បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ៖ ស្លាបឥន្ទ្រី (Flying Dou Technique: Eagle Wing)

ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) កាន់កូនសោនៃប្រអប់ទាំងឡាយ ហើយម្តងទៀត គេបានប៉ះសោលោហៈដ៏កក់ក្តៅ។ គេផ្អៀងក្បាលក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) ដែលទើបតែជីកយករុក្ខជាតិឱសថទាំងអស់រួច គេញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ប្រញាប់មកទីនេះមក។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេចោទប្រកាន់ថាចង់លួចយករបស់ទាំងអស់ដាក់ក្នុងហោប៉ៅម្នាក់ឯង នៅពេលបើកប្រអប់ទាំងនេះនោះទេ។»

«យ៉ាងហោចណាស់ ក៏អ្នកនៅមានសតិសម្បជញ្ញៈខ្លះដែរ។»

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ងើបច្រមុះបន្តិច នាងលើកដបដប់ជាងដែលនៅជាប់ទ្រូង ហើយដាក់ពួកវាទៅលើតុថ្ម។ ទីបំផុត នាងបានជ្រើសរើសដបចំនួនប្រាំមួយទាំងមិនសូវដាច់ចិត្ត រួចហុចទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន៖ «នែ៎ ទាំងនេះជារបស់អ្នក។»

ស៊ាវយ៉ាន ទទួលពួកវាទាំងស្នាមញញឹម ពិនិត្យមើលមួយភ្លែត រួចរក្សាទុកក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុក (Storage ring) របស់គេ។ ស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គី (Ice Spirit Blazing Grass) ស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់គេរួចទៅហើយ ដូច្នេះរុក្ខជាតិឱសថមានតម្លៃផ្សេងទៀតមិនសូវសំខាន់សម្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន ឡើយ។

ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីកូនសោពណ៌ខ្មៅទាំងបីនៅពីមុខគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយញញឹម៖ «អញ្ចឹង ខ្ញុំនឹងបើកវាហើយណា។»

«បើកទៅ!» បន្ទាប់ពីផ្តល់ក្រសែភ្នែកមួម៉ៅដល់ ស៊ាវយ៉ាន រួចមក គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ប្រញាប់ស៊កដបត្បូងទាំងនោះជុំវិញចង្កេះ និងទ្រូងរបស់នាង។ រំពេចនោះ ចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាធំជាងមុនបន្តិច។

ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលប្រអប់ថ្ម។ គេបានជ្រើសរើសកូនសោមួយដោយចៃដន្យ លើកសោទីមួយឡើង ហើយស៊កវាចូលយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

«មិនមែនមួយនេះទេ...» កូនសោបានជាប់នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីស្មា ហើយប្តូរយកកូនសោទីពីរមកវិញ។

«ខុសទៀតហើយ។»

គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ស៊ាវយ៉ាន កាន់កូនសោចុងក្រោយយ៉ាងណែន ហើយម្តងទៀត គេស៊កវាចូលក្នុងរន្ធសោដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

ឃើញកូនសោរលាយចូលទៅក្នុងមាត់សោយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ទាំងពីរនាក់បានទប់ដង្ហើមដោយមិនដឹងខ្លួន។ សំឡេងតែមួយគត់នៅក្នុងបន្ទប់ទាំងមូល គឺសំឡេងកូនសោដែលត្រូវបានរុញកាត់រន្ធសោលោហៈ។

«ក្រឹក...» រំពេចនោះ សំឡេងយ៉ាងច្បាស់មួយបានបន្លឺឡើងពីខាងក្នុងបន្ទប់ ធ្វើឱ្យដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បញ្ឈប់ចលនា។

«វាបើកហើយ។» ឃើញក្រវិលសោលោតចេញពីមាត់សោ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល ហើយនិយាយ។

«ប្រញាប់បើកវាទៅ។» ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរពេញដោយក្តីប្រាថ្នា និងភាពរីករាយ ខណៈដែលនាងនិយាយដោយសំឡេងអន្ទះសារ។

ស៊ាវយ៉ាន ក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងបារម្ភ ប៉ុន្តែមិនបានធ្វើតាមការហៅរបស់នាងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានចាប់ដៃនាង ហើយដកថយក្រោយ។ បន្ទាប់មក គេបានតម្រង់បាតដៃទៅរកប្រអប់ រួចបញ្ចេញកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយពីបាតដៃ ដែលធ្វើឱ្យគម្របប្រអប់ថ្មរបើកឡើង។

បន្ទាប់ពីគម្របត្រូវបានបើក ស៊ាវយ៉ាន បានរង់ចាំមួយសន្ទុះទៀត ហើយដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល បន្ទាប់ពីឃើញថាមិនមានប្រតិកម្មអ្វីកើតឡើង។ ក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងអោបដៃសម្លឹងមើលគេយ៉ាងត្រជាក់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែគ្រវីស្មា៖ «វាជារឿងល្អជានិច្ចក្នុងការមានការប្រុងប្រយ័ត្នបន្តិចបន្តួច។»

«ប្រសិនបើអ្នកត្រូវបានគេគ្រវែងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ខ្ញុំគិតថាអ្នកនឹងមានសេចក្តីសុខក្នុងការរស់នៅទីនោះជាងពិភពខាងក្រៅទៅទៀត។ មូលហេតុគឺសូម្បីតែសត្វចម្លែកទាំងនោះ ក៏មិនចេះប្រុងប្រយ័ត្នដូចអ្នកដែរ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បែរបបូរមាត់ ហើយនិយាយ។

«ខ្ញុំក៏គិតដូចគ្នាដែរ។» ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបច្រមុះខ្លួនឯង ហើយសើច។

បន្ទាប់ពីផ្តល់ក្រសែភ្នែកយ៉ាងមុតស្រួចដល់បុរសដែលមិនចេះអៀនខ្មាសនៅក្បែរនាង គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ដើរសំដៅទៅតុថ្ម។ នាងសម្លឹងមើលទៅក្នុងប្រអប់ថ្មដែលបានបើក ហើយមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលពេញដោយភាពរីករាយ នាងប្រញាប់លូកដៃចូលទៅក្នុងនោះ ហើយយករមូរ (Scroll) សម័យបុរាណដែលមានពណ៌ចម្រុះដូចឥន្ទធនូចេញមក។

«តើវាជាអ្វី?» ស៊ាវយ៉ាន សួរដោយចង់ដឹង។

«សៀវភៅថ្នាំពិស (Poison Book) ដែលកត់ត្រានូវវិធីសាស្រ្តនៃការផ្សំថ្នាំពិស។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បើករមូរនោះ ហើយនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«សៀវភៅថ្នាំពិស?» លើកចិញ្ចើមដោយការភ្ញាក់ផ្អើល ស៊ាវយ៉ាន យករមូរនោះពីដៃគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមកពិនិត្យមើល។ ឃើញពាក្យពីរបីដែលសរសេរនៅចំហៀងរមូរពណ៌ប្រាំពីរនោះ ស៊ាវយ៉ាន និយាយដោយភាពស្ងើចសរសើរ៖ «សៀវភៅថ្នាំពិសឥន្ទធនូ (Rainbow Poison Book)? ពិតជាមានរបស់ដែលផ្តោតលើការបង្កើតថ្នាំពិសមែនទេ? កុំប្រាប់ខ្ញុំថា អ្នកដែលបន្សល់ទុករបស់នេះ ក៏ជាគ្រូពេទ្យដែរ?»

ជាធម្មតា គ្រូពេទ្យគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) ដែលប្រើប្រាស់ថ្នាំពិសដើម្បីការពារខ្លួន។ មនុស្សទាំងនេះដែលពូកែខាងប្រើប្រាស់ថ្នាំពិសបែបនេះ ជាធម្មតាត្រូវបានគេហៅថា គ្រូថ្នាំពិស (Poison Master) នៅក្នុងទ្វីបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឋានៈរបស់ គ្រូថ្នាំពិស នៅមានកម្រិតទាបឆ្ងាយណាស់ បើធៀបនឹងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist)។

«ប្រហែលជាអញ្ចឹងហើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចែករំលែករបស់នេះជាមួយខ្ញុំទេ។ ដោយសារតែធាតុផ្សំរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបានទេ ដូច្នេះខ្ញុំអាចពឹងផ្អែកលើរបស់ទាំងនេះតែប៉ុណ្ណោះ។» ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បន្ទាប់ពីនាងនិយាយរួច។ វាច្បាស់ណាស់ថា បំណងប្រាថ្នាដ៏ធំបំផុតរបស់នាង គឺចង់ក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយមិនមែនជា គ្រូថ្នាំពិស ដែលមនុស្សទាំងឡាយស្អប់ និងមិនចូលចិត្តនោះទេ។

សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលមើលទៅស្រងូតស្រងាត់ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ហើយហុចរមូរពណ៌ប្រាំពីរនោះទៅវិញ រួចនិយាយថា៖ «នេះគឺជាវត្ថុដ៏ល្អមួយ ប៉ុន្តែវាទាមទារពេលវេលា និងការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីស្ទាត់ជំនាញលើវា។ គ្រាន់តែការហ្វឹកហាត់... កម្លាំងប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ក៏ស៊ីអស់កម្លាំងពលំរបស់ខ្ញុំទៅហើយ។ ខ្ញុំមិនល្ងង់រហូតដល់ចាប់ផ្តើមធ្វើអ្វីផ្សេងទៀត ដែលហួសពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំនោះទេ។»

«អរគុណ។»

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលយ៉ាងខ្លាំងក្នុងចិត្ត នៅពេលឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយបានងក់ក្បាលដោយអំណរគុណដល់គេ។

«អ្នកអាចទុករបស់ដែលមាននៅក្នុងដៃរបស់អ្នកចុះ។ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសុភាពបុរសទេ ប៉ុន្តែដោយសារទំនាក់ទំនងបច្ចុប្បន្នរបស់យើងជាដៃគូ ខ្ញុំនឹងមិនព្យាយាមយកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់ខ្លួនឯងនោះទេ។» សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងទុករមូរឥន្ទធនូយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ហើយនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ។

ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលភាពអៀនខ្មាសបានលេចឡើង។ នាងបានបើកដៃរបស់នាង បង្ហាញឱ្យឃើញនូវកញ្ចប់តូចមួយនៃម្សៅពណ៌បៃតងនៅក្នុងនោះ។

«ខ្ញុំ...» ដោយសារត្រូវបាន ស៊ាវយ៉ាន ចាប់បានទាំងស្រស់ៗ ផ្ទៃមុខដ៏ក្រហមព្រាលរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរធ្វើឱ្យនាងនិយាយអ្វីមិនចេញឡើយ។

«បំភ្លេចវាទៅ។ ក្នុងនាមជាស្ត្រី វាជារឿងធម្មតាទេដែលអ្នកត្រូវចាត់វិធានការការពារខ្លះ នៅពេលអ្នកមកជាមួយខ្ញុំដើម្បីស្វែងរកកំណប់ទ្រព្យបែបនេះ។» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីស្មា ហើយនិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។

«អរគុណ។» ម្តងទៀត គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បាននិយាយអំណរគុណ ខណៈដែលនាងប្រញាប់ទុកម្សៅពណ៌បៃតងនៅក្នុងដៃរបស់នាង។

ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបមុខខ្លួនឯង ហើយងាកក្រសែភ្នែកទៅរកប្រអប់ថ្មទីពីរ។ គេបានស៊កកូនសោចូល ហើយយឺតៗរាវរកផ្នែកខាងក្នុង។

«តើម្សៅពណ៌បៃតងនោះមានឥទ្ធិពលអ្វីដែរ?» ខណៈដែលកូនសោនៅក្នុងដៃរបស់គេកំពុងត្រូវបានស៊កចូលជ្រៅទៅក្នុងមាត់សោ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានសួរសំណួរមួយយ៉ាងរាយមាយ។

«វាត្រូវបានផ្សំឡើងពី ស្មៅនាគស្រវឹង (Drunken Dragon Grass) និងគ្រឿងផ្សំឱសថពីរបីមុខទៀតដែលមានឥទ្ធិពលធ្វើឱ្យងងុយដេក។ កាលណាវាត្រូវបានដកដង្ហើមចូលទៅក្នុងខ្លួន វានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់សន្លប់យ៉ាងហោចណាស់កន្លះថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែម្សៅនេះគឺជាថ្នាំពិសធម្មតាប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកដែលមានកម្លាំងខ្លះ នឹងអាចប្រើ កម្លាំងប្រយុទ្ធ ដើម្បីសង្កត់សង្កិនឥទ្ធិពលរបស់វា និងរុញវាចេញពីរាងកាយបាន។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ឆ្លើយទាំងអៀនខ្មាស។

«សំណាងហើយ ដែលវាមិនមែនជាថ្នាំពិសសម្លាប់មនុស្ស។ យ៉ាងហោចណាស់ ក៏អ្នកមិនសូវសាហាវពេកដែរ។» ស៊ាវយ៉ាន ញីបបូរមាត់របស់គេ គ្រវីកដៃ ហើយញញឹម៖ «វាបើកហើយ។»

ស្របតាមសំឡេងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រអប់ថ្មដែលបិទជិតយ៉ាងណែននោះ ក៏ចាប់ផ្តើមបើកយឺតៗ។

នៅក្រោមពន្លឺនៃថ្មព្រះច័ន្ទ អ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងប្រអប់ថ្មត្រូវបានបង្ហាញភ្លាមៗដល់ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

«រមូរមួយទៀត?» ស៊ាវយ៉ាន លើកចិញ្ចើមនៅពេលកត់សម្គាល់ឃើញរមូរពណ៌ខ្មៅមួយ ដែលត្រូវបានដាក់ក្នុងប្រអប់។

គេបានលូកដៃចូលក្នុងប្រអប់ យករមូរនោះចេញមក ហើយពិនិត្យមើល។ ទីបំផុត ក្រសែភ្នែករបស់គេបានឈប់សម្រាកនៅលើពាក្យតូចៗនៅគែមរមូរ៖ «បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតខ្ពស់៖ ស្លាបឥន្ទ្រី។»

«បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ?» ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន កាន់តែរីកធំឡើង ខណៈដែលគេរអ៊ូរទាំនូវពាក្យដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ក្នុងភាពតក់ស្លុត គេនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗ៖ «នេះពិតជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរដ៏កម្រមែនទេ?»

«បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ? តើវាជាអ្វីទៅ?»

ដោយឮឈ្មោះនេះជាលើកដំបូង គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ព្រិចភ្នែកដោយការសង្ស័យ។ នាងធ្លាប់ឮអំពីបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធវាយប្រហារ (Attack Dou Techniques), បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធការពារ (Defense Dou Techniques), បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធល្បឿន (Agility Dou Technique) និងអ្វីៗជាច្រើនទៀត ប៉ុន្តែវាជាលើកដំបូងដែលនាងបានឮអំពីបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ។

«ដូចដែលឈ្មោះរបស់វាបានបញ្ជាក់ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ នេះអាចអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សម្នាក់ហោះហើរលើអាកាសបាន។» ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលគេពន្យល់។

«ហោះហើរ? តើនោះមិនមែនជាអ្វីដែលទាមទារកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់កម្រិតលំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ទេមែនទេ?» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បង្ហាញភាពតក់ស្លុតដំបូងចំពោះការពន្យល់ មុននឹងបង្ហាញភាពច្របូកច្របល់។

នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ មានតែអ្នកដែលមានកម្លាំងលំដាប់ព្រលឹងប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចចាកចេញពីដី និងហោះហើរក្នុងចម្ងាយខ្លីបាន។ លុះត្រាតែកម្លាំងរបស់មនុស្សម្នាក់ឈានដល់លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) ឬលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ទើបអាចប្រើ កម្លាំងប្រយុទ្ធ ដើម្បីបង្កើតជាស្លាបថាមពលមួយគូនៅលើខ្នង។ ស្លាបទាំងនេះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេយកឈ្នះលើការចងភ្ជាប់ទៅនឹងដី និងហោះហើរក្នុងចំណោមពពកបាន។

ចំពោះបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធហោះហើរ ពួកវាគឺជាបច្ចេកទេសសម្ងាត់ដ៏ចម្លែកដែលអាចអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់ បង្កើតជាស្លាបចេញពីផ្លូវធាតុថាមពល (Meridians) នៅលើខ្នង។ ជាមួយនឹងស្លាបនេះ មនុស្សម្នាក់នឹងអាចហោះហើរលើអាកាសបាន បើទោះបីជាមិនមានកម្លាំងកម្រិតលំដាប់ស្ដេចក៏ដោយ។

ការហោះហើរគឺជាអ្វីដែលជាការទាក់ទាញដ៏ធំសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន។ ដើម្បីបំពេញនូវការទាក់ទាញនេះ មនុស្សខ្លាំងៗជាច្រើនបានដាក់កម្លាំងកាយចិត្តទាំងអស់ដើម្បីឈានទៅដល់ក្តីសុបិនដែលមិនអាចសម្រេចបានក្នុងការក្លាយជាលំដាប់ស្ដេច។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ក៏មានមនុស្សជាច្រើនដែលចង់រកផ្លូវកាត់ ដោយការស្វែងរកបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធប្រភេទហោះហើរដ៏កម្រ និងមានតម្លៃនេះ។

ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង ខណៈដែលគេកាន់រមូរពណ៌ខ្មៅនៅក្នុងដៃ។ គេបានសង្កត់សង្កិនភាពរីករាយនៅក្នុងខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង មុននឹងគ្រវីដៃដាក់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

«ខ្ញុំដឹងហើយ។ របស់នេះជារបស់អ្នក មែនទេ?» ដោយបានសង្កេតមើលទង្វើរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏យល់ពីបំណងរបស់គេ ហើយងក់ក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។

«ហាហា ម្នាក់ៗយកអ្វីដែលខ្លួនត្រូវការ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងរីករាយ។ ការទទួលបានរបស់គេនៅថ្ងៃនេះ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់គេស្ពឹកដោយសារការញញឹមទៅហើយ។

«នៅសល់មួយទៀត។ ប្រញាប់ឡើង។ ពួកយើងនឹងចាកចេញភ្លាម នៅពេលពួកយើងបើកវាហើយ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ងាកក្រសែភ្នែកទៅរកប្រអប់ថ្មចុងក្រោយ ហើយជម្រុញ។

«បាទ។» ជាមួយនឹងការទទួលបានរបស់គេទាំងពីរមុខ ស៊ាវយ៉ាន ពេញដោយកម្លាំង។ គេកាន់កូនសោចុងក្រោយដែលមិនទាន់ប្រើ ហើយត្រៀមខ្លួនបើកប្រអប់ថ្ម។

បន្ទប់ដ៏ធំទូលាយបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។ ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ឱនខ្លួន ហើយហៀបនឹងបើកប្រអប់ គេក៏ស្រាប់តែរឹងខ្លួនងក់។ គេប្រញាប់ងាកក្រោយយ៉ាងរហ័ស ហើយផ្ទៃមុខរបស់គេក៏ស្រាប់តែប្រែជាស្រអាប់។

«មានមនុស្សមក!»

«អ្វីទៅ?» ឮពាក្យទាំងនេះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏មានការតក់ស្លុតដែរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានគ្រវីក្បាល៖ «វាមិនអាចទៅរួចទេ។ មានតែពួកយើងពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលដឹងពីកន្លែងនេះ។»

«ខ្ញុំមិនបានស្តាប់ច្រឡំឡើយ។ មានមនុស្សមិនតិចនាក់ទេ។» ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរជាមួយនឹងទឹកមុខមិនសូវល្អ។ ភាពត្រជាក់ស្រពន់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

«អ្នកសង្ស័យថា ខ្ញុំជាអ្នកហៅមនុស្សទាំងនោះមកមែនទេ?»

ឃើញការបញ្ចេញមតិរបស់ ស៊ាវយ៉ាន កំហឹងបានផ្ទុះឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ «ប្រសិនបើខ្ញុំចង់ធ្វើបាបអ្នក អ្នកច្បាស់ជាស្លាប់ជាច្រើនដងទៅហើយ។»

ឃើញថាកំហឹងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរហាក់ដូចជាពិតប្រាកដ ស៊ាវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា ហើយប្រញាប់ងាកក្រោយយ៉ាងលឿន។ គេបានព្យាយាមស៊កកូនសោនៅក្នុងដៃចូលទៅក្នុងមាត់សោ ប៉ុន្តែដោយសារតែភាពស្លន់ស្លោ គេបានបរាជ័យជាច្រើនដង។

«អាមនុស្សចង្រៃ!» បញ្ចេញសំឡេងស្រែកដោយកំហឹង ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ប្រអប់ថ្មដោយដៃទាំងពីរក្នុងបំណងចង់លើកវាចេញ។ ជាអកុសល គេបានរកឃើញថាប្រអប់នោះជាប់ស្អិតទៅនឹងតុថ្ម។

«ល្ងង់ពិតមែន។» ស៊ាវយ៉ាន ជេរខ្លួនឯងម្តងទៀតជាមួយនឹងផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង មុននឹងដកដង្ហើមធំយឺតៗ។ ក្នុងសំឡេងដ៏ត្រជាក់ គេនិយាយថា៖ «ពួកគេមកដល់ហើយ។»

ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ប្រញាប់តម្រង់ក្រសែភ្នែករបស់នាងទៅរកទ្វារថ្ម។ ត្រចៀករបស់នាងក៏ចាប់បានសំឡេងជើងដើរដែលកំពុងខិតចូលមកជិតដែរ។

«កេ កេ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ អរគុណសម្រាប់ការនាំផ្លូវ។ មើលទៅ ព័ត៌មានដែលពួកយើងទទួលបាន គឺជាការពិតមែន។»

មនុស្សជាងដប់នាក់បានដើរចូលមកយឺតៗពីភាពងងឹតនៅខាងក្រៅទ្វារ ខណៈដែលសំឡេងសើចដែលធ្លាប់ស្គាល់ និងពេញចិត្ត បានបន្លឺឡើងពេញបន្ទប់។

«មូ លី (Mu Li)!»

នៅពេលឮសំឡេងនោះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ខាំធ្មេញយ៉ាងណែនភ្លាមៗ។