កម្លាំងបង្កប់នៃ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស»

ព្រះច័ន្ទមួយចំណិតឯកោ កំពុងព្យួរខ្លួននៅលើមេឃនាពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រដ៏ងងឹតស្លុប ខណៈដែលពន្លឺដ៏ត្រជាក់ និងខ្សោយរបស់វា បានគ្របដណ្តប់លើទឹកដីដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។

នៅក្នុងព្រៃដ៏ងងឹតងងុល ភ្នក់ភ្លើងតូចមួយបានរាំរែកយ៉ាងស្រទន់ ដោយនាំមកនូវពន្លឺដ៏កក់ក្តៅដល់រាត្រីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងងងឹតសូន្យសុង។

នៅក្បែរភ្នក់ភ្លើងនោះ យុវជនម្នាក់កំពុងផ្អែកខ្នងនឹងដើមឈើ ហើយយកឈើកូរភ្លើងក្នុងដៃដុតរុញកម្ទេចភ្លើងទាំងអារម្មណ៍មិននៅនឹងខ្លួន។

រាប់ទាំងថ្ងៃនេះ វាមានរយៈពេលប្រាំថ្ងៃហើយ ចាប់តាំងពី ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានចាកចេញពីទីក្រុង វូថាន់ (Wu Tan City)។ ភាពស្រស់ស្រាយដំបូងៗបានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗតាមដំណើរដ៏ឯកោរបស់គេ។ អារម្មណ៍នឹកផ្ទះបានចាប់ផ្តើមលូនចូលក្នុងបេះដូងរបស់យុវជនម្នាក់នេះជំនួសវិញ។

បន្ទាប់ពីបោះឧសមួយដុំទៀតចូលទៅក្នុងភ្នក់ភ្លើងដែលធ្វើឱ្យវាឆេះសន្ធោសន្ធៅឡើងវិញ ស៊ាវយ៉ាន បានយកដៃច្រកចង្កា រួចនិយាយយ៉ាងខ្ជិលច្រអូសថា៖ «លោកគ្រូ តើយើងកំពុងទៅទីណាឱ្យប្រាកដទៅ?»

«ជួរភ្នំសត្វចម្លែក (Magic Beast Mountain Range)» សំឡេងចំណាស់មួយបានបន្លឺចេញពីក្នុងចិញ្ចៀននៅលើម្រាមដៃរបស់គេ។

«ខ្ញុំស្មានថាយើងក៏អាចចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកពីក្បែរទីក្រុង វូថាន់ បានដែរតើ។ ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវធ្វើដំណើរមកឆ្ងាយម្ល៉េះ?»

«យើងកំពុងស្ថិតនៅភាគខាងកើតនៃជួរភ្នំសត្វចម្លែក។ ដោយការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទីនេះ យើងអាចទៅដល់វាលខ្សាច់តាហ្គ័រ (Tagger Desert)។ នោះគឺជាគោលដៅចុងក្រោយសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់របស់យើង» យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ពោល។

«ធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ជួរភ្នំសត្វចម្លែកត្រង់តែម្តង?» ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ហាឡើង ខណៈដែលគេសើចស្ងួត៖ «កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ អាចទប់ទល់បានតែជាមួយសត្វចម្លែកក្មេងៗប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងច្រើនបំផុត ខ្ញុំអាចត្រឹមតែដើរលេងនៅតាមជាយភ្នំ។ តើវាមិនមែនជារឿងមិនអាចទៅរួចទេឬ ក្នុងការកាត់កណ្តាលជួរភ្នំនេះ?»

«មានតែនៅក្នុងកន្លែងដ៏គ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ទើបទេពកោសល្យរបស់មនុស្សម្នាក់អាចផ្ទុះឡើងយ៉ាងពិតប្រាកដ» យ៉ាវ ឡៅ និយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ «យើងគ្រោងនឹងជួយឯងឱ្យឡើងដល់លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកនេះ»។

«អឺ... ចុះខ្ញុំត្រូវស្នាក់នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែកពេញមួយកំឡុងពេលហ្វឹកហាត់តែម្តងមែនទេ?» នៅពេលឮការប្រកាសនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ប្រែជាជូរចត់ភ្លាមៗ។

«យើងប៉ាន់ស្មានថាវាអាចនឹងចំណាយពេលមួយឆ្នាំ។ សម្រាប់កន្លះឆ្នាំដែលនៅសល់ ឯងត្រូវទៅហ្វឹកហាត់នៅវាលខ្សាច់តាហ្គ័រ»។

«វាលខ្សាច់តាហ្គ័រ?» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងរអ៊ូម្នាក់ឯង។ បំភ្លេចវាចុះ ទោះជាយ៉ាងណាក៏គេមាន យ៉ាវ ឡៅ នៅក្បែរចាំការពារដែរ។ លោកគ្រូប្រហែលជាមិនបណ្តោយឱ្យគេត្រូវសត្វចម្លែកស៊ីនោះទេ... មែនទេ?

អង្អែលចង្កា ស៊ាវយ៉ាន លិទ្ធបបូរមាត់ រួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «អ្នកគ្រូ... ចុះចំណែកបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់ដី (Di Tier) នោះវិញ?»

«អាល្អិត! ឯងមិនមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់ខ្លះទេឬ ដែលសួរដដែលៗរាល់ថ្ងៃបែបនេះ?»

ឮ ស៊ាវយ៉ាន សួរពាក្យដដែលៗបែបនេះ យ៉ាវ ឡៅ មានអារម្មណ៍ចង់សើចផង ចង់យំផង។ លោកគ្រវីក្បាលដោយភាពទាល់ច្រក រួចនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ ចុងក្រោយ លោកក៏ពោលថា៖ «បន្ទាប់ពីចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក យើងនឹងបង្រៀនឯងនូវបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់ដី។ នៅខាងក្រៅនេះមានភ្នែកច្រើនពេក។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ឃើញដោយចៃដន្យ វានឹងបង្កបញ្ហាមិនខាន»។

នៅពេលឮថាត្រូវពន្យារពេលពីរបីថ្ងៃទៀត ស៊ាវយ៉ាន ក៏ងក់ក្បាលទាំងស្រពោន។

«មើលកាយវិការមិនបានការរបស់ឯងចុះ។ ឯងមិនយល់ពីន័យថា «ដំរីស្លាប់យកចង្អេរទៅបាំង» ទេឬ? (ក្នុងន័យនេះ លោកចង់មានន័យថា មិនទាន់ចេះអាមួយហ្នឹងច្បាស់ផង ចង់រៀនអាថ្មី)។ «បាតដៃស្រូប (Vacuum Hand)» និង «បាតដៃភ្លើង (Fire Palm)» របស់ឯង ពិតជាត្រូវបានហ្វឹកហាត់រហូតដល់កម្រិតឥតខ្ចោះមែន ប៉ុន្តែ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast)» របស់ឯង គឺទើបតែចេះបានបន្តិចបន្តួចនៅខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ»។ ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន បាក់ទឹកចិត្ត យ៉ាវ ឡៅ ក៏មិនអាចទប់ការស្តីបន្ទោសបាន។

«ទើបតែចេះបន្តិចបន្តួច? ម៉េចនឹងអាចទៅរួច? កាលពីលើកមុនពេលប្រយុទ្ធជាមួយ ជា ជា លីអាវ (Jia Lie Ao) ខ្ញុំបានប្រើ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» វាយបំបាក់ដៃរបស់គេបានតើ!» ឮការស្តីបន្ទោសរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស៊ាវយ៉ាន ក៏រអ៊ូទាំងមិនពេញចិត្ត។

«ហា ហា ត្រឹមត្រូវហើយ។ ឯងប្រហែលជាអាចវាយបំបាក់ដៃរបស់គេមែន ប៉ុន្តែតើជើងរបស់ឯងមិនបានរឹងស្ពឹកក្នុងដំណើរការនោះទេឬ? ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារឯងឆក់ឱកាសពេល ជា ជា លីអាវ (Jia Lie Ao) មិនប្រយ័ត្នទេនោះ យ៉ាងច្រើនបំផុតការប្រយុទ្ធរបស់ឯងនឹងបញ្ចប់ដោយស្មើគ្នា»។

យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងសំណើច៖ «កម្លាំងវាយប្រហារនៃ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» គឺគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការប្រៀបធៀបទៅនឹងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់ដី កម្រិតទាប។ ប្រសិនបើហ្វឹកហាត់បានត្រឹមត្រូវ វាមិនពិបាកទេដែលកម្លាំងប្រយុទ្ធពិតប្រាកដរបស់ឯង អាចលើសពីអ្នកដែលខ្លាំងជាងឯងពី ២ ទៅ ៣ ផ្កាយ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងដៃរបស់ឯង វាស្ទើរតែបង្កឱ្យមានស្ថានភាពដែលរបួសទាំងសងខាង ទោះបីជាគូប្រកួតរបស់ឯងស្ថិតក្នុងផ្កាយស្មើគ្នាជាមួយឯងក៏ដោយ»។

ស៊ាវយ៉ាន ក៏ប្រែជាស្ងាត់មាត់។ គេជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន ហើយធ្លាក់ក្នុងអន្លង់គំនិត។ ក្នុងចិត្តរបស់គេ ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ការណែនាំអំពី «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» កាលពីពេលដែល យ៉ាវ ឡៅ បានផ្ទេរបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធនេះមកឱ្យគេ។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស៖ ជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan Tier) កម្រិតខ្ពស់ វាគឺជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធបែបប្រកៀកដែលផ្ដោតលើការវាយប្រហារដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ នៅពេលដែលហ្វឹកហាត់បានសម្រេច ការផ្ទុះរបស់វាមានសមាសភាពមកពីកម្លាំងរុញច្រានចំនួនប្រាំបី ដែលរួមបញ្ចូលគ្នាបង្កើតបានជាកម្លាំងវាយប្រហារស្មើនឹងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់ដី កម្រិតទាប!»

«កម្លាំងប្រាំបីផ្សេងគ្នាត្រូវតែបង្កើនជាលំដាប់ក្នុងអំឡុងពេលហ្វឹកហាត់។ តើឯងពិតជាបានចេះកម្លាំងប៉ុន្មានទៅ? ហា ហា មើលទៅក្រៅពីកម្លាំងនៅខាងក្រៅ ឯងមិនទាន់មានកម្លាំងបង្កប់សូម្បីតែបន្តិច មែនទេ?» យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងរាបស្មើ៖ «ប្រសិនបើឯងអាចបន្ថែមកម្លាំងបង្កប់ដោយសម្ងាត់ទៅលើកម្លាំងខាងក្រៅ ឯងច្បាស់ជាអាចវាយឆ្មក់ ជា ជា លីអាវ (Jia Lie Ao) ឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងការប្រយុទ្ធកាលពីពេលនោះ ហើយនឹងមិនបាច់ចំណាយកម្លាំងពិបាកខ្លាំងបែបនេះឡើយ»។

«តើត្រូវហ្វឹកហាត់កម្លាំងបង្កប់ដោយរបៀបណា?» ទឹកមុខរបស់គេចាប់ផ្តើមប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន ទីបំផុតបានដឹងពីបញ្ហាសំខាន់ដែលគេបានមើលរំលង។

«នៅពេលដែលឯងប្រើ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» កាលពីមុន ឯងគ្រាន់តែវាយចេញយ៉ាងសាហាវក្នុងពេលតែមួយ ដោយគ្មានបច្ចេកទេសអ្វីបន្តិចសោះ។ យើងមិនដែលលើកយករឿងនេះមកនិយាយពីមុនមក ដោយសារហេតុផលពីរយ៉ាង។ ទីមួយគឺកម្លាំងរបស់ឯងនៅខ្សោយពេក។ ហេតុផលទីពីរគឺឯងមិនដែលរកឃើញរឿងនេះដោយខ្លួនឯង»។

ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលក្បាលដោយភាពអៀនខ្មាស។ គេមិនដែលគិតពីបញ្ហាកម្លាំងបង្កប់មែន។ នេះគឺដោយសារតែគ្រាន់តែកម្លាំងខាងក្រៅ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» ក៏មានកម្លាំងផ្ទុះខ្លាំងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដែលធ្វើឱ្យគេពេញចិត្តជាខ្លាំងទៅហើយ។

«បិទភ្នែក ហើយផ្ដោតអារម្មណ៍ឱ្យជ្រៅទៅក្នុងវិញ្ញាណរបស់ឯង» យ៉ាវ ឡៅ បញ្ជាតិចៗ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់អង្គុយពែនភ្នែនក្នុងក្បាច់ហ្វឹកហាត់។

នៅក្បែរភ្នក់ភ្លើង យុវជនម្នាក់បានបិទភ្នែកយឺតៗ ហើយបរិយាកាសជុំវិញក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។ មានតែសំឡេងប្រេះនៃឧសក្នុងភ្លើង និងសំឡេងសត្វល្អិតយំតិចៗប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់បានអូសបន្លាយយ៉ាងយូរ ស៊ាវយ៉ាន ដែលបានបិទភ្នែកនោះ ស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើង។ គេជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ខណៈដែលគេកំពុងគិតពិចារណាពីការសន្ទនាដែលគេមានជាមួយ យ៉ាវ ឡៅ ក្នុងចិត្ត។

ក្រោយភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងយូរ ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានបន្ធូរចិញ្ចើមយឺតៗ។ គេងក់ក្បាលបន្តិច រួចក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ដែលនៅទីនោះកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ពណ៌លឿងខ្ចីបានប្រមូលផ្តុំគ្នា។ ក្រោយភាពស្ងៀមស្ងាត់មួយភ្លែត កណ្តាប់ដៃរបស់គេបានដាល់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើដើមឈើដ៏ធំមួយ ខណៈដែលគេស្រែកតិចៗ។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស!»

«ផាំង!»

សំឡេងប៉ះគ្នាបានបន្លឺឡើង។ នៅត្រង់ចំណុចដែលកណ្តាប់ដៃរបស់គេបានដាល់ទៅនោះ រន្ធតូចមួយត្រូវបានបង្កើតឡើង រួមជាមួយនឹងស្នាមប្រេះមួយចំនួនដែលរីករាលដាលចេញពីវា។

«ភឹប!»

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីសំឡេងដំបូងបានរលត់ទៅ សំឡេងផ្ទុះងំៗមួយទៀតបានបន្លឺឡើងពីក្នុងដើមឈើនោះ។

«គ្រឹប...» កម្លាំងដែលអមមកជាមួយសំឡេងងំៗទីពីរនោះ ត្រូវបានបញ្ជូនត្រង់ទៅជ្រៅក្នុងដើមឈើ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាក៏ផ្ទុះឡើងភ្លាមៗពីខាងក្នុង។ ដើមឈើដ៏ធំដែលត្រូវបានខូចខាតដោយសារកម្លាំងបង្កប់នេះ ក៏ប្រែជាយោលយោក ហាក់ដូចជាជិតនឹងដួលរលំ។

«តើ... តើវាជាកម្លាំងបង្កប់ដ៏ខ្លាំងក្លាអ្វីបែបនេះ!»

ដោយឃើញនូវកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដែលហាក់ដូចជាកើនឡើងជាច្រើនដងបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏មានការស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។ ទោះបីជាកម្លាំងបង្កប់នេះបានប្រើប្រាស់អស់មួយភាគបីនៃកម្លាំងធាតុរបស់គេក៏ដោយ ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលរបស់វាគឺពិតជាធំជាងកម្លាំងធាតុដែលបានចំណាយទៅឆ្ងាយណាស់។

««កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» ដែលមានកម្លាំងបង្កប់ ពិតជាស័ក្តិសមនឹងការពិពណ៌នាថាជាគូប្រកួតនឹងបច្ចេកទេសថ្នាក់ដីមែន» ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈដែលគេដកកណ្តាប់ដៃមកវិញយឺតៗ។

«មិនអាក្រក់ទេ ដែលអាចបញ្ចេញកម្លាំងបង្កប់បានក្នុងការសាកល្បងលើកដំបូង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វានៅមិនទាន់រលូនឡើយ ហើយវាចំណាយពេលយូរពេកទម្រាំកម្លាំងបង្កប់ផ្ទុះឡើង។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ប្រសិនបើគូប្រកួតរបស់ឯងមានវិញ្ញាណរស់រវើក គេនឹងអាចកម្ចាត់កម្លាំងបង្កប់នេះបាន មុនពេលវាផ្ទុះឡើង» យ៉ាវ ឡៅ បានពោលសរសើរ មុននឹងនិយាយក្នុងន័យចង្អុលបង្ហាញពីចំណុចខ្វះខាតបន្តិចបន្តួច។

«ហា ហា មិនអីទេ នេះគ្រាន់តែជាលើកដំបូងប៉ុណ្ណោះ។ ឱ្យតែខ្ញុំមានការហ្វឹកហាត់កាន់តែច្រើន ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំនឹងអាចគ្រប់គ្រងពេលវេលាដែលកម្លាំងបង្កប់ផ្ទុះឡើងបាន» ស៊ាវយ៉ាន បានដាល់ចេញយ៉ាងលឿនពីរបីកណ្តាប់ដៃ។ ជោគជ័យរបស់គេជាមួយកម្លាំងបង្កប់នៅថ្ងៃនេះ បានបង្កើនសមត្ថភាពប្រយុទ្ធរបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ វាក៏បានផ្តល់ឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន នូវទំនុកចិត្ត និងក្តីរំភើប។

ដោយងក់ក្បាល យ៉ាវ ឡៅ ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត មុននឹងពោលថា៖ «ទោះបីជា «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra)» ពិតជាមានសមត្ថភាពចម្លែកក្នុងការវិវឌ្ឍក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្រិតចាប់ផ្តើមនៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះនេះគឺទាបពេកហើយ។ កម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់ឯង អាចផ្តល់ការគាំទ្រឱ្យឯងប្រើកម្លាំងបង្កប់បានតែពីរបីដងប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើឯងត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកដទៃនៅថ្ងៃអនាគត ឯងត្រូវតែសម្លាប់ឱ្យបានក្នុងមួយក្បាច់។ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» នេះ គឺត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីក្លាយជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធសម្រាប់សម្លាប់ដ៏រហ័សដូចរន្ទះបាញ់»។

«បាទ» ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ គេយល់យ៉ាងច្បាស់ពីចំណុចខ្សោយរបស់គេ ដែលមានកម្លាំង និងកម្លាំងធាតុតិចតួច។ ប្រសិនបើគេមិនអាចយកឈ្នះគូប្រកួតបាន មុនពេលកម្លាំងធាតុរបស់គេអស់នោះ អ្នកដែលនឹងត្រូវចាញ់គឺរូបគេមិនខាន។

«មើលទៅយើងត្រូវរកវិធីដើម្បីពន្លឿនការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុរបស់ឯងហើយ។ នៅពេលដែលយើងចូលទៅក្នុងជួរភ្នំសត្វចម្លែក យើងនឹងណែនាំឯងឱ្យស្វែងរកឱសថកម្រៗមួយចំនួនដែលត្រូវការសម្រាប់ចម្រាញ់ថ្នាំ។ នៅពេលនេះ ឯងត្រូវការជំនួយពីឱសថ បន្ថែមលើការផ្អែកលើទេពកោសល្យរបស់ឯង» យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម។ គេស្រាប់តែលើកចិញ្ចើម ហើយនិយាយថា៖ «ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) ម្នាក់នោះ ក៏ប្រហែលជាកំពុងប្រើវិធីហ្វឹកហាត់បែបនេះដែរ»។

«ហា ចុះយ៉ាងម៉េច? ក្នុងចក្រភព ជា ម៉ា ទាំងមូល ជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemy) របស់អាម្នាក់ឈ្មោះ ហ្គូ ហេ នោះ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាកម្រិតកំពូលមែន។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់យើង គេគ្មានតម្លៃអ្វីទាំងអស់។ ចង់មកប្រកួតជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំជាមួយយើងមែនទេ? ក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុទាំងមូលនេះ ឯងមិនអាចរកអ្នកដែលខ្លាំងជាងយើងសូម្បីតែប្រាំនាក់បានផង!» យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងរាបស្មើ សំឡេងដ៏រាបស្មើនេះបានលាក់ទុកនូវភាពក្រអឺតក្រទម និងការមើលងាយ។

ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលច្រមុះ មានអារម្មណ៍ឆ្ងល់បន្តិចអំពីប្រវត្តិរូបរបស់ យ៉ាវ ឡៅ។

«អូ ត្រូវហើយ។ កាន់របស់នេះទៅ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ឯងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដាក់វាចុះឡើយ សូម្បីតែពេលគេងក៏ដោយ»។

យ៉ាវ ឡៅ បាននៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុនពេលដែលវត្ថុខ្មៅដ៏ធំមួយស្រាប់តែបាញ់ចេញពីចិញ្ចៀនចាស់នោះ ហើយធ្លាក់មកលើដីយ៉ាងខ្លាំង បង្កឱ្យធូលីហុយឡើងលើ។

«អឺ...» ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលវត្ថុខ្មៅងងឹតដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ស្មើនឹងរូបគេទាំងស្រងាកចិត្ត។ ញើសត្រជាក់បានលេចឡើងនៅលើថ្ងាសរបស់គេ ខណៈដែលគេលេបទឹកមាត់ ហើយសួរថា៖ «នេះ... តើរបស់នេះសម្រាប់ធ្វើអ្វី?»

«របស់នេះត្រូវបានធ្វើឡើងពីដែកអាចម៍ផ្កាយខ្មៅ ហើយប្រហែលជាមានតែមួយគត់នៅក្នុងទ្វីបទាំងមូលនេះ។ វាមិនត្រឹមតែពិបាកក្នុងការបំបែកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានទម្ងន់ធ្ងន់បំផុតទៀតផង។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ វាមានឥទ្ធិពលចម្លែកក្នុងការបង្ក្រាបកម្លាំងធាតុរបស់មនុស្សម្នាក់។ ប្រសិនបើឯងអាចស៊ាំនឹងការស្ថិតក្រោមការបង្ក្រាបរបស់វា នៅពេលដែលឯងដោះវាចេញក្នុងការប្រយុទ្ធនៅថ្ងៃអនាគត កម្លាំងរបស់ឯងបន្ទាប់ពីដោះវាចេញ នឹងធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើល» យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងញញឹម ខណៈដែលលោកផ្តល់ការពន្យល់ជាក្រោយ។

«ហើយបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់ដី ដែលយើងនឹងបង្រៀនឯងនៅថ្ងៃអនាគត ក៏មានទំនាក់ទំនងជាមួយរបស់នេះដែរ»។