គ្រោះថ្នាក់នៅមាត់រូងភ្នំ (Danger at the Cave Entrance)

នៅលើច្រាំងថ្មដ៏ចោត ស្រមោលពីរបានលេចឡើងនៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ភ្លឺច្បាស់។

«តើពួកយើងចាប់ផ្តើមទេ?»

ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បោះជំហានទៅមុខដើម្បីសម្លឹងមើលទៅក្នុងលំហដ៏ខ្មៅងងឹតហួសពីគែមច្រាំងថ្ម មុននឹងងាកមកញញឹមសួរគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) ដែលកំពុងគ្របដណ្តប់រាងកាយយ៉ាងជិតដោយឈុតពណ៌ខ្មៅ។

ងក់ក្បាលបន្តិច គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ អង្គុយចុះរើសមែកឈើស្ងួតពីរបីមកចងបញ្ចូលគ្នាបង្កើតជាដុំគប់ភ្លើងពីរ។ នាងបានព្រួសម្សៅពណ៌លឿងខ្ចីពីលើពួកវា ហើយបន្ទាប់មកក៏រកប្រភពភ្លើងដើម្បីអុជ។

«យកនេះទៅ។» ហុចដុំគប់ភ្លើងទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ដកខ្សែពួរដ៏វែងមួយចេញមកម្តងទៀត រួចគ្រវីវាដាក់ ស៊ាវយ៉ាន ទាំងញញឹម៖ «ក្នុងនាមជាបុរស អ្នកប្រាកដជាមិនបណ្តោយឱ្យក្មេងស្រីទន់ខ្សោយដូចជាខ្ញុំធ្វើជាអ្នកនាំមុខទេ មែនទេ?»

ស៊ាវយ៉ាន កាន់ដុំគប់ភ្លើង ហើយទាញខ្សែពួរដោយកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីឱ្យប្រាកដថាវាមិនមានបញ្ហា។ បន្ទាប់មក គេក្រឡេកមើលទៅគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងញញឹម គ្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ពួកយើងចុះទៅជាមួយគ្នា ខ្ញុំមិនអាចស្ងប់ចិត្តបានទេ ប្រសិនបើត្រូវផ្ញើខ្នងរបស់ខ្ញុំទៅឱ្យអ្នកដែលទើបតែស្គាល់គ្នាមិនទាន់បានយូរនោះ។»

«អ្នក...... តើអ្នកពិតជាគ្មានចរិតជាបុរសទាល់តែសោះមែនទេ?»

ការត្រូវបានសង្ស័យដោយ ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារ។ ជាធម្មតា ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល (Mercenaries) ដែលនាងបានជួប គឺសុទ្ធតែជាមនុស្សនិយាយត្រង់ៗ និងមិនសូវចេះប្រុងប្រយ័ត្ន ប៉ុន្តែនាងកម្របានឃើញនរណាម្នាក់ដូចជា ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ សូម្បីតែចំពោះក្មេងស្រីទន់ខ្សោយដែលស្ថិតក្នុងត្រឹមលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ដូចជានាងបែបនេះ។

«ខ្ញុំមានជីវិតតែមួយ ហើយខ្ញុំមិនអាចយកវាទៅភ្នាល់បានទេ ការធ្វើជាវីរបុរសនៅចំពោះមុខស្រីស្អាតអាចដាក់ខ្លួនឯងឱ្យស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់...... សើច...... បំភ្លេចវាទៅល្អជាង។» ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្វល់ពីគ្រូពេទ្យទេពអប្សរឡើយ សំឡេងរបស់គេនៅតែស្ងប់ដូចទឹក។

«អ្នក......»

«តើនៅតែមានគម្រោងចុះទៅទៀតទេ? ប្រសិនបើនៅតែបង្អង់យូរទៀត វានឹងភ្លឺមិនខាន។» ស៊ាវយ៉ាន ងាកក្បាលបន្តិចទាំងញញឹមសួរ។

«ទៅ!» សម្លឹងមើលស្នាមញញឹមដែលគួរឱ្យទាស់ចិត្តរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ធ្វើបានត្រឹមតែខាំធ្មេញ និងជាន់ជើងដោយកំហឹងប៉ុណ្ណោះ។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន បានចងខ្សែពួរទៅនឹងដើមឈើដ៏ធំ និងរឹងមាំមួយ។ គេបានសាកល្បងទាញវាដោយកម្លាំងម្តងទៀត មុននឹងលាតដៃជាសញ្ញាឱ្យគ្រូពេទ្យទេពអប្សរចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ៖ «មកទីនេះ។»

«ខ្ញុំមានខ្សែពួរផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំមិនត្រូវការជំនួយពីអ្នកទេ!» នៅពេលនាងឃើញទង្វើរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ស្រាប់តែដកថយក្រោយពីរបីជំហាន ផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាងប្រែជាក្រហមដោយភាពអៀនខ្មាស និងកំហឹង ខណៈដែលនាងស្រែកឡើង។

«ល្អហើយ។ អ្នកអាចទៅម្នាក់ឯងបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់រំលឹកអ្នកថា គ្មាននរណាម្នាក់ធានាបានទេថានឹងគ្មានពស់ពិស ខ្យាដំរី ឬកណ្តុរ...... នៅក្រោមច្រាំងថ្មនាពេលយប់នោះឡើយ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងរាបស្មើ ខណៈគ្រវីស្មា។

«អាមនុស្សចង្រៃ! អ្នកប្រាកដជាស្លាប់មិនល្អទេ!»

ស្រមោលខ្មៅមួយបានគ្រវែងមកលើ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងខ្លាំង ហើយអ្នកក្រោយក៏បានលូកបាតដៃចេញទៅចាប់វាជាប់។ មើលទៅ គេក៏បានឃើញថាវាគឺជាដុំខ្សែពួរដែលដើមឡើយស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។

«ប្រសិនបើអ្នកហ៊ានលេងល្បិចអាក្រក់ណាមួយ ខ្ញុំនឹងបំពុលអ្នកឱ្យស្លាប់ជាមិនខាន!»

ស្របពេលនៃការគំរាមរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ខ្យល់ដ៏ក្រអូបបានបក់មកលើ ស៊ាវយ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយដ៏ទន់ល្មើយបានទង្គិចចូលក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ។

រាងកាយដ៏ទន់ល្មើយដែលចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃនោះ មានអារម្មណ៍ដូចជាបានទង្គិចចូលទៅក្នុងបាតបេះដូងរបស់គេដែរ ធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់គេញ័ររន្ធត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ដកដង្ហើមធំ ស៊ាវយ៉ាន បានសង្កត់ចិត្តដែលកំពុងរំជើបរំជួលនោះចុះ។ គេបានលូកដៃទៅអោបចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងដែលគេធ្លាប់សរសើរថាជាចង្កេះដែលមានគុណភាពខ្ពស់បំផុត។ ជាមួយនឹងដៃទាំងពីរដែលអោបចង្កេះដ៏ទន់ល្មើយនោះយ៉ាងណែន ស៊ាវយ៉ាន ក៏ស្រាប់តែភ្លេចខ្លួនមួយភ្លែត។

«តើអ្នកនៅតែមិនទាន់ទៅទៀតមែនទេ?»

ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងរីករាយនឹងភាពទន់ល្មើយ និងភាពយឺតនៃរាងកាយនោះ សំឡេងខឹងសម្បាររបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរស្រាប់តែបន្លឺឡើងនៅត្រចៀករបស់គេ។

«សុំទោស។»

ស៊ាវយ៉ាន សើច ប៉ុន្តែពាក្យសម្តីរបស់គេគ្មានស្លាកស្នាមនៃការសុំទោសទាល់តែសោះ។ គេបានអោបស្រីស្អាតយ៉ាងណែនម្តងទៀត រួចប្រើចុងជើងធាក់ចេញពីគែមច្រាំងថ្មយ៉ាងស្រាល។ អ្នកទាំងពីរក៏បានទម្លាក់ខ្លួនចូលទៅក្នុងភាពងងឹតឈឹងនៅក្រោមច្រាំងថ្ម។

ខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំងមកលើត្រចៀករបស់ពួកគេ ធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់រឹបជាប់នឹងស្បែក។ ដៃឆ្វេងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន អោបគ្រូពេទ្យទេពអប្សរជាប់ ខណៈដែលខ្សែពួរដែលរុំជុំវិញដៃស្តាំរបស់គេស្រាប់តែទាញឡើងយ៉ាងណែន ធ្វើឱ្យរាងកាយដែលកំពុងធ្លាក់ចុះយ៉ាងលឿន ក្លាយជាព្យួរនៅលើអាកាសយឺតៗ។

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង ស៊ាវយ៉ាន ងាកក្បាលទៅមើលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរដែលកំពុងអោបគេយ៉ាងណែន ដែលធ្វើឱ្យគេបញ្ចេញស្នាមញញឹមបង្អាប់បន្តិច។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញភាពងងឹតឈឹង រួចសួរតិចៗថា៖ «តើអ្នកអាចប្រាប់បានទេថា ទីតាំងនៃរូងភ្នំនៅកន្លែងណា?»

នៅពេលនាងឮ ស៊ាវយ៉ាន សួរអំពីបញ្ហាសំខាន់ៗ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏បានកាត់បន្ថយភាពតានតឹងដែលកើតចេញពីការ «លោតពីលើទីខ្ពស់» នោះ។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងជុំវិញ ខណៈដែលនាងរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង មុននឹងចង្អុលទៅកាន់ចំណុចមួយក្នុងភាពងងឹត ហើយនិយាយតិចៗថា៖ «វាគួរតែនៅទីនោះ......»

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទៅទិសដៅដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរកំពុងចង្អុល ងក់ក្បាលបន្តិច ហើយរំលឹកនាងដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «អោបឱ្យណែន។»

ឮពាក្យទាំងនេះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ មានការរារែកបន្តិច ប៉ុន្តែនៅពេល ស៊ាវយ៉ាន ធាក់ជញ្ជាំងច្រាំងថ្មដោយចុងជើង ហើយរាងកាយរបស់ពួកគេបានយោលទៅយ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត នាងក៏ប្រញាប់ចាប់ចង្កេះរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងស្លន់ស្លោ ដោយលាក់មុខរបស់នាងនៅក្នុងទ្រូងរបស់គេ។

ចុងជើងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បន្តធ្វើចលនាតាមជញ្ជាំងច្រាំងថ្ម ហើយដោយមានជំនួយពីកម្លាំងទាញនៃខ្សែពួរ ចម្ងាយរវាងពួកគេ និងរូងភ្នំក៏កាន់តែខិតជិតមកដល់។

«គ្រវែងដុំគប់ភ្លើងទៅ។» នៅពេលដែលខិតជិតមកដល់ម្តងទៀត ស៊ាវយ៉ាន និយាយដោយសំឡេងតិចៗ ខណៈងក់ចង្ការបស់គេឆ្ពោះទៅកាន់ចំណុចខ្មៅនៅខាងមុខ។

«អូ។» ផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍ងក់ក្បាលយល់ព្រម ខណៈដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរតម្រង់ទៅរកចំណុចខ្មៅនោះ ហើយគ្រវែងដុំគប់ភ្លើងក្នុងដៃរបស់នាងទៅទីនោះ។

ដុំគប់ភ្លើងបានបោកទង្គិចនឹងជញ្ជាំងច្រាំងថ្ម ធ្វើឱ្យផ្កាភ្លើងខ្ទាតចេញគ្រប់ទិសទី។ ដោយប្រើពន្លឺតិចតួចទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏អាចមើលឃើញរូងភ្នំដែលលាក់ខ្លួននៅចម្ងាយយ៉ាងព្រាលៗ។

«ហ៊ឺ....» ឃើញថាពួកគេជិតដល់គោលដៅហើយ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ រំពេចនោះ រោមពេញខ្លួនរបស់គេស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង ខណៈដែលសញ្ញាព្រមានបានភ្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។ ចុងជើងរបស់គេបានរុញយ៉ាងខ្លាំងចេញពីជញ្ជាំងច្រាំងថ្ម ធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហោះចេញទៅក្រៅ។

«ឈី......» សំឡេងកាត់ខ្យល់តិចៗបានបន្លឺឡើងពេញផ្ទៃមេឃនាពេលយប់។ ស៊ាវយ៉ាន បានប្រើពន្លឺភ្លើងដែលមិនទាន់រលត់ ដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណវត្ថុដែលបានលួចវាយប្រហារមកលើគេ។

«ពស់ច្រាំងថ្ម (Cliff Snake)។» ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាស្រអាប់ ខណៈដែលគេស្រែកហៅឈ្មោះនេះ ហើយទឹកមុខរបស់គេក៏ស្រាប់តែប្រែជាអាក្រក់បន្តិច។

ពស់ច្រាំងថ្ម ដូចដែលឈ្មោះរបស់វាបានបញ្ជាក់ វាគឺជាសត្វចម្លែកប្រភេទពស់ ដែលរស់នៅក្នុងច្រាំងថ្មភ្នំ ហើយមានកម្លាំងប្រហែលថ្នាក់ទីមួយ។ សត្វចម្លែកប្រភេទនេះប្រើប្រាស់រាងកាយដ៏វែងរបស់វាដែលមានស្លាប ដើម្បីហោះហើរលើអាកាសដូចជាសត្វខ្លែង។ លើសពីនេះទៅទៀត ដោយសារតែសត្វចម្លែកនេះមានធាតុថ្ម រាងកាយរបស់វាគឺរឹងដូចថ្ម ដូច្នេះអាវុធធម្មតាគឺពិបាកនឹងបង្កការខូចខាតដល់វាណាស់។

នៅថ្ងៃធម្មតា សូម្បីតែ ស៊ាវយ៉ាន ជួបនឹងពស់ច្រាំងថ្មតែម្នាក់ឯង ក៏គេនឹងត្រូវតស៊ូយ៉ាងលំបាកដោយមិនទាន់ដឹងចាញ់ឈ្នះឡើយ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ដោយសារតែគេកំពុងស្ថិតនៅលើអាកាស ខណៈដែលកំពុងអោបគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ គេមិនអាចតស៊ូជាមួយវាបានឡើយ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់បែបនេះ។

«ពស់ច្រាំងថ្ម? តើពួកយើងគួរធ្វើអ្វីឥឡូវនេះ?» ដោយបានឮសំឡេងស្រែកព្រមានរបស់ ស៊ាវយ៉ាន រាងកាយដ៏ទន់ល្មើយរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានញ័រ ខណៈដែលនាងប្រញាប់សួរ នាងក៏ធ្លាប់ឮព័ត៌មានអំពីសត្វចម្លែកនេះដែរ។

ស៊ាវយ៉ាន ផ្អឹមភ្នែកសម្លឹងមើលពស់ច្រាំងថ្មពណ៌លឿង ដែលកំពុងហោះជារង្វង់នៅលើអាកាស ខណៈកំពុងសម្លឹងមើលពួកគេយ៉ាងត្រជាក់ជាមួយនឹងភ្នែករាងត្រីកោណរបស់វា។ គេរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងមួយសន្ទុះ មុននឹងគំនិតមួយបានលេចឡើង ហើយគេសួរដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «តើអ្នកនៅមានម្សៅដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់ស្មារតីទៀតទេ?»

ឮពាក្យទាំងនេះ ភ្នែកពណ៌ខ្មៅរលោងរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរបានវិលបន្តិច មិនយូរប៉ុន្មាននាងក៏ងក់ក្បាល រួចលូកកាបូបម្សៅពីក្នុងទ្រូងហុចទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលនៅសេសសល់ ចូរប្រើវាដោយសន្សំសំចៃផង...... »

ស៊ាវយ៉ាន យកកាបូបនោះ ហើយចាក់ម្សៅទាំងអស់ចូលទៅក្នុងដៃ មុននឹងក្តាប់យ៉ាងណែន។ គេសម្លឹងមើលទៅពស់ច្រាំងថ្មដែលហៀបនឹងចាប់ផ្តើមវាយប្រហារ។

«ឈី......»

ជាមួយនឹងសំឡេងស្រែកម្យ៉ាងទៀត ស្លាបដ៏តូចចង្អៀតរបស់ពស់ច្រាំងថ្មបានបក់បោក។ ជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកដ៏អាក្រក់ វាបានហក់សំដៅទៅរក ស៊ាវយ៉ាន។ នៅក្នុងមាត់ដ៏ធំរបស់វា ភ្លុកដ៏ស្រួចបានចាំងពន្លឺត្រជាក់។

សម្លឹងមើលពស់ច្រាំងថ្មដែលខិតចូលមកជិតយ៉ាងត្រជាក់ ស៊ាវយ៉ាន ក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេកាន់តែណែនទៅៗ។

«ប្រញាប់វាយវាទៅ អាល្ងង់!» នៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ ដោយឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន មិនទាន់ធ្វើចលនាអ្វីសោះ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ប្រញាប់ជម្រុញគេ។

ដោយមិនខ្វល់ពីការជម្រុញរបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែកម្លាំងប្រយុទ្ធ (Dou Qi) នៅក្នុងរាងកាយរបស់គេបានចាប់ផ្តើមហូរតាមផ្លូវថាមពលធាតុ (Meridians) រួចទៅហើយ។

ភ្នែកសម្លឹងមើលពស់ច្រាំងថ្មដែលស្ថិតក្នុងចម្ងាយជិតដប់ម៉ែត្រពីពួកគេ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ បានខ្ញាំខ្នងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយកំហឹង៖ «អាមនុស្សចង្រៃ ខ្ញុំនឹងត្រូវស្លាប់ដោយសារតែអ្នកមិនខាន!»

ចំពេលដែលពស់ច្រាំងថ្មស្ថិតក្នុងចម្ងាយប្រហែលដប់ម៉ែត្រពីពួកគេ ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានធ្វើចលនា។ កណ្តាប់ដៃដែលក្តាប់យ៉ាងណែនរបស់គេស្រាប់តែបើកចេញ ហើយនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ កម្លាំងធាតុ (Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានផ្ទុះចេញមក ដោយនាំយកម្សៅពណ៌សទៅជាមួយ។ ដូចជាព្រួញពណ៌ស វាបានបោកទង្គិចទៅលើពស់ច្រាំងថ្ម។

ម្សៅពណ៌សបានបោកទង្គិចនឹងពស់ច្រាំងថ្ម ស្រាប់តែផ្ទុះឡើងជាពពកម្ម្សៅ គ្របដណ្តប់ពស់ច្រាំងថ្មនៅខាងក្នុង។

«ធុប!»

រូបរាងពណ៌លឿងមួយបានរើបម្រះនៅក្នុងម្សៅពណ៌សមួយសន្ទុះ មុននឹងធ្លាក់ចុះពីលើមេឃយ៉ាងរឹងកំព្រឹង បោកទង្គិចទៅក្នុងជ្រលងភ្នំដ៏ជ្រៅ។

សម្លឹងមើលពស់ច្រាំងថ្មដែលបាត់ខ្លួនទៅក្នុងភាពងងឹត ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ នៅកម្ពស់នេះ ទោះបីជារាងកាយរបស់វាខ្លាំងដូចថ្មក៏ដោយ ក៏វាច្បាស់ជាក្លាយជាសាច់ជ្រាំមិនខាន មែនទេ?

ស៊ាវយ៉ាន ងើបក្បាលឡើងមើលម្សៅពណ៌សដែលកំពុងអណ្តែតលើអាកាស។ គេបានគ្រវីបាតដៃម្តងទៀត កម្លាំងធាតុ ដ៏ខ្លាំងមួយស្រាប់តែរុញទៅមុខ បោសសម្អាតម្សៅទាំងនោះចេញពីអាកាសភ្លាមៗ។

«ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា អ្នកមានជំនាញផ្សេងក្រៅពីចេះធ្វើបាបមនុស្សស្រីសោះ។» ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន បានប្រើល្បិចបន្តិចក្នុងការប្រយុទ្ធនោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ សូម្បីតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់បែបនេះ ក៏អាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ដែរ។ សូម្បីតែគ្រូពេទ្យទេពអប្សរក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍គោរពគេក្នុងកម្រិតថ្មីមួយដែរ។

ញញឹមដោយមិនសូវមានអារម្មណ៍ ស៊ាវយ៉ាន ទីបំផុតក៏បានអោបគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ខណៈកំពុងចុះមកដល់កន្លែងមួយនៅខាងក្រៅរូងភ្នំយឺតៗ។ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលមាត់រូងភ្នំ គេក៏ឃើញថាវាត្រូវបានគ្របដណ្តប់យ៉ាងក្រាស់ដោយកម្ទេចថ្ម និងមែកឈើចម្លែកៗ។ ចិញ្ចើមរបស់គេបានជ្រួញចូលគ្នា ហើយមិនយូរប៉ុន្មានគេក៏គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម មើលទៅហាក់ដូចជាមានការងារធ្ងន់ធ្ងរមួយជុំទៀតកំពុងរង់ចាំគេហើយ។

ស៊ាវយ៉ាន បើកបាតដៃយឺតៗ ដកដង្ហើមធំ គេស្រែកក្នុងចិត្តថា៖ «បាតដៃភ្លើង (Fire Palm)!»

ស្របពេលដែលសំឡេងស្រែកបន្លឺឡើងក្នុងចិត្ត កម្លាំងរុញច្រានដ៏ធំមួយបានហូរចេញពីកណ្តាលបាតដៃរបស់គេ។ ដូចជាខ្យល់ព្យុះបោកបក់ស្លឹកឈើជ្រុះ វាបានបក់បោកគំនរកម្ទេចថ្ម និងឈើទាំងនោះទៅក្នុងលំហដ៏ខ្មៅងងឹតរវាងភ្នំ។

បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការងារនេះ គ្រាប់ញើសត្រជាក់បានលេចឡើងនៅលើថ្ងាសរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ខណៈដែលដង្ហើមរបស់គេក៏ប្រែជាដង្ហក់បន្តិចដែរ។ នៅក្រោមការសង្កត់សង្កិននៃដាវធំពណ៌ខ្មៅនៅលើខ្នងរបស់គេ បរិមាណកម្លាំងប្រយុទ្ធដែលគេអាចប្រើប្រាស់បាន គឺមិនដល់ ៦០-៧០% នៃបង្រួមកម្លាំងធាតុ (Qi Vortex) នោះឡើយ។

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំមួយសន្ទុះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏សម្លឹងមើលទៅមាត់រូងភ្នំដែលទើបតែត្រូវបានសម្អាតរួច។

ឥឡូវនេះ កម្ទេចឈើ និងថ្មត្រូវបានបាត់អស់ហើយ ដោយមានជំនួយពីពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ព្រាលៗ ស៊ាវយ៉ាន និងគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏អាចមើលឃើញរូងភ្នំដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយបុព្វបុរស (Predecessor) ណាម្នាក់។

មាត់រូងភ្នំមិនសូវធំប៉ុន្មានទេ យ៉ាងច្រើនវាអាចដាក់មនុស្សបានតែពីរ ឬបីនាក់ក្នុងពេលតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ រូងភ្នំនោះងងឹត ប៉ុន្តែមនុស្សអាចចាប់អារម្មណ៍ឃើញពន្លឺតិចៗពីខាងក្នុង ដែលផ្តល់ឱ្យវានូវរូបរាងដ៏អាថ៌កំបាំង។

ជុំវិញមាត់រូងភ្នំ មានស្លាកស្នាមមុខដាវជាច្រើន ប៉ុន្តែប្រហែលជាដោយសារតែការឆ្លងកាត់ពេលវេលាដ៏យូរ ស្លាកស្នាមទាំងនេះមានសភាពព្រាលខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើមិនមែនមកពីក្រសែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទេ គេប្រហែលជាមិនអាចរកឃើញពួកវាឡើយ។

«ពួកយើងមកដល់ទីបំផុតហើយ......»

សើចដោយភាពរំភើប ស៊ាវយ៉ាន អោបគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ ជាមួយនឹងការធាក់ជញ្ជាំងច្រាំងថ្មជាលើកចុងក្រោយ រាងកាយទាំងពីរក៏បានហោះកាត់អាកាស មុននឹងចុះចតយ៉ាងរឹងមាំនៅមាត់រូងភ្នំ។

បន្ទាប់ពីចុះចត គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ក៏ប្រញាប់ញែកខ្លួនចេញពីរង្វង់ដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងរហ័ស មុននឹងពិនិត្យមើលមាត់រូងភ្នំជាមួយនឹងទឹកមុខរីករាយ។

«តោះពួកយើងចូលទៅរកមើលថា តើមានរបស់របរអ្វីខ្លះដែលពួកយើងអាចទទួលបាន ខ្ញុំសង្ឃឹមថាពួកវានឹងមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំខកបំណងឡើយ។»

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗដាក់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ ហើយដកដុំគប់ភ្លើងចេញមក គេបានដើរនាំមុខចូលទៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ងងឹតឈឹង។

សម្លឹងមើលទៅខាងក្នុងដ៏ងងឹតឈឹងនៃរូងភ្នំ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ មានការរារែកបន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានជាន់ជើង និងខាំធ្មេញ មុននឹងដើរតាមពីក្រោយ។