ការរត់គេចរវាងស្លាប់ និងរស់ (Life or Death Escape)

នៅខាងក្រៅទ្វារថ្ម មនុស្សជាងដប់នាក់បានលេចមុខឡើងយឺតៗ បិទច្រកចេញយ៉ាងណែន។

តួអង្គម្នាក់ទៀតបានដើរចេញពីខាងក្រោយពួកគេ។ នៅក្រោមពន្លឺនៃថ្មព្រះច័ន្ទ (Moonstones) ផ្ទៃមុខរបស់បុគ្គលនោះត្រូវបានលាតត្រដាងឱ្យឃើញថាជាមេដឹកនាំវ័យក្មេងនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក (Wolf Head Mercenary Company) ដែលមានឈ្មោះថា មូ លី (Mu Li)។

នៅពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់គេបានក្រឡេកមើលទៅគំនរមាសដ៏ភ្លឺផ្លេកនៅតាមជ្រុងបន្ទប់ ភាពលោភលន់បានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ គេលិទ្ធបបូរមាត់ មុននឹងបង្វែរក្រសែភ្នែកទៅរកប្រអប់ថ្មពីរដែលត្រូវបានបើកដោយ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) គេញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំសុំទោសដែលមករំខានអ្នកទាំងពីរ។»

ស៊ាវយ៉ាន បង្កើនកម្លាំងក្តាប់កូនសោនៅក្នុងដៃយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្រអាប់បន្តិច ខណៈដែលគេក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) ដែលកំពុងជ្រួញចិញ្ចើមនៅក្បែរគេ រួចនិយាយទៅកាន់ មូ លី យ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «អ្នកលួចតាមដានពួកយើងមែនទេ?»

«វាមិនអាចចាត់ទុកថាជាការលួចតាមដាននោះទេ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ខ្ញុំទទួលបានព័ត៌មានថាគ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានរកឃើញរូងភ្នំកំណប់។ ដោយសារតែខ្ញុំមិនដឹងពីទីតាំងច្បាស់លាស់...» មូ លី គ្រវីស្មាហើយនិយាយ។

«តើអ្នកដឹងព័ត៌មាននេះដោយរបៀបណា? ខ្ញុំបានប្រាប់រឿងនេះតែទៅកាន់ជំនួយការរបស់ខ្ញុំ លី ហ្វី (Li Fei) ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នក... អ្នកបានសូកប៉ាន់នាងមែនទេ?» ភាពសង្ស័យបានឆាបឆេះកាត់ផ្ទៃមុខរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានជំនួសមកវិញដោយកំហឹងយ៉ាងរហ័ស។

«កេ កេ ស្រីម្នាក់នោះល្ងង់ណាស់។ គ្រាន់តែប្រើសម្តីផ្អែមល្ហែមបន្តិចបន្តួច នាងក៏ប្រាប់ខ្ញុំគ្រប់យ៉ាងដោយស្តាប់បង្គាប់បាត់ទៅហើយ។» មូ លី ញញឹម ដោយមិនបដិសេធចំពោះការស្មានរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរឡើយ។

«អាមនុស្សចង្រៃ!» ជាមួយនឹងចិញ្ចើមដែលប្រឹងជ្រួញចូលគ្នា គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានស្រែកឡើង។

«ខ្ញុំសុំទោស ប៉ុន្តែរបស់របរនៅទីនេះគឺសំខាន់ណាស់សម្រាប់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចករបស់យើង។ កាលណាពួកយើងទទួលបានវា ពួកយើងនឹងអាចលេបត្របាក់បក្សពួកទាំងអស់នៅក្នុងទីប្រជុំជនឈីងសាន (Qingshan Town) បានយ៉ាងងាយស្រួល។ នៅពេលនោះមកដល់ ពួកយើងនឹងមានសមត្ថភាពអភិវឌ្ឍខ្លួនលើសពីទីប្រជុំជននេះទៅទៀត។ ចក្ខុវិស័យរបស់យើង គឺហួសពីទីប្រជុំជនតូចចង្អៀតមួយនេះ។» មូ លី និយាយដោយគ្មានមនោសញ្ចេតនា។

«ហុចរបស់ទាំងនោះមកឱ្យខ្ញុំ។ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ អ្នកគួរតែដឹងច្បាស់ពីមនោសញ្ចេតនាដែលខ្ញុំមានចំពោះអ្នក។ ដរាបណាអ្នកព្រមធ្វើជាមនុស្សរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំពិតជានឹងមិនធ្វើបាបអ្នកឡើយ នៅពេលដែលខ្ញុំឡើងកាន់កាប់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកជាផ្លូវការ។» មូ លី សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដោយក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយមនោសញ្ចេតនា ខណៈដែលគេនិយាយក្នុងសំឡេងកាន់តែទន់ភ្លន់។

«ធ្វើជាមនុស្សរបស់អ្នក? គ្រាន់តែនិយាយជាមួយអ្នកនៅពេលនេះ ក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្ពើមរអើមទៅហើយ!» សំឡេងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរគឺពោរពេញដោយការមើលងាយ ខណៈបបូរមាត់ក្រហមព្រាលរបស់នាងហើបឡើងដើម្បីចំអកឱ្យគេ។ មើលទៅសកម្មភាពរបស់ មូ លី ក្នុងការសូកប៉ាន់មនុស្សជុំវិញខ្លួននាង បានធ្វើឱ្យកំហឹងរបស់នាងផ្ទុះឡើងជាខ្លាំង។

ភាពត្រជាក់ស្រពន់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់ មូ លី ខណៈដែលគេញញឹមហើយនិយាយតិចៗថា៖ «វាមិនអីទេ។ ខ្ញុំនឹងបង្ខំអ្នកឱ្យនៅក្បែរខ្ញុំ។» បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនេះរួច មូ លី បានបង្វែរខ្សែភ្នែកទៅរក ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងឈរស្ងៀមនៅក្បែរនាង រួចសើចចំអក៖ «ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់អ្នកឱ្យចូលរួមជាមួយក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចករួចហើយ ប៉ុន្តែអ្នកមិនព្រមស្តាប់ខ្ញុំ។ ឥឡូវនេះ វាហួសពេលហើយ ទោះបីជាអ្នកចង់ចូលរួមនៅពេលនេះក៏ដោយ។»

«ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលសូម្បីតែលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ក៏មិនមានម្នាក់ផង បែរជាអួតក្អេងក្អាំងដល់ថ្នាក់នេះផងមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបច្រមុះ ហើយគ្រវីក្បាលក្នុងន័យឌឺដង។

«យ៉ាងហោចណាស់ ក៏វាងាយស្រួលក្នុងការសម្លាប់អ្នកដែរ។» មូ លី បញ្ចេញស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយចេតនាសម្លាប់។

«ហុចរបស់ទាំងនោះមក។ ខ្ញុំនឹងឱ្យអ្នកស្លាប់ដោយសពពេញលក្ខណៈ។» មូ លី សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់ ទាំងអោបដៃនៅពីមុខទ្រូង។

ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានពិនិត្យមើលសញ្ញាសម្គាល់នៅលើទ្រូងរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលដប់ជាងនាក់ដែលបិទច្រកចេញ ដើម្បីប៉ាន់ស្មានកម្លាំងរបស់ពួកគេ។ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះសុទ្ធតែមានកម្លាំងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) កម្រិតផ្កាយ ៤ ឬ ៥ ខណៈដែល មូ លី គឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតផ្កាយ ៦។

បន្ទាប់ពីថ្លឹងថ្លែងពីកម្លាំងរបស់គូសត្រូវនៅក្នុងចិត្ត បេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ធ្លាក់ចុះងក់។ ក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន គេអាចដោះស្រាយជាមួយលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិត ផ្កាយ ៤ យ៉ាងច្រើនបំផុត។ ប្រសិនបើគេដកដាវខ្មៅដ៏ធ្ងន់ពីខ្នងចេញ គេគួរតែអាចតទល់ជាមួយលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតផ្កាយ ៦ បានខ្លះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាពេលនេះមានទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាជាងដប់នាក់នៅត្រង់ទ្វារថ្ម។ ក្នុងស្ថានភាពធម្មតា ប្រសិនបើពួកគេវាយប្រហារគេជាក្រុម ស៊ាវយ៉ាន ប្រហែលជានឹងត្រូវគេសម្លាប់ដោយជៀសមិនរួចជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គេ។

«លោកគ្រូ?» ស៊ាវយ៉ាន ស្រែកហៅ យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) ក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែមិនទទួលបានការឆ្លើយតបឡើយ។ គេបានត្រឹមតែញញឹមដោយភាពជូរចត់។ មើលទៅ វាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការរំពឹងឱ្យ យ៉ាវឡៅ ជួយគេឱ្យចេញពីស្ថានភាពដ៏លំបាកនេះ។

មូ លី អោបដៃឈរនៅចំកណ្តាលទ្វារថ្ម។ ផ្ទៃមុខដ៏កំណាចរបស់គេសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងប្រែប្រួលយ៉ាងរហ័ស ហាក់ដូចជាឆ្មាកំពុងលេងជាមួយកណ្តុរ។

«ទោះបីជាអ្នកមានសក្តានុពលខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅមិនទាន់បានអភិវឌ្ឍនៅឡើយទេ។ អា៎ និយាយតាមត្រង់ ខ្ញុំបារម្ភថាអ្នកនឹងមកសងសឹកនៅថ្ងៃអនាគត។ ដើម្បីចៀសវាងការព្រួយបារម្ភចំពោះលទ្ធភាពបែបនេះ ខ្ញុំត្រូវតែសម្លាប់អ្នកនៅទីនេះ និងពេលនេះតែម្តង!»

តប់ម្រាមដៃលើដៃខ្លួនឯងតិចៗ មូ លី និយាយទាំងស្នាមញញឹម។ តាំងពីគេនៅក្មេង ឪពុករបស់គេតែងតែព្រមានគេថា បើអាច ត្រូវតែសម្លាប់អ្នកណាដែលខ្លួនបានប្រមាថ ហើយមិនត្រូវទុកឱកាសឱ្យភាគីម្ខាងទៀតត្រឡប់មកសងសឹកឡើយ។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើល មូ លី ដែលពោរពេញដោយស្នាមញញឹម ហើយភ្នែករបស់គេក៏រួមតូច។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមក គេតែងតែជាអ្នកដែលធ្វើបាបអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែគេមិនដែលជួបប្រទះនឹងការវាយប្រហារជាក្រុមដែលមានបំណងសម្លាប់បែបនេះឡើយ។

«អ្នកនិយាយត្រូវហើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានឱកាសចាកចេញ ខ្ញុំពិតជានឹងបង្កបញ្ហាដល់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកជាមិនខាន។» ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ងើបឡើងយ៉ាងត្រជាក់ ខណៈដែលគេនិយាយ។

«គួរឱ្យកោតសរសើរណាស់ ដែលអ្នកអាចធ្វើជាខ្លាំងក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ។ ប៉ុន្តែអ្នកគ្រាន់តែពង្រឹងបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំក្នុងការសម្លាប់អ្នកឱ្យកាន់តែខ្លាំងប៉ុណ្ណោះ។» មូ លី ញញឹម ខណៈដែលចេតនាសម្លាប់បានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

ស៊ាវយ៉ាន ងើបត្របកភ្នែកឡើង បង្ហាញពីចេតនាសម្លាប់ដ៏ស្រដៀងគ្នាដែលមានក្នុងភ្នែករបស់គេ។

ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងពិចារណាពីវិធីរត់គេច ដៃរបស់គេដែលនៅខាងក្រោយស្រាប់តែមានចលនា ខណៈដែលមានអ្វីម្យ៉ាងត្រូវបានគេហុចឱ្យ។

ងាកភ្នែកមកវិញ ស៊ាវយ៉ាន ក្តាប់ដៃយ៉ាងណែនដោយមិនឱ្យអ្នកណាចាប់អារម្មណ៍ ខណៈដែលកន្ទុយភ្នែករបស់គេក្រឡេកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលឈរយ៉ាងកៀកនៅក្បែរគេ។

«នេះគឺជាថ្នាំសន្លប់ពីមុននោះ។» បបូរមាត់ក្រហមរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សររំកិលបន្តិច បញ្ចេញសំឡេងយ៉ាងស្រាលចូលក្នុងត្រចៀករបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ងាកក្បាលបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន បានក្រឡេកមើលជញ្ជាំងក្នុងបន្ទប់។ នៅពេលដែលគេកត់សម្គាល់ឃើញថ្មព្រះច័ន្ទទាំងបីដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺតិចៗ គំនិតមួយក៏បានកើតឡើងក្នុងបេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

«នៅឱ្យកៀកខ្ញុំ។» ស៊ាវយ៉ាន បញ្ជាដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

«ចាស៎» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ងក់ក្បាលយ៉ាងស្តាប់បង្គាប់។ នៅខណៈនេះ រាល់ក្តីសង្ឃឹមក្នុងការរត់គេចរបស់នាង គឺត្រូវបានដាក់ទៅលើ ស៊ាវយ៉ាន ទាំងអស់។

«ធ្វើវាទៅ! សម្លាប់អាល្អិតនោះ! ចងចាំថា កុំធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សររងរបួស។ នាងគឺជាមនុស្សស្រីរបស់ខ្ញុំ។» សម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរ មូ លី គ្រវីដៃបញ្ជាយ៉ាងតឹងតែង។

«បាទ!» បន្ទាប់ពីឮបញ្ជារបស់ មូ លី ទាហានស៊ីឈ្នួលប្រាំនាក់ក្នុងចំណោមដប់ជាងនាក់នៅពីក្រោយគេ បានបោះជំហានទៅមុខភ្លាមៗ ហើយជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏កំណាច ពួកគេបានសម្រុកចូលទៅរកអ្នកទាំងពីរ។

ឃើញថាទ្វារថ្មនៅតែត្រូវបានបិទជិត បើទោះបីជាបានបាត់មនុស្សប្រាំនាក់មកវាយប្រហារក៏ដោយ ស៊ាវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម។ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលប្រុងប្រយ័ត្នទាំងនេះ កំពុងធ្វើឱ្យគេឈឺក្បាល។

«ឌឹប!»

បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលទាហានស៊ីឈ្នួលដែលសម្រុកមករកគេ ស៊ាវយ៉ាន បានលាតបាតដៃចេញ។ កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាបានគ្រវែងកញ្ចប់ថ្នាំសន្លប់ទៅលើអាកាស ដែលក្រោយមកបានផ្ទុះបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ។ ម្សៅដែលខ្ចាត់ខ្ចាយបានគ្របដណ្តប់ពេញបន្ទប់ភ្លាមៗ។

«ទប់ដង្ហើម! អ្នកដែលនៅត្រង់ទ្វារ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យកម្រើកឡើយ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យទ្វារនោះត្រូវបានបិទឱ្យជិត។ ម៉ា ស៊ី (Ma Si) វាយប្រហារពួកគេទៅ!» ឃើញម្សៅឱសថដែលខ្ចាត់ខ្ចាយ ផ្ទៃមុខរបស់ មូ លី ប្រែប្រួល ខណៈដែលគេប្រញាប់បញ្ជាយ៉ាងខ្លាំង។

បញ្ជារបស់ មូ លី បានធ្វើឱ្យភាពវឹកវរក្នុងចំណោមទាហានស៊ីឈ្នួលស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងប្រាំនាក់នៅក្នុងបន្ទប់បានដកអាវុធពីចង្កេះ ហើយសម្រុកទៅរក ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដោយក្រសែភ្នែកដ៏សាហាវ។

ចាប់ដៃគ្រូពេទ្យទេពអប្សរម្ខាង ស៊ាវយ៉ាន បានដកថយទៅខាងក្នុងបន្ទប់កាន់តែជ្រៅ។ បន្ទាប់មក គេក៏ក្តាប់ដៃយ៉ាងរហ័ស បញ្ចេញកម្លាំងស្រូបយកថ្មព្រះច័ន្ទនៅលើជញ្ជាំងមករកគេ។ ថ្មព្រះច័ន្ទត្រូវបានរបើកចេញពីជញ្ជាំង ហើយហោះចូលទៅក្នុងដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីដៃ ហើយថ្មព្រះច័ន្ទត្រូវបានរក្សាទុកក្នុងចិញ្ចៀន។ ដោយសារតែបាត់បង់ប្រភពពន្លឺមួយ បន្ទប់ទាំងមូលក៏ប្រែជាកាន់តែងងឹត។

បន្ទាប់ពីរៀបចំទុកថ្មព្រះច័ន្ទមួយរួចមក ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលគេងាកក្រសែភ្នែកទៅរកថ្មដែលនៅសល់។ ដៃស្តាំរបស់គេបានស្រូបយកថ្មព្រះច័ន្ទពីរដែលនៅសេសសល់ ដែលត្រូវបានដាក់ចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុកយ៉ាងរហ័សផងដែរ។

នៅពេលដែលថ្មព្រះច័ន្ទចុងក្រោយត្រូវបានរក្សាទុក បន្ទប់ទាំងមូលក៏ប្រែជាងងឹតឈឹង។

នៅខណៈដែលភាពងងឹតបានចូលមកគ្របដណ្តប់ ស៊ាវយ៉ាន បានទាញដៃរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ មកជិតខ្លួន រួចរត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅទិសដៅនៃច្រកចេញដែលគេបានចងចាំទុក។

«កុំស្លន់ស្លោ! ដកដែកកេះភ្លើង (Fire sparks) ចេញមក។ អ្នកដែលនៅត្រង់ទ្វារ កុំកម្រើក ហើយអ្នកដែលនៅក្នុងបន្ទប់ កុំទាន់មកទីនេះ។ ចងចាំថា សម្លាប់អ្នកណាដែលហ៊ានមកជិតទ្វារ!»

ភាពងងឹតភ្លាមៗបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ មូ លី ប្រែជាស្រអាប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេពិតជាឆ្លាតវៃណាស់ ហើយបានធ្វើការសម្រេចចិត្តយ៉ាងត្រឹមត្រូវក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះ។

ដោយមានមេដឹកនាំនៅក្បែរ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ក៏បានស្ងប់ចិត្តវិញដែរ។ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលបានយកដែកកេះភ្លើងតាមខ្លួន បានប្រញាប់ដកពួកវាចេញមក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំពេលដែលពួកគេហៀបនឹងអុជវា កម្លាំងខ្យល់ដ៏ខ្លាំងមួយបានបក់កាត់ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនោះ។ នេះត្រូវបានបន្តដោយបាតដៃដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏កំណាច ដែលបានវាយប្រហារយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើទ្រូងរបស់ពួកគេ។ ភ្លាមៗនោះ ទាហានស៊ីឈ្នួលពីរបីនាក់ដែលមិនអាចប្រតិកម្មទាន់ បានបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរ រួចដួលទៅលើដីយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

«គេមកដល់ហើយ! គេនៅត្រង់ទ្វារថ្ម! ប្រញាប់ឡើង បញ្ឈប់គេទៅ!» ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលរងការវាយប្រហារបានទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់ ហើយស្រែកឡើង។

ឮកូនចៅរបស់ខ្លួនស្រែក ផ្ទៃមុខរបស់ មូ លី ក៏កាន់តែអាប់អួរម្តងទៀត។ គេបានបោះជំហានយ៉ាងលឿនថយក្រោយពីរបីជំហាន ហើយបានមកឈប់នៅត្រង់គែមនៃទ្វារថ្ម ដែលបិទផ្លូវចេញតែមួយគត់យ៉ាងជិត។

«ឌឹប!»

កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា និងកំណាចមួយបានបាញ់ចេញពីខាងមុខរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតផ្កាយ ៥ ពីរបីនាក់នៅត្រង់ទ្វារថ្មប្រតិកម្មមិនទាន់ទេនោះ ពួកគេប្រាកដជាត្រូវបានគេវាយឱ្យខ្ចាត់ចេញជាមិនខាន។ បើទោះបីជារឿងនោះមិនបានកើតឡើងក៏ដោយ ក៏បុគ្គលពីរបីនាក់នេះត្រូវបានបង្ខំឱ្យរេខ្លួនថយក្រោយពីរបីជំហានផងដែរ។

ក្នុងអំឡុងពេលដែលបុគ្គលទាំងនោះមិនទាន់នឹងនរ កម្លាំងខ្យល់ពីរបានលួចរត់គេចចេញពីចន្លោះរបស់ពួកគេយ៉ាងសម្ងាត់។ នៅពេលដែលបុគ្គលទាំងនោះដឹងខ្លួនឡើងវិញ វាគឺយឺតពេលទៅហើយក្នុងការបញ្ឈប់អ្នកទាំងពីរ ហើយពួកគេបានត្រឹមតែស្រែកប្រាប់ មូ លី ដែលឈរនៅខាងក្រោយថា៖ «មេដឹកនាំវ័យក្មេង! ពួកគេកំពុងសំដៅទៅរកអ្នកហើយ!»

មូ លី រួមភ្នែកតូច ហើយឈរត្រដាងជើង បិទផ្លូវរូងភ្នំដ៏តូចចង្អៀតជាមួយនឹងរាងកាយរបស់គេ។ គេក្តាប់ដៃទាំងពីរចូលគ្នាដិតដល់ ហើយកម្លាំងប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ពណ៌បៃតងខ្ចីបានចាប់ផ្តើមហូរចេញមកយឺតៗ។ នៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃកម្លាំងប្រយុទ្ធ ដៃរបស់គេចាប់ផ្តើមប្រែជាពណ៌ដូចជាឈើ។

«ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា តើលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិត​ផ្កាយ ២ ដូចជាអ្នក អាចរុញខ្ញុំឱ្យថយក្រោយដោយការប្រឈមមុខគ្នាដោយផ្ទាល់បានដោយរបៀបណា។» ជាមួយនឹងសំឡេងសើចដ៏ត្រជាក់ មូ លី បានដកគ្រាប់គុជបំភ្លឺរាត្រី (Night-luminescent Pearl) ចេញមក ហើយគ្រវែងវាទៅមុខ។ ពន្លឺដ៏ព្រាលៗមានកាំត្រឹមតែប្រហែលពីរ ឬបីហត្ថប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវាគឺគ្រប់គ្រាន់ណាស់ទៅហើយនៅក្នុងផ្លូវរូងភ្នំដ៏តូចចង្អៀតមួយនេះ។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីគេគ្រវែងគ្រាប់គុជបំភ្លឺរាត្រីទៅមុខ រូបរាងមនុស្សពីរនាក់បានបោះជំហានរំលងវាដោយល្បឿនយ៉ាងលឿន។ ជាមួយនឹងពន្លឺពីគ្រាប់គុជ មូ លី អាចមើលឃើញរូបភាពមិនច្បាស់នៃចេតនាសម្លាប់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

«ថយទៅវិញទៅ!» ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន សម្រុកចូលមករកគេដូចជាមេអំបៅដែលហោះចូលភ្នក់ភ្លើង មូ លី សើចដោយសំឡេងត្រជាក់។ កណ្តាប់ដៃដែលដូចជាឈើរបស់គេ ដែលត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយពន្លឺពណ៌បៃតង បានវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវ និងខ្លាំងក្លាសំដៅទៅរក ស៊ាវយ៉ាន ខណៈដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏កំណាច។

«បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតទាប៖ កម្លាំងឈើ (Strength of the Woods)!»

កម្លាំងប្រយុទ្ធដែលសំដៅមករកគេ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញ័ររន្ធត់បន្តិច។ គេងើបភ្នែកឡើង ហើយអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវក្រសែភ្នែកដ៏កំណាចរបស់ មូ លី។

«អាមនុស្សចង្រៃ។»

ស៊ាវយ៉ាន ជេរក្នុងចិត្ត ខណៈដែលគេដកដង្ហើមចូល។ ដៃរបស់គេក៏បានលូកទៅចាប់ដាវខ្មៅដ៏ធំនៅលើខ្នង ហើយលើកវាឡើងជាមួយនឹងសំឡេងស្រែក។ គេបានរក្សាទុកដាវនោះទៅក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកវិញ។

ជាមួយនឹងការបាត់បង់ដាវដ៏ធំ ល្បឿនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានផ្ទុះឡើងត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ កម្លាំងប្រយុទ្ធដែលហូរយឺតៗនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ស្រាប់តែបាញ់ឆ្ពោះទៅកាន់ផ្នែកកម្លាំងធាតុ (Meridians) ដូចជាទឹកជំនន់ដែលកំពុងកើនឡើង។

នេះគឺជាលើកដំបូងដែលកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានផ្ទុះឡើង បន្ទាប់ពីត្រូវបានសង្កត់។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយសរសៃឈាមជាច្រើនចាប់ផ្តើមញ័រ។ កម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចត្រូវបានប្រមូលផ្តុំយ៉ាងរហ័ស។

មានអារម្មណ៍ពីការកើនឡើងនៃកម្លាំងប្រយុទ្ធនៅក្នុងខ្លួន បំណងប្រាថ្នាដ៏ខ្លាំងក្លាក្នុងការប្រយុទ្ធបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើល មូ លី ដែលស្ថិតនៅត្រឹមតែមួយដៃឈោងយ៉ាងត្រជាក់។ កម្លាំងប្រយុទ្ធនៅក្នុងខ្លួនគេបានចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរតាមផ្នែកកម្លាំងធាតុដែលបានកំណត់ទុកដោយបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ហើយចាប់ផ្តើមវិលក្នុងខ្លួនលក្ខណៈដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)!»

សំឡេងស្រែកបានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យដៃអាវរបស់ ស៊ាវយ៉ាន រឹតណែន។ ក្រណាត់ដែលដើមឡើយទន់ល្មើយ បានប្រែរូបរាងទៅជាអ្វីដែលមានភាពរឹងមាំដូចជាលោហៈ។

ចន្លោះទទេនៅក្រោមដៃអាវបានផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន បានទាញកណ្តាប់ដៃថយក្រោយ មុននឹងគ្រវែងវាទៅមុខជាមួយនឹងកម្លាំងផ្ទុះ។

«ឌឹប!»

កណ្តាប់ដៃទាំងពីរបានប៉ះគ្នាស្ថិតនៅក្រោមរូងភ្នំដ៏តូចចង្អៀត ហើយសំឡេងដែលដូចជាផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើងពេញផ្លូវរូងភ្នំអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

ឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន មានកម្លាំងស្មើនឹងខ្លួន ផ្ទៃមុខរបស់ មូ លី ក៏បានប្រែប្រួល។ គេមិននឹកស្មានថា កម្លាំងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានកើនឡើងជាច្រើនកម្រិតក្នុងត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកបែបនេះឡើយ។

«ខ្ញុំបញ្ឈប់គេបានហើយ។ ប្រញាប់ឡើង សម្លាប់គេឱ្យបានទោះបីជាត្រូវចំណាយអ្វីក៏ដោយ!» សំឡេងគ្រហឹមដ៏ត្រជាក់ និងកំណាចបានញ័រចេញពីបំពង់ករបស់ មូ លី។ កម្លាំងដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងបង្ហាញនាពេលនេះ បានធ្វើឱ្យមេដឹកនាំវ័យក្មេងដែលមានល្បិចកលខ្លាំងម្នាក់នេះចាប់ផ្តើមបារម្ភ។ សូម្បីតែក្នុងវ័យក្មេងបែបនេះ បុគ្គលម្នាក់នេះអាចប្រយុទ្ធស្មើជាមួយខ្លួន ដែលជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិត ផ្កាយ​ ៦។ វាពិតជាពិបាកនឹងស្រមៃណាស់ថា តើគេនឹងខ្លាំងដល់កម្រិតណា ក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំទៀត។ ប្រសិនបើទុកឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន រត់គេចខ្លួនបាន ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ប្រាកដជាប្រឈមមុខនឹងលទ្ធភាពនៃការត្រូវបំផ្លាញចោលជាមិនខាន។

គ្រាន់តែគិតពីការត្រូវគេមកសងសឹកជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏លើសលប់បែបនោះ ក៏ធ្វើឱ្យចេតនាសម្លាប់របស់ មូ លី កើនឡើងដល់កំពូល។

ឮ មូ លី ស្រែក ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន បានងើបឡើងយ៉ាងឌឺដង។ គេរំកិលបបូរមាត់តិចៗ៖ «ផ្ទុះ!»

«ឌឹប!»

សំឡេងផ្ទុះមួយទៀតបានបន្លឺឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការផ្ទុះនេះបានចេញមកពីក្នុងខ្លួនរបស់ មូ លី ទៅវិញ។

«ភឹស!»

កម្លាំងភ្លាមៗដែលបានផ្ទុះឡើងក្នុងខ្លួនរបស់គេ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ មូ លី ប្រែជាស្លេកស្លាំងក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គេបានញ័រ មុននឹងចុងក្រោយក៏បានក្អួតឈាមចេញមកយ៉ាងខ្លាំង។

«ទៅ!» បន្ទាប់ពីវាយប្រហារ មូ លី ឱ្យដួលរួច ស៊ាវយ៉ាន បានបង្ខំចិត្តទប់បំណងចង់សម្លាប់គេចោល។ គេប្រញាប់ទាញដៃគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយដោយមិនងាកក្រោយ គេបានសម្រុកទៅរកច្រាំងថ្មដ៏គ្រោះថ្នាក់នៅខាងក្រៅ។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពី ស៊ាវយ៉ាន រត់ចេញទៅ ទាហានស៊ីឈ្នួលជាងដប់នាក់បានសម្រុកចេញពីក្នុងបន្ទប់ថ្ម។ នៅពេលឃើញ មូ លី ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងនៅដេកលើដី ភាពតក់ស្លុតបានពេញផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។ មេដឹកនាំវ័យក្មេងដែលជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតផ្កាយ ៦ ពិតជាត្រូវបានចាញ់ក្រោមដៃយុវជនម្នាក់នោះមែនទេ? ការពិតដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៅចំពោះមុខពួកគេនេះ បានធ្វើឱ្យពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពតក់ស្លុតមួយភ្លែត។

«អាពួកល្ងង់ តើពួកឯងឈរធ្មឹងមើលស្អីហ្នឹង? ទៅដេញតាមវាទៅ។ ពួកយើងត្រូវតែសម្លាប់អាល្អិតនោះឱ្យបាន។ នៅពេលពួកឯងចេញទៅក្រៅ ចូរដោះលែងសញ្ញា (Signal) របស់ពួកយើង ហើយឱ្យអ្នកដែលបង្កប់ខ្លួននៅខាងក្រៅសម្លាប់វាទៅ!» ឃើញទឹកមុខភាំងៗរបស់កូនចៅខ្លួន មូ លី ក៏ក្អួតឈាមម្តងទៀត ខណៈដែលគេស្រែកឡើងដោយកំហឹង។

«បាទ!» សំឡេងស្រែករបស់ មូ លី បានធ្វើឱ្យទាហានស៊ីឈ្នួលដឹងខ្លួនពីភាពតក់ស្លុត ហើយប្រញាប់ឆ្លើយតប។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេបានសំដៅទៅច្រកចេញ ហើយប្រញាប់ដេញតាម ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

ដោយមានការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង មូ លី បានទាញខ្លួនឯងឱ្យងើបឡើង ហើយផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងថ្ម ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង។ ក្រសែភ្នែកដ៏កំណាចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយវាយទៅលើថ្ម រួចនិយាយយ៉ាងជ្រាលជ្រៅថា៖ «អាល្អិតចង្រៃ។ ឯងល្អបំផុតកុំឱ្យអញចាប់បានឱ្យសោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ អញនឹងធ្វើឱ្យឯងជួបវាសនាដែលអាក្រក់ជាងស្លាប់ទៅទៀត។»

ស៊ាវយ៉ាន បានទាញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតាមខ្លួនទាំងទឹកមុខមិនបញ្ចេញមនោសញ្ចេតនា ខណៈដែលគេបន្តសម្រុកទៅកាន់ច្រកចេញ។ កណ្តាប់ដៃដែលគេលាក់ក្នុងដៃអាវគឺពោរពេញដោយឈាមស្រស់។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលគេបានប្រើប្រាស់កម្លាំងបង្កប់ (Hidden force) នៅក្នុង «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» ប្រឆាំងនឹងគូសត្រូវ បន្ទាប់ពីបានរៀនអំពីវា។ លទ្ធផលគឺល្អហួសពីការរំពឹងទុករបស់គេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការប្រឈមមុខគ្នាដោយផ្ទាល់ជាមួយ មូ លី ក៏បានធ្វើឱ្យគេរងរបួសបន្តិចបន្តួចដែរ។

«ដោយសារតែចរិតល្បិចកលរបស់ មូ លី គេច្បាស់ជាបានដាក់ទាហានស៊ីឈ្នួលនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបន្ថែមទៀតនៅខាងលើច្រាំងថ្មជាមិនខាន។» ជាមួយនឹងដង្ហើមដ៏ខ្លីៗ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានរំលឹក។

«មានតែការឡើងលើច្រាំងថ្មប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកយើងមានឱកាសរត់ចូលទៅក្នុងព្រៃ និងគេចខ្លួនបាន! បើមិនដូច្នោះទេ មានតែសេចក្តីស្លាប់ទេដែលរង់ចាំពួកយើង។» ស៊ាវយ៉ាន ឆ្លើយតបដោយសំឡេងស្រអាប់។

«បន្ទាប់ពីពួកយើងចេញពីផ្លូវរូងភ្នំ កុំឡើងលើច្រាំងថ្មឱ្យសោះ។ ប្រសិនបើពួកគេកាត់ខ្សែពួររបស់យើង ពួកយើងនឹងធ្លាក់ចុះទៅស្លាប់ជាមិនខាន។»

«តើអ្នកមានគម្រោងផ្សេងទៀតដើម្បីរត់គេចទេ ប្រសិនបើពួកយើងមិនឡើងទៅលើ? ឬមួយក៏អ្នកចង់រង់ចាំឱ្យពួកវាចេញមកសម្លាប់ពួកយើង?» ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយនិយាយដោយមិនបញ្ឈប់ជំហានជើងឡើយ។

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) ខាំបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង ហាក់ដូចជាបានសម្រេចចិត្តអ្វីម្យ៉ាង។ បន្ទាប់មកនាងក៏ហើបមាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំអាចនាំអ្នកចាកចេញទៅជាមួយខ្ញុំបាន។»

បេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន លោតញាប់ហើយគេក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។

«កុំនៅស្ទាក់ស្ទើរពេកអី។ ខ្ញុំមិនធ្វើបាបអ្នកឡើយ បន្ទាប់ពីអ្នកបានជួយខ្ញុំរួចមក។» ឃើញភាពរារែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ អាចទាយដឹងពីអ្វីដែលបុរសដែលពូកែប្រុងប្រយ័ត្នហួសហេតុរូបនេះកំពុងគិត ទើបនាងបានត្រឹមតែស្ដីបន្ទោសគេដោយអស់សង្ឃឹម។

ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ងក់ក្បាលបន្តិច។

ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន យល់ព្រម គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ដកបំពង់ខ្លុយឫស្សីខ្លីមួយចេញពីហោប៉ៅទ្រូង ហើយដាក់វានៅលើមាត់របស់នាង។ នៅពេលនាងផ្លុំតិចៗ សំឡេងដ៏ចម្លែកម្យ៉ាងត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីខ្លុយឫស្សី ឆ្លងកាត់ផ្លូវរូងភ្នំ ហើយហោះឆ្ពោះទៅរកផ្ទៃមេឃ។

«តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង?» សម្លឹងមើលច្រកចេញតូចមួយនៅខាងមុខដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺព្រាលៗ ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចទប់ទល់នឹងភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ ក៏បានសួរឡើង។

«ខ្ញុំកំពុងហៅដៃគូរបស់ខ្ញុំ។» គ្រវីខ្លុយឫស្សីក្នុងដៃ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ញញឹម៖ «វាគឺជាសត្វឥន្ទ្រីខៀវ លំដាប់ទី ១ (First Ranked Blue Eagle)។»

«សត្វចម្លែកហោះហើរមែនទេ?» ឮសម្តីរបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍សង្ស័យបន្តិច។ នៅពេលគេឃើញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរងក់ក្បាល ភាពរីករាយក៏បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ ពួកយើងរួចខ្លួនហើយ។

«គួរឱ្យស្តាយណាស់ ដែលនៅសល់ប្រអប់ថ្មមួយទៀតមិនទាន់បានបើក។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងកៀក ខណៈដែលនាងនិយាយដោយក្តីស្តាយក្រោយ។

«បំភ្លេចវាទៅ កុំលោភលន់ពេក។ ប្រសិនបើពួកយើងមានឱកាសនៅថ្ងៃអនាគត ពួកយើងនឹងត្រឡប់មកយកវាវិញ។» ទឹកមុខត្រជាក់បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ «ហាហា ដើមឡើយខ្ញុំបារម្ភពីថ្ងៃហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកនៅខាងមុខ។ នឹកស្មានមិនដល់ថា ពួកអាហ្នឹងបែរជាផ្ដល់ការកម្សាន្តខ្លះឱ្យសោះ។ មិនអីទេ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ក្នុងអំឡុងពេលដែលខ្ញុំចំណាយនៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ខ្ញុំនឹងលេងជាមួយពួកឯងឱ្យសប្បាយដៃ។» ខណៈដែលគេរត់តាមផ្លូវរូងភ្នំ ពន្លឺពីច្រកចេញកាន់តែភ្លឺឡើងៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក បរិយាកាសជុំវិញក៏ស្រាប់តែភ្លឺច្បាស់ ព្រះច័ន្ទពណ៌ប្រាក់ដ៏ភ្លឺចែងចាំង និងតារាដែលខ្ចាត់ខ្ចាយបានលេចឡើងក្នុងចក្ខុវិស័យរបស់ពួកគេ។

បន្ទាប់ពីចេញមកដល់ច្រកចេញ ស៊ាវយ៉ាន បានប្រញាប់ទាញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរឱ្យមកផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងថ្ម។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានពិនិត្យមើលទៅលើកំពូលច្រាំងថ្មយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយបានឃើញមនុស្សជាច្រើនកំពុងកាន់ចន្លុះដើរល្បាតនៅទីនោះ។

«ពិតជាមានអ្នករង់ចាំពួកយើងនៅទីនេះមែន។» ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញកំហឹងបន្តិច មុននឹងដាក់ត្រចៀកផ្អែកនឹងដី។ រំពេចនោះ គេនិយាយដោយសំឡេងស្រអាប់ថា៖ «អ្នកដេញតាមជិតមកដល់ហើយ។ តើសត្វចម្លែកហោះហើររបស់អ្នកនៅឯណា?»

ភ្នែករបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមេឃពេលរាត្រី។ ម្តងទៀត នាងបានដាក់ខ្លុយឫស្សីនៅក្នុងមាត់។ សំឡេងដ៏ចម្លែកបានសាយភាយឆ្លងកាត់ផ្ទៃមេឃយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

«គ្រលែត!»

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីសំឡេងកញ្ចែត្រូវបានបញ្ចេញ សំឡេងស្រែកយ៉ាងខ្លាំងមួយបានបន្លឺឡើងក្នុងផ្ទៃមេឃពេលរាត្រី។

ដោយមានជំនួយពីពន្លឺព្រះច័ន្ទ ស៊ាវយ៉ាន អាចមើលឃើញរូបភាពមិនច្បាស់នៃសត្វឥន្ទ្រីដ៏ធំ និងចាស់មួយក្បាល ដែលមានរាងកាយពណ៌ខៀវស្រងាត់ នៅក្បែរតំបន់ជ្រៅនៃភ្នំខាងមុខ។ វាបានហោះយ៉ាងលឿន ហើយត្រឹមតែមួយសន្ទុះ ក៏បានហោះមកដល់គែមខាងក្រោមនៃច្រាំងថ្ម។

«តោះទៅ។» ឃើញការមកដល់នៃសត្វឥន្ទ្រីខៀវ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល ហើយគ្រវីដៃប្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន។

បន្ទាប់ពី ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល គេក៏ងាកក្រោយ ហើយឃើញរូបរាងមនុស្សពីរបីនាក់នៅក្នុងរូងភ្នំ។ ជាមួយនឹងសំឡេងសើចដ៏ត្រជាក់ ដៃរបស់គេបានអោបចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ រួចលោតចុះទៅលើខ្នងសត្វឥន្ទ្រីខៀវដ៏ធំនោះ។

«ស៊ាវឡាន (Xiao Lan) ប្រញាប់ឡើង!» នៅពេលដែលពួកគេនៅលើខ្លួនឥន្ទ្រីហើយ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ប្រញាប់ជម្រុញ។

ឮសំឡេងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សត្វឥន្ទ្រីខៀវបានវាយស្លាបរបស់វាភ្លាមៗ។ កម្លាំងខ្យល់ដ៏ខ្លាំងបានបក់កាត់ជាមួយនឹងសំឡេង 'ផឹប'។ បន្ទាប់មក ជាមួយនឹងមនុស្សពីរនាក់នៅលើខ្នង ឥន្ទ្រីនោះក៏បានហោះឆ្ពោះទៅរកផ្ទៃមេឃ។

«បាញ់វាឱ្យធ្លាក់មក!» សម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដែលបានឡើងជិះសត្វឥន្ទ្រីខៀវ ទាហានស៊ីឈ្នួលដប់ជាងនាក់ដែលបានលេចមុខនៅមាត់រូងភ្នំ ក៏បានប្រញាប់ស្រែកប្រាប់មិត្តភក្តិរបស់ពួកគេនៅខាងលើកំពូលច្រាំងថ្ម។

«ស្វីស! ស្វីស!» (សំឡេងព្រួញបាញ់)

ឮសំឡេងស្រែកពីខាងក្រោម កំពូលច្រាំងថ្មមានភាពច្របូកច្របល់មួយភ្លែត ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ភ្លៀងព្រួញក៏បានហោះកាត់ផ្ទៃមេឃ សំដៅទៅរកសត្វឥន្ទ្រីខៀវយ៉ាងលឿន។

ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលភ្លៀងព្រួញ ស៊ាវយ៉ាន មានភាពស្លន់ស្លោបន្តិច ប៉ុន្តែចំពេលដែលគេហៀបនឹងវាយបកវិញ សត្វឥន្ទ្រីខៀវនៅខាងក្រោមគេក៏ស្រាប់តែគ្រវីស្លាបរបស់វា ហើយខ្យល់ព្យុះពណ៌បៃតងខ្ចីបានបក់ចេញមក ធ្វើឱ្យរលកព្រួញទីមួយធ្លាក់ចុះទៅក្នុងជម្រៅជ្រៅនៅក្រោមច្រាំងថ្មភ្លាមៗ។

ខណៈដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរអង្គុយចុះ កម្លាំងខ្យល់បានធ្វើឱ្យសក់វែងរបស់នាងរញ៉េរញ៉ៃ។ ជាមួយនឹងដៃដ៏សក្បុសរបស់នាងដែលអង្អែលរាងកាយឥន្ទ្រីខៀវយឺតៗ នាងបានញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ «ពួកយើងមានសុវត្ថិភាពហើយឥឡូវនេះ។»

«ហីុយ...» ដកដង្ហើមធំយ៉ាងធ្ងន់ ស៊ាវយ៉ាន អង្គុយចុះនៅលើខ្លួនសត្វឥន្ទ្រីខៀវដោយអស់កម្លាំង។ សម្លឹងមើលទៅក្រោមដើម្បីមើលព្រៃឈើដែលកំពុងដកថយយ៉ាងលឿន គេមានអារម្មណ៍ព្រឺសម្បុរពេញខ្លួន។ នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានហោះខ្ពស់ដល់ថ្នាក់នេះ។

ស៊ាវយ៉ាន ជូតញើសត្រជាក់នៅលើថ្ងាសរបស់គេ ខណៈដែលគេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនប្រាណទាំងមូលទន់ល្វើយ។ ការប្រយុទ្ធដ៏តឹងតែងពីមុនបានធ្វើឱ្យគេហត់នឿយជាខ្លាំង។

អង្គុយលើខ្នងឥន្ទ្រីខៀវ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលចុះទៅរូងភ្នំ សម្លឹងមើលទៅ មូ លី (Mu Li) ដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងត្រូវបានទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ទៀតគ្រានៅមាត់រូងភ្នំ។

ក្រសែភ្នែកទាំងពីរបានជួបគ្នានៅលើផ្ទៃមេឃពេលរាត្រី ម្នាក់ៗសុទ្ធតែបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏កំណាច ដោយមិនបានលាក់បាំងនូវចេតនាសម្លាប់ដែលមានចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ។

ខណៈដែលសត្វឥន្ទ្រីខៀវហោះទៅកាន់តែឆ្ងាយ ស៊ាវយ៉ាន បានដកក្រសែភ្នែកសម្លាប់របស់គេចេញ ហើយងាកក្បាលទៅមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ រួចសួរថា៖ «តើអ្នកមានគម្រោងទៅណាដែរ?»

ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់នាងរៀបចំសរសៃសក់ដ៏ល្អិតនៅលើថ្ងាស ខ្យល់ដែលបក់ចំពីមុខបានធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់របស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបរាង និងរាងរៅដ៏ស្រស់ស្អាតដែលត្រូវបានលាក់ទុកពីមុនមក។

«ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅក្រុមប្រមូលឱសថវិញ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និយាយយ៉ាងជឿជាក់។

«អ្នកនៅតែត្រឡប់ទៅវិញមែនទេ? មូ លី ក៏អាចនឹងត្រឡប់ទៅវិញដែរ។» ឮសម្តីរបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន សួរដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

«ហាហា កាលណាខ្ញុំត្រឡប់ទៅក្រុមប្រមូលឱសថវិញ គេនឹងមិនហ៊ានធ្វើអ្វីខ្ញុំឡើយ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ញញឹមតិចៗ ខណៈដែលនាងនិយាយ។ ជាមួយនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះដែលនាងមាននៅក្នុងទីប្រជុំជនឈីងសាន (Qingshan Town) មូ លី នឹងមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពមកលើនាងឡើយ លើកលែងតែគេចង់ទទួលរងនូវកំហឹងពីទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្នុងទីប្រជុំជន។

«លើសពីនេះទៅទៀត កាលណាពួកយើងត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនឈីងសានវិញ គេនឹងកាន់តែមិនហ៊ានធ្វើអ្វីទៀត។ អំណាចរបស់ផ្ទះឱសថរាប់ពាន់ (Thousand Medicinal House) មិនមែនខ្សោយជាងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកនោះទេ។ ម្យ៉ាងទៀត មេដឹកនាំនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលធំៗពីរផ្សេងទៀត ក៏ជំពាក់គុណខ្ញុំដែរ។»

«ប្រសិនបើអញ្ចឹងមែន ធ្វើតាមអ្វីដែលអ្នកចង់ទៅចុះ។» ងក់ក្បាលបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន ដឹងថាគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងប៉ុណ្ណា តាមរយៈក្រសែភ្នែកដែលទាហានស៊ីឈ្នួលប្រើដើម្បីសម្លឹងមើលនាង។ ដូច្នេះ គេមិនសូវបារម្ភពីសុវត្ថិភាពរបស់នាងឡើយ។

«ចុះអ្នកវិញ?» ងាកក្បាលមកវិញ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ញញឹមខណៈដែលនាងសាកសួរ។

«ខ្ញុំមែនទេ? ហិហិ ខ្ញុំមិនត្រឡប់ទៅវិញទេ។ ខ្ញុំមិនមានប្រជាប្រិយភាពដូចអ្នកឡើយ ហើយប្រសិនបើ មូ លី ចង់សម្លាប់ខ្ញុំ នឹងមិនមានអ្នកណាមកជួយបញ្ឈប់គេឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត ដោយសារកម្លាំងដែលខ្ញុំបានបង្ហាញ អាល្អិតនោះច្បាស់ជាស្វែងរកគ្រប់មធ្យោបាយដើម្បីសម្លាប់ខ្ញុំជាមិនខាន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនអាចត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនតូចឈីងសានវិញបានឡើយ។» ស៊ាវយ៉ាន សើចតិចៗ ខណៈដែលគេក្តាប់រោមសត្វឥន្ទ្រីខៀវយ៉ាងណែន។

«អ្នកចង់ចាកចេញមែនទេ?» ឮពាក្យទាំងនេះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សួរដោយរារែកបន្តិច។

«ចាកចេញ? ហិហិ ខ្ញុំមិនដែលធ្វើរឿងដូចជាការរត់គេចទាំងកន្ទុយខ្វីបែបនេះឡើយ។ នាពេលអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ ខ្ញុំនឹងហ្វឹកហាត់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកមួយរយៈ បន្ទាប់មក... ខ្ញុំនឹងស្វែងរកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក ដើម្បីដោះស្រាយបំណុលរបស់ខ្ញុំយឺតៗ។» ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏កំណាច ខណៈដែលគេប្រកាស។

«មេបញ្ជាការនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក គឺជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) កម្រិតផ្កាយ ២។ ប្រសិនបើអ្នកមានគម្រោងសងសឹក អ្នកត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ មុននឹងព្រមាន ស៊ាវយ៉ាន តិចៗ។

«សម្រាកចុះ វាមិនមែនជាលើកទីមួយទេ ដែលខ្ញុំបានជួបមនុស្សត្រឹមតែកម្រិតលំដាប់គ្រូនោះ។» កម្រើកដៃរបស់គេទៅវិញទៅមកយ៉ាងរីករាយ ស៊ាវយ៉ាន សើចដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។ នៅពេលនោះ សូម្បីតែលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ដូចជា ជា លីពី (Jia Lie Bi) ក៏ត្រូវបានត្រកូលរបស់គេកម្ទេចដោយសារ ស៊ាវយ៉ាន ដែរ។

ឃើញទំនុកចិត្តដែលមានក្នុងខ្លួន ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏បានត្រឹមតែងក់ក្បាល ដោយមិននិយាយអ្វីបន្ថែមឡើយ។ នាងងាកក្បាល ហើយបញ្ជាសត្វឥន្ទ្រីខៀវឱ្យហោះឆ្ពោះទៅកាន់ជួរភ្នំ។

នៅលើខ្នងឥន្ទ្រី ខណៈដែលបរិយាកាសចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ អ្នកទាំងពីរក៏ចាប់ផ្តើមរំពឹងគិតយឺតៗអំពីការរួចផុតពីក្តីស្លាប់ដ៏រំភើបរបស់ពួកគេ។

«ហិហិ អាល្អិត មិនអន់ទេ។ ពិតជាមានសមត្ថភាពក្នុងការរត់គេចពីស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់នោះ ដោយការខាតបង់តិចតួចបំផុត វាពិតជាលើសពីការរំពឹងទុករបស់ខ្ញុំបន្តិចបន្តួចទៅទៀត។»

ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន បិទភ្នែកដើម្បីស្តារថាមពល (Qi) ឡើងវិញ សំឡេងសើចដ៏ពេញចិត្តរបស់ យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) ក៏បានបន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។

ឮ យ៉ាវឡៅ និយាយចុងក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ជ្រួញចិញ្ចើម មុននឹងត្អូញត្អែរទៅកាន់ យ៉ាវឡៅ ក្នុងចិត្តថា៖ «ខ្ញុំស្មានថា លោកគ្រូបានបាត់ខ្លួនទៅហើយតើ។»

«ហាហា អាល្អិត ឯងពិតជាចិត្តចង្អៀតមែន។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនឱ្យឯងឆ្លងកាត់គ្រោះថ្នាក់ប្រភេទនេះដោយផ្ទាល់ទេ តើសក្តានុពលរបស់ឯងអាចផ្ទុះឡើងយ៉ាងដូចម្តេច?» យ៉ាវឡៅ សើចយ៉ាងសប្បាយ រួចបន្តនិយាយថា៖ «លើសពីនេះទៅទៀត តើអារម្មណ៍នៃការដោះចោលការរឹតត្បិត (ដាវខ្មៅ) វាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ?»

«មិនអន់ទេ។» ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបច្រមុះរបស់គេ ខណៈដែលគេនិយាយដោយមោទនភាព។

«ហិហិ តើឯងចង់សងសឹកទេ?» សំឡេងសើចរបស់ យ៉ាវឡៅ គឺដូចជាកញ្ជ្រោងចាស់ដែលមានល្បិចកល ពោរពេញដោយការលួងលោម។

«តើលោកគ្រូធ្លាប់ឃើញខ្ញុំត្រូវបានគេធ្វើបាបដោយមិនបានសងសឹកតាំងពីពេលណាមក? ដោយសារតែអាមនុស្សចង្រៃនោះចង់ឱ្យខ្ញុំស្លាប់ តើខ្ញុំអាចលែងវាឱ្យរួចខ្លួនយ៉ាងដូចម្តេច?» ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន មានស្នាមញញឹមតូចមួយនៅលើផ្ទៃមុខ ប៉ុន្តែមានពន្លឺត្រជាក់ស្រពន់នៅក្នុងភ្នែករបស់គេ។

«ឯងបានឮអ្វីដែលនាងតូចនោះនិយាយហើយ មេបញ្ជាការនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចក គឺជាលំដាប់គ្រូ កម្រិតផ្កាយ ២។» យ៉ាវឡៅ សើច រួចបន្តថា៖ «ដូច្នេះប្រសិនបើឯងចង់សងសឹក ឯងត្រូវតែឈានដល់លំដាប់គ្រូឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន!»

«ពិតណាស់ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំនឹងហ្វឹកហាត់ជាសម្ងាត់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ មិនថាវិធីសាស្ត្រហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកបែបណាដែលលោកគ្រូប្រើទេ ខ្ញុំនឹងជំនះពួកវាទាំងអស់។» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីស្មារបស់គេ។

«ហាហា ល្អ។ ដោយសារតែឯងមានការតាំងចិត្តបែបនេះ ខ្ញុំនឹងប្រើវិធីសាស្ត្រដែលលឿនបំផុតដោយគ្មានផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមាន ដើម្បីធ្វើឱ្យឯងក្លាយជាលំដាប់គ្រូ!» យ៉ាវឡៅ ក៏មានភាពរីករាយភ្លាមៗ នៅពេលឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ការស្អប់ខ្ពើមពិតជាឱសថដ៏ល្អបំផុតដើម្បីជំរុញការរីកចម្រើនរបស់មនុស្សម្នាក់។ បន្ទាប់ពីហោះលើផ្ទៃមេឃមួយរយៈ ឥន្ទ្រីក៏បានបត់ស្លាបរបស់វា បន្ទាប់ពីចុះចតនៅលើកំពូលភ្នំមួយ។

«តំបន់ក្រុមប្រមូលឱសថគឺស្ថិតនៅខាងក្រោមពួកយើង ហើយដោយសារតែអ្នកមិនត្រឡប់ទៅវិញ ខ្ញុំនឹងដាក់អ្នកនៅទីនេះ។ រង់ចាំរហូតដល់ថ្ងៃស្អែក មុននឹងអ្នកចាកចេញដោយខ្លួនឯង តើបានទេ?» សម្លឹងមើលភ្លើងភ្នក់នៅខាងក្រោម គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និយាយទាំងងាកក្បាលមកញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន តិចៗ។

«បាទ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ហើយងក់ក្បាល។ គេបានលើកដៃទាំងពីរគួបចូលគ្នាដាក់ទៅរកគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង គេបានឆ្លើយថា៖ «អញ្ចឹងពួកយើងបែកគ្នានៅទីនេះហើយ នៅពេលដែលពួកយើងជួបគ្នាលើកក្រោយ ពេលវេលាដ៏យូរប្រហែលជាបានកន្លងផុតទៅ។»

«ចាស៎។» ចង្ការដ៏សក្បុសរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរងក់ក្បាលតិចៗ ខណៈដែលនាងរារែកបន្តិច មុននឹងចុងក្រោយបានដកកញ្ចប់ឱសថតូចមួយ ហើយហុចទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន៖ «ទោះបីជាប្រសិទ្ធភាពនៃម្សៅឱសថនេះមិនសូវធំដុំក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកវាគួរតែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការពារខ្លួនអ្នក។»

ទទួលយកកញ្ចប់ដែលនៅមានដាននៃភាពកក់ក្តៅពីរាងកាយរបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍រំភើបបន្តិច។ តាមការពិត គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និងគេគឺជាមនុស្សចម្លែកដែលបានជួបគ្នាដោយចៃដន្យប៉ុណ្ណោះ មិនបាច់និយាយដល់រឿងដែលគេបានយកកំណប់ទ្រព្យពាក់កណ្តាលដែលដើមឡើយគួរតែជារបស់នាងម្នាក់ឯងនោះទេ។ បើទោះបីជាគេបានជួយសង្គ្រោះនាងនៅពេលដែលពួកគេកំពុងរត់គេចខ្លួនក៏ដោយ ក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ បុរសណាក៏នឹងធ្វើដូចគ្នាដែរ។

ស៊ាវយ៉ាន ស្ទាបច្រមុះរបស់គេ ហើយញញឹម មុននឹងងក់ក្បាល។ គេគ្រវីដៃទៅកាន់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ រួចងាកក្រោយដើរសំដៅទៅកាន់ព្រៃដ៏ងងឹត៖ «ជួបគ្នាថ្ងៃក្រោយ។ នៅពេលដែលពួកយើងជួបគ្នាលើកក្រោយ ខ្ញុំនឹងកម្ទេចក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏អន់នោះសម្រាប់ពួកយើងទាំងពីរ។»

«ហិហិ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំ...» ជាមួយនឹងការបាញ់ភ្នែកដ៏មានមន្តស្នេហ៍ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សើចយ៉ាងសប្បាយ។

នាងបានសម្លឹងមើលរូបរាងរបស់យុវជនដែលកំពុងរលុបបាត់ទៅក្នុងភាពងងឹតបន្តិចម្តងៗ មុននឹងងាកក្បាលទៅរកជំរុំ ដោយនិយាយក្នុងសំឡេងដ៏ស្រាលតែត្រជាក់ថា៖ «មូ លី ចាំមើលទៅ។ ការគុំកួនរបស់ស្ត្រី គឺគួរឱ្យខ្លាចជាងអ្វីដែលអ្នកអាចស្រមៃបានទៅទៀត។»

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ស្រពន់ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានលោតឡើងលើសត្វឥន្ទ្រីខៀវម្តងទៀត មុននឹងហោះចុះយឺតៗ ហើយចុងក្រោយក៏បាត់ខ្លួនទៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី។ ខណៈដែលនាងរលុបបាត់ទៅ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដំបូងនៃព្រឹកព្រលឹមបានជះមកលើផ្តេក បំភ្លឺមកលើតង់ពណ៌ស។

នៅពេលដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរភ្ញាក់ពីដំណេក នាងបានឮភាពវឹកវរនៅខាងក្រៅតង់របស់នាង អមដោយសំឡេងដ៏គួរឱ្យចង់ក្អួត និងស៊ាំត្រចៀក។ ចេតនាអាក្រក់បានកម្រើកឡើងនៅក្នុងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង ហើយនាងក៏ក្រោកពីគ្រែយ៉ាងលឿន ប្តូរសម្លៀកបំពាក់ មុននឹងដើរចេញពីតង់យឺតៗ។

នៅខាងក្រៅតង់ ទាហានស៊ីឈ្នួលប្រាំពីរ ឬប្រាំបីនាក់កំពុងយាមច្រកចូលយ៉ាងតាន់តឹង។ នៅពេលនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះកំពុងរារាំងយុវជនម្នាក់មិនឱ្យចូលជាមួយនឹងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេឃើញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរចេញមក ពួកគេក៏ប្រញាប់សួរសុខទុក្ខនាង។

«ហាហា លោកម្ចាស់វ័យក្មេង មូ លី ហេតុអ្វីបានជាអ្នកព្យាយាមចូលមកក្នុងតង់របស់ខ្ញុំទាំងព្រឹកព្រលឹមបែបនេះ?» ខណៈដែលនាងផ្តល់ស្នាមញញឹមតូចមួយដល់ទាហានស៊ីឈ្នួលពីរបីនាក់នោះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានងាកក្បាលទៅញញឹមដាក់ មូ លី ដែលមានទឹកមុខមិនសូវស្រួលបន្តិច។

«ហាហា គ្មានអ្វីធំដុំទេ គ្រាន់តែវាជិតយឺតពេលហើយ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងមកហៅគ្រូពេទ្យទេពអប្សរឱ្យបន្តដំណើររបស់យើងទៅមុខទៀត។» ក្រសែភ្នែករបស់ មូ លី បានពិនិត្យមើលជុំវិញតំបន់នៅខាងក្រោយគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយដោយរកមិនឃើញអ្វី គេក៏ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា មុននឹងញញឹមនិយាយ។

ងក់ក្បាលតិចៗ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានគ្រវីដៃឱ្យទាហានស៊ីឈ្នួលពីរបីនាក់នោះចាកចេញ។ នាងបានបោះជំហានទៅមុខពីរជំហាន ហើយញញឹមខណៈដែលសម្លឹងមើល មូ លី៖ «លោកម្ចាស់វ័យក្មេង មូ លី តុកកែ (Mantis) តាមចាប់សត្វរៃ (Cicada) ដោយមិនដឹងខ្លួនថាមានសត្វខ្លែង (Oriole) នៅពីក្រោយ ត្រឹមតែធ្វើជាសត្វខ្លែង គឺពិតជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យមែន។»

«ពិតជាគួរឱ្យស្តាយ ដែលតុកកែនោះមានល្បិចកលពេក។» មូ លី ញញឹម ជាមួយនឹងភាពត្រជាក់នៅក្នុងការបញ្ចេញមតិរបស់គេ។ ម្តងទៀត គេបានក្រឡេកមើលទៅក្នុងតង់នៅខាងក្រោយគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ខណៈដែលគេនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាចាប់តាំងពីអ្នកបានត្រឡប់មកទីនេះវិញ ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីអ្នកបានឡើយ ប៉ុន្តែគោលដៅរបស់ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកទេ។ ហុច ស៊ាវយ៉ាន មកឱ្យខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងមិនធ្វើឱ្យរឿងរ៉ាវពិបាកសម្រាប់អ្នកទៀតឡើយ។»

«គេចាកចេញបាត់ហើយ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ត្រដាងដៃរបស់នាង ហើយញញឹមនិយាយ។

«ចាកចេញ?» ភ្នែករបស់ មូ លី រួមតូច ខណៈដែលការបញ្ចេញមតិរបស់គេកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។

«អ្នកប្រាកដជាមិនគិតថា គេនឹងត្រឡប់មកជំរុំវិញដោយល្ងីល្ងើបែបនេះទេមែនទេ?» ជាមួយនឹងសំឡេងសើចចំអក គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានសម្លឹងមើលទាហានស៊ីឈ្នួលដែលនៅជុំវិញ ដែលបានភ្ញាក់ពីដំណេករួចទៅហើយ។ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះគឺជាអ្នកការពាររបស់នាង ដរាបណាពួកគេនៅទីនេះ មូ លី នឹងមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពមកលើនាងឡើយ។

«ស្រីចង្រៃ!» មូ លី ជេរតិចៗ ខណៈដែលដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ គេបានបន្តថា៖ «ចាប់តាំងពីវាបានចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក វានឹងជួបសេចក្តីស្លាប់កាន់តែលឿនជាមិនខាន!»

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ មិនបានខ្វល់នឹងការជេរប្រទេចរបស់គេឡើយ ខណៈដែលជ្រុងមាត់ដ៏តូចរបស់នាងបានងើបឡើងបន្តិច ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងគឺពោរពេញដោយការមើលងាយ។

«លោកស្រីគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ពួកយើងជិតបញ្ចប់ការប្រមូលគ្រឿងផ្សំឱសថហើយ តើពួកយើងគួរត្រឡប់ទៅវិញទេ?» សមាជិកនៃក្រុមប្រមូលឱសថមកពីផ្ទះឱសថរាប់ពាន់ បានដើរយ៉ាងលឿនមករក មុននឹងរាយការណ៍ទៅកាន់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរដោយការគោរព។

«ចាស៎ តោះពួកយើងចេញដំណើរទៅ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ញញឹម ខណៈដែលនាងងក់ក្បាល សម្លឹងមើលភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងពេញជំរុំទាំងមូល។ រំពេចនោះ នាងបាននិយាយក្នុងសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ថា៖ «អ្នកទាំងអស់គ្នា ដោយសារតែក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលក្បាលចចកបានជួបប្រទះបញ្ហាបន្តិចបន្តួច ខ្ញុំចង់អញ្ជើញអ្នករាល់គ្នាឱ្យជួយកាន់កាប់ការងាររបស់ពួកគេ ធ្វើជាអ្នកការពារផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ តើវាអាចទៅរួចទេ?»

ឮសម្តីរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលដើមឡើយមានការភ្ញាក់ផ្អើល ក៏បានគ្រវែងរបស់របរនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេចុះភ្លាមៗ ហើយប្រញាប់សម្រុកទៅរកគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដោយក្តីរំភើប។

មូ លី សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងរៀបចំក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ជ្រុងមាត់របស់គេក៏ញ័ររន្ធត់បន្តិច គេដឹងថា នេះគឺជាវិធីការពារខ្លួនរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរប្រឆាំងនឹងរូបគេ។

បន្ទាប់ពីរៀបចំអ្នកការពារផ្ទាល់ខ្លួនរួច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានងាកក្បាលទៅមើល មូ លី ដែលមិនទាន់បានកម្រើកចេញពីទីតាំងដើមរបស់គេ។ នាងញញឹមហើយនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់វ័យក្មេង មូ លី នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងចាកចេញ គេបានសុំឱ្យខ្ញុំជួយប្រាប់សារមួយទៅកាន់អ្នក។»

«ដរាបណាវាហុចរបស់គ្រប់យ៉ាងដែលវាទទួលបាននៅក្នុងរូងភ្នំមកឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំអាចអត់ឱនឱ្យចំពោះការពិតដែលវាបានធ្វើឱ្យខ្ញុំរងរបួស។» មូ លី សើចចំអកហើយនិយាយ។

«ហាហា លោកម្ចាស់វ័យក្មេង មូ លី អ្នកយល់ខុសហើយ។ អ្វីដែល ស៊ាវយ៉ាន ចង់ឱ្យខ្ញុំប្រាប់អ្នកនោះគឺ... គេនឹងត្រឡប់មកវិញ...» ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ និយាយយ៉ាងស្រាលៗ។

ស្បែកជុំវិញភ្នែករបស់ មូ លី រឹតណែន ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំយ៉ាងជ្រៅ ចេតនាសម្លាប់បានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅលើចិញ្ចើមរបស់គេ។ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរក្រោយមក ទើបគេងក់ក្បាលយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ល្អ ដរាបណាវាអាចរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកបាន ខ្ញុំនឹងរង់ចាំការសងសឹករបស់វា!»

និយាយចប់ មូ លី ក៏គ្រវីដៃអាវរបស់គេយ៉ាងខ្លាំងដោយកំហឹង មុននឹងនាំមនុស្សពីរបីនាក់នៅក្រោមបង្គាប់ចាកចេញពីកន្លែងនោះ។

ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលការចាកចេញរបស់ មូ លី ការបញ្ចេញមតិនៃស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏បានប្រែប្រួលយឺតៗ ខណៈដែលភាពត្រជាក់ដែលធ្លាប់ស្គាល់បានហោះកាត់ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងនោះ។ នាងបានប្រើម្រាមដៃរបស់នាងដើម្បីវាត់សរសៃសក់ខ្មៅដ៏ល្អិតនៅលើថ្ងាសរបស់នាង មុននឹងងើបក្បាលមើលទៅកំពូលភ្នំដ៏ខ្ពស់នៅពីក្រោយនាង។

ខណៈដែលកាំរស្មីនៃព្រឹកព្រលឹមបានជះមកលើកំពូលភ្នំ រូបរាងដ៏មានមោទនភាពរបស់យុវជនម្នាក់ហាក់ដូចជាអាចមើលឃើញ។

ស៊ាវយ៉ាន ឈរនៅលើកំពូលភ្នំ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលការចាកចេញរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួល គេងាកក្បាលពីម្ខាងទៅម្ខាងយឺតៗ។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយសើចចំអក៖ «អាមនុស្សចង្រៃ ចាំមើលទៅ។ លោកម្ចាស់វ័យក្មេងម្នាក់នេះនឹងចងចាំគ្រប់យ៉ាងដែលបានកើតឡើងកាលពីយប់មិញ ហើយនៅពេលដែលពួកយើងជួបគ្នាលើកក្រោយ ខ្ញុំនឹងប្រាកដថា នឹងសងអ្នកវិញឱ្យបានទ្វេដង!»

ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅនូវខ្យល់អាកាសដ៏ស្រស់ថ្លានៃពេលព្រឹក ស៊ាវយ៉ាន ក៏ស្រាប់តែងាកក្រោយ ហើយកាន់ដាវខ្មៅដ៏ធំ គេបានដើរសំដៅទៅកាន់ព្រៃដ៏ក្រាស់ដោយមិនងាកក្រោយឡើយ។ គេដឹងថា ភាពលំបាកពិតប្រាកដទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ!

នៅក្នុងខ្យល់អាកាសដ៏ស្រស់ថ្លា និងស្អាតនៃព្រៃឈើ ស៊ាវយ៉ាន កំពុងដេកផ្កាប់មុខលាក់ខ្លួននៅក្នុងស្មៅ ស្លឹកឈើស្ងួតនៅពីលើរាងកាយរបស់គេបានអនុញ្ញាតឱ្យគេលាក់ខ្លួនដោយសុវត្ថិភាព។ គេខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីសង្កត់ដង្ហើមរបស់គេឱ្យនៅកម្រិតទាបបំផុត រហូតដល់ដង្ហើមរបស់គេហាក់ដូចជាបាត់បង់ទាំងស្រុង។ រាងកាយរបស់គេនៅស្ងៀមដូចជាថ្ម ខណៈដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងកាត់ស្មៅមើលទៅសត្វចចកក្រហមដ៏ធំមួយក្បាល ដែលកំពុងដើរយឺតៗសំដៅមកទិសដៅរបស់គេ។

ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃទីពីរហើយ ចាប់តាំងពី ស៊ាវយ៉ាន បែកពីគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ ក្នុងអំឡុងពេលពីរថ្ងៃនេះ គេបន្តធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ចំណុចកណ្តាលនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ យោងតាមល្បឿនរបស់គេ ឥឡូវនេះគេគួរតែស្ថិតនៅផ្នែកកណ្តាលនៃជួរភ្នំហើយ។

ក្នុងអំឡុងពេលពីរថ្ងៃនេះ ស៊ាវយ៉ាន បានជួបប្រទះការវាយប្រហារជាងដប់ដងពីសត្វចម្លែក (Magic Beasts) ដែលក្នុងនោះគេទទួលបានជ័យជម្នះពីរលើក។ ចំពោះអ្វីដែលនៅសល់ ពួកវាបានបញ្ចប់ដោយការដែលគេត្រូវរត់គេចដើម្បីយកជីវិតរួច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជាគេរត់ជាច្រើនលើកក៏ដោយ ប៉ុន្តែការប្រយុទ្ធរវាងស្លាប់ និងរស់ជាមួយសត្វចម្លែក បានជួយឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញនូវអារម្មណ៍នៃការស្រេកឃ្លានឈាមពិតប្រាកដ...

ពីរថ្ងៃចុងក្រោយនេះ ស៊ាវយ៉ាន បានព្យាយាមស្វែងរកទីតាំងហ្វឹកហាត់ដែល យ៉ាវឡៅ បានស្នើសុំជាបន្តបន្ទាប់ ប៉ុន្តែនៅមិនទាន់បានរកឃើញទីតាំងដែលសមស្របនៅឡើយទេ។ ដូច្នេះ គេអាចបានត្រឹមតែបន្តធ្វើដំណើរ និងប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ពីការវាយប្រហាររបស់សត្វចម្លែក ខណៈដែលគេបន្តវិធីសាស្ត្ររស់រានមានជីវិតដ៏ប្រុងប្រយ័ត្នរបស់គេ។

សត្វចចកក្រហមដ៏ធំនៅពីមុខ ស៊ាវយ៉ាន គឺជាសត្វចចកអគ្គី (Fire Wolf) ដែលពេញវ័យ លំដាប់ទី ១។ កម្លាំងរបស់វាគឺអាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងមនុស្សកម្រិតលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ៦ ផ្កា។ ក្នុងការប្រយុទ្ធជាមួយសត្វចម្លែកជាច្រើនពីមុនមក គេធ្លាប់បានជួបសត្វចចកអគ្គីម្តងដែរ ប៉ុន្តែដោយសារតែការរឹតត្បិតនៃដាវធ្ងន់នៅលើខ្នងរបស់គេ ចុងក្រោយគេក៏បានបញ្ចប់ដោយការរត់គេចខ្លួន។

ជាមួយនឹងម្រាមដៃប៉ះដីតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលសត្វចចកក្រហមដ៏ធំ ដែលស្ថិតនៅត្រឹមតែមួយដៃឈោងប៉ុណ្ណោះ។ រាងកាយរបស់គេក៏ស្រាប់តែរេខ្លួនបន្តិច រក្សាទីតាំងរបស់គេមួយសន្ទុះ។ បន្ទាប់មក ដូចជាធ្នូដែលត្រូវបានទាញ គេបានបាញ់ចេញពីស្មៅដូចជាផ្លេកបន្ទោរ ធ្វើឱ្យស្លឹកឈើស្ងួតហោះឡើងពេញអាកាស មុននឹងធ្លាក់ចុះមកវិញយឺតៗ។

រាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានកាត់តាមស្លឹកឈើដែលកំពុងធ្លាក់ ដើម្បីទៅដល់ខាងក្រោយនៃសត្វចចកដ៏ធំ។ ក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ជាមួយនឹងថាមពលធាតុ (Qi energy) ដ៏ខ្លាំងក្លា កណ្តាប់ដៃនោះបានវាយប្រហារយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើខ្នងរបស់សត្វចចកដ៏ធំ។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)!»

ខណៈដែលសំឡេងស្រែកក្នុងចិត្តបានរលត់បាត់ទៅ កម្លាំងធាតុដ៏ធំមួយបានធ្វើឱ្យសត្វចចកដ៏ធំបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរ ខណៈដែលរាងកាយរបស់វាត្រូវបានគេវាយឱ្យខ្ចាត់ចេញជាងដប់ម៉ែត្រកាត់តាមដី មុននឹងចុងក្រោយទៅបុកនឹងដើមឈើមួយដើម។ ជើងទាំងបួនរបស់វាបានរឹងកំព្រឹស ខណៈដែលវាព្យាយាមតតាំងវិញ មុននឹងចុងក្រោយ ក៏បានទន់ដៃទន់ជើងចុះចាញ់ដោយមិនចង់ឡើយ។

ជាមួយនឹងបាតជើងជាន់ដីយ៉ាងធ្ងន់ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង។ ដោយសារតែការដេកក្រាបក្នុងរយៈពេលយូរ ដៃ និងជើងរបស់គេបានប្រែជាស្ពឹកបន្តិច។ ងាកក្បាលទៅមក គេដើរយ៉ាងលឿនទៅមុខ ហើយដកកាំបិតខ្លីពីចង្កេះរបស់គេ គេបានវះក្បាលសត្វចចកដ៏ធំនោះ។ រំពេចនោះ គ្រីស្តាល់ពណ៌ក្រហមតូចមួយបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់គេ។

«អូ៎ ស្នូលសត្វចម្លែក (Magic Core)?»

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលគ្រីស្តាល់ពណ៌ក្រហមនេះដោយភាពស្រងាកចិត្ត។ មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏បានស្រង់យកវាចេញមកយ៉ាងរីករាយ ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយបន្តិចសោះឡើយចំពោះឈាម និងសាច់។ សម្អាតវាជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់របស់គេ នេះគឺជាស្នូលថាមពល (Magic Stone) ទីមួយដែលគេទទួលបានក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃមកនេះ។

បន្ទាប់ពីយកស្នូលថាមពលចេញមកហើយ ស៊ាវយ៉ាន ក៏គ្រវែងសាកសពចចកទៅម្ខាង។ គេងើបក្បាលឡើងដើម្បីព្យាយាមកំណត់ទិសដៅ មុននឹងសម្រុកទៅរកសំឡេងទឹកដែលឮតិចៗ។

ឆ្លងកាត់មែកឈើមួយស្រទាប់ហើយមួយស្រទាប់ទៀតនៅក្នុងព្រៃយ៉ាងរហ័ស ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿនក្នុងរយៈពេលខ្លី មុនពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេបានបើកទូលាយនៅចំពោះមុខគេ។ សំឡេងគ្រហឹមមកពីទឹកជ្រោះ បានធ្វើឱ្យភាពរីករាយលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

ខណៈដែលគេដើរកាត់ដើមឈើធំចុងក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចទប់ទល់នឹងការដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅចំពោះទិដ្ឋភាពដែលបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខរបស់គេឡើយ។

នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទឹកជ្រោះដ៏ធំមួយដែលមើលទៅដូចជាត្រូវបានស្រោបដោយស្រទាប់ពណ៌ប្រាក់ បានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងពីកំពូលភ្នំដ៏ខ្ពស់។ ទឹកបានបោកបក់ទៅលើថ្មដ៏ធំ ធ្វើឱ្យចំហាយទឹកពេញអាកាស...

នៅសងខាងនៃទឹកជ្រោះ មានជញ្ជាំងភ្នំដ៏ចោតពីរបី។ នៅលើជញ្ជាំងភ្នំ រាល់រូងភ្នំដែលកើតឡើងតាមធម្មជាតិ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន សប្បាយចិត្តជាខ្លាំង។ ដរាបណាគេគរថ្មខ្លះនៅច្រកចូលរូងភ្នំ គេអាចការពារសត្វចម្លែកមិនឱ្យចូលមកជិតបាន គេនឹងលែងបារម្ភទៀតហើយថា គេនឹងរកឃើញសត្វពស់មានពិសដ៏សាហាវនៅក្បែរខ្លួន នៅពេលដែលគេភ្ញាក់ពីការហ្វឹកហាត់។

«ទីបំផុតបានរកឃើញកន្លែងហ្វឹកហាត់ដ៏ល្អបំផុតហើយ...» ស៊ាវយ៉ាន រអ៊ូរទាំ មុននឹងគេបើកដៃទាំងពីរឱ្យធំ ហើយដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅនូវខ្យល់អាកាសដែលពោរពេញដោយចំហាយទឹក។

ស្ទាបច្រមុះរបស់គេ បាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានវឹល ខណៈដែលរមូរពីរបានលេចឡើងនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ រមូរទាំងពីរនេះ ត្រូវបាន ស៊ាវយ៉ាន ទទួលបាននៅក្នុងរូងភ្នំ ហើយដោយសារតែស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃកន្លងមក គេមិនមានពេលវេលាដើម្បីសិក្សាពួកវាឱ្យបានលម្អិតឡើយ។ ឥឡូវនេះ គេបានរកឃើញជម្រកដ៏មានសុវត្ថិភាពហើយ គេចុងក្រោយក៏អាចមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល និងចាប់ផ្តើមសិក្សារមូរទាំងនោះបាន។