ស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គី (Ice Spirit Blazing Grass)

ភាពត្រជាក់ និងភាពងងឹតនៃមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញបានគ្របដណ្តប់អ្នកទាំងពីរ ខណៈដែលពួកគេកំពុងដើរនៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ នៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់នោះ មានតែសំឡេងជើងដើរយ៉ាងស្រាលៗរបស់មនុស្សពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចឮបាន។

បរិយាកាសនៅជុំវិញបានធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) អោបដៃខ្លួនឯងដោយមិនដឹងខ្លួន។ នាងងើបក្បាលមើល ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងដើរយឺតៗនៅខាងមុខ។ បន្ទាប់ពីរារែកមួយសន្ទុះ នាងក៏បង្កើនល្បឿនដើរតាមពីក្រោយគេយ៉ាងកៀក។ ក្នុងមជ្ឈដ្ឋានបែបនេះ មានតែយុវជននៅខាងមុខម្នាក់នេះទេ ដែលផ្តល់អារម្មណ៍សុវត្ថិភាពដល់នាង។

បន្ទាប់ពីដើរអស់រយៈពេលជាងដប់នាទីក្នុងបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះគឺមិនអាចទ្រាំទ្របានឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅខណៈនោះ យុវជននៅខាងមុខក៏បានឈប់ងក់។

«អា...» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ប្រតិកម្មមិនទាន់ ក៏បានដើរបុកខ្នងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន តិចៗ។

ការប៉ះទង្គិចដ៏ជិតស្និទ្ធនេះបានធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដកថយក្រោយមួយជំហានទាំងផ្ទៃមុខក្រហមព្រាល រួចនិយាយទាំងអៀនខ្មាសថា៖ «តើអ្នកកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង?»

ការប៉ះពាល់ដ៏ទន់ភ្លន់កាលពីមុននេះ ក៏បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដែរ។ គេក្អកស្ងួតៗ រួចចង្អុលទៅកាន់ទ្វារថ្មដែលមានពន្លឺពណ៌លឿងខ្ចីចាំងចេញមក ហើយនិយាយដោយអស់សង្ឃឹមថា៖ «វាជាផ្លូវទាល់។»

ឮបែបនេះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា ហើយបោះជំហានទៅមុខពីរជំហាន។ សម្លឹងមើលទៅទ្វារនោះ នាងនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «នៅពីក្រោយទ្វារថ្មនេះគួរតែជាគោលដៅរបស់យើង។ ប្រសិនបើព្រឹទ្ធាចារ្យសម័យបុរាណបានសាងសង់រូងភ្នំនៅទីនេះ ខ្ញុំមិនគិតថាគាត់នឹងបង្កើតវាឡើងដើម្បីគ្រាន់តែជាផ្លូវទាល់នោះទេ។»

ស៊ាវយ៉ាន ដើរទៅមុខហើយស្ទាបទ្វារថ្ម។ បន្ទាប់ពីប៉ាន់ស្មានកម្រាស់របស់វា គេគ្រវីក្បាលយឺតៗ៖ «ទ្វារថ្មនេះក្រាស់ណាស់ វាត្រូវការកម្លាំងកម្រិតលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ទើបអាចបំបែកវាដោយបង្ខំបាន។»

«អ្នកដឹងតែពីការប្រើកម្លាំងបាយប៉ុណ្ណោះ។ មើលពន្លឺពណ៌លឿងដែលចាំងចេញពីទ្វារថ្មនេះចុះ នេះច្បាស់ជាបច្ចេកទេសយន្ត (Trap technique) ធាតុដីហើយ។ ប្រសិនបើអ្នកយកចិត្តទុកដាក់លើព័ត៌មានលម្អិតបន្តិច វាមិនពិបាកក្នុងការបើកវាឡើយ។» បន្ទាប់ពីផ្តល់ក្រសែភ្នែកបង្អាប់ដល់ ស៊ាវយ៉ាន រួចមក គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានដាក់ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងនៅលើទ្វារថ្ម ដែលចាប់ផ្តើមមានចលនាយឺតៗ។

«អ្នកស្គាល់បច្ចេកទេសយន្តការដែរមែនទេ? បើខ្ញុំចាំមិនខុស របស់នេះគឺជាអ្វីដែលលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ធាតុឈើ ឬធាតុដីជំនាញបំផុត។» ឃើញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់របស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តនឹងសួរដោយចង់ដឹងបានឡើយ។

«គ្រាន់តែខ្ញុំធ្លាប់អានសៀវភៅខ្លះៗអំពីបច្ចេកទេសយន្តប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនអាចចាត់ទុកថាពូកែឡើយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាបញ្ហាទេ ប្រសិនបើប្រើវាដើម្បីរាវរកជុំវិញនេះ។» គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ឆ្លើយយ៉ាងរាបស្មើ ខណៈដែលដៃរបស់នាងនៅតែធ្វើចលនាយ៉ាងទន់ភ្លន់។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល ប៉ុន្តែមិនបានរំខានការពិនិត្យរបស់នាងឡើយ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេងាកចេញពីទ្វារថ្ម ហើយប្រើពន្លឺតិចៗដើម្បីពិនិត្យមើលជញ្ជាំងថ្មជុំវិញ។

នៅលើជញ្ជាំងថ្មមានចម្លាក់ព្រាលៗខ្លះៗ។ ពួកវាបានប្រែជាមិនច្បាស់ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន អាចមើលឃើញរូបរាងមនុស្សពីរម្នាក់ ដែលទំនងជាត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយម្ចាស់រូងភ្នំ។

«រកឃើញហើយ!!» ស្របពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងសិក្សាជញ្ជាំងថ្ម សំឡេងដ៏រីករាយរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានធ្វើឱ្យគេងាកក្រសែភ្នែកមកវិញ។

នៅក្បែរជញ្ជាំងថ្ម គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានអង្គុយចុះរួចទៅហើយ ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងកំពុងស្ទាបចំណុចប៉ោងតូចមួយនៅលើជញ្ជាំង។ នៅពេលនាងសង្កត់វា សំឡេងកកិតស្រាប់តែបន្លឺឡើងយឺតៗពេញរូងភ្នំ។

សម្លឹងមើលទ្វារថ្មដែលកំពុងងើបឡើង ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល ហើយលើកមេដៃឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

ស្របពេលដែលទ្វារថ្មងើបឡើង ពន្លឺព្រាលៗបានជះចេញពីខាងក្រោយទ្វារ បណ្តេញភាពងងឹតដែលនៅជុំវិញពួកគេចេញ។

ឃើញផ្នែកខាងក្នុងដ៏ភ្លឺស្វាងនៅពីក្រោយជញ្ជាំងថ្ម គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ញញឹម ប៉ុន្តែបានដកថយក្រោយពីរជំហាន។ បន្ទាប់មកនាងបែរមុខទៅរក ស៊ាវយ៉ាន លើកចង្ការបស់នាងឡើងទាំងញញឹម៖ «សូមអញ្ជើញចូលទៅ។»

គ្រវីស្មា ស៊ាវយ៉ាន រើសថ្មពីរបីដុំគ្រវែងចូលទៅក្នុងរូងភ្នំយ៉ាងខ្លាំង។ គេមានអារម្មណ៍ធូរចិត្តបន្តិច នៅពេលមិនឃើញមានប្រតិកម្មអ្វីកើតឡើង។

«អ្នកពិតជាមនុស្សដែលប្រុងប្រយ័ត្នជ្រុលពេកហើយ។» ឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន មិនភ្លេចការប្រុងប្រយ័ត្នសូម្បីតែនៅខណៈនេះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ធ្វើបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។

«អរគុណសម្រាប់ការសរសើរ។» ញញឹមយ៉ាងរាបស្មើ ស៊ាវយ៉ាន ដើរចូលទៅខាងក្នុងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ដើរទៅមុខ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងកៀក។

នៅពេលឈានជើងចូលទៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ ចក្ខុវិស័យរបស់ពួកគេក៏ស្រាប់តែបើកទូលាយ។

លើសពីទ្វារថ្ម គឺជាបន្ទប់ដ៏ធំសម្បើមមួយ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតា និងទទេស្អាត។ នៅលើជញ្ជាំងមានបិទភ្ជាប់នូវ ថ្មព្រះច័ន្ទ (Moonstones) ដែលប្រើជាប្រភពពន្លឺ។ នៅចំកណ្តាលបន្ទប់ មានកៅអីមួយដែលមានគ្រោងឆ្អឹងអង្គុយនៅទីនោះ ដោយមានលលាដ៍ក្បាលដែលជ្រុះដាក់នៅលើឆ្អឹងភ្លៅ។ ទិដ្ឋភាពនេះ នៅពេលមើលក្នុងបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់បែបនេះ មើលទៅពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។

នៅពីមុខកៅអី គឺជាតុថ្មខ្មៅដ៏វែង និងធំទូលាយមួយ។ ប្រអប់ថ្មចំនួនបីដែលជាប់សោ ត្រូវបានដាក់រៀបរយនៅលើនោះ។

លើសពីនេះ ក៏មានគំនរកាក់មាសដ៏ភ្លឺចិញ្ចាច និងវត្ថុមានតម្លៃផ្សេងៗទៀតនៅជ្រុងបីផ្សេងទៀត។ គ្រាន់តែចំនួនកាក់មាសទាំងនោះ ទ្រព្យសម្បត្តិសរុបនៅក្នុងបន្ទប់នេះគឺមានលើសពីដប់ម៉ឺនកាក់មាសទៅទៀត។

វត្ថុមានតម្លៃ និងលុយកាក់ មិនមែនជាអ្វីដែល ស៊ាវយ៉ាន ខ្វះខាតឡើយ ហើយតាមរយៈរបៀបដែលវត្ថុមានតម្លៃទាំងនេះត្រូវបានដាក់ចោលដោយគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ មើលទៅម្ចាស់របស់ពួកវាហាក់ដូចជាមិនសូវឱ្យតម្លៃលើពួកវានោះទេ។

ស៊ាវយ៉ាន ងាកក្រសែភ្នែកចេញពីមាសដ៏ភ្លឺផ្លេក សំដៅទៅកាន់ជ្រុងចុងក្រោយនៃបន្ទប់វិញ។ ភាពរីករាយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេនៅពេលដែលគេឃើញវា។

ជ្រុងចុងក្រោយនៃបន្ទប់ គឺជាថ្នាលផ្កាដែលធ្វើឡើងដោយការគរដីបញ្ចូលគ្នា។ នៅក្នុងនោះមានដុះផ្កា និងរុក្ខជាតិប្លែកៗជាច្រើន ដែលជះក្លិនក្រអូបពេញថ្នាលផ្កានោះ។

ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលរុក្ខជាតិទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានប្រញាប់រត់ទៅមុខក្នុងពេលដំណាលគ្នា។ មនុស្សធម្មតាប្រហែលជាមិនស្គាល់រុក្ខជាតិទាំងនេះឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេដឹងច្បាស់ថា រុក្ខជាតិដែលមើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតាទាំងនេះ មានតម្លៃជាងគំនរមាសនៅក្នុងបន្ទប់នេះទៅទៀត។

«ស្លឹកស្វាយខៀវ (Purple Blue Leaf), ផ្លែយិនស៊ិនវិញ្ញាណស (White Spirit Ginseng Fruit), គ្រាប់ឈូកព្រិល (Snow Lotus Seed)....»

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សម្លឹងមើលថ្នាលផ្កាតូចនោះដោយភាំងស្មារតី។ ឈ្មោះគ្រឿងផ្សំឱសថដ៏កម្រ និងមានតម្លៃ បានលេចចេញពីមាត់ដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងម្តងមួយៗ។

«ស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គី (Ice Spirit Blazing Grass)!»

នៅពេលដែលគេក្រឡេកមើលកាត់ថ្នាលផ្កា ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែទប់ក្រសែភ្នែក ហើយសម្លឹងយ៉ាងមុតទៅលើចំកណ្តាលថ្នាលផ្កា ដែលមានស្មៅពណ៌ក្រហម និងសដុះនៅទីនោះ។

ស្លឹករបស់ស្មៅនេះត្រូវបានបែងចែកជាពីរពណ៌។ ដើមរបស់វាដែលមានពណ៌ស ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយតំណក់ទឹកដែលមើលទៅដូចជាគ្រីស្តាល់ទឹកកក ខណៈដែលចុងស្លឹកពណ៌ក្រហមរបស់វា គឺដូចជាដុំភ្លើងដែលកំពុងឆេះ។ ពណ៌ និងធាតុដែលផ្ទុយគ្នាទាំងពីរ បានដុះលូតលាស់នៅលើរុក្ខជាតិតែមួយយ៉ាងអស្ចារ្យ។

អ័ព្ទព្រាលៗបានព័ទ្ធជុំវិញរុក្ខជាតិនេះ ផ្តល់ឱ្យវានូវរូបរាងដូចជាកំពុងអណ្តែតក្នុងចំណោមពពក។

ស្មៅចម្លែកនេះមានឈ្មោះថា «ស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គី» ដែលជាគ្រឿងផ្សំដ៏កម្របំផុត និងជាគ្រឿងផ្សំចាំបាច់សម្រាប់ «ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម (Blood Lotus Pill)»។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលស្មៅឱសថនោះដោយក្តីរំភើប ខណៈដែលទឹកមុខដ៏រំជើបរំជួលបានលេចឡើង។ គ្រឿងផ្សំឱសថពីរមុខដែលគេបានស្វែងរកដោយគ្មានដំណឹង សូម្បីតែបានរុករកទូទាំងទីក្រុង វូថាន អស់រយៈពេលប្រាំមួយខែ ក៏ស្រាប់តែមកធ្លាក់ក្នុងដៃរបស់គេ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីចាប់ផ្តើមការធ្វើដំណើររបស់គេ។ ការទទួលបានដែលមិននឹកស្មានដល់នេះ គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ពេញដោយភាពរីករាយ។

«តើអ្នកក៏ស្គាល់របស់នេះដែរមែនទេ?» សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងសម្លឹងមើលស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គីដោយភាពរំភើប គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ សួរដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល។

«បាទ។ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការ។» ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល មុននឹងងាកមកមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

«ពិតជាមនុស្សដែលមិនគួរឱ្យស្រឡាញ់សោះ។ ជ្រើសរើសយករបស់ដែលមានតម្លៃបំផុតភ្លាមតែម្តង។» ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ លើកចិញ្ចើមភ្លាម ហើយរអ៊ូរទាំដោយមិនសូវសុខចិត្ត។

ញញឹមទាំងអៀនខ្មាស ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីដៃ៖ «ខ្ញុំសុំទោស ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាត្រូវការវាណាស់។ ខ្ញុំបានស្វែងរកវាអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមកហើយ។»

ឃើញថាគ្រូពេទ្យទេពអប្សរនៅតែមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើបានត្រឹមតែនិយាយដោយអស់សង្ឃឹមថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកយើងមិនធ្វើបែបនេះវិញ? ខ្ញុំនឹងយកស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គីនេះ។ ចំពោះឱសថដែលនៅសេសសល់នៅទីនេះ អ្នកនឹងយកពីរភាគបី ហើយខ្ញុំនឹងយកមួយភាគបីដែលនៅសល់។»

ឮការណែនាំរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ងក់ក្បាល ពណ៌នៃផ្ទៃមុខរបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាធូរស្រាលបន្តិច។

ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំ នៅពេលឃើញគ្រូពេទ្យទេពអប្សរងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ដោយមិនបារម្ភពីការបង្កការសង្ស័យ គេបានដកដបត្បូងដ៏ប្រណីតជាច្រើនចេញពីចិញ្ចៀនស្តុកទុក (Storage ring) របស់គេ រួមនឹងប៉ែលត្បូងមួយ។ គេបានជីកដីជុំវិញស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយទីបំផុតក៏ដាក់រុក្ខជាតិនោះ រួមជាមួយដី ចូលទៅក្នុងដបត្បូង។

«ហ៊ឺ....» ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់រក្សាទុកដបត្បូងនោះទៅក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុករបស់គេ រួចញញឹម។ បន្ទាប់មក គេហុចប៉ែលត្បូងទៅឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ជាសញ្ញាឱ្យនាងជីកយករុក្ខជាតិឱសថទាំងនោះ។

ភ្នែករបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរសម្លឹងតាមស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកអគ្គី ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន រក្សាទុកវាទៅក្នុងចិញ្ចៀន មុននឹងដកក្រសែភ្នែកចេញទាំងមិនសូវដាច់អាល័យ។ សម្រាប់មនុស្សដែលស្រលាញ់ឱសថដូចជានាង ការទទួលបានរុក្ខជាតិឱសថដ៏កម្របំផុតមួយមុខ នឹងធ្វើឱ្យនាងមានសេចក្តីសុខជាងការទទួលបានប្រាក់រាប់សែន ឬគ្រឿងអលង្ការទៅទៀត។

គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ដកដង្ហើមធំ មានអារម្មណ៍មួម៉ៅក្នុងចិត្ត។ ប្រសិនបើអាល្អិតម្នាក់នេះមិនបានរកឃើញអាថ៌កំបាំងនៅលើច្រាំងថ្មដោយចៃដន្យទេនោះ របស់ទាំងអស់នេះច្បាស់ជាជារបស់នាងហើយ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ... ឱ! ការនឹកឃើញដល់រឿងនេះ ធ្វើឱ្យនាងចង់យំ ប៉ុន្តែទឹកភ្នែកមិនចេញឡើយ។

«អ្នកគួរតែទៅស្លាប់ទៅ អាមនុស្សចង្រៃ។»

បន្ទាប់ពីជេររួច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ទទួលយកប៉ែលពី ស៊ាវយ៉ាន ហើយចាប់ផ្តើមជីកយករុក្ខជាតិឱសថដែលមានតម្លៃពីក្នុងថ្នាលផ្កាយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន មុននឹងដាក់ពួកវាចូលក្នុងដបត្បូង។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរជីកឱសថ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ងាកក្រសែភ្នែកពិនិត្យជុំវិញបន្ទប់ម្តងទៀត ប៉ុន្តែគេមិនបានឃើញអ្វីដែលចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ ទីបំផុត គេក៏ត្រឡប់មកមើលប្រអប់ថ្មចំនួនបីដែលដាក់នៅចំកណ្តាលបន្ទប់វិញ។

ស៊ាវយ៉ាន ដើរយឺតៗសំដៅទៅមុខតុថ្ម ហើយស្ទាបសោលោហៈ។ គេមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅនៅពេលស្បែកប៉ះនឹងវា ធ្វើឱ្យគេជ្រួញចិញ្ចើម។ ចំពោះការដែលអាចរក្សាកម្តៅបានក្នុងរយៈពេលដ៏យូរបែបនេះ សោនេះច្បាស់ជាមិនមែនធ្វើពីលោហៈធម្មតាឡើយ។ វានឹងគ្មានប្រយោជន៍ទេ ប្រសិនបើព្យាយាមបំបែកវាដោយបង្ខំ។

«តើកូនសោនៅឯណា?» ស៊ាវយ៉ាន រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង ខណៈពិនិត្យជុំវិញ។ ភ្នែករបស់គេក៏ធ្លាក់ទៅលើគ្រោងឆ្អឹងដែលអង្គុយនៅខាងក្រោយតុថ្ម។ នៅពេលគេបន្ទាបក្រសែភ្នែកចុះ ភ្នែករបស់គេក៏ភ្លឺឡើង នៅពេលដែលគេរកឃើញកូនសោពណ៌ខ្មៅចំនួនបីដែលព្យួរនៅនឹងដៃរបស់វា។

ញីដៃទាំងពីរ ស៊ាវយ៉ាន ដើរទៅមុខហើយសម្លឹងមើលគ្រោងឆ្អឹងនោះ។ ភាពខ្ពើមរអើមបានពេញបេះដូងរបស់គេ ខណៈដែលគេបើកកណ្តាប់ដៃយឺតៗ មុននឹងចាប់យកកូនសោដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយទាញយ៉ាងស្រាល។

«ក្រឹក...» ដោយសារតែពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងយូរ កម្លាំងដ៏តិចតួចនោះបានធ្វើឱ្យឆ្អឹងដៃរបស់គ្រោងឆ្អឹងបាក់ ហើយធ្លាក់ចុះមកដី។

ឃើញឆ្អឹងដៃដែលបាក់ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងអៀនខ្មាស មុននឹងអោនក្បាលគោរពគ្រោងឆ្អឹងដែលនៅសល់។ បន្ទាប់មក ស៊ាវយ៉ាន ក៏ឱនរើសឆ្អឹងដៃដែលបាក់នោះ ដោយបំណងចង់ដាក់វាទៅកន្លែងដើមវិញ។

ដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ចាប់យកឆ្អឹងដៃគ្រោងឆ្អឹង ប៉ុន្តែរំពេចនោះចិញ្ចើមរបស់គេក៏ងើបឡើង។ គេមានអារម្មណ៍ថា ទម្ងន់នៃឆ្អឹងនេះគឺមានភាពមិនធម្មតាបន្តិច...

តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក ស៊ាវយ៉ាន បានលួចមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងមមាញឹកជីកឱសថយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន មុននឹងត្រឡប់មកមើលឆ្អឹងនៅក្នុងដៃរបស់គេវិញ។ ភ្នែករបស់គេពិនិត្យមើលផ្នែកដែលបាក់នៅខាងលើ ទើបរកឃើញថាមានរមូរ (Scroll) តូចមួយលាក់ខ្លួននៅក្នុងចន្លោះឆ្អឹងនោះ។ សម្លឹងមើលរមូរដែលត្រូវបានលាក់យ៉ាងសម្ងាត់នោះ ស៊ាវយ៉ាន លេបទឹកមាត់ ខណៈម្រាមដៃរបស់គេលូកចូលទៅខាងក្នុងដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយទាញវាចេញយ៉ាងលឿន រួចគ្រវែងចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុករបស់គេ។

ទាល់តែរមូរស្ថិតនៅក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុករបស់គេហើយ ទើប ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល។ គេបោសធូលីចេញពីឆ្អឹងដៃគ្រោងឆ្អឹង មុននឹងដាក់វាត្រឡប់ទៅទីតាំងដើមវិញ។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម គ្រវីកូនសោនៅក្នុងដៃ រួចដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់ប្រអប់ថ្មចំនួនបីនៅលើតុថ្ម។