ការចូលរួមជាមួយក្រុម (Joining a Team)

រាត្រីបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ នៅពេលដែលមេឃចាប់ផ្តើមភ្លឺនៅព្រឹកបន្ទាប់ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ដែលកំពុងដេកលក់បានបើកភ្នែកឡើងចំពេលកំណត់។ ក្នុងអំឡុងពេលរស់នៅក្នុងព្រៃកន្លងមក គេបានហ្វឹកហាត់ទម្លាប់រាងកាយឱ្យដឹងម៉ោងពេលយ៉ាងច្បាស់លាស់។

បន្ទាប់ពីការសម្រាកយ៉ាងស្កប់ស្កល់ពេញមួយយប់ ភាពហត់នឿយដែលចេញពីជម្រៅនៃរាងកាយបានរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុង ហើយត្រូវបានជំនួសដោយភាពរស់រវើកយ៉ាងខ្លាំង។

ពីលើគ្រែ គេបានអង្គុយពែនភ្នែន រៀបចំក្បាច់ហ្វឹកហាត់ មុនពេលបិទភ្នែកម្តងទៀត។ ម៉ោងនៅពេលព្រលឹម គឺជាពេលវេលាដ៏ល្អបំផុតដើម្បីហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) របស់គេ។ លើសពីនេះ ការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ គឺដូចជាការអុំទូកបញ្ច្រាសទឹក ប្រសិនបើមិនបោះជំហានទៅមុខ នោះនឹងត្រូវធ្លាក់ចុះក្រោយវិញ។ មានតែការព្យាយាមមិនបោះបង់ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចសម្រេចជោគជ័យពិតប្រាកដ។

ស្របតាមការដកដង្ហើមដ៏មានលំនឹងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ខ្យល់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៅជុំវិញគេស្រាប់តែមានចលនាដូចជារលក ហើយចាប់ផ្តើមបញ្ចេញចរន្តកម្លាំងធាតុជាបន្តបន្ទាប់។

បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរកាលពីថ្ងៃមុន ស្បែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺដូចជាអេប៉ុង។ ឱ្យតែផ្នែកណាមួយនៃស្បែករបស់គេប៉ះនឹងកម្លាំងធាតុនៅជុំវិញ រន្ធញើសដ៏សំបូរបែបរបស់គេនឹងប្រញាប់បើកឡើង ហើយស្រូបយកចរន្តកម្លាំងធាតុទាំងនោះយ៉ាងលោភលន់។

ខណៈពេលដែលរន្ធញើសកំពុងស្រូបយកកម្លាំងធាតុ ភាគច្រើននៃកម្លាំងធាតុនៅជុំវិញ ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានបឺតចូលទៅក្នុងខ្លួនតាមរយៈការដកដង្ហើម។ បន្ទាប់មក ពួកវាបានឆ្លងកាត់ផ្លូវថាមពលធាតុ (Qi paths) មួយចំនួនដែលត្រូវបានកំណត់ដោយវិធីសាស្ត្រដាំដុះ (Qi method)។ ជាបន្តបន្ទាប់ ពួកវាត្រូវបានចម្រាញ់ និងផ្ទុកទៅក្នុងបង្រួមកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Cyclone) តូចមួយដែលវិលវក់នៅក្នុងខ្លួនគេ។

ការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុបានបន្តអស់រយៈពេលជាងមួយម៉ោង។ លុះត្រាតែបន្ទប់ត្រូវបានបំភ្លឺទាំងស្រុងដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលចាំងតាមបង្អួច ទើប ស៊ាវយ៉ាន បញ្ឈប់ការហ្វឹកហាត់។ ដង្ហើមដែលមានកម្អែលមិនល្អត្រូវបានបញ្ចេញមកក្រៅយឺតៗ។

ភ្នែកខ្មៅងងឹតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បើកឡើងបន្តិចម្តងៗ ហើយពន្លឺពណ៌លឿងខ្ចីបានឆាបឆេះក្នុងភ្នែក មុននឹងបាត់ទៅវិញក្នុងជម្រៅនៃកែវភ្នែក។

«ក្នុងល្បឿននេះ ខ្ញុំប្រហែលជាអាចក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ៥ ផ្កាយ ក្នុងរយៈពេលកន្លះឆ្នាំ។ មិននឹកស្មានថា ការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកនេះមានប្រសិទ្ធភាពដល់ថ្នាក់ហ្នឹងសោះ»។ ស៊ាវយ៉ាន លាតដៃយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ហើយនៅពេលដែលឮសំឡេងឆ្អឹងរលាក់ចេញពីក្នុងខ្លួន ស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

«ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range) ហើយ»។

បន្ទាប់ពីលោតចុះពីលើគ្រែ ស៊ាវយ៉ាន បានលុបមុខបន្តិចបន្តួច រួចដើរត្រឡប់ទៅក្បែរគ្រែ ហើយសម្លឹងមើលដាវខ្មៅដ៏ចម្លែកដោយអស់សង្ឃឹម។

គេបានបន្ទន់ជើងបន្តិច រួចដកដង្ហើមធំ។ ដៃទាំងពីររបស់គេបានក្តាប់ដងដាវយ៉ាងណែនដូចក្រញ៉ាំឥន្ទ្រី។ ជើងរបស់គេជាន់ដីយ៉ាងធ្ងន់ រួចស្រែកតិចៗថា៖ «ឡើង!»

ជាមួយនឹងកម្លាំងធាតុដែលវិលជុំវិញដៃ កម្លាំងរបស់គេគឺគ្រប់គ្រាន់នឹងកាប់ដើមឈើធំមួយឱ្យរលំ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលកម្លាំងនេះត្រូវប្រើលើដាវយក្ស វាក៏គ្រាន់តែល្មមនឹងលើកវាឡើងពីដីយឺតៗប៉ុណ្ណោះ។

ស៊ាវយ៉ាន បន្ទោរខ្នងទៅមុខ មុខរបស់គេឡើងក្រហម ហើយដង្ហើមចាប់ផ្តើមញាប់។ ជាមួយនឹងការស្រែកតិចៗម្តងទៀត ដាវយក្សទីបំផុតត្រូវបានគ្រវែងទៅលើខ្នង ដែលភ្លាមៗនោះបានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេទ្រុឌចុះទៅរកដី។ សំណាងល្អដែល ស៊ាវយ៉ាន បានរៀបចំខ្លួនទុកជាមុន គេខាំធ្មេញ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក រាងកាយរបស់គេក៏ត្រង់ឡើងវិញយឺតៗ។

«ចង្រៃយ៍ពិតមែន វាគួរឱ្យខ្លាចពេកហើយ...» ស៊ាវយ៉ាន និយាយយ៉ាងជូរចត់ ខណៈដែលគេជូតញើសត្រជាក់ចេញពីថ្ងាស។

បន្ទាប់ពីទះដៃលើដាវខ្មៅយក្ស ស៊ាវយ៉ាន ក៏បោះជំហានចេញពីបន្ទប់។ បន្ទាប់ពីការសម្របខ្លួនបានប៉ុន្មានថ្ងៃ គេលែងធ្វើឱ្យដីញ័ររាល់ពេលបោះជំហានខណៈពេលស្ពាយដាវយក្សទៀតហើយ។

នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក មានសត្វចម្លែកដើររាត់រាយ ដែលធ្វើឱ្យទីនោះពោរពេញដោយគ្រោះថ្នាក់។ ការដើរម្នាក់ឯងអាចទាក់ទាញការវាយប្រហារពីសត្វចម្លែកបានយ៉ាងងាយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ក្រៅពីអ្នកដែលមានកម្លាំងខ្លាំងពិតប្រាកដ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល (Mercenaries) ភាគច្រើនតែងតែបង្កើតជាក្រុមមុននឹងចូលទៅក្នុងទីនោះ។

ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គេអាចទប់ទល់បានយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមសត្វចម្លែកកម្រិតទី ១ ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ គេមិនទាន់មានសមត្ថភាពដើររាត់រាយក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកម្នាក់ឯងឡើយ។

ជាការពិតណាស់ នេះគឺជាករណីដែលមិនរាប់បញ្ចូលការជួយជ្រោមជ្រែងពី យ៉ាវ ឡៅ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យ៉ាវ ឡៅ បានប្រាប់តាំងពីថ្ងៃដំបូងនៃការហ្វឹកហាត់ថា ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ប្រសិនបើជីវិតរបស់ ស៊ាវយ៉ាន មិនរងការគំរាមកំហែងដល់ស្លាប់ទេ លោកនឹងមិនចេញមុខដោះស្រាយបញ្ហាឱ្យឡើយ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត នៅថ្ងៃខាងមុខ ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន មាន យ៉ាវ ឡៅ ជាសន្លឹកបៀរចុងក្រោយក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចប្រើវាដោយប្រហែសបានឡើយ។ រាល់បញ្ហាដែលគេជួបប្រទះ ត្រូវតែដោះស្រាយដោយខ្លួនឯងជាមុនសិន។

ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍មួម៉ៅនឹងរឿងនេះ ប៉ុន្តែគេមានតែត្រូវទទួលយកដោយអស់សង្ឃឹម។ គេដឹងថាទង្វើរបស់ យ៉ាវ ឡៅ គឺមកពីការបារម្ភខ្លាច ស៊ាវយ៉ាន បាត់បង់ភាពវៃឆ្លាត និងស្មារតីប្រុងប្រយ័ត្នក្រោមការការពាររបស់លោក។

កូនឥន្ទ្រីដែលតែងតែលាក់ខ្លួនក្រោមស្លាបរបស់មេ នឹងមិនអាចរៀនពីអត្ថន័យនៃសេរីភាពពិតប្រាកដឡើយ។ មានតែឆ្លងកាត់គ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ទើបសក្ដានុពលរបស់មនុស្សអាចផ្ទុះឡើង និងហោះហើរទៅលើមេឃបាន។

យ៉ាវ ឡៅ មិនចង់ឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ក្លាយជាកូនឥន្ទ្រីដែលចេះតែលាក់ខ្លួនពីក្រោយខ្នងអ្នកដទៃឡើយ។ ហេតុនេះ លោកត្រូវតែឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន យល់ពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួន។

បន្ទាប់ពីដើរមកដល់ចុងផ្លូវ ស៊ាវយ៉ាន ក៏មកដល់ច្រកចេញម្ខាងទៀតនៃទីប្រជុំជន។ ច្រកចេញនេះនាំទៅកាន់ជួរភ្នំសត្វចម្លែក។

នៅច្រកចេញនៃទីប្រជុំជន មានទាហានស៊ីឈ្នួលជាច្រើនបានមកជួបជុំគ្នា។ មានសំឡេងស្រែកហៅម្តងហើយម្តងទៀត ទៅកាន់ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលឯកោដែលចង់ចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក។

ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ ត្រូវបានបែងចែកជាបីប្រភេទ។ ប្រភេទទីមួយ គឺក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានច្បាប់វិន័យតឹងរ៉ឹង។ មានតែបីក្រុមប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងទីប្រជុំជន ឈីងសាន (Qingshan Town) ហើយពួកគេមានសមាជិកប្រហែលមួយរយនាក់ក្នុងមួយក្រុម។ សមាជិកភាគច្រើនមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់កម្រិតលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ហើយមេក្រុមនីមួយៗគឺជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ដ៏ខ្លាំងម្នាក់។ អាចនិយាយបានថា ក្រុមទាំងនេះគឺជាកម្លាំងខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងទីប្រជុំជន ឈីងសាន។

ប្រភេទទីពីរ គឺជាក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងភ្លាមៗ។ ក្រុមប្រភេទនេះនឹងត្រូវរំសាយចោលបន្ទាប់ពីបញ្ចប់បេសកកម្ម។ ទំនុកចិត្ត និងសមត្ថភាពសហការរបស់ពួកគេ មិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយក្រុមផ្លូវការបានឡើយ។

ប្រភេទទីបី គឺជាទាហានស៊ីឈ្នួលឯកោ។ មនុស្សទាំងនេះជារឿយៗតែងតែមានសន្លឹកបៀរលាក់ទុកជានិច្ច។

ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងស្រែកហៅនៅច្រកចេញនាពេលនេះ គឺជាក្រុមប្រភេទទីពីរ។

ឈរនៅជ្រុងម្ខាង ស៊ាវយ៉ាន មិនបានចូលរួមជាមួយក្រុមណាមួយភ្លាមៗឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេកំពុងសង្កេតមើលដោយសម្ងាត់ថា តើក្រុមណាដែលមានលក្ខណៈអាជីពជាង។ យ៉ាងណាមិញ នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក ភាពប្រហែសបន្តិចបន្តួចអាចនាំឱ្យស្លាប់បាន។

ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងស្វែងរកក្រុមដែលពេញចិត្ត ភាពចលាចលមួយបានផ្ទុះឡើងនៅច្រកចេញនៃទីប្រជុំជន។ សំឡេងស្រែកដោយក្តីរំភើបបានបន្លឺឡើងថា៖ ««កន្លែងឱសថមួយពាន់ (Thousand Medicine Place)» មានគម្រោងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកដើម្បីប្រមូលឱសថ។ អ្នកដែលនឹងរួមដំណើរជាមួយគឺ គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ (Fairy Doctor)។ មានតែ ៥០ កន្លែងប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាប់អ្នកដែលមានកម្លាំងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយ ២ ឡើងទៅ សូមប្រញាប់ឡើង!»

សំឡេងស្រែកនោះបានធ្វើឱ្យច្រកចេញដែលធ្លាប់តែអ៊ូអរប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គ្រប់គ្នាបានងាកមើលមុខគ្នា។ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលគិតថាពួកគេមានលក្ខខណ្ឌគ្រប់គ្រាន់ បានស្ទុះទៅរកបុរសវ័យកណ្តាលមកពី «កន្លែងឱសថមួយពាន់» ភ្លាមៗ។

សម្លឹងមើលពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងឆ្មៅៗចូលទៅនោះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ព្រិចភ្នែកបន្តិច។ បន្ទាប់ពីស្ងាត់មួយសន្ទុះ គេក៏ស្ទុះទៅមុខ ហើយចូលរួមជាមួយហ្វូងមនុស្សដែរ។

ជាមួយនឹងមនុស្សជាច្រើនចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកជាក្រុមបែបនេះ សត្វចម្លែកធម្មតាប្រាកដជាមិនហ៊ានវាយប្រហារដោយងាយឡើយ ដែលនេះបង្កើនឱកាសនៃការរស់រានមានជីវិត។ ឱ្យតែគេអាចរកឃើញកន្លែងហ្វឹកហាត់ដែលស្ងប់ស្ងាត់ និងសុវត្ថិភាពក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរ គេអាចចាកចេញពីក្រុមដោយងាយស្រួល និងដោយភាពជឿជាក់។

អ្វីដែលគេបានឮពីអ្នកជួយលក់កាលពីម្សិលមិញគឺជាការពិត។ ឈ្មោះរបស់គ្រូពេទ្យទេពអប្សរ មានប្រសិទ្ធភាពជាងអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងទីប្រជុំជន ឈីងសាន។ កន្លែង ៥០ នាក់ បានធ្វើឱ្យមនុស្សដណ្តើមគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស៊ាវយ៉ាន បានប្រើរូបរាងតូចរបស់គេជ្រៀតចូលតាមចន្លោះហ្វូងមនុស្សរហូតដល់ខាងមុខ។

«នៅសល់តែមួយកន្លែងទៀតទេ!» បុរសវ័យកណ្តាលញញឹមទៅកាន់ហ្វូងមនុស្សដែលកំពុងច្រានគ្នា ខណៈដែលគេគ្រវីក្រដាសស្បែកពពែក្នុងដៃ។

«ខ្ញុំ!» យុវជនម្នាក់និយាយជាមួយនឹងសំឡេងដែលនៅក្មេងខ្ចីបន្តិច។ គេហាក់ដូចជាដង្ហើមញាប់បន្តិច ខណៈដើរសំដៅទៅរកបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នោះ។

«ហឹស?» សម្លឹងមើលយុវជននៅពីមុខដែលទើបតែអាយុ ១៧ ឬ ១៨ ឆ្នាំ បុរសវ័យកណ្តាលក៏ស្រឡាំងកាំងបន្តិច។ គេញញឹមភ្លាមៗ រួចនិយាយថា៖ «អាល្អិត លក្ខខណ្ឌរបស់យើងគឺលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ២ ផ្កាយ!» បុរសវ័យកណ្តាលសង្កត់ធ្ងន់លើពាក្យបួនម៉ាត់ចុងក្រោយ។ ច្បាស់ណាស់ គេមិនជឿថាម្សិលមិញដែលនៅក្មេងបែបនេះ អាចមានកម្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងឡើយ។

«តើក្មេងនេះមកពីណា? មកបង្កបញ្ហាទាំងដែលពុកចង្កាមិនទាន់ដុះផង»។

«ចេញទៅឆ្ងាយទៅអាល្អិត កុំមកខាតពេលពួកយើង»។

ឃើញថាកន្លែងចុងក្រោយត្រូវបានដណ្តើមយកដោយក្មេងប្រុសម្នាក់ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញចាប់ផ្តើមស្តីបន្ទោសភ្លាមៗ។

ស៊ាវយ៉ាន មិនខ្វល់ពីពាក្យសម្តីទាំងនោះឡើយ គេបានបោះជំហានទៅមុខពីរជំហាន។ គេឈរនៅមុខដើមឈើមួយដែលមានមុខកាត់ធំប៉ុនដៃមនុស្សពីរនាក់។ កណ្តាប់ដៃរបស់គេស្រាប់តែបង្រួមយ៉ាងណែន ហើយកម្លាំងធាតុពណ៌លឿងខ្ចីបានបង្កើតជាស្រទាប់ការពារមួយដូចជាវាំងននពន្លឺ។ បន្ទាប់មក ជាមួយនឹងការស្រែកតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន បានដាល់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងខ្លាំងទៅលើដើមឈើនោះ ដោយបញ្ចេញកម្លាំងដ៏សាហាវចេញពីដៃ។

«កា... ឆាក!»

តាមរយៈសំឡេងបាក់យ៉ាងច្បាស់ ដើមឈើដ៏ធំ និងរឹងមាំនោះបានដួលទៅលើដីនៅចំពោះមុខភ្នែកគ្រប់គ្នា ដោយធ្វើឱ្យធូលីហុយពេញដី។

«តើប៉ុណ្ណឹងគ្រប់គ្រាន់ទេ?»

បោកដៃទាំងពីរចូលគ្នា ស៊ាវយ៉ាន សួរទៅកាន់បុរសវ័យកណ្តាលដែលកំពុងស្រឡាំងកាំងម្នាក់នោះ។

«កេ កេ... អាល្អិត ឯងពិតជាមានទេពកោសល្យអស្ចារ្យមែន។ ការដែលអាចឈានដល់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ២ ផ្កាយ ក្នុងអាយុប៉ុណ្ណេះ គឺជាកំពូលអ្នកខ្លាំងហើយ»។ ងក់ក្បាលដោយភាពស្ងើចសរសើរ បុរសវ័យកណ្តាលនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ទាំងញញឹម៖ «ល្អណាស់ កន្លែងចុងក្រោយនេះជារបស់ឯង។ ប្រាក់ឈ្នួលគឺ ៥០០ កាក់មាស ហើយការងាររបស់ឯងគឺការពារក្រុមប្រមូលឱសថរបស់ «កន្លែងឱសថមួយពាន់»។ ខ្ញុំនឹងឱ្យប្រាក់ពាក់កណ្តាលមុន។ ពាក់កណ្តាលទៀតនឹងត្រូវផ្តល់ឱ្យនៅពេលយើងត្រឡប់មកវិញ»។

«យល់ព្រម» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមងក់ក្បាល។ គេមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងប្រាក់ឈ្នួល ៥០០ មាសនោះឡើយ។ អ្វីដែលគេត្រូវការ គឺក្រុមនេះដើម្បីជួយគេស្វែងរកកន្លែងសុវត្ថិភាពដើម្បីហ្វឹកហាត់។

បន្ទាប់ពីឃើញថាកន្លែងចុងក្រោយត្រូវបានយកដោយក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមិនស្គាល់មុខនេះ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួលនៅជុំវិញក៏ចាប់ផ្តើមបែកផ្លូវគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលពួកគេចាកចេញ ពួកគេមិនភ្លេចងាកមកមើល ស៊ាវយ៉ាន ដោយក្តីងឿងឆ្ងល់ឡើយ។

ទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យដែលអាចក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ២ ផ្កាយ ក្នុងអាយុ ១៧ ឬ ១៨ ឆ្នាំ គឺជាអ្វីដែលកម្រនឹងបានឃើញណាស់នៅក្នុងទីប្រជុំជន ឈីងសាន!