ខ្លឹមឈូកឈាម (Blood Lotus Essence)

ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅហួតហែងបានបាញ់ឆេះ ខណៈដែលសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បានបណ្តាលឱ្យផ្ទៃដីប្រេះស្រពោន។ នៅពេលបាតជើងជាន់លើដីដ៏រឹងនោះ រលកកម្តៅស្រាប់តែបក់មកប៉ះបាតជើង ធ្វើឱ្យអ្នកធ្វើដំណើរហូរញើសជោកខ្លួន ព្រមទាំងជេរប្រទេចដាក់អាកាសធាតុដ៏អាក្រក់នេះ។

នៅលើផ្លូវពណ៌លឿងដ៏ធំទូលាយ យុវជនម្នាក់ស្លៀកពាក់ខោអាវធម្មតា កំពុងហូរញើសយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេខំប្រឹងដើរទាំងលំបាក។ រាល់ជំហានដែលយុវជននោះបោះទៅ បានដាល់យ៉ាងធ្ងន់ទៅលើដី ហាក់ដូចជាមិនមែនជាជើងមនុស្ស ប៉ុន្តែជាទម្ងន់រាប់តោន ដោយបង្កឱ្យហុយធូលីពណ៌លឿងត្រឡប់ឡើងមក។

ប្រសិនបើគេពិនិត្យឱ្យជិត គេនឹងមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញថាយុវជននោះស្ពាយដាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏មហិមានៅលើខ្នងរបស់គេ។ ជាជាងនិយាយថាវាជាដាវធំដែលគ្មានមុខ ឬគ្មានចុងស្រួច វាប្រហែលជាអាចហៅថាជាបន្ទាត់ដែកយក្សវិញទើបសម។ នៅផ្នែកខាងលើ វាហាក់បីដូចជាត្រូវបានកាត់ពាក់កណ្តាលដោយកាំបិត ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញនូវផ្ទៃរាបស្មើដូចកញ្ចក់។

នៅលើផ្ទៃដីនៃដាវធំខ្មៅងងឹតនោះ មានលំនាំសរសៃដែលស្រពិចស្រពិល និងចម្លែកៗ។ លំនាំសរសៃទាំងនោះបន្តរហូតដល់ដងដាវ ស្ទើរតែជ្រាបចូលទៅគ្រប់អ៊ីញនៃដាវ។ លំនាំទាំងនេះបានផ្តល់ឱ្យបន្ទាត់ដែកនូវភាពអាថ៌កំបាំងពិសេសមួយ ដែលគ្របដណ្តប់លើពណ៌ខ្មៅដ៏សាមញ្ញរបស់វា។

ប្រវែងនៃដាវដ៏ចម្លែកនេះ ស្ទើរតែលើសពីកម្ពស់របស់យុវជននោះទៅទៀត។ ការរួមបញ្ចូលគ្នាដ៏ចម្លែកនេះ បានធ្វើឱ្យអ្នកធ្វើដំណើរជារឿយៗសម្លឹងមើលមកគេដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ។

បន្ទាប់ពីបានធ្វើដំណើរបានប៉ុន្មានរយម៉ែត្រទៀត យុវជននោះទីបំផុតលែងអាចទ្រាំបានទៀតហើយ។ មាត់របស់គេដកដង្ហើមធំមិនឈប់ ខណៈដែលគេអូសជើងដែលធ្ងន់ដូចជញ្ជីងរាប់ពាន់ផោន ឆ្ពោះទៅរកម្លប់ដើមឈើធំមួយនៅក្បែរចិញ្ចើមផ្លូវ។

នៅពេលយុវជននោះទៅដល់ក្រោមដើមឈើ គេក៏ដួលសន្លប់ភ្លាមៗ ដោយងើបមុខទៅលើមេឃ។ ជាមួយនឹងក្បាលដែលផ្អែកលើស្មៅដ៏ត្រជាក់ ញើសនៅលើថ្ងាសរបស់គេបានហូរចុះមកដូចជាជ្រលងទឹកតូចមួយ។

«លោកគ្រូ របស់នេះ...... វាគួរឱ្យខ្លាចពេកហើយ។ បន្ទាប់ពីស្ពាយវានៅលើខ្នង..... កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដែលកំពុងរត់ក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ក៏ប្រែជាយឺត និងរឹងស្ពឹក។ លើសពីនេះ របស់ចង្រៃនេះមិនធ្ងន់ពេកទេឬ? អ្វីដែលគួរតែជាដំណើរមួយថ្ងៃ បែរជាក្លាយជាពីរថ្ងៃទៅហើយ លើសពីនេះ យើងនៅមិនទាន់ទៅដល់គោលដៅទៀត!» ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលគេនិយាយពាក្យទាំងនេះ សំឡេងរបស់គេបានប្រែជាស្អកបន្តិចទៅហើយដោយសារការបញ្ចេញកម្លាំងខ្លាំងពេក។

«ហេ ហេ។ ការហ្វឹកហាត់បានចាប់ផ្តើមជាផ្លូវការហើយ ឯងប្រហែលជាមិននឹកស្មានថាវាគ្រាន់តែជាការដើរលេងធម្មតាមែនទេ? ដោយសារវាត្រូវបានគេហៅថាការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាក ឯងគួរតែរៀបចំខ្លួនដើម្បីរីករាយនឹងការព្យាបាលដែលដូចជានៅក្នុងឋាននរក។ ជីវិតដ៏សុខស្រួលនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ (Wu Tan City) គឺនៅឆ្ងាយពីឯងបាត់ទៅហើយ»។ នៅក្នុងចិញ្ចៀន សំឡេងសើចបែបចំអក និងចំណាស់របស់ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) អាចត្រូវបានឮ។

ឮសម្តីទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមយ៉ាងជូរចត់ ហើយគ្រវីក្បាល ងាកទៅម្ខាងបន្តិច។ តាមរយៈកន្ទុយភ្នែក គេបានសម្លឹងមើលទៅដាវធំពណ៌ខ្មៅដែលគ្មានមុខនៅលើខ្នងរបស់គេដោយភាពតក់ស្លុត។

គេមិននឹកស្មានថាវត្ថុដែលមើលទៅសាមញ្ញនេះ នឹងគួរឱ្យខ្លាចបែបនេះឡើយ។ វាមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យកម្លាំងធាតុដ៏លឿននៅក្នុងខ្លួនរបស់គេប្រែជាយឺតប៉ុណ្ណោះទេ វាក៏មានទម្ងន់ធ្ងន់គួរឱ្យខ្ពើមរអើម ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ស្ទើរតែបាក់ខ្នង ខណៈពេលដែលប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីធ្វើឱ្យកម្លាំងធាតុរបស់គេហូរ។

ក្នុងកំឡុងពេលពីរថ្ងៃនេះ ស៊ាវយ៉ាន ទីបំផុតបានស្គាល់ពីអត្ថន័យពិតនៃភាពហត់នឿយ។

នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ស្ពាយដាវខ្មៅដ៏ចម្លែកនេះនៅលើខ្នង កម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់គេអាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ដែលទើបនឹងឡើងកម្រិតថ្មីថ្មោង។ ទោះបីជាដាវខ្មៅនេះបង្ខាំងកម្លាំងគេយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលនៃការបង្ខាំងនេះ បានជួយសម្រួលដល់ការបារម្ភរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងការបណ្តោយឱ្យអ្នកដទៃដឹងពីកម្លាំងពិតរបស់គេ។ ដោយសារគេគ្រាន់តែជាអ្នកដំណើរឯកោម្នាក់ដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់កន្លែងដែលមិនស្គាល់ វាច្បាស់ជាជារឿងឆ្កួតបំផុត ប្រសិនបើគេបង្ហាញកម្លាំងពិតដល់អ្នកដទៃយ៉ាងងាយស្រួលនោះ។

ខណៈអង្អែលចិញ្ចៀនរក្សាទុក (Storage Ring) នៅលើម្រាមដៃរបស់គេ ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌បៃតងខ្ចីមួយគ្រាប់បានលេចឡើងនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ។ នេះគឺជា «ថ្នាំស្តារកម្លាំងធាតុ (Qi Recovering Pill)» ដែលមានប្រសិទ្ធភាពគួរសម ដែលអាចបង្កើនអត្រានៃការស្តារកម្លាំងធាតុរបស់មនុស្សម្នាក់ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។

ថ្នាំនេះត្រូវបានចម្រាញ់ជាពិសេសដោយ យ៉ាវ ឡៅ សម្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន នៅក្នុងថ្ងៃមុនពេលពួកគេចាកចេញពីទីក្រុង វូថាន់។ ប៉ុន្តែគ្រឿងផ្សំដែលត្រូវការសម្រាប់ថ្នាំស្តារកម្លាំងធាតុនេះ គឺកម្រខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែមានឥទ្ធិពលពីសាលដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន (Premier Auction House) ក៏ដោយ ក៏គ្រឿងផ្សំដែលប្រមូលបានគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់តែថ្នាំ ៣០ គ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ជាធម្មតា ស៊ាវយ៉ាន មិនហ៊ានប្រើវាដោយសេរីឡើយ ប៉ុន្តែស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេមានភាពសន្សំសំចៃនោះទេ។

សម្លឹងមើលជុំវិញផ្លូវក្បែរនោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ស៊ាវយ៉ាន បានប្រាកដថាគ្មាននរណាម្នាក់នៅជុំវិញឡើយ មុនពេលលេបថ្នាំចូលទៅក្នុងមាត់តែម្តង។ គេបានផ្អែកនឹងដើមឈើ ខណៈពេលដែលរង់ចាំថ្នាំមានប្រសិទ្ធភាពដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់។

ទោះបីជាគេនិយាយថា វាជាការល្អបំផុតក្នុងការចូលទៅក្នុងស្ថានភាពហ្វឹកហាត់ ដើម្បីនាំមកនូវប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់បំផុតពីថ្នាំបន្ទាប់ពីលេបវាក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ស៊ាវយ៉ាន ច្បាស់ជាមិនស្ថិតក្នុងបរិយាកាសល្អបំផុតដើម្បីហ្វឹកហាត់ឡើយ។ មនុស្សម្នាដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ជាបន្តបន្ទាប់នៅលើផ្លូវ នឹងធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គេរំខានមិនអាចចូលទៅក្នុងស្ថានភាពហ្វឹកហាត់បាន។

បិទភ្នែកយឺតៗ ស៊ាវយ៉ាន ដែលហត់នឿយខ្លាំង អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា សាច់ដុំដែលរងការខូចខាតរបស់គេ កំពុងស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមដ៏ទន់ភ្លន់ដែលបញ្ចេញចេញពីថ្នាំគ្រាប់យ៉ាងលោភលន់។

នៅពេលដែលសារធាតុចិញ្ចឹមតំណក់ចុងក្រោយត្រូវបានស្រូបយក ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថា កោសិកានៃសាច់ដុំរបស់គេត្រូវបានពង្រឹងដោយថាមពល និងខ្លាំងជាងមុនបន្តិច......

ទោះបីជាការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកទើបតែចាប់ផ្តើមបានត្រឹមតែពីរថ្ងៃក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន មានទំនុកចិត្តដាច់ខាតក្នុងការយកឈ្នះលើលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ​ ៦ ប្រសិនបើគេដោះដាវធ្ងន់ចេញពីខ្នងរបស់គេ!

«មើលទៅដូចជាមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះហើយ?» ស៊ាវយ៉ាន រអ៊ូម្នាក់ឯង ខណៈដែលគេប្រើដៃប៉ះមុខ។ ជ្រុងមាត់របស់គេស្រាប់តែញញឹមឡើង ខណៈដែលគេលាតដៃយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ដោយមានអារម្មណ៍ពេញដោយកម្លាំង វាដូចជាគេត្រូវបានបង្កើតថ្មីពីខាងក្នុងមកក្រៅអញ្ចឹង។

ងើបខ្លួនឡើងពីដី ស៊ាវយ៉ាន បានយកដៃលើដាវយក្សដ៏ចម្លែក និងធ្ងន់នោះ ជាមួយនឹងអារម្មណ៍លាយឡំគ្នារវាងក្តីស្រឡាញ់ និងក្តីស្អប់ មុនពេលបោះជំហានយ៉ាងធ្ងន់ម្តងទៀត ដើម្បីបន្តដំណើរទៅកាន់គោលដៅដែលនៅជិតខាងមុខ។

មុនពេលមេឃចាប់ផ្តើមងងឹតបន្តិចម្តងៗ ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន បានមកដល់ទីប្រជុំជនតូចមួយដែលនៅជិតជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range)។

ទីប្រជុំជនតូចនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ទីប្រជុំជន ឈីងសាន (Qingshan Town) ប៉ុន្តែដោយសារវាស្ថិតនៅជិតជួរភ្នំសត្វចម្លែក វាក៏ត្រូវបានគេហៅថា ទីប្រជុំជនសត្វចម្លែកផងដែរ។ មនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ គឺជាទាហានស៊ីឈ្នួល (Mercenaries) ដែលចំណាយពេលពេញមួយថ្ងៃចិញ្ចឹមជីវិតនៅលើផ្លែដាវ។ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះ នឹងបង្កើតជាក្រុមដែលដើរកាន់ដៃគ្នាលើដងផ្លូវ និយាយស្តីឡូឡា ខណៈពេលដែលពិភាក្សាគ្នាដោយឥតអៀនខ្មាសអំពីស្ត្រីនៅក្នុងទីប្រជុំជន កន្លែងណាដែលរកបានស្រាខ្លាំងបំផុត និងតំបន់ណាដែលមានសត្វចម្លែកសាហាវបំផុត......

នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ដើរនៅលើផ្លូវដែលធ្វើពីថ្មកំបោរ ខណៈពេលដែលស្ពាយដាវដ៏ធំដែលមើលទៅមិនសមរម្យនៅលើខ្នងរបស់គេ កែវភ្នែកដែលចង់ដឹងចង់ឃើញត្រូវបានទាក់ទាញមករកគេជាធម្មតា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនបានខ្វល់ខ្វាយនឹងកែវភ្នែកទាំងនោះឡើយ ខណៈដែលគេជូតញើសនៅលើថ្ងាស ហើយដើរយឺតៗតាមផ្លូវ។

ហាងជាច្រើនបានតម្រៀបគ្នានៅសងខាងផ្លូវ ហើយជាមួយនឹងទីតាំងដ៏អំណោយផលរបស់ពួកគេ ពួកគេអាចនិយាយបានថាមានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងណាស់។ ស៊ាវយ៉ាន បានគ្រវីកែវភ្នែកដែលចាប់អារម្មណ៍កាត់ហាងដែលមានពន្លឺភ្លឺច្បាស់ មុនពេលឈប់នៅហាងលក់គ្រឿងផ្សំថ្នាំដ៏ធំទូលាយមួយ។ គេបានផ្អាកជំហាន រអ៊ូម្នាក់ឯង មុននឹងដើរចូលទៅក្នុងហាងគ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលមានឈ្មោះថា «កន្លែងឱសថមួយពាន់ (Thousand Medicine Place)»។

ស៊ាវយ៉ាន មិនសូវមានចំណាប់អារម្មណ៍លើរបស់របរដូចជាអាវុធ ឬគ្រឿងសឹកឡើយ ប៉ុន្តែគេមានចំណាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងលើគ្រឿងផ្សំថ្នាំដ៏មានតម្លៃផ្សេងៗ។ ឱ្យតែគេអាចរកឃើញគ្រឿងផ្សំថ្នាំដ៏មានតម្លៃ យ៉ាវ ឡៅ នឹងអាចចម្រាញ់វាទៅជាថ្នាំបង្កើនកម្លាំងផ្សេងៗបាន។ ថ្នាំគ្រាប់ គឺជាអ្វីដែលជាក់ស្តែងបំផុតសម្រាប់ការរស់រានមានជីវិត ខណៈពេលដែលធ្វើដំណើរក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត។

ដើរចូលទៅក្នុងហាងដ៏ធំទូលាយនោះ ស៊ាវយ៉ាន បានដឹងថាវាត្រូវបានបំភ្លឺយ៉ាងច្បាស់ដោយ ថ្មពន្លឺព្រះច័ន្ទ (Moonlight Stones) ដែលព្យួរនៅលើជញ្ជាំង។ បច្ចុប្បន្ននេះ មានមនុស្សដើរចេញចូលយ៉ាងច្រើននៅក្នុងហាង ដែលធ្វើឱ្យអ្នកជួយលក់ម្នាក់ៗមានភាពមមាញឹកយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះ គ្មាននរណាម្នាក់មកស្វាគមន៍ ស៊ាវយ៉ាន ឡើយនៅពេលដែលគេចូលទៅដល់។

ទោះបីជាគ្មាននរណាម្នាក់ស្វាគមន៍គេក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍រីករាយដោយស្ងាត់ៗ។ កែវភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលយឺតៗកាត់តាមទូកញ្ចក់ដាក់តាំង រហូតដល់មកដល់ប្រអប់ត្បូងមរកតតូចមួយ រួចក៏ស្រឡាំងកាំងបន្តិចចំពោះអ្វីដែលគេបានរកឃើញ។

«ថ្នាំព្យាបាលរបួស? តើអាចមានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅទីនេះដែរឬ?» ស៊ាវយ៉ាន រអ៊ូដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលការពិពណ៌នាដែលសរសេរនៅក្រោមដបត្បូងតូចមួយនោះ។

គ្រវីក្បាល កែវភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន បន្តមើលទៅមុខទៀត ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេបានឃើញរបស់ទាំងអស់នៅក្នុងទូដាក់តាំងហើយ គេក៏គ្រវីក្បាលដោយខកចិត្ត។ ទោះបីជាមានគ្រឿងផ្សំថ្នាំកម្រិតមធ្យមខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនសូវមានប្រយោជន៍សម្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន នាពេលនេះឡើយ។

ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន ត្រៀមខ្លួនចាកចេញទាំងដៃទទេ កែវភ្នែកដែលដើរមើលដោយចៃដន្យរបស់គេ ក៏ស្រាប់តែឈប់ង៉ក់។

កែវភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានទម្លុះកញ្ចក់ដាក់តាំង ដើម្បីសម្លឹងមើលវត្ថុពណ៌លឿងខ្ចីមួយនៅក្នុងជ្រុងម្ខាងយ៉ាងមិនដាក់ភ្នែក។ ពេលវេលាដ៏យូរបានកន្លងផុតទៅ មុនពេលគេលិទ្ធបបូរមាត់ ហើយដើរសំដៅទៅរកវត្ថុនោះយ៉ាងធម្មតា ដោយងាកក្បាលដើម្បីពិនិត្យមើលវត្ថុពណ៌លឿងខ្ចីនោះម្តងទៀត។

«គ្រហែម...... តើខ្ញុំអាចរំខានអ្នកឱ្យជួយយកវត្ថុនេះចេញមកបានទេ?»

ដកកែវភ្នែកដ៏លោភលន់ និងរំភើបរបស់គេចេញបន្តិចម្តងៗ ស៊ាវយ៉ាន បានងើបក្បាលទៅរកអ្នកជួយលក់បុរសម្នាក់ ហើយនិយាយទាំងញញឹម។

បន្ទាប់ពីត្រូវបានហៅ អ្នកជួយលក់វ័យក្មេងបានគ្រវីភ្នែកមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលស្លៀកពាក់សាមញ្ញ មុននឹងក្រឡេកមើលរបស់ដែលគេស្នើសុំ។ បន្ទាប់ពីរកឃើញថាវាគ្រាន់តែជា «ខ្លឹមឈូកលឿង (Yellow Lotus Essence)» ដែលមានកម្រិតទាបបំផុត អ្នកជួយលក់វ័យក្មេងក៏ពេបមាត់ដោយភាពមិនអត់ធ្មត់។ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខរឹងកំព្រឹស គេបានយករបស់នោះចេញពីទូដាក់តាំង៖ «ខ្លឹមឈូកលឿង គ្រឿងផ្សំថ្នាំកម្រិតទាប តម្លៃមួយរយមាស»។

ដោយមិនខ្វល់ពីអាកប្បកិរិយាមើលងាយរបស់អ្នកជួយលក់ ស៊ាវយ៉ាន សើចចំអកនៅក្នុងចិត្ត។ គេបានទទួលអ្វីដែលគេគិតថាជា ខ្លឹមឈូកលឿង កម្រិតទាបបំផុតនោះ ហើយបានលួចប្រើក្រចកដៃឆ្កូតស្រាលៗលើផ្ទៃនៃ «ខ្លឹមឈូកលឿង»។ ពណ៌ក្រហមឈាមងងឹតបន្តិច ត្រូវបានបង្ហាញចេញពីផ្ទៃដែលរាងលឿងនោះ។ នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលពណ៌ក្រហមងងឹតដែលស្ទើរតែមើលមិនឃើញនោះ ជ្រុងភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានកន្ត្រាក់បន្តិច។ បន្តិចក្រោយមក ដោយព្យាយាមមិនបង្ហាញពីបំណងពិតរបស់គេ គេបានអង្អែលច្រមុះ ខណៈពេលដែលដកដង្ហើមវែងៗស្រូបយកក្លិនឈាមដ៏ចម្លែកនៅលើម្រាមដៃរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យមួយបានលោតឡើងនៅក្នុងជម្រៅនៃកែវភ្នែករបស់គេ។

«ប្រាកដណាស់ វាគឺជាខ្លឹមឈូកឈាម (Blood Lotus Essence)!»

ខណៈដែលបេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន លោតញាប់ដោយក្តីរំភើប សំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ក៏ស្រាប់តែបន្លឺឡើងនៅក្នុងគំនិតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

«អាល្អិត សំណាងរបស់ឯងមិនអាក្រក់ទេ ឯងពិតជាអាចរកឃើញឱសថដ៏កម្របែបនេះបានមែន!»