ ណាស់។ កម្រិតកំណត់របស់គេគឺត្រឹមដើមឈើ ១៣ ប៉ុណ្ណោះ។

"អាល្ងង់ ឯងមិនចេះដោះដាវខ្មៅ ចេញទេអី?" ដោយឃើញ សៀវយ៉ាន នៅស្ងៀមមិនព្រមឡើងលើបង្គោលឈើ យ៉ាវឡាវ ទាំងចង់សើចទាំងចង់យំ ហើយស្តីបន្ទោសថា៖ "អ្វីដែលឯងត្រូវការនៅពេលនេះ គឺឱកាសមួយ ហើយឯងនឹងអាចទម្លុះកម្រិតបានដោយជោគជ័យ។ ឈប់រុញរាទៅ!"

ឮថាគេអាចដោះដាវខ្មៅ ចេញបាន ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ភ្លឺឡើង។ គេបានបត់ជើង ហើយដកដង្ហើមវែងៗ គេចាប់ដងដាវ ហើយប្រើកម្លាំងទាញវាចេញ មុននឹងដោតវាទៅក្នុងដី។

នៅពេលដែលដាវខ្មៅ បានចាកចេញពីរាងកាយរបស់គេ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់គេហាក់បីដូចជាកំពុងអណ្តែត។ កម្លាំងធាតុ នៅក្នុងខ្លួនគេបានផ្ទុះឡើងដូចជាភ្នំភ្លើង ហើយហូរកាត់ផ្លូវដែលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ របស់គេ។ អារម្មណ៍នៃកម្លាំងដែលកើនឡើង បានសាយភាយពេញរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន អមដោយសំឡេងប្រេះនៃឆ្អឹងរបស់គេជាបន្តបន្ទាប់។

ជាថ្មីម្តងទៀត សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ដូចជាត្រូវបានកើតជាថ្មី។ អារម្មណ៍នេះ ដូចជាការផឹកទឹកមួយក្អឹកនៅចំកណ្តាលថ្ងៃដ៏ក្តៅហួតហែង។ រន្ធញើសទាំងអស់របស់គេបានបញ្ចេញនូវអារម្មណ៍ធូរស្រាល។

ដោយជាន់ដីស្រាលៗ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់គេស្រាលដូចជារោមបក្សី។ គេងើបក្បាលឡើង ហើយមើលទៅដើមឈើទាំង ១៥ ដែលកំពុងព្យួរនៅលើអាកាស។ ដោយញញឹម គេក៏ហក់ចេញពីដី សំដៅទៅលើបង្គោលឈើដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើង ហើយឈរត្រង់ខ្លួន។

"មកចុះ!"

សៀវយ៉ាន លាតដៃទាំងពីរ ហើយគ្រវាសហៅ យ៉ាវឡាវ។ បន្ទាប់ពីត្រូវបានរំដោះចេញពីបន្ទុកធ្ងន់ គេមានទំនុកចិត្តថាគេអាចទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារពីដើមឈើទាំង ១៥ ក្នុងពេលដំណាលគ្នាបាន។

"អាកប្បកិរិយាល្អណាស់។"

ដោយឃើញថាទំនុកចិត្តរបស់ សៀវយ៉ាន បានកើនឡើង យ៉ាវឡាវ ក៏ញញឹម។ ដោយគ្រវាសដៃអាវ ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងមួយបានបក់បោក ហើយដើមឈើទាំង ១៥ ក៏រង្គើ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកវាត្រូវបានអមដោយកម្លាំងដ៏សាហាវ ខណៈដែលពួកវាហោះសំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន ពីគ្រប់ទិសទី។

ដោយសម្លឹងមើលដើមឈើដែលកំពុងហែកខ្យល់មករកគេ សៀវយ៉ាន ក៏ពេបមាត់។ ជើងរបស់គេជាន់លើបង្គោលឈើស្រាលៗ ហើយគេចខ្លួនទៅមុខដោយភាពម្ចាស់ការ។

នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ យ៉ាវឡាវ ដើមឈើទាំង ១៥ នៅពីលើបង្គោលឈើ បានបង្កើតជាការវាយប្រហារដោយគ្មានចន្លោះប្រហោង។ នៅក្រោមការវាយប្រហារក្នុងពេលដំណាលគ្នានោះ ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងបានបក់ស្លឹកឈើ និងស្មៅពីលើដីឱ្យខ្ចាត់ខ្ចាយពេញអាកាស។

ដោយគ្មានបន្ទុកនៃដាវខ្មៅ ល្បឿនរបស់ សៀវយ៉ាន បានកើនឡើងជាងពីរដង។ ចលនាគេចខ្លួននៃរាងកាយរបស់គេ មើលទៅមានភាពធម្មជាតិបំផុត។

នៅក្រោមការវាយប្រហារដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ រូបរាងរបស់យុវជននៅលើបង្គោលឈើបានលេចឡើង និងបាត់ទៅវិញជាបន្តបន្ទាប់។ ការវាយប្រហារម្តងហើយម្តងទៀតនៃដើមឈើទាំង ១៥ ត្រូវបានគេចផុតទាំងស្រុងដោយ សៀវយ៉ាន។

ដោយឃើញ សៀវយ៉ាន គេចខ្លួនយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញនៅក្នុងទីលានហ្វឹកហាត់ យ៉ាវឡាវ ក៏ងក់ក្បាល។ ភាពកោតសរសើរបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែកដ៏ចំណាស់របស់លោក។

បន្ទាប់ពីដើមឈើចុងក្រោយត្រូវបាន សៀវយ៉ាន គេចផុតយ៉ាងប្រផិតប្រផើយ ដើមឈើជាងដប់ដែលកំពុងរង្គើមិននឹងនៅលើអាកាស ក៏ស្រាប់តែឈប់ងងុល។

ដោយដកដង្ហើមចេញយឺតៗ សៀវយ៉ាន ឈរដូចជាបង្គោលឈើនៅលើបង្គោលឈើ ខណៈដែលគេលេបថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង គ្រាប់ចុងក្រោយចូលទៅ។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែត ចរន្តថាមពលស្រាលៗស្រាប់តែប្រមូលផ្តុំជុំវិញខ្លួនគេយ៉ាងចម្លែក ហើយហូរចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គេយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ខណៈដែលថាមពលកាន់តែច្រើនត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងខ្លួន ពន្លឺពណ៌លឿងស្លេកមួយបានលេចឡើងនៅលើរាងកាយរបស់ សៀវយ៉ាន។ មុខមាត់ដ៏ស្រស់សង្ហារបស់គេ មើលទៅហាក់បីដូចជាត្បូងពេជ្រដ៏មានតម្លៃ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកឡើង បញ្ចេញពន្លឺដ៏មុតស្រួចនៅក្នុងកែវភ្នែក។

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមវែងៗ និងជ្រៅៗ សៀវយ៉ាន ងាកក្បាលទៅមើល យ៉ាវឡាវ នៅពីក្រោយគេ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង។

"ខ្ញុំទម្លុះកម្រិតបានហើយ!"

ឮដូចនេះ យ៉ាវឡាវ ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ កែវភ្នែករបស់លោកបង្ហាញពីភាពពេញចិត្ត។

នៅពេលទម្លុះដល់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ៦ កម្លាំងរបស់ សៀវយ៉ាន ត្រូវបានពង្រឹងយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត។ បន្ថែមពីនេះ គេក៏អាចគេចផុតពីដើមឈើទាំង ១៥ ដោយមានស្ពាយដាវខ្មៅ នៅលើខ្នង បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់រយៈពេល ៣ ថ្ងៃទៀត។ ការវិវត្តដ៏ច្បាស់លាស់នេះ បានធ្វើឱ្យគេញញឹមយ៉ាងរីករាយ។

ដោយសារតែស៊ាំនឹងការវាយប្រហារនៃដើមឈើទាំង ១៥ សៀវយ៉ាន នៅទីបំផុតអាចគេចផុតពីការមានស្នាមជាំពេញខ្លួន។ ថ្ងៃដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលបន្តមកទៀត បានផ្តល់នូវក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំងដល់ សៀវយ៉ាន។

នៅក្រោមម្លប់ឈើដ៏ក្រាស់ សៀវយ៉ាន ដើរដោយមានស្ពាយដាវខ្មៅ នៅលើខ្នង។ ភ្នែករបស់គេបន្តសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់ប្រចាំថ្ងៃបានបញ្ចប់ គេបានចេញពីជ្រលងភ្នំដើម្បីស្វែងរកគ្រឿងផ្សំថ្នាំសម្រាប់ធ្វើថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង។

ថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង គឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់របស់ សៀវយ៉ាន។ ជាមួយវា គេអាចសន្សំសំចៃពេលវេលាបានជាងពាក់កណ្តាល ដើម្បីស្តារកម្លាំងធាតុ របស់គេឡើងវិញ។

ទោះបីជា សៀវយ៉ាន នៅទីបំផុតបានក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ថ្នាក់ទី ១ ពិតប្រាកដក៏ដោយ ក៏ថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង គឺជាថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ដែលរូបគេមិនអាចចម្រាញ់បានឡើយ។ ហេតុដូច្នេះ ការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង គឺជាអ្វីដែលគេត្រូវពឹងផ្អែកលើ យ៉ាវឡាវ។

លើសពីនេះ គ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលត្រូវការដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង គឺមានភាពកម្រណាស់។ កាលពីនៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) សៀវយ៉ាន អាចរកគ្រឿងផ្សំបានត្រឹមតែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចម្រាញ់ថ្នាំចំនួន ១០ គ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សៀវយ៉ាន អាចដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល ព្រោះថានេះគឺជាជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ដែលមានគ្រឿងផ្សំថ្នាំយ៉ាងសំបូរបែប។ ក្នុងចំណោមគ្រឿងផ្សំទាំង ៥ ដែលត្រូវការដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ជំនួយកម្លាំង បួនមុខត្រូវបាន សៀវយ៉ាន រកឃើញក្នុងបរិមាណយ៉ាងច្រើន។ ប្រសិនបើគេអាចរកឃើញគ្រឿងផ្សំចុងក្រោយ និងសំខាន់បំផុត គឺ "ផ្លែឈើវិញ្ញាណក្រហម" (Red Spiritual Recovery Fruit) នោះថ្នាំគ្រាប់នឹងត្រូវបានចម្រាញ់សម្រាប់ការប្រើប្រាស់របស់ សៀវយ៉ាន។

"ផ្លែឈើវិញ្ញាណក្រហម" ជាធម្មតាលូតលាស់នៅក្នុងកន្លែងដែលមានថាមពលក្រាស់។

ដោយពឹងផ្អែកលើថាមពលខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Perception) ដ៏ឆ្នើមរបស់គេ សៀវយ៉ាន អាចដឹងពីថាមពលដែលនៅជុំវិញ និងទីតាំងប្រហាក់ប្រហែលនៃកន្លែងដែលមានថាមពលខ្ពស់។ ផ្លូវបច្ចុប្បន្នរបស់គេ គឺឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងដែលគេមានអារម្មណ៍ថាថាមពលក្រាស់បំផុត។

ពេលថ្ងៃត្រង់ គឺជាពេលវេលាដែលសត្វចម្លែកកម្រនឹងដើរហើរ។ ដោយយល់ពីចំណុចនេះ សៀវយ៉ាន បានជ្រើសរើសពេលវេលានេះដើម្បីស្វែងរកគ្រឿងផ្សំថ្នាំ។

រូបរាងរបស់ សៀវយ៉ាន បានឆ្លងកាត់គុម្ពោតព្រៃយ៉ាងរហ័ស។ បន្ទាប់មក គំនរថ្មតូចមួយក៏លេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ នៅពីក្រោយគំនរថ្ម គឺជាជញ្ជាំងភ្នំដែលមានវល្លិពណ៌បៃតងលូនពាសពេញ។

ដោយសម្លឹងមើលគំនរថ្ម សៀវយ៉ាន បានដុសដៃរបស់គេ។ ពីការដឹងខាងវិញ្ញាណរបស់គេ ថាមពលដែលប្រមូលផ្តុំនៅជុំវិញតំបន់នោះ គឺក្រាស់បំផុត។

ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ដែលផ្ដោតលើគំនរថ្ម ក៏សម្លឹងមើលតំបន់នោះយឺតៗ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក វាបានឈប់នៅលើកូនឈើពណ៌ស្វាយមួយនៅលើជញ្ជាំងភ្នំ។ កូនឈើនោះដុះចេញពីក្នុងជញ្ជាំងភ្នំ។ នៅលើវា ពណ៌បៃតង និងពណ៌ក្រហមបានលាយឡំគ្នា ព្រោះនៅក្រោមស្លឹកពណ៌បៃតង មានផ្លែឈើពណ៌ក្រហមដែលលាក់ខ្លួនយ៉ាងជិត ហើយបញ្ចេញក្លិនក្រអូបស្រាលៗ។

"ផ្លែឈើវិញ្ញាណក្រហម..." ដោយសម្លឹងមើលកូនឈើនោះ សៀវយ៉ាន ញញឹម និងដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល។ បន្ទាប់ពីការស្វែងរកអស់រយៈពេលពីរថ្ងៃ នៅទីបំផុតគេបានរកឃើញវាហើយ។

គ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលគេត្រូវការគឺនៅពីមុខគេហើយ ប៉ុន្តែ សៀវយ៉ាន មិនបានប្រញាប់ប្រញាល់ចេញទៅនោះទេ។ គេដឹងថា កន្លែងដែលមានថាមពលក្រាស់ និងឱសថកម្រ គឺទំនងជាមានសត្វចម្លែកយាមនៅទីនោះ។

ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន បានសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ប៉ុន្តែមិនបានឃើញស្លាកស្នាមនៃសត្វចម្លែកណាមួយឡើយ។ គេជ្រួញចិញ្ចើម។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែតទៀត សៀវយ៉ាន បានដើរចេញពីកន្លែងលាក់ខ្លួនយឺតៗ នៅពេលដែលគេរកមិនឃើញសញ្ញានៃសត្វចម្លែកលេចឡើង។ បន្ទាប់មក គេក៏ឆ្ពោះទៅរកកូនឈើតូចពណ៌ស្វាយនោះដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

ខណៈដែលជំហានជើងរបស់គេខិតជិតដល់ដើមឈើ អារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រេបមួយស្រាប់តែលេចឡើងក្នុងចិត្ត។ គេបានបញ្ឈប់ជំហានជើងភ្លាមៗ ហើយជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា មុននឹងបកក្រោយរត់យ៉ាងលឿន។

"បាំង!"

ទើបតែ សៀវយ៉ាន (Xiao Yan) ងាកក្រោយភ្លាម រូបរាងពណ៌សដ៏ធំមហិមាមួយស្រាប់តែលោតចុះពីលើកំពូលជញ្ជាំងភ្នំ បោកផ្ទប់នឹងដីយ៉ាងខ្លាំង។ វាដូចជាភ្នំតូចមួយដែលរារាំងផ្លូវដកថយរបស់ សៀវយ៉ាន ទាំងស្រុង។

ដោយឃើញការលេចឡើងភ្លាមៗនៃសត្វចម្លែកដ៏ធំបែបនេះ សៀវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងខ្នង។ រាងកាយរបស់គេកកនៅនឹងកន្លែង មិនហ៊ានកម្រើកឡើយ។

សត្វដែលលេចមុខនៅចំពោះមុខ សៀវយ៉ាន គឺសត្វស្វាវេទមន្តពណ៌សដ៏ធំមហិមា។ ស្វាវេទមន្តនេះមានកម្ពស់ប្រហែល ២ ទៅ ៣ ម៉ែត្រ ហើយរាងកាយទាំងមូលរបស់វាគ្របដណ្តប់ដោយរោមវែងៗពណ៌សដូចព្រិល។ ធ្មេញជំពើសពណ៌សរបស់វាលៀនចេញពីមាត់មកខាងក្រៅដ៏សាហាវ និងធំមហិមា។ ចេញពីភ្នែកពណ៌ក្រហមដូចឈាមមួយគូរបស់វា ចំហាយសម្លាប់ដ៏សាហាវត្រូវបានបញ្ចេញមកយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន ពិនិត្យមើលរាងកាយពណ៌សរបស់វា ហើយដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់៖ "សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ ស្វាវេទមន្តទឹកកក (Blizzard Magic Ape)?"

"បាំង! បាំង!"

សត្វចម្លែកនោះដកដង្ហើមធំៗ ភ្នែកក្រហមងាំងរបស់វាសម្លឹងត្រង់មកកាន់មនុស្សដែលចូលមកក្នុងដែនដីរបស់វា។ ក្រញាំដ៏ធំរបស់វាបោកនឹងដី ធ្វើឱ្យថ្មមួយចំនួនក្លាយជាធូលី។

ដោយសម្លឹងមើលស្វាវេទមន្តដែលមិនលាក់បាំងបំណងសម្លាប់ សៀវយ៉ាន លេបទឹកមាត់។ សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ កម្លាំងរបស់វាគឺស្មើនឹងមនុស្សលំដាប់គ្រូ (Dou Shi)។ ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គេ ការប្រយុទ្ធជាមួយសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ គឺមិនខុសពីការទៅរកសេចក្តីស្លាប់ឡើយ។

"លោកគ្រូ?" សៀវយ៉ាន ស្រែកហៅក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែគ្មានការឆ្លើយតប។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាជូរចត់៖ "ឈប់លេងសើចទៅ នេះជាសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ ណា..."

បន្ទាប់ពីការព្យាយាមហៅរកជំនួយមិនបានផល សៀវយ៉ាន មានតែសម្លឹងមើលរាងកាយរបស់ស្វាវេទមន្តដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ពេលនោះ គេក៏បានឃើញថាមានរបួសដាច់យ៉ាងធំគួរឱ្យខ្លាចនៅត្រង់ពោះរបស់វា។ របួសនោះស្ទើរតែដាច់រហែកពោះរបស់វាទៅហើយ ហើយនៅពេលវាធ្វើចលនា ឈាមស្រស់ៗបានហូរចេញមកពីមុខរបួស ប្រឡាក់រោមពណ៌សជុំវិញឱ្យទៅជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។

មើលតាមរបួសដ៏រន្ធត់នេះ ប្រហែលជាបង្កឡើងដោយក្រញាំរបស់សត្វចម្លែកសាហាវផ្សេងទៀត។ សត្វចម្លែកដែលកំពុងរបួស ជាធម្មតាគឺឆ្កួតវង្វេង ហើយ សៀវយ៉ាន ដែលសំណាងអាក្រក់ បែរជាមកចូលដែនដីសត្វដែលកំពុងរបួសធ្ងន់នេះចំពេលល្មម។

ភ្នែករបស់ សៀវយ៉ាន រួញតូច ខណៈសម្លឹងមើលរបួសដែលឈាមកំពុងហូរមិនឈប់។ គំនិតមួយបានលេចឡើង។ ទោះបីជាគេមិនអាចឈ្នះសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ ក្នុងស្ថានភាពធម្មតាក៏ដោយ ប៉ុន្តែស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នហាក់ដូចជាផ្តល់ផលចំណេញដល់គេ។

"ចង្រៃយ៍មែន! គឺឯងទេដែលជាអ្នកបង្កមុន..." បន្ទាប់ពីជេរតិចៗ សៀវយ៉ាន ក៏ដោះដាវខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ពីខ្នង ហើយបុកវាទៅក្នុងដីយ៉ាងខ្លាំង។ ស្ថានភាពមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេលាក់កម្លាំងឡើយ។

សកម្មភាពរបស់ សៀវយ៉ាន មើលទៅដូចជាការបញ្ឆេះកំហឹងដល់ស្វាវេទមន្ត។ ភ្លាមៗនោះ ស្វាវេទមន្តបានទះទ្រូងខ្លួនឯងឮសូរដូចលោហៈទង្គិចគ្នា។ វារត់សំដៅមករក សៀវយ៉ាន ខណៈដែលថាមពលពណ៌សប្រមូលផ្តុំនៅក្រញាំដ៏ធំរបស់វា ធ្វើឱ្យខ្យល់ជុំវិញប្រែជាត្រជាក់ភ្លាមៗ។

ដោយជាន់ដីស្រាលៗ សៀវយ៉ាន ស្រែកតិចៗ៖ "ស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings): ដំណើរការ!"

បន្ទាប់ពីសំឡេងរបស់គេ ស្លាបឥន្ទ្រីពណ៌ខ្មៅដែលមានប្រវែង ២ ទៅ ៣ ម៉ែត្រ ស្រាប់តែលយចេញពីខ្នងរបស់ សៀវយ៉ាន។ ស្លាបនោះវាយប្រហារខ្យល់ ហើយដោយមានជំនួយពីកម្លាំងយោង សៀវយ៉ាន ក៏ហោះឡើងលើមេឃកម្ពស់ជាង ១០ ម៉ែត្រយ៉ាងរហ័ស។

"រ៉ូ!" ស្វាវេទមន្តគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលថាមពលត្រជាក់ពណ៌ស ក្លាយជាដុំមូល ហើយត្រូវបានបាញ់ចេញពីបាតដៃរបស់វាសំដៅទៅ សៀវយ៉ាន។

ការហ្វឹកហាត់ភាពរហ័សរហួនអស់រយៈពេលមួយខែ បានធ្វើឱ្យ សៀវយ៉ាន រហ័សដូចសត្វស្វា។ គេបានគេចខ្លួនទៅចំហៀងយ៉ាងចម្លែក និងងាយស្រួលបំផុត។ បន្ទាប់ពីគេចផុតពីការវាយប្រហារ គេបានក្តោបបាតដៃតម្រង់ទៅរករបួសដ៏សាហាវត្រង់ពោះរបស់ស្វាវេទមន្ត រួចគ្រហឹមតិចៗដោយសំឡេងត្រជាក់៖ "បាតដៃស្រូប (Vacuum Hand)!"

កម្លាំងស្រូបដ៏សាហាវបានបញ្ចេញពីបាតដៃរបស់គេ។ សូម្បីតែថ្មដែលបែកនៅលើដី ក៏ត្រូវបានស្រូបហោះទៅរក សៀវយ៉ាន ដែរ។

"រ៉ូ!" កម្លាំងស្រូបដ៏ខ្លាំងបានទាញរាងកាយស្វាវេទមន្តឱ្យផ្អៀងទៅម្ខាង។ នៅពេលវាទប់ខ្លួនបានវិញ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងបានផ្ទុះឡើងត្រង់ពោះ។ ពេលវាឱនមើល ឈាមបានហូរចេញមកដូចទឹកពីមុខរបួសដែលមិនទាន់ជិត។

ការឈឺចាប់ខ្លាំងបានធ្វើឱ្យស្វាវេទមន្តឆ្កួតវង្វេងបាត់បង់សតិសម្បជញ្ញៈ។ វាបានជាន់ដីរង្គើ សំដៅទៅរក សៀវយ៉ាន ដោយបំណងសម្លាប់។

ដោយប្រើភាពរហ័សរហួន សៀវយ៉ាន អាចគេចផុតពីការវាយប្រហារទាំងអស់របស់វា។ បាតដៃរបស់គេបញ្ចេញកម្លាំងស្រូបម្តងហើយម្តងទៀត ដើម្បីទាញឈាមស្រស់ចេញពីក្នុងខ្លួនរបស់ស្វាវេទមន្ត។

នៅលើគំនរថ្ម ឆាកជីវិតដ៏ចម្លែកមួយបានកើតឡើង។ ស្វាវេទមន្តដែលឆ្កួតវង្វេងបានបោកបក់ទៅលើមនុស្សតូចម្នាក់មិនឈប់ឈរ។ ដោយសារបាត់បង់សតិ វាមិនខុសពីសត្វព្រៃធម្មតាឡើយ។ ចំណែកមនុស្សម្នាក់នោះដូចជាមូសដែលបន្តបឺតឈាមចេញពីពោះរបស់វា រាល់ពេលដែលគេគ្រវាសដៃ។ គំនរថ្មទាំងមូលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយឈាមពណ៌ក្រហមឆ្អៅ មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។

ក្រោយពីដេញដោលគ្នាមួយសន្ទុះ សៀវយ៉ាន ក៏ប្រើកម្លាំងដល់កម្រិតកំណត់។ គេបានប្រើកម្លាំងស្រូបម្តងទៀត ដែលលើកនេះបានទាញទាំងសរសៃពោះរបស់ស្វាវេទមន្តចេញមកក្រៅជាមួយឈាមបន្ថែមទៀត។

ដោយសាររងការវាយប្រហារដល់ជីវិត ស្វាវេទមន្តបានគ្រហឹមជាចុងក្រោយមុននឹងស្លាប់។ វាបានដួលរលំដូចជាភ្នំតូចមួយ ដោយបើកភ្នែកក្រហមងាំង។

នៅខណៈពេលដែលស្វាវេទមន្តដួលចុះ រាងកាយដ៏ទន់ខ្សោយរបស់ សៀវយ៉ាន ក៏ដួលទៅលើដីដែរ។ គេមិនខ្វល់ពីឈាមដែលដក់ពេញដីឡើយ ដោយដេកដកដង្ហើមធំៗយកខ្យល់ចូលសួត។

បន្ទាប់ពីដេកលើគំនរថ្មអស់មួយសន្ទុះធំ សៀវយ៉ាន ក៏មានកម្លាំងវិញខ្លះ។ គេសម្លឹងមើលសាកសពស្វាវេទមន្ត ហើយមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចក្នុងចិត្ត។ ប្រសិនបើគេមិនបានឡើងដល់ផ្កាយ ៦ ឬសត្វចម្លែកនេះមិនមានរបួសធ្ងន់ និងបាត់បង់សតិដោយសារការឈឺចាប់ទេ នោះអ្នកដែលត្រូវដេកស្លាប់នៅទីនេះ គឺរូបគេជាមិនខាន។

"អាល្អិត ឯងពិតជាអាចសម្លាប់សត្វចម្លែកលំដាប់ទី ២ បានមែន។ មិនអាក្រក់ទេ..." យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) ហោះចេញពីចិញ្ចៀន ហើយញញឹមនៅពេលឃើញសាកសពដ៏ធំនោះ។

សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើល យ៉ាវឡាវ ទាំងមិនពេញចិត្ត រួចក្រោកឈរឡើងប្រាប់ឱ្យលោក "ជួយមើលផ្លូវឱ្យខ្ញុំផង" មុននឹងអង្គុយហ្វឹកហាត់ដើម្បីស្តារកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដែលអស់ពីខ្លួន។

កន្លះម៉ោងក្រោយមក សៀវយ៉ាន ក៏បើកភ្នែកឡើង។ ដៃរបស់គេមានអារម្មណ៍ស្ពឹកបន្តិច ប៉ុន្តែរាងកាយពេញដោយកម្លាំងធាតុ វិញហើយ។

"ថាមពលនៅទីនេះពិតជាល្អមែន។" គេរអ៊ូរទាំ រួចក្រោកឈរទះដៃ និងជ្រួញចិញ្ចើម៖ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra) បច្ចុប្បន្នពិតជាអន់ពេកហើយ វាទ្រទ្រង់ខ្ញុំបានតែ ១០ នាទីប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើស្វាវេទមន្តនោះនៅតស៊ូបានយូរបន្តិចទៀត អ្នកដែលត្រូវដួលគឺរូបខ្ញុំវិញហើយ។"

"ហ៊ឹម! វាពិតជាអន់មែន។" យ៉ាវឡាវ និយាយតាមត្រង់។ ទោះបីជាវិជ្ជានេះមានសក្តានុពលខ្លាំង ប៉ុន្តែកម្រិតចាប់ផ្តើមរបស់វាគឺទាបពេក កម្លាំងស៊ូក្នុងការប្រយុទ្ធគឺខ្សោយណាស់។

"ហឺ... តើពេលណាទើបខ្ញុំអាចរកឃើញអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) ដែលសមស្របទៅ..." សៀវយ៉ាន សម្លឹងមើលមេឃហើយដកដង្ហើមធំ។

សៀវយ៉ាន គ្រវីក្បាល រួចដើរទៅកាន់កូនឈើតូចនោះ។ គេបានបេះផ្លែឈើវិញ្ញាណក្រហម (Red Spiritual Recovery Fruit) ចំនួនជាង ៣០ ផ្លែដាក់ក្នុងដបត្បូង រួចរក្សាទុកក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុក។ បន្ទាប់មក គេដកកាំបិតខ្លីចេញពីចិញ្ចៀន ដើរទៅរកសាកសពស្វាវេទមន្ត ហើយវះក្បាលរបស់វា។

"ហេ៎! មានស្នូលថាមពល (Magic Stone) មែនតើ?" គ្រាប់ថាមពលពណ៌សព្រិលដែលបញ្ចេញចំហាយត្រជាក់ បានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ គេយកវាទុកក្នុងចិញ្ចៀនដោយភាពសប្បាយចិត្ត។

"តោះទៅ!" សៀវយ៉ាន ប្រមូលរបស់របរ ហើយ យ៉ាវឡាវ ក៏ហោះចូលក្នុងចិញ្ចៀនវិញ។ គេស្ពាយដាវខ្មៅ រួចដើរត្រលប់ទៅជ្រលងភ្នំវិញ។ ដើម្បីបិទបាំងក្លិនឈាម គេបានយកស្មៅមកលាបពេញខ្លួន។

ខណៈកំពុងធ្វើដំណើរ ជំហានជើងរបស់គេស្រាប់តែឈប់ គេឮសំឡេងមនុស្សពីខាងឆ្វេង។ គេប្រញាប់ពួនក្នុងគុម្ពោតព្រៃ។ មិនយូរប៉ុន្មាន មនុស្សពីរនាក់បានលេចមុខមក ពួកគេមានស្លាកសញ្ញាក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក (Wolf Head Mercenaries) នៅលើទ្រូង។

"យើងឈប់ត្រឹមហ្នឹងទៅ។ បើទៅមុខទៀត នឹងចូលដល់តំបន់ស្នូលហើយ សត្វចម្លែកនៅទីនោះអាចសម្លាប់យើងត្រឹមតែមួយក្រញាំប៉ុណ្ណោះ។" ទាហានម្នាក់និយាយទាំងព្រួយបារម្ភ។

"ចង្រៃយ៍មែន! តើអាល្អិតនោះវាទៅពួននៅឯណា? មេក្រុមបានបញ្ជាដាច់ខាតថា ត្រូវតែរកវាឱ្យឃើញ ទោះស្លាប់ឬរស់។"

"ប្រហែលវាត្រូវសត្វចម្លែកស៊ីបាត់ហើយដឹង... ក្មេងអាយុប៉ុណ្ណឹង គ្មានបទពិសោធន៍ក្នុងព្រៃអីបន្តិចសោះ។"

"អឺ... តែបើវាស្លាប់មែន គឺគួរឱ្យស្តាយប្រាក់រង្វាន់ ៨,០០០ មាសណាស់។ យើងពីរនាក់ដែលជាផ្កាយ ៥ ប្រហែលជាអាចចាប់វាបានងាយៗបើជួបវា។"

"ហេហេ សំណាងវាហើយ តោះទៅវិញ។"

នៅពេលពួកវាបម្រុងនឹងងាកក្រោយ សៀវយ៉ាន បានចេញមកវាយប្រហារភ្លាមៗ។ ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទី គេបានសម្លាប់ម្នាក់យ៉ាងរហ័សដោយប្រើកម្លាំងស្រូបទាញវាឱ្យមកក្បែរ រួចប្រើកែងដៃបុកបំបែកបំពង់ករបស់វា!

ម្នាក់ទៀតភ័យញ័ររន្ធត់៖ "ឯង... ឯងជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីវាយប្រហារយើង?"

"ហេហេ មិនមែនពួកឯងកំពុងតាមរកយើងទេអី?" សៀវយ៉ាន ងើបមុខឡើង បញ្ចេញស្នាមញញឹម។

"ឯងគឺ... សៀវយ៉ាន?" ទាហានម្នាក់នោះព្យាយាមរត់ និងបាញ់កាំជ្រួចសញ្ញា ប៉ុន្តែត្រូវបាន សៀវយ៉ាន ឆក់យកបាន។ គេបានដេញតាម និងទាត់វាឱ្យដួល រួចដាក់ដាវផ្អឹបនឹងករបស់វា៖ "បើឯងរើ... យើងនឹងវះកឯងភ្លាម។"

"ឯង... បើឯងសម្លាប់យើង ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនឹងមិនលែងឯងទេ!" វាគំរាមទាំងញ័រ។

"ហេហេ លែងយើង? ពួកឯងមិនដែលគិតចង់លែងយើងតាំងពីដំបូងមែនទេ?" សៀវយ៉ាន សើចចំអក រួចសួរនាំ៖ "តើ មូឡី (Mu Li) បានអីខ្លះពីប្រអប់ថ្មក្នុងរូងភ្នំ? វាមិនមានកូនសោបើកទេមែនទេ?"

"មេក្រុមមូឡីបានយកទាំងប្រអប់ និងតុថ្មទៅវិញ ប៉ុន្តែមានអីក្នុងនោះ ខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិដឹងទេ។"

"តើប្រាក់រង្វាន់ដែលពួកវាដាក់លើក្បាលយើងមានប៉ុន្មាន?"

"តាំងពីមេក្រុមត្រលប់ទៅវិញ គាត់បានប្រកាសថា អ្នកណាដែលរាយការណ៍ពីស្លាកស្នាមឯង នឹងទទួលបានរង្វាន់ខ្ពស់។"

"ហេហេ មិននឹកស្មានថាវាតម្លៃដល់ថ្នាក់ហ្នឹងសោះ..." សៀវយ៉ាន បញ្ចេញចំហាយសម្លាប់។ "សំណួរចុងក្រោយ តើមានរឿងអីកើតឡើងចំពោះគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតូច (Little Fairy Doctor) ទេ?"

"គ្មានទេ។ នាងមិនបានចាកចេញពីផ្ទះឱសថរាប់ពាន់ (Thousand Medicinal House) ឡើយ មេក្រុមមិនហ៊ានធ្វើអីនាងទេ។" ទាហានម្នាក់នោះព្យាយាមលួចដកកាំបិតខ្លីចេញពីដៃអាវ។

"អូ៎..." សៀវយ៉ាន ងក់ក្បាល រួចញញឹមយ៉ាងត្រជាក់៖ "មើលទៅឯងក៏ដឹងដែរថា យើងមិនដែលគិតចង់ឱ្យឯងត្រលប់ទៅវិញដោយមានជីវិតឡើយ។"

"ឯងទៅងាប់ទៅ!" វាបានចាក់កាំបិតសំដៅទ្រូង សៀវយ៉ាន ប៉ុន្តែគេគេចផុតយ៉ាងងាយ ហើយវះករបស់វាភ្លាមៗ។

សៀវយ៉ាន បានអូសសាកសពពួកវាបោះចូលក្នុងជ្រុះជ្រៅ ដើម្បីកុំឱ្យបន្សល់ទុកស្លាកស្នាមឱ្យមេក្រុមរបស់ពួកវាដឹង។

"លោកគ្រូ យើងត្រូវបង្កើនល្បឿនហ្វឹកហាត់ហើយ។ ត្រឹមតែមួយខែ ពួកវាអាចមកដល់ទីនេះបាត់ទៅហើយ..."

"ពិតមែនហើយ។" សំឡេង យ៉ាវឡាវ ចេញពីក្នុងចិញ្ចៀន។

សៀវយ៉ាន សួរទាំងញញឹម៖ "លោកគ្រូ តើពេលណាទើបលោកគ្រូឱ្យខ្ញុំរៀនបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់ដី (Di Rank Dou Technique) តាមសន្យា?"

"ហេហេ អាល្អិត កុំស្មានថាបច្ចេកទេសថ្នាក់ដី ដូចថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan Rank) ឱ្យសោះ។ ដើម្បីរៀនវា ឯងត្រូវត្រៀមខ្លួនទទួលការឈឺចាប់ដូចធ្លាក់នរក!"

"តើខ្ញុំមិនទាន់ឆ្លងកាត់ការលំបាកគ្រប់គ្រាន់ទេអី?" សៀវយ៉ាន ញញឹម រួចដើរត្រលប់ទៅជ្រលងភ្នំវិញ ទាំងចង់ដឹងថាបច្ចេកទេសថ្នាក់ដីនោះ នឹងខ្លាំងដល់កម្រិតណា។