គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor)

ខ្លឹមឈូកឈាម (Blood Lotus Essence) គឺជាគ្រឿងផ្សំថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ដែលកម្របំផុត។ គ្រឿងផ្សំថ្នាំប្រភេទនេះជាធម្មតាដុះលាយឡំជាមួយនឹង ខ្លឹមឈូកលឿង (Yellow Lotus Essence)។ ភាពកម្ររបស់វា និងរូបរាងស្រដៀងគ្នាទៅនឹងខ្លឹមឈូកលឿង ធ្វើឱ្យអ្នកដែលមិនសូវស្គាល់ច្បាស់ពិបាកនឹងបែងចែកវត្ថុទាំងពីរនេះណាស់។ ប្រសិនបើគ្មានសំឡេងឧទានរបស់ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ឃើញរបស់នេះជាលើកដំបូងទេនោះ អ្នកថ្មីថ្មោងដូចជាគេច្បាស់ជាមិនអាចដឹងឡើយថា របស់ដែលមើលទៅសាមញ្ញនេះ តាមពិតគឺជាគ្រឿងផ្សំថ្នាំដ៏កម្រដែលគេកំពុងតាមរកនោះឡើយ។

ខ្លឹមឈូកឈាម ក៏ជាគ្រឿងផ្សំដ៏សំខាន់មួយក្នុងការផ្សំ «ថ្នាំគ្រាប់ខ្លឹមឈូកឈាម (Blood Lotus Essence Pill)» ផងដែរ។ នៅពេលនិយាយដល់ «ថ្នាំគ្រាប់ខ្លឹមឈូកឈាម» វាក៏ចាំបាច់ត្រូវលើកយកវិធីសាស្ត្រដាំដុះដ៏ចម្លែក «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra)» ដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងហ្វឹកហាត់មកនិយាយដែរ។

វាគួរតែត្រូវបានដឹងថា ការវិវឌ្ឍនៃ «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» តម្រូវឱ្យមានការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flames)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការលេបអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ មិនមែនជារឿងដែលមានសុវត្ថិភាពនោះឡើយ។ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ មានភាពសាហាវយង់ឃ្នងបំផុត ហើយវាក៏មានលក្ខណៈបំផ្លិចបំផ្លាញយ៉ាងគួរឱ្យរន្ធត់ផងដែរ។ សូម្បីតែលោហៈធាតុពិសេសៗដែលល្បីថាមានភាពរឹងមាំបំផុត ក៏មិនអាចធន់នឹងការដុតកម្ដៅដ៏ខ្ពស់របស់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បានឡើយ ចុះទម្រាំតែរាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់?

ដូច្នេះ ដើម្បីលេបអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ចូលទៅក្នុងខ្លួន រួចចម្រាញ់ និងស្រូបយកវាដោយជោគជ័យ របស់របរដែលស្មុគស្មាញបំផុតមួយចំនួនត្រូវតែរៀបចំទុកជាមុន។ ហើយ «ថ្នាំគ្រាប់ខ្លឹមឈូកឈាម» នេះ គឺជាវត្ថុដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងចំណោមរបស់ទាំងនោះ។

បន្ទាប់ពីលេប «ថ្នាំគ្រាប់ខ្លឹមឈូកឈាម» រួច ស្រទាប់ឈាមដ៏ចម្លែកមួយនឹងត្រូវបង្កើតឡើងនៅលើផ្ទៃរាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់។ ស្រទាប់ឈាមនេះអាចទប់ទល់នឹងការប៉ះពាល់នឹងកម្ដៅដ៏ខ្លាំងបំផុតបាន។ មានតែជំនួយពីវាប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សម្នាក់អាចចូលទៅក្បែរអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ និងស្វែងរកឱកាសដើម្បីឈានទៅជំហានបន្ទាប់។

ស៊ាវយ៉ាន ធ្លាប់បានព្យាយាមស្វែងរកវត្ថុចាំបាច់ដែល យ៉ាវ ឡៅ បានប្រាប់គេនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ (Wu Tan City) ម្តងរួចមកហើយ ប៉ុន្តែមិនទទួលបានលទ្ធផលឡើយ។ គេមិននឹកស្មានថា មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីមកដល់កន្លែងថ្មី គេនឹងមានសំណាងរកឃើញខ្លឹមឈូកឈាមដ៏កម្រនេះឡើយ។

កម្លាំងវិញ្ញាណដ៏អស្ចារ្យរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានអនុញ្ញាតឱ្យគេលាក់បាំងនូវក្តីរំភើបជាខ្លាំងក្នុងចិត្តបានយ៉ាងជិត ហើយក្រោមក្រសែភ្នែកមិនសូវអត់ធ្មត់របស់អ្នកជួយលក់ គេក៏បានកាន់លេងខ្លឹមឈូកឈាមនៅពីមុខគេដោយឥតព្រៀងទុក។ បន្ទាប់ពីស្ងាត់ស្ងៀមមួយសន្ទុះ គេក៏សួរទាំងញញឹមថា៖ «តើនៅទីនេះមានខ្លឹមឈូកលឿងទៀតទេ? ខ្ញុំចង់ទិញវាក្នុងចំនួនច្រើន»។

ឮបែបនេះ អ្នកជួយលក់ក៏ស្រឡាំងកាំងបន្តិច។ គេបានសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដោយក្តីសង្ស័យ។ ទោះបីជាខ្លឹមឈូកលឿងមានតម្លៃត្រឹមតែមួយរយមាសក្នុងមួយដុំក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទិញក្នុងចំនួនច្រើន វាក៏នៅតែត្រូវចំណាយប្រាក់ច្រើនគួរសមដែរ។

បន្ទាប់ពីក្រសែភ្នែកសង្ស័យរបស់គេងាកទៅមើលចិញ្ចៀនរក្សាទុក (Space Ring) នៅលើម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ភាពមន្ទិលសង្ស័យលើផ្ទៃមុខរបស់អ្នកជួយលក់ក៏បាត់អស់ភ្លាមៗ ហើយត្រូវបានជំនួសដោយស្នាមញញឹមអែបអបវិញ៖ «លោកម្ចាស់ សូមរង់ចាំបន្តិច។ ខ្ញុំនឹងទៅយកវាភ្លាម»។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងញញឹម។ គេមិនបន្តផ្ដោតអារម្មណ៍លើខ្លឹមឈូកឈាមដ៏កម្រក្នុងដៃទៀតឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានរុករករបស់ផ្សេងទៀតនៅលើតុដាក់តាំង ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីអ្នកជួយលក់ចាកចេញទៅ គេក៏ប្រញាប់ត្រឡប់មកវិញ ហើយដាក់ប្រអប់ឈើតូចមួយដែលគេកាន់នៅលើតុ។ គេញញឹមរួចនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ នៅទីនេះមានខ្លឹមឈូកលឿងចំនួន ៥៣ ដុំ។ តើលោកមានគម្រោងទិញទាំងអស់មែនទេ?»

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមប៉ុន្តែមិនឆ្លើយឡើយ។ កែវភ្នែករបស់គេបានពិនិត្យមើលខ្លឹមឈូកលឿងនៅក្នុងប្រអប់ឈើ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភាពខកចិត្តបានឆាបឆេះក្នុងភ្នែករបស់គេ គេមិនបានរកឃើញខ្លឹមឈូកឈាមទីពីរក្នុងចំណោមពួកវាឡើយ។

ស៊ាវយ៉ាន បានដកដង្ហើមធំដោយការខកចិត្តក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែនៅតែរក្សាស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ។ ពីក្នុងប្រអប់ គេបានជ្រើសរើសយកជាង ២០ ដុំ រួចដាក់ខ្លឹមឈូកឈាមចូលទៅក្នុងចំណោមពួកវា។ គេងាកទៅរកអ្នកជួយលក់រួចនិយាយថា៖ «ជួយខ្ចប់របស់ទាំងនេះឱ្យខ្ញុំ ហើយគិតលុយផង»។

«លោកម្ចាស់ វិក្កយបត្រសរុបមានចំនួន ២៤០០ កាក់មាស» អ្នកជួយលក់បានប្រកាសតម្លៃបន្ទាប់ពីបានរាប់ចំនួនខ្លឹមឈូកលឿង។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច រួចលើកម្រាមដៃឡើង។ គេបានហុចកាតពណ៌បៃតងខ្ចីដែលមានផ្ទុកកាក់មាស ៥០០០ កាក់ដែលបានលេចឡើងក្នុងដៃឱ្យទៅអ្នកជួយលក់ មុននឹងប្រញាប់ទុកខ្លឹមឈូកលឿងទាំងអស់នោះទៅក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ ភ្លាមៗនោះ គេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែសួរទៅកាន់អ្នកជួយលក់ដែលកំពុងឆូតកាតថា៖ «តើខ្លឹមឈូកលឿងនៅទីនេះ មកពីជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) មែនទេ?»

«បាទ។ ជួរភ្នំសត្វចម្លែកសំបូរទៅដោយឱសថណាស់។ «កន្លែងឱសថមួយពាន់ (Thousand Medicine Place)» របស់យើងមានក្រុមផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីប្រមូលឱសថ។ ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលយើងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក យើងត្រូវចំណាយប្រាក់យ៉ាងច្រើនដើម្បីជួលទាហានស៊ីឈ្នួល (Mercenaries) ធ្វើជាអ្នកការពារ»។ អ្នកជួយលក់ដែលទើបតែបញ្ចប់ការលក់ដោយជោគជ័យ បានឆ្លើយយ៉ាងរីករាយ ខណៈដែលគេហុចកាតត្រឡប់ទៅឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន វិញ។

ស៊ាវយ៉ាន ទុករបស់របររបស់គេ រួចងក់ក្បាលបន្តិច។ គេកំពុងរៀបចំចាកចេញ ស្រាប់តែគេចាប់អារម្មណ៍ឃើញថាមានភាពចលាចលនៅមាត់ទ្វារហាងឱសថ។

«វ៉ោវ! ពិតជាគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor) មែន!»

«ស្អាតណាស់! មើលចុះ ចង្កេះតូចមួយ...»

«អាឆ្កួត! ឯងចង់ងាប់មែនទេ? ជាងពាក់កណ្តាលនៃទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្នុងទីប្រជុំជន ឈីងសាន (Qingshan Town) ត្រូវបានសង្គ្រោះដោយគ្រូពេទ្យទេពអប្សរ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ឮឯងនិយាយបែបនេះ ឯងប្រហែលជាត្រូវដាច់អណ្តាតមិនខាន»។

បុរសពីរនាក់ដែលឈរនៅមិនឆ្ងាយពី ស៊ាវយ៉ាន កំពុងជជែកគ្នា។ នៅពេលដែលម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនិយាយពាក្យមិនសមរម្យ មិត្តភក្តិរបស់គេបានប្រញាប់ឃាត់ភ្លាមៗជាមួយនឹងការស្តីបន្ទោសតិចៗ។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយលេងតើ... ហាហា» ដោយមានអារម្មណ៍ថាមានក្រសែភ្នែកមិនល្អសម្លឹងមកពីជុំវិញខ្លួន បុរសម្នាក់នោះក៏ស្លេកមុខបន្តិច រួចប្រញាប់រត់ចេញពីហាងឱសថជាមួយមិត្តភក្តិរបស់គេបាត់ទៅ។

«គ្រូពេទ្យទេពអប្សរម្នាក់នោះ... តើនាងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញដល់ថ្នាក់ហ្នឹងនៅទីនេះមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចចំពោះការសន្ទនារបស់បុរសទាំងពីរនាក់ និងប្រតិកម្មរបស់ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល។ ឈរនៅចម្ងាយបន្តិច គេបានងាកក្បាល ហើយស្ទើរតែអាចមើលឃើញស្រមោលស្ត្រីក្នុងរ៉ូបពណ៌សតាមចន្លោះនៃហ្វូងមនុស្ស។

បន្ទាប់ពីហ្វូងមនុស្សបានបែកចេញពីគ្នា ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន អាចមើលឃើញផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រីដែលហ្វូងមនុស្សបានចោមរោមជុំវិញនោះយ៉ាងច្បាស់។

ស្ត្រីម្នាក់នោះស្លៀករ៉ូបពណ៌សស្លេក។ នាងមិនមែនស្អាតដាច់គេនោះទេ ប៉ុន្តែអាចហៅថាជាសម្រស់ដែលកម្រនឹងរកបាន។ ផ្ទៃមុខដែលញញឹមស្រស់របស់នាង បានបញ្ចេញនូវចំហាយដ៏ស្រស់ស្រាយដែលប្លែកពីគេ និងបង្កើនមន្តស្នេហ៍របស់នាងយ៉ាងខ្លាំង។

កែវភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានសម្លឹងមើលរាងកាយរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះ មុននឹងឈប់នៅត្រង់ចង្កេះដ៏តូចដែលចងដោយខ្សែក្រវ៉ាត់ពណ៌បៃតង។ ឃើញចង្កេះដ៏តូចដែលស្ទើរតែឱបមិនជុំបែបនេះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានឆាបឆេះក្នុងភ្នែករបស់គេ។

ក្នុងចំណោមស្ត្រីដែល ស៊ាវយ៉ាន បានស្គាល់ ស៊ុនអឺ (Xun Er) គឺជាអ្នកដែលមានមន្តស្នេហ៍បំផុតជាមួយនឹងសម្រស់ និងភាពអាថ៌កំបាំងដែលគ្មានកន្លែងទាស់។ យ៉ា ហ្វី (Ya Fei) គឺជាស្រីស្អាតដែលមានមន្តស្នេហ៍ទាក់ទាញ ហើយ ស៊ាវ យូ (Xiao Yu) មានជើងវែងសិចស៊ីដែលភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យសម្លឹងមើលបានរាល់ពេលដែលឃើញនាង។ ចំណែកឯស្ត្រីក្នុងឈុតសនៅពីមុខគេនេះវិញ គឺជាអ្នកដែលមានចង្កេះតូច និងស្រឡូនបំផុត។

ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ទាំងការស្ងើចសរសើរ។ នៅក្បែរគេ អ្នកជួយលក់បានសើចតិចៗ៖ «គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ គឺជាគ្រូពេទ្យដែលត្រូវបានជួលជាពិសេសដោយ «កន្លែងឱសថមួយពាន់» របស់យើង។ មានមនុស្សជាច្រើននៅទូទាំងទីប្រជុំជន ឈីងសាន ដែលចូលចិត្តនាង។ ប្រសិនបើគ្រូពេទ្យទេពអប្សររួមដំណើរជាមួយយើងនៅពេលយើងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកដើម្បីប្រមូលឱសថ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងអស់នឹងសុខចិត្តបញ្ចុះតម្លៃឈ្នួលរបស់ពួកគេមកត្រឹមកម្រិតទាបបំផុត ហើយជួនកាលថែមទាំងវាយគ្នាដើម្បីដណ្តើមតំណែងការពារទៀតផង»។

«គ្រូពេទ្យ?» ឮបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចសួរភ្លាមៗថា៖ «តើនាងមិនមែនជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទេឬ?»

គ្រូពេទ្យអាចត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាប្រភេទអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្យ៉ាងដែរ ប៉ុន្តែពួកគេអន់ជាងឆ្ងាយណាស់បើប្រៀបធៀបនឹងប្រភេទក្រោយ។ យ៉ាងណាមិញ ពួកគេមិនអាចចម្រាញ់ថ្នាំពិតប្រាកដបានឡើយ។ អ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើបាន គឺប្រើភ្លើងធម្មតាដើម្បីលាយគ្រឿងផ្សំថ្នាំផ្សេងៗចូលគ្នា ដើម្បីឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពព្យាបាល។ ប្រសិនបើប្រៀបធៀបជាមួយនឹងថ្នាំដែលចម្រាញ់ដោយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាំបែបនេះគឺមានកម្រិតទាបជាងឆ្ងាយណាស់។ ដូច្នេះ គ្រូពេទ្យទាំងអស់សុទ្ធតែប្រាថ្នាចង់ក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ប៉ុន្តែភាគច្រើនបានបរាជ័យសូម្បីតែចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដើម្បីព្យាយាមក៏ដោយ។ បញ្ហាចម្បងគឺស្ថិតនៅលើទាំងធាតុផ្សំពីកំណើត និងកង្វះការណែនាំ។

បន្ទាប់ពីបានឃើញកម្រិតនៃការទទួលស្វាគមន៍របស់នាង និងថ្នាំព្យាបាលនៅលើតុ ស៊ាវយ៉ាន ដំបូងឡើយបានគិតថានាងគឺជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។

«ប្រសិនបើវាផ្ដាយក្នុងការក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំបែបនេះ អាជីពនេះច្បាស់ជាមិនសូវមានតម្លៃ និងកម្របែបនេះឡើយ»។ អ្នកជួយលក់និយាយយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។

ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីស្មា ខ្ជិលនឹងសួរដេញដោលបន្តទៀត។ គេបានសម្លឹងមើលស្ត្រីក្នុងរ៉ូបពណ៌សដែលបានអង្គុយចុះនៅកន្លែងរបស់នាង និងកំពុងពិនិត្យអ្នកជំងឺដែលរងរបួស។ គេបានស្ទាបចង្កា ហើយទទួលស្គាល់ក្នុងចិត្តថា ស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ដែលគ្រូពេទ្យទេពអប្សរបង្ហាញនៅពេលនាងកំពុងព្យាបាលអ្នករងរបួស គឺពិតជាគួរឱ្យចាប់ចិត្តខ្លាំងណាស់។ មិនចម្លែកទេ ដែលពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលជាធម្មតាសាហាវឃោរឃៅ បែរជាធ្វើខ្លួនដូចជាកូនចៀមដ៏ស្លូតបូតនៅពីមុខនាង។

បន្ទាប់ពីឈរនៅកន្លែងដដែល និងសម្លឹងមើលរូបភាពដ៏ស្រស់ស្អាតនៅពីមុខគេមួយសន្ទុះទៀត ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានដើរចេញពី «កន្លែងឱសថមួយពាន់» នេះ។ គេបានដើរតាមផ្លូវមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្លឹងមើលមេឃដែលកំពុងងងឹត រួចក៏រកឃើញផ្ទះសំណាក់មួយនៅចុងផ្លូវដោយឥតព្រៀងទុក។ គេបានជួលបន្ទប់មួយ រួចចូលទៅក្នុងនោះ។ នៅក្នុងបន្ទប់ គេបានអង្គុយពែនភ្នែនបន្តិច រួចដកដង្ហើមធំ។ គេចាប់ដងដាវដ៏ធ្ងន់នៅលើខ្នងយ៉ាងណែន រួចលើកវាចេញពីខ្នងជាមួយនឹងសំឡេងថ្ងូរតិចៗ ហើយផ្អែកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ននៅក្បែរគ្រែ។

ទោះបីជា យ៉ាវ ឡៅ ធ្លាប់និយាយថា ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចដោះដាវធ្ងន់ចេញបានឡើយ សូម្បីតែពេលគេងក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្នគ្រាន់តែមិនមានសមត្ថភាពធ្វើបែបនេះបាននៅឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ យ៉ាវ ឡៅ ក៏បានអនុញ្ញាតឱ្យគេដោះវាចេញជាបណ្តោះអាសន្ននៅពេលគេង។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីដាវធ្ងន់ដ៏ចម្លែកនោះបានចាកចេញពីរាងកាយរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន អាចមានអារម្មណ៍ថា កម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ដូចជាទឹកទន្លេដែលហូរយ៉ាងរហ័ស និងខ្លាំងក្លានៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ។

ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញដង្ហើមយឺតៗ។ រន្ធញើសទាំងអស់នៅលើរាងកាយរបស់គេស្រាប់តែបើកឡើង។ អារម្មណ៍ស្រណុកសុខស្រួលបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ស្រែកឡើងដោយក្តីរីករាយ។ អារម្មណ៍នៃការប្រែជាខ្លាំងភ្លាមៗបែបនេះ គឺពិតជាពេញចិត្តខ្លាំងណាស់។

គ្រវីស្មាដែលកំពុងចុករោយ ស៊ាវយ៉ាន បានយកខ្លឹមឈូកលឿងមួយដុំធំដែលគេទើបតែទិញមកចេញ។ ពីក្នុងចំណោមពួកវា គេបានរើសយកខ្លឹមឈូកឈាម រួចដាក់វាដោយប្រុងប្រយ័ត្នទៅក្នុងប្រអប់ត្បូងពណ៌សដែលគេបានយកចេញពីចិញ្ចៀនរក្សាទុក។ ចំណែកឯខ្លឹមឈូកលឿងកម្រិតទាបដែលនៅសល់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រាន់តែបោះពួកវាចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនរក្សាទុកដោយឥតព្រៀងទុក។

«ហី... ឥឡូវនេះខ្លឹមឈូកឈាមស្ថិតក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំហើយ អ្វីដែលខ្ញុំខ្វះខាតគឺគ្រាន់តែ ស្មៅវិញ្ញាណទឹកកកនិងភ្លើង (Ice Fire Spirit Grass) និងស្នូលសត្វចម្លែក (Monster Core) ធាតុទឹកកកថ្នាក់ទី ៤ មួយប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលខ្ញុំអាចចម្រាញ់ «ថ្នាំគ្រាប់ខ្លឹមឈូកឈាម» បាន»។ ខណៈអង្អែលប្រអប់ត្បូងក្នុងដៃ ស៊ាវយ៉ាន បានជូតមាត់ ហើយដកដង្ហើមធំថា៖ «មើលទៅខ្ញុំច្បាស់ជារវល់នៅថ្ងៃអនាគតហើយ។ គ្រាន់តែស្វែងរកគ្រឿងផ្សំថ្នាំសម្រាប់ «ថ្នាំគ្រាប់ខ្លឹមឈូកឈាម» ក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺក្បាលខ្លាំងបែបនេះទៅហើយ។ ហី... ការលេបត្របាក់ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ដោយជោគជ័យ ច្បាស់ជាមិនមែនជាការងារងាយស្រួលឡើយ»។

ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំ ហើយគ្រវីក្បាល។ រាងកាយដែលចុករោយរបស់គេ ទីបំផុតបានសម្រាកនៅលើគ្រែ ហើយគេក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយភាពងងុយគេង...