ភ្លើងផ្កាឈូកបន្សុទ្ធអារក្ស (Purifying Demonic Lotus Flame)

នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដឹងខ្លួនឡើងវិញ គេមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ស្រាលៗពេញរាងកាយ ហាក់ដូចជាត្រូវគេយកម្ជុលមកចាក់សព្វសាច់អញ្ចឹង។ គេបានអង្អែលចិញ្ចៀនរក្សាទុក (Storage Ring) នៅលើម្រាមដៃ ហើយដកដបត្បូងតូចមួយចេញមក។ គេបានផ្អៀងដប រួចស្រក់ទឹកពណ៌ផ្កាឈូកពីរបីតំណក់ចូលទៅក្នុងមាត់។

បន្ទាប់ពីបានលេបទឹកពណ៌ផ្កាឈូកដែលមានលក្ខណៈធ្វើឱ្យស្ពឹកនោះមក ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាភាពឈឺចាប់ឆៀបៗពេញរាងកាយបានបាត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ គេបានអង្គុយឡើង ហើយរើសរមូរពណ៌ខ្មៅនោះមកមើល ទើបដឹងថាអក្សរ និងរូបភាពស្លាបឥន្ទ្រីទាំងអស់បានបាត់អស់រលីង។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលរមូរដ៏ទទេស្អាត ហើយព្រិចភ្នែកដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ រំពេចនោះ គេបានដោះអាវចេញ ហើយដកកញ្ចក់គ្រីស្តាល់មួយបន្ទះចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក ដោយមានជំនួយពីពន្លឺចាំងផ្លាត គេក៏បានកត់សម្គាល់ឃើញថា មានរូបសាក់ស្លាបឥន្ទ្រីពណ៌ខ្មៅទំហំប៉ុនបាតដៃមួយគូ បានលេចឡើងនៅលើខ្នងរបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន។

«តើនេះគឺជា "ស្លាបឥន្ទ្រីពពកស្វាយ" មែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន រអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯងដោយសំឡេងមិនសូវច្បាស់។ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានហូរឆ្ពោះទៅកាន់ផ្លូវកម្លាំងធាតុ (Qi Paths) ថ្មីទាំងពីរដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងបង្ខំ ហើយចូលទៅក្នុងរូបសាក់នៅលើខ្នងរបស់គេ។

នៅពេលទទួលបានថាមពលប្រយុទ្ធដែលបញ្ជូនមក រូបសាក់ពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះក៏បញ្ចេញពន្លឺពណ៌ស្វាយស្រាលៗភ្លាមៗ។ ចុងក្រោយ វាបានប្រែរូបរាងទៅជាស្លាបដ៏រឹងមាំមួយគូ។ ទំហំនៃស្លាបឥន្ទ្រីពណ៌ខ្មៅក៏បានរីកធំឡើងពីប៉ុនបាតដៃ រហូតដល់មានប្រវែងប្រហែលកន្លះហ្វីត។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលស្លាបឥន្ទ្រីដែលមានឆ្នូតពណ៌ស្វាយមួយគូនេះដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ ខណៈដែលគេព្យាយាមបក់ពួកវា។ កម្លាំងលើកដ៏តូចមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្រោមរាងកាយរបស់គេ ប៉ុន្តែវានៅតូចពេកមិនអាចលើកខ្លួនគេឱ្យផុតពីដីបានឡើយ។

«ដើម្បីហោះហើរដោយប្រើ "ស្លាបពពកស្វាយ" វានឹងទាមទារថាមពលប្រយុទ្ធក្នុងបរិមាណដ៏ច្រើន។ ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ឯង និងការខ្វះការហ្វឹកហាត់គ្រប់គ្រងស្លាប ខ្ញុំបារម្ភថាឯងអាចត្រឹមតែហោះរលូនក្នុងចម្ងាយខ្លីប៉ុណ្ណោះ។» ដោយឃើញសកម្មភាពដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ហើយងក់ក្បាល។ តាំងពីដំបូងមក គេមិនបានរំពឹងថាអាចហោះហើរបានភ្លាមៗនោះទេ។ លទ្ធផលតិចតួចដែលគេមាននៅពេលនេះ គឺពិតជាគួរឱ្យពេញចិត្តណាស់ទៅហើយ។ យ៉ាងណាមិញ រឿងគ្រប់យ៉ាងត្រូវធ្វើបន្តិចម្តងៗ។

នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន បញ្ឈប់ការបញ្ជូនថាមពលប្រយុទ្ធ ស្លាបឥន្ទ្រីនៅលើខ្នងរបស់គេក៏បានបត់ចូលគ្នាវិញ ហើយប្រែរូបរាងទៅជារូបសាក់ស្លាបឥន្ទ្រីពណ៌ខ្មៅងងឹតដូចដើម។

ស៊ាវយ៉ាន បានពត់ខ្លួន មុននឹងទុកដុំរមូរទទេនោះទៅវិញ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយបានកើតឡើងមួយសន្ទុះ បន្ទាប់មកគេក៏បានដករមូរដ៏ចំណាស់ខ្លាំងមួយទៀតចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក។

បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលរមូរពណ៌លឿងដែលមើលទៅបុរាណនេះ ស៊ាវយ៉ាន បានដុសបាតដៃចូលគ្នា។ សម្រាប់ព្រឹទ្ធាចារ្យសម័យបុរាណដែលបានលាក់របស់នេះនៅក្នុងកន្លែងសម្ងាត់ដូចជាចន្លោះឆ្អឹង វាទំនងណាស់ដែលថានេះមិនមែនជារបស់ធម្មតាឡើយ។

ស៊ាវយ៉ាន បានស្រាយរមូរ រួចបើកវាចេញយឺតៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលគេឃើញខ្លឹមសារខាងក្នុង គេក៏គាំងមួយស្របក់។ «តើនេះជាអ្វី?»

នៅចំពោះមុខភ្នែករបស់គេ គឺជាបំណែកស្បែកសត្វដែលធ្វើពីវត្ថុធាតុមិនច្បាស់លាស់មួយ ដែលមានពណ៌លឿងស្រអាប់។ នៅលើនោះ មានខ្សែបន្ទាត់ជាច្រើនដែលហាក់ដូចជាត្រូវបានគូរឡើងដោយគ្មានទម្រង់ ឬលំដាប់លំដោយអ្វីទាំងអស់។ ស៊ាវយ៉ាន បានយកម្រាមដៃអូសតាមខ្សែបន្ទាត់មួយយឺតៗ ប៉ុន្តែរកមិនឃើញអ្វីទាំងអស់ រហូតដល់ចុងបំផុតនៃបំណែកស្បែកសត្វនោះ។

«តើនេះជារឿងឥតប្រយោជន៍អ្វីទៅ?» ស៊ាវយ៉ាន និយាយទាំងជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលវត្ថុសម្ងាត់ដែលមានរូបរាងដូចជាយ័ន្តមួយនេះ។

ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅលើម្រាមដៃរបស់គេញ័រតិចៗ ហើយយ៉ាវឡៅក៏បានលេចខ្លួនឡើង។ លោកបានសម្លឹងមើលបំណែកស្បែកសត្វដ៏បុរាណនោះ រួចជ្រួញចិញ្ចើម ហើយនិយាយក្នុងសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «វាហាក់ដូចជា... បំណែកនៃផែនទី។»

«ផែនទី? ហើយជាបំណែកទៀត?» លឺសម្តីរបស់យ៉ាវឡៅ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ធ្វើភ្នែកស្លក់។ ចំណាប់អារម្មណ៍របស់គេបានរលាយបាត់ភ្លាមៗ។

ដោយមិនខ្វល់ពីភាពមិនចាប់អារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡៅបានបើកបំណែកស្បែកសត្វនោះទាំងស្រុង ហើយសិក្សាវាដោយយកចិត្តទុកដាក់។ នៅពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់លោកសម្លឹងទៅប៉ះជ្រុងខាងក្រោមនៃបំណែកស្បែកសត្វ ដែលមានរូបភាពព្រាលៗនៃអ្វីមួយដូចជាផ្កាឈូក ទឹកមុខរបស់លោកក៏ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ ម្តងទៀត លោកបានអោនចុះ ហើយសិក្សារូបភាពផ្កាឈូកដ៏អាថ៌កំបាំងនោះយ៉ាងល្អិតល្អន់។

វត្ថុរាងដូចផ្កាឈូកនោះមើលទៅមានពណ៌លឿងស្រអាប់ និងព្រាលៗ ប្រហែលជាលទ្ធផលនៃភាពចំណាស់របស់វា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រូបរាងទូទៅរបស់វានៅតែអាចមើលឃើញ។

ផ្កាឈូកទាំងមូលមានពណ៌ខ្មៅ ជាមួយនឹងអណ្តាតភ្លើងពណ៌ខ្មៅស្តើងៗដែលហាក់ដូចជាកកកុញនៅលើផ្ទៃរបស់វា។ នៅពេលសម្លឹងមើលឱ្យច្បាស់ ផ្កាឈូកទាំងមូលបានផ្តល់នូវអារម្មណ៍ដូចជាបិសាចដល់មនុស្សម្នាក់។

«លោកគ្រូ លោករកឃើញអ្វីមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្ទាប់ពីបានឃើញអាកប្បកិរិយារបស់យ៉ាវឡៅ។ បន្ទាប់ពីរស់នៅជាមួយលោកអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានឃើញយ៉ាវឡៅបង្ហាញទឹកមុខបែបនេះ។

«នេះ... កុំប្រាប់ខ្ញុំថា វាគឺជា "ភ្លើងផ្កាឈូកបន្សុទ្ធអារក្ស" (Purifying Lotus Demon Flame)?» បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលផ្កាឈូកពណ៌ខ្មៅដ៏ចម្លែកនោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ យ៉ាវឡៅក៏រអ៊ូទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។

«ភ្លើងផ្កាឈូកបន្សុទ្ធអារក្ស?» ស៊ាវយ៉ាន ព្រិចភ្នែកដោយមិនច្បាស់លាស់ មុនពេលគំនិតមួយបានលេចឡើង។ គេក៏សួរថា៖ «តើវាជាអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) មែនទេ?»

«ត្រូវហើយ។ នេះគឺជាអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌មួយប្រភេទ ហើយវាគឺជាអណ្តាតភ្លើងដែលអាថ៌កំបាំងបំផុតក្នុងចំណោមតារាងចំណាត់ថ្នាក់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។» យ៉ាវឡៅងក់ក្បាលក្នុងលក្ខណៈម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលលោកនិយាយក្នុងសំឡេងធ្ងន់។

«"ភ្លើងផ្កាឈូកបន្សុទ្ធអារក្ស" ស្ថិតនៅចំណាត់ថ្នាក់ទី ៣ ក្នុងតារាងចំណាត់ថ្នាក់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ វាមានសមត្ថភាពពិសេសក្នុងការបន្សុទ្ធអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ វត្ថុណាក៏ដោយដែលប៉ះពាល់នឹងវាបន្តិច នឹងត្រូវបន្សុទ្ធទៅជាភាពទទេស្អាត ដែលជាកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ប្រភេទនេះគឺកម្របំផុត ដោយមានត្រឹមតែពីរ ឬបីផ្កាប៉ុណ្ណោះដែលមានអត្ថិភាព ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងថាពួកវានៅឯណានោះទេ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកកត់ត្រាអំពីអត្ថិភាពរបស់ពួកវាទេ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់បានឃើញអណ្តាតភ្លើងនេះឡើយ។ ហេតុផលតែមួយគត់ដែលខ្ញុំអាចចំណាំវាបាន គឺដោយសារតែខ្ញុំបានជួបតម្រុយខ្លះៗអំពីវាដោយចៃដន្យ កាលពីពេលដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរកអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌។ ចុះបើផែនទីនេះនឹងនាំផ្លូវទៅរក "ភ្លើងផ្កាឈូកបន្សុទ្ធអារក្ស" នោះ?» លោកយ៉ាវឡៅពោលទាំងភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈសម្លឹងមើលបំណែកស្បែកសត្វដ៏ចំណាស់នោះ។

«វាពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់ដែលនេះគ្រាន់តែជាបំណែកផែនទី។ ជាមួយនឹងព័ត៌មានមិនច្បាស់លាស់បែបនេះ យើងគ្មានសង្ឃឹមក្នុងការស្វែងរកវាឃើញឡើយ។» ចំណាប់អារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន បានកើនឡើង ប៉ុន្តែនៅពេលគេនឹកឃើញថាវាគ្រាន់តែជាបំណែកផែនទី គេក៏មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយ។

«វាពិតជាសំណាងណាស់ទៅហើយដែលរកឃើញព័ត៌មានតិចតួចអំពី "ភ្លើងផ្កាឈូកបន្សុទ្ធអារក្ស" នេះ។ ទោះបីជាឯងរកឃើញអណ្តាតភ្លើងនេះនៅពេលនេះក៏ដោយ ក៏ឯងគ្មានសមត្ថភាពនឹងធ្វើអ្វីវាបានដែរ។ ចាំមើលបន្តិចម្តងៗទៅ ឯងអាចនឹងរកឃើញបំណែកផែនទីផ្សេងទៀតនៅថ្ងៃអនាគត។» យ៉ាវឡៅញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើឯងអាចលេបត្របាក់ "ភ្លើងផ្កាឈូកបន្សុទ្ធអារក្ស" នេះបានសម្រេច វាពិតជាពិបាកនឹងទាយណាស់ថា "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" (Flame Mantra) របស់ឯងនឹងវិវត្តទៅដល់កម្រិតណា។»

«តើវាមិនមែនខ្ពស់បំផុតត្រឹមថ្នាក់មេឃ (Tian) កម្រិតខ្ពស់ទេមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន បើកបាតដៃ ហើយរអ៊ូ។

«វាមិនប្រាកដឡើយ។» យ៉ាវឡៅសើចតិចៗ មុននឹងស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញភ្លាមៗ។ លោកគ្រវីដៃ ហើយនិយាយក្នុងសំឡេងរាបស្មើថា៖ «ទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) គឺធំធេងណាស់។ នៅពេលដែលឯងឈានដល់កម្រិតណាមួយ ឯងនឹងដឹងដោយខ្លួនឯងថាវាធំប៉ុនណា។ សម្រាប់ឯងនៅពេលនេះ វាប្រសើរជាងក្នុងការឡើងពីបាតក្រោមដោយស្មោះត្រង់។ កុំភ្លេចថា ត្រឹមតែក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក (Wolf Head Mercenary Troop) តូចមួយ ក៏គ្រប់គ្រាន់នឹងធ្វើឱ្យឯងរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដែរ។»

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលយ៉ាវឡៅដ៏អាថ៌កំបាំង រួចងក់ក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ គេគ្រវីបបូរមាត់ ហើយនិយាយថា៖ «តើអ្នកណាមិនចង់ឡើងពីបាតក្រោមទៅ?»

យ៉ាវឡៅញញឹម ហើយជាមួយនឹងការញ័រខ្លួនបន្តិច លោកក៏ប្រែជាខ្សែពន្លឺត្រលប់ចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនវិញ។ ខណៈពេលធ្វើបែបនោះ លោកបានសើចជាចុងក្រោយថា៖ «សម្រាកសម្រាប់ថ្ងៃនេះចុះ។ ចាប់ពីថ្ងៃស្អែកទៅ យើងនឹងចាប់ផ្តើមការហ្វឹកហាត់!»

លឺបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ប៉ះមុខរបស់គេ ហើយញញឹម៖ «ខ្ញុំពិតជាទន្ទឹងរង់ចាំវាណាស់។»

ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏កក់ក្តៅបានចាំងមកលើដី។ នៅក្រោមពន្លឺនោះ ទឹកជ្រោះដ៏ធំបានហូរចុះយ៉ាងខ្លាំងក្លា ចុងក្រោយក៏ប្រែជាខ្សែពណ៌ប្រាក់ ខណៈដែលវាធ្លាក់ចុះពីច្រាំងថ្មដូចជាសត្វនាគដ៏កាចសាហាវ។ រំពេចនោះ សំឡេងគ្រហឹមបានលាន់ឮពាសពេញជ្រលងភ្នំតូចមួយនេះ។

ដោយឈរនៅក្រោមទឹកជ្រោះ ស៊ាវយ៉ាន បានដកដង្ហើមវែងៗយកខ្យល់ដ៏មានសំណើម។ គេងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទឹកជ្រោះដ៏ខ្ពស់ត្រដែត។ នៅក្នុងទ្រូងរបស់គេ បេះដូងរបស់គេមិនអាចទប់នឹងការញាប់ញ័របានឡើយ។

នៅតំបន់ដីទំនេរនៅពីក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន បង្គោលឈើជាច្រើនត្រូវបានដាំជាប់នឹងដី។ នៅកម្ពស់ប្រហែលពីរម៉ែត្រពីលើពួកវា មានដុំឈើជាងដប់ទៀតដែលត្រូវបានចងព្យួរពីមែកឈើខ្ពស់ៗ ដោយវាអង្រួនទៅគ្រប់ទិសទីនៅពេលមានខ្យល់បក់ខ្លាំង។

ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅញ័រតិចៗ ហើយយ៉ាវឡៅបានចេញមក។ លោកញញឹម និងងក់ក្បាលនៅពេលឃើញបង្គោលឈើទាំងនោះ។ ជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកហាក់ដូចជាសុំទោសបន្តិច លោកសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន រួចចង្អុលទៅដុំឈើទាំងនោះ ហើយញញឹម៖ «ចាប់ពីពេលនេះតទៅ រាល់ព្រឹកឯងនឹងត្រូវហ្វឹកហាត់នៅលើបង្គោលទាំងនេះ។ ខ្ញុំនឹងបញ្ជាដុំឈើដែលព្យួរទាំងនេះឱ្យវាយប្រហារឯង។ ឯងត្រូវតែគេចពីពួកវា ហើយឯងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដកដាវធ្ងន់ចេញឡើយ។ អូ៎ ខ្ញុំស្ទើរតែភ្លេច... ឯងបានចាប់ផ្តើមហៅវាថា "បន្ទាត់ធ្ងន់អាថ៌កំបាំង" (Heavy Xuan Ruler) ហើយ... នៅពេលឯងគេច ឯងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដក "បន្ទាត់ធ្ងន់អាថ៌កំបាំង" ចេញឡើយ។ លើសពីនេះ ឯងក៏មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើ "បាតដៃស្រូប" (Vacuum Hand) ឬ "បាតដៃភ្លើង" (Fire Palm) នោះដែរ។»

លឺបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច ទឹកមុខរបស់គេពេញដោយភាពចង់សាកល្បង។ គេមានទំនុកចិត្តគួរសមលើល្បឿនគេចរបស់គេ។

«តើឯងចង់សាកល្បងទេ?» ដោយឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវឡៅស្រាប់តែញញឹម ហើយសួរ។ ស្នាមញញឹមនោះមើលទៅហាក់ដូចជាមានល្បិចបន្តិច។

«ប្រសិនបើលោកគ្រូពេញចិត្ត។»

ដោយគ្រវីស្មា ជើងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានធាក់ចេញពីដី រុញច្រានរាងកាយរបស់គេយ៉ាងរហ័សរហួនទៅលើបង្គោលឈើមួយ។ រាងកាយដ៏ខ្ពស់របស់គេបានផ្តល់ឱ្យគេនូវអាកប្បកិរិយាហាក់ដូចជាខ្ពស់ជាងបន្តិច ខណៈដែលគេគ្រវីដៃដាក់លោកយ៉ាវឡៅ ហើយនិយាយថា៖ «មកចុះ។ ឱ្យខ្ញុំមើលបន្តិចមើលថា តើរបស់ដែលលោកគ្រូបានរចនាមកនេះវាខ្លាំងប៉ុនណា។»

«ឯងមានអាកប្បកិរិយាល្អណាស់។ ឱ្យខ្ញុំមើលបន្តិចមើលថា តើឯងអាចទប់ទល់នឹងដុំឈើបានប៉ុន្មាន។» ដោយងក់ក្បាលទាំងញញឹម យ៉ាវឡៅបានគ្រវីដៃអាវរបស់លោក។ ខ្យល់កន្ត្រាក់ដ៏ខ្លាំងមួយបានបក់ចេញពីដៃអាវ។ រំពេចនោះ ដុំឈើមួយក្នុងចំណោមដុំឈើទាំងដប់ដែលកំពុងយោលចុះឡើងនៅលើអាកាស ក៏បានហោះសំដៅទៅរក ស៊ាវយ៉ាន។

សម្ពាធខ្សោយដែលបញ្ចេញចេញពីដុំឈើដែលហោះមកនោះ បានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងជាប់ទៅនឹងដុំឈើដែលកំពុងខិតជិតមកដល់ មុនពេលគេអោនខ្លួនចុះភ្លាមៗ។ ដុំឈើនោះបានហោះកៀកនឹងខ្នងរបស់គេយ៉ាងប្រផិតប្រផើយ។

មុនពេលដែលគេមានពេលងើបខ្លួនឡើងវិញ ដុំឈើមួយទៀតក៏បានបាញ់សំដៅមករកគេ។ ស៊ាវយ៉ាន បានជាន់លើបង្គោលឈើនៅក្រោមជើង ហើយព្យាយាមលោតឡើងដើម្បីគេចពីដុំឈើនោះ។ ទឹកមុខរបស់គេស្រាប់តែប្រែប្រួល នៅពេលគេដឹងថាជើងដែលគេប្រើដើម្បីជាន់លើបង្គោលឈើនោះ ហាក់ដូចជាត្រូវបានស្អិតជាប់នឹងវា។

ការផ្លាស់ប្តូរដែលមិនបានរំពឹងទុកនេះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កម្លាំងផ្លូវចិត្តរបស់គេគឺពិតជាល្អណាស់។ គេបានបញ្ជាថាមពលប្រយុទ្ធក្នុងខ្លួនដោយសេរី ហើយបញ្ជូនវាទៅជើងយ៉ាងលឿន។ ម្តងទៀត គេបានជាន់យ៉ាងខ្លាំង ហើយជើងរបស់គេក៏ត្រូវបានដោះលែង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏បានគេចពីដុំឈើពីរផ្សេងទៀតដែលកំពុងសំដៅមករកគេ។

ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន អាចគេចពីការវាយប្រហារបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែជើងរបស់គេបានជាប់ស្អិតនឹងបង្គោលឈើ នៅពេលដែលដុំឈើទីប្រាំបានហោះមកបុក។ ចុងក្រោយ វាក៏បានបុក ស៊ាវយ៉ាន ឱ្យធ្លាក់ពីលើបង្គោលឈើយ៉ាងខ្លាំង។

ដោយសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងថ្ងូរនៅលើដី យ៉ាវឡៅបានសួរទាំងញញឹមថា៖ «តើវាអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ?»

«តើលោកគ្រូបានធ្វើអ្វីខ្លះលើបង្គោលឈើទាំងនេះ?» ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលទ្រូងដែលកំពុងហើម ខណៈដែលគេថ្ងូរ។

«បង្គោលឈើទាំងនេះត្រូវបានលាបដោយកាវពណ៌ខ្មៅ។ រាល់ពេលដែលឯងធ្វើចលនា ឯងត្រូវប្រើថាមពលប្រយុទ្ធដើម្បីយកឈ្នះលើភាពស្អិតនោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងនឹងគេចមិនទាន់ពេល ហើយត្រូវបានគេបុកឱ្យធ្លាក់ឡើយ។ ដូច្នេះ ឯងត្រូវតែរក្សាលំហូរនៃថាមពលប្រយុទ្ធក្នុងខ្លួនឱ្យជាប់ជានិច្ច ខណៈពេលដែលកំពុងគេច។ បន្ទាប់ពីររក្សាស្ថានភាពបែបនេះក្នុងរយៈពេលយូរ ឯងនឹងទទួលបានផលច្រើន។»​ យ៉ាវឡៅញញឹមតិចៗ។

«របស់ទាំងនេះ គឺមានបំណងហ្វឹកហាត់ភាពរហ័សរហួន និងការគ្រប់គ្រងថាមពលប្រយុទ្ធរបស់ឯង...» យ៉ាវឡៅងាកក្រោយ រួចចង្អុលទៅបង្គោលឈើទាំងនោះ ហើយញញឹម។