បក្សពពកអ័ព្ទ

បក្សពពកអ័ព្ទ គឺជាកម្លាំងកំពូលមួយនៅក្នុងចក្រភព ជា ម៉ា។ ទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងនៅលើកំពូលភ្នំដ៏មហិមា ដែលមានចម្ងាយត្រឹមតែជាងប្រាំគីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងរាជធានីនៃចក្រភព ជា ម៉ា ប៉ុណ្ណោះ។ ភ្នំនោះ ដោយសារតែឈ្មោះរបស់បក្ស ទើបត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ភ្នំពពកអ័ព្ទ។

ភ្នំពពកអ័ព្ទ គឺជាកន្លែងដែលមានភាពចោតខ្លាំងបំផុត។ ជ្រុងទាំងបីរបស់វាគឺជាច្រាំងថ្មចោទ ហើយមានផ្លូវតែមួយគត់ដែលនាំទៅដល់កំពូលភ្នំ៖ វាជាកន្លែងដ៏គ្រោះថ្នាក់ដែលងាយស្រួលក្នុងការការពារ ប៉ុន្តែពិបាកក្នុងការវាយលុក។ លើសពីនេះ សិស្សរបស់បក្សបានយាមល្បាតភ្នំយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ដែលធ្វើឱ្យភ្នំទាំងមូលក្លាយជាបន្ទាយតូចមួយ។

ចក្រភព ជា ម៉ា បានដាក់ពង្រាយកងទ័ពសេះចំនួន ៥០,០០០ នាក់ ដែលមានទីតាំងនៅចម្ងាយតែមួយគីឡូម៉ែត្រពីជើងភ្នំពពកអ័ព្ទ ក្នុងនាមការពារទីក្រុងរាជធានី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នករាល់គ្នាអាចមើលឃើញថា នេះគឺជាសកម្មភាពរបស់អ្នកដឹកនាំអាណាចក្រ ដើម្បីការពារប្រឆាំងនឹងខ្លាដ៏សាហាវដែលនៅជិតទីក្រុងរាជធានីនេះ។

កំពូលភ្នំនៅផ្នែកខាងក្រោយនៃភ្នំពពកអ័ព្ទ ត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយពពក និងអ័ព្ទ មើលទៅហាក់ដូចជាឋានសួគ៌។

នៅលើថ្មខ្មៅមួយដែលលយចេញពីគែមច្រាំងថ្មចោទ យុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សកំពុងតាំងសមាធិ៖ នាងកំពុងហ្វឹកហាត់ដោយបិទភ្នែក ដកដង្ហើមចេញចូលក្នុងវដ្តដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។ ក្នុងចន្លោះពេលនៃវដ្តនីមួយៗ ថាមពលដ៏ក្រាស់នៅក្នុងខ្យល់ជុំវិញនឹងបញ្ចេញចំហាយខ្យល់ពណ៌បៃតងខ្ចី ដែលនឹងវិលជុំវិញរាងកាយរបស់នាង មុននឹងត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់ ឆ្លងកាត់ការចម្រាញ់ និងរក្សាទុក...

បន្ទាប់ពីចំហាយខ្យល់ពណ៌បៃតងចុងក្រោយត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់យុវតីនោះ នាងក៏បើកភ្នែកយឺតៗ ជាមួយនឹងពន្លឺពណ៌បៃតងដែលភ្លឺកាត់ភ្នែក។ សក់ខ្មៅវែងត្រឹមស្មារបស់នាងត្រូវបានលើកឡើងដោយខ្យល់ និងអណ្តែតនៅក្នុងអាកាស។

«ណាឡាន សៀនប៉ី លោក ណាឡាន ស៊ូ (Nalan Su) បានមកដល់បក្សពពកអ័ព្ទហើយ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា លោកចង់ជួបអ្នក»។ ឃើញថាយុវតីនោះទីបំផុតបានចាកចេញពីរបៀបហ្វឹកហាត់ អ្នកបម្រើស្រីម្នាក់ដែលបានរង់ចាំយ៉ាងយូរ ក៏បានសួរដោយប្រញាប់ប្រញាល់ ប៉ុន្តែពោរពេញដោយការគោរព។

«លោកឪពុក? ហេតុអ្វីបានជាលោកមកទីនេះ?»

បន្ទាប់ពីបានឮអ្នកបម្រើ យុវតីនោះ ខណៈដែលនាងក្រោកឈរឡើងយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ បានជ្រួញចិញ្ចើម និងគ្រវីក្បាលដោយការសង្ស័យ។ នៅពេលដែលនាងឈរនៅគែមច្រាំងថ្ម ខ្យល់បានបក់កាត់ ធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់របស់នាងរឹបជាប់នឹងរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាត និងល្អឥតខ្ចោះ៖ បង្ហាញរូបរាងនាងដូចជាទេពធីតា។

បន្ទាប់ពីគ្រវីកែវភ្នែកយ៉ាងខ្ជិលច្រអូសទៅកាន់លំហដែលហាក់ដូចជាគ្មានបាតនៅក្រោមច្រាំងថ្ម ដៃរបស់យុវតីនោះបានអង្អែលរ៉ូបពណ៌សដូចព្រះច័ន្ទរបស់នាងតិចៗ មុនពេលនាងបង្វិលខ្លួន ហើយចាកចេញពីទីលានហ្វឹកហាត់ដែលត្រូវបានបម្រុងទុកជាពិសេសសម្រាប់នាង។

នៅក្បែរនោះ ក្នុងសាលដ៏ធំទូលាយ និងភ្លឺស្វាង បុរសវ័យកណ្តាលដែលមានទឹកមុខស្រងាប់ស្រងោលម្នាក់កំពុងក្រេបតែ។ ដៃម្ខាងទៀតរបស់លោកកំពុងគោះតុជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងលក្ខណៈមួម៉ៅ។

ណាឡាន ស៊ូ មានអារម្មណ៍មួម៉ៅ និងតានតឹងជាខ្លាំង បន្ទាប់ពីឪពុករបស់លោកគឺ ណាឡាន ជៀ (Nalan Jie) ស្ទើរតែប្រើដំបងដេញវាយលោកឱ្យឡើងមកបក្សពពកអ័ព្ទនេះ។

លោកមិននឹកស្មានថា ក្នុងឆ្នាំដែលលោកដឹកនាំកងទ័ពទៅឈរជើងនៅភាគខាងលិចនៃចក្រភព កូនស្រីដ៏អង់អាចរបស់លោកហ៊ានលួចបញ្ចប់ការភ្ជាប់ពាក្យដែលឪពុករបស់លោកបានរៀបចំដោយឯកជននោះទេ។

គ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងត្រកូលណាឡាន ដែលមិនដឹងថា ណាឡាន ជៀ គឺជាមនុស្សដែលខ្វល់ខ្វាយបំផុតអំពីកិត្តិយសរបស់ខ្លួនឡើយ។ សកម្មភាពរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ប្រាកដជានឹងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃនិយាយថា គ្រួសារណាឡាន គ្មានសច្ចធម៌។ រឹតតែខ្លាំងជាងនេះទៅទៀត គឺដោយសារតែនាងបានបដិសេធមិនព្រមរៀបការជាមួយត្រកូលស៊ាវ ក្នុងកំឡុងពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងទន់ខ្សោយ។

ពាក្យចចាមអារ៉ាមបែបនេះបានធ្វើឱ្យ ណាឡាន ជៀ ខឹងសម្បារជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅផ្ទះ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែលោកមានបញ្ហាសុខភាពទេនោះ លោកច្បាស់ជាបានអូសរាងកាយដ៏ទ្រុឌទ្រោមរបស់លោកឡើងមកភ្នំពពកអ័ព្ទដោយខ្លួនឯងបាត់ទៅហើយ។

តាមពិតទៅ ទាក់ទងនឹងការរៀបការរវាងត្រកូលណាឡាន និងត្រកូលស៊ាវ ណាឡាន ស៊ូ ក៏មិនសូវជាគាំទ្រដែរ។ យ៉ាងណាមិញ ស៊ាវយ៉ាន កាលនោះ ប្រៀបដូចជាអ្នកតំណាងឱ្យស្លាកសញ្ញា «ជនពិការ» ទៅហើយ។ ការអនុញ្ញាតឱ្យកូនស្រីរបស់លោក ដែលមានទាំងសម្រស់ និងទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យ ទៅរៀបការជាមួយមនុស្សឥតប្រយោជន៍ គឺជារឿងដែលលោកមិនចង់ធ្វើឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រឿងពីមុនគឺជាអតីតកាល។ យោងតាមព័ត៌មានចុងក្រោយ ក្មេងប្រុសតូចមកពីត្រកូលស៊ាវនោះ មិនត្រឹមតែបានជម្រុះចោលនូវស្លាកសញ្ញា «ជនពិការ» ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានបង្ហាញពីល្បឿននៃការហ្វឹកហាត់ដែលគួរឱ្យខ្លាចជាងកាលពីគេនៅក្មេងទៅទៀត។

សក្តានុពលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងបង្ហាញនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺជាអ្វីដែលបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ ណាឡាន ស៊ូ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សកម្មភាពឯករាជ្យរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានបណ្តាលឱ្យទំនាក់ទំនងរវាងត្រកូលទាំងពីរប្រែជាត្រជាក់ស្រិប និងបង្កភាពអាម៉ាស់យ៉ាងខ្លាំងដល់ ណាឡាន ស៊ូ។

ប្រសិនបើទំនាក់ទំនងបែបនេះនៅតែអូសបន្លាយ វាអាចនឹងធ្វើឱ្យលោកមិនត្រឹមតែបាត់បង់កូនប្រសាដែលមានសក្តានុពលដ៏អស្ចារ្យប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចបណ្តាលឱ្យភាគីម្ខាងទៀតចងគំនុំចំពោះត្រកូលណាឡានទៀតផង។

គ្រាន់តែគិតពីការមានមនុស្សម្នាក់ដែលមានសក្តានុពលក្លាយជាលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ដែលសម្លឹងមកត្រកូលណាឡានដោយក្តីស្អប់ខ្ពើម គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យ ណាឡាន ស៊ូ ទាំងភ័យខ្លាច និងខឹងសម្បារ។

«ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ ភាពរឹងរូសរបស់នាងកាន់តែកើនឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ...»

លោកកាន់តែគិត លោកកាន់តែខឹង។ ពែងតែនៅក្នុងដៃរបស់ ណាឡាន ស៊ូ ស្រាប់តែត្រូវបានដាក់ចុះលើតុយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យទឹកតែខ្ទាតពេញតុ។ នៅក្បែរលោក អ្នកបម្រើស្រីដែលកំពុងបម្រើលោកមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ នាងបានប្រញាប់ផ្លាស់ប្តូរពែងថ្មីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។

«លោកឪពុកគួរតែប្រាប់ យ៉ានអឺ ជាមុនសិន មុននឹងមកដល់បក្សពពកអ័ព្ទ»។

នៅពេលដែល ណាឡាន ស៊ូ កំពុងខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង សំឡេងយុវតីដ៏ស្រទន់មួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងចេញពីសាលដ៏ធំ។ រូបរាងក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សដូចព្រះច័ន្ទបានដើរចេញពីក្រោយវាំងនន ខណៈដែលនាងនិយាយទាំងញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។

«ហឹម! ឯងនៅតែចាត់ទុកយើងជាឪពុកទៀតឬ? យើងស្មានថាបន្ទាប់ពីក្លាយជាសិស្សរបស់ យុន យុន (Yun Yun) ឯងបានភ្លេចត្រកូលណាឡានអស់ទៅហើយ!» ឃើញមន្តស្នេហ៍ដែលកាន់តែកើនឡើងរបស់កូនស្រី កំហឹងរបស់ ណាឡាន ស៊ូ បានថយចុះបន្តិច ខណៈដែលលោកស្តីបន្ទោសដោយសំឡេងត្រជាក់។

សម្លឹងមើលទឹកមុខមិនល្អរបស់ ណាឡាន ស៊ូ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានងក់ក្បាលដោយភាពទាល់ច្រក។ នាងបានគ្រវីដៃដាក់អ្នកបម្រើស្រីដែលនៅក្បែរឪពុកនាង ដើម្បីបញ្ជាឱ្យនាងចាកចេញទៅ។

«លោកឪពុក លោកមិនបានជួបខ្ញុំអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែលោកចាប់ផ្តើមស្តីបន្ទោសខ្ញុំភ្លាមនៅពេលដែលយើងជួបគ្នា។ លើកក្រោយដែលខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ខ្ញុំច្បាស់ជាប្រាប់អ្នកម្តាយអំពីរឿងនេះមិនខាន!» បន្ទាប់ពីរង់ចាំអ្នកបម្រើស្រីចាកចេញទៅ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏បានងើបច្រមុះឡើង ហើយអង្គុយក្បែរ ណាឡាន ស៊ូ ខណៈដែលនាងធ្វើចរិតដូចកូនក្មេងដែលគេយកចិត្តទុកដាក់។

«ត្រឡប់ទៅផ្ទះ? ឯងនៅតែហ៊ានត្រឡប់ទៅផ្ទះទៀតឬ?» ឮសម្តីរបស់នាង ជ្រុងមាត់របស់ ណាឡាន ស៊ូ បានកន្ត្រាក់៖ «ប្រសិនបើឯងហ៊ានត្រឡប់ទៅផ្ទះ យើងនឹងចាំមើលថាតើលោកតាជើងចាស់របស់ឯង នឹងវាយបំបាក់ជើងឯងដែរឬទេ»។

ជញ្ជក់បបូរមាត់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលដឹងច្បាស់ពីស្ថានការណ៍ បានយល់ពីអត្ថន័យនៃសម្តីរបស់ ណាឡាន ស៊ូ។

«ឯងគួរតែដឹងពីគោលបំណងរបស់យើងដែលមកទីនេះមែនទេ?» បន្ទាប់ពីផឹកទឹកតែមួយក្អឹកយ៉ាងខ្លាំង ណាឡាន ស៊ូ បាននិយាយដោយទឹកមុខត្រជាក់។

«គឺទាក់ទងនឹងការផ្តាច់ការភ្ជាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំមែនទេ?» ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន លេងជាមួយសក់វែងរបស់នាង ខណៈដែលនាងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើ។

ឃើញកាយវិការដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ណាឡាន ស៊ូ ក៏ស្រាប់តែខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ បាតដៃរបស់លោកបានទះតុយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលលោកស្តីបន្ទោសថា៖ «ការរៀបការគឺជាអ្វីដែលលោកតារបស់ឯងបានសន្យាដោយផ្ទាល់កាលពីពេលនោះ។ តើនរណាប្រាប់ឱ្យឯងទៅលុបចោលវា?»

«នោះគឺជាការរៀបការរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់អ្នក ហើយរៀបការជាមួយអ្នកណាដែលអ្នកជ្រើសរើសនោះទេ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងក្នុងកិច្ចការរបស់ខ្ញុំ។ ទោះជានរណាជាអ្នកសន្យាក៏ដោយ អ្វីដែលខ្ញុំដឹងគឺថា ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើតាមកិច្ចព្រមព្រៀង អ្នកដែលត្រូវរៀបការគឺខ្ញុំ មិនមែនលោកតានោះទេ!» ការលើកឡើងអំពីបញ្ហានេះបានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បង្ហាញភាពមិនពេញចិត្ត។ ក្នុងនាមជាមនុស្សឯករាជ្យ នាងស្អប់បំផុតនៅពេលដែលនាងត្រូវធ្វើតាមការណែនាំរបស់អ្នកដទៃទាក់ទងនឹងរឿងសំខាន់ៗក្នុងជីវិតរបស់នាង ទោះបីជាអ្នកនោះជាចាស់ទុំរបស់នាងក៏ដោយ។

«ឯងកុំស្មានថាយើងមិនដឹង។ នេះគ្មានអ្វីក្រៅពីឯងមានអារម្មណ៍ថា មនុស្សឥតប្រយោជន៍ដូច ស៊ាវយ៉ាន កាលនោះ មិនល្អគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឯងនោះទេ។ ប៉ុន្តែសក្តានុពលបច្ចុប្បន្នរបស់គេ គឺមិនទាបជាងឯងទៀតឡើយ។ ជាមួយនឹងតំណែងរបស់ឯងនៅក្នុងបក្សពពកអ័ព្ទ ឯងគួរតែទទួលបានព័ត៌មានអំពីការកើនឡើងនៃកម្លាំងរបស់គេហើយ»។ ណាឡាន ស៊ូ និយាយដោយកំហឹង។

ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម។ នៅក្នុងចិត្ត នាងបាននឹកឃើញដល់យុវជនដែលពោរពេញដោយភាពរឹងរូសម្នាក់នោះ។ បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាងកម្រើកបន្តិច នាងនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «ខ្ញុំពិតជាបានឮព័ត៌មានខ្លះៗអំពីគេមែន។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាគេពិតជាអាចជម្រុះចោលនូវងារ «ជនពិការ» នោះបានឡើយ។ រឿងនេះពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើល»។

«ភ្ញាក់ផ្អើល? ពាក្យថា «ភ្ញាក់ផ្អើល» តែមួយម៉ាត់ ហើយវាចប់មែនទេ? លោកតារបស់ឯងបានមានប្រសាសន៍ បញ្ជាឱ្យឯងរកពេលវេលាទៅទីក្រុង វូថាន់។ វានឹងប្រសើរបំផុត ប្រសិនបើយើងទៅសុំទោស និងសម្រុះសម្រួលទំនាក់ទំនងដែលកំពុងតានតឹងនេះ»។ ណាឡាន ស៊ូ ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយនិយាយ។

«សុំទោស? គ្មានផ្លូវទេ!»

ឮបែបនេះ ចិញ្ចើមរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏ងើបឡើងភ្លាមៗ។ នាងបដិសេធដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរឡើយ រួចនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «បើទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន ម្នាក់នោះលែងជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅតែមិនរៀបការជាមួយគេដដែល! កុំនិយាយដល់រឿងទៅសុំទោសអី។ ប្រសិនបើលោកឪពុកចង់ លោកអាចទៅដោយខ្លួនឯងបាន។ ក្នុងករណីណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងមិនទៅទីក្រុង វូថាន់ ម្តងទៀតឡើយ»។

«ឯងគ្មានសិទ្ធិនិយាយថាទេឡើយ។ រឿងរញ៉េរញ៉ៃនេះបង្កឡើងដោយឯង ដូច្នេះឯងត្រូវតែទៅដោះស្រាយវាឱ្យយើង!» ឃើញថា ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហ៊ានបដិសេធលោក ណាឡាន ស៊ូ ក៏ស្រាប់តែខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។

«ខ្ញុំមិនទៅទេ!»

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏ត្រជាក់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានងើបចង្កាដ៏សខ្ចីរបស់នាងឡើង ផ្ទៃមុខរបស់នាងបង្ហាញនូវភាពទន់ខ្សោយដែលនាងមានតាំងពីកំណើត។ «តើ ស៊ាវយ៉ាន ម្នាក់នោះមិនមែនជាមនុស្សមានសមត្ថភាពខ្លាំងទេឬ? ក្នុងនាមគេហ៊ានយល់ព្រមតាមការសន្យាបីឆ្នាំកាលពីពេលនោះ ខ្ញុំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នឹងរង់ចាំគេមកប្រកួតជាមួយខ្ញុំនៅទីនេះ នៅបក្សពពកអ័ព្ទ។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាញ់គេ ខ្ញុំនឹងធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់គេ ហើយគេចង់ធ្វើអ្វីតាមចិត្តក៏បាន។ ហឹម! បើមិនដូច្នោះទេ គ្មានផ្លូវដែលខ្ញុំនឹងទៅសុំទោសឡើយ»។

«អាម្នាក់នេះ! ប្រសិនបើឯងចាញ់នៅចុងបញ្ចប់នៃកិច្ចសន្យាបីឆ្នាំ ហើយក្លាយជាអ្នកបម្រើ តើឯងមិននាំភាពអាម៉ាស់ដល់ត្រកូលណាឡានទេឬ?» ណាឡាន ស៊ូ ស្តីបន្ទោសដោយកំហឹង។

«តើនរណានិយាយថាខ្ញុំនឹងចាញ់គេ? បើទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន ទទួលបានទេពកោសល្យរបស់គេមកវិញក៏ដោយ តើលោកឪពុកស្មានថាខ្ញុំនឹងចាញ់គេមែនទេ? មិនត្រឹមតែបក្សពពកអ័ព្ទមានវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ (Qi Methods) ជាន់ខ្ពស់ជាច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏មានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (Dou Techniques) ជាន់ខ្ពស់កាន់តែច្រើនថែមទៀតផង។ លើសពីនេះ ខ្ញុំថែមទាំងមានលោកតា ហ្គូ ហេ (Gu He) ដែលជាស្តេចគ្រូថ្នាំ (Pill King) ជួយធ្វើថ្នាំឱ្យខ្ញុំទៀតផង។ អ្វីៗទាំងអស់នេះ គឺជាអ្វីដែលគេមិនអាចឈោងចាប់បានក្នុងនាមជាអ្នកប្រុសធំនៃត្រកូលតូចមួយ។ និយាយឱ្យចំទៅ គ្រាន់តែស្វែងរកបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ឬវិធីសាស្ត្រដាំដុះជាន់ខ្ពស់មួយ អាចនឹងចំណាយពេលគេរាប់សិបឆ្នាំទៅហើយ!» បន្ទាប់ពីត្រូវបានមើលងាយដោយ ណាឡាន ស៊ូ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ប្រៀបដូចជាឆ្មាដែលត្រូវបានគេជាន់កន្ទុយអញ្ចឹង។ អ្វីដែលនាងស្អប់បំផុត គឺការដែលអ្នកដទៃនិយាយថានាងមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយជនពិការដែលនាងធ្លាប់មើលងាយបាន។

ឃើញកូនស្រីបង្កជម្លោះនៅចំពោះមុខ ណាឡាន ស៊ូ មានការខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ លោកបានក្រោកឈរឡើងភ្លាមៗ ហើយលើកដៃត្រៀមនឹងទះកំផ្លៀង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។

«បងប្រុស ណាឡាន សូមកុំមានការរំជើបរំជួលអី»។ ឃើញសកម្មភាពរបស់ ណាឡាន ស៊ូ រូបរាងក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សមួយបានហោះចូលមកក្នុងសាលយ៉ាងលឿន ហើយឈរការពារពីមុខ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។

«កឺ យ៉េ (Ge Ye) អាម្នាក់នេះ! យើងត្រូវបានគេប្រាប់ថា ឯងគឺជាអ្នកដែលបានរួមដំណើរជាមួយនាងកាលពីលើកមុនដែលនាងទៅត្រកូលស៊ាវ»។ ឃើញមនុស្សម្នាក់មករារាំង ណាឡាន ស៊ូ កាន់តែខឹងសម្បារខ្លាំងឡើង ខណៈដែលលោកស្តីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏អៀនខ្មាស កឺ យ៉េ និយាយយ៉ាងជូរចត់ថា៖ «នេះគឺជាការសម្រេចចិត្តរបស់មេបក្ស។ សូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ»។

«តើ យុន យុន កំពុងតែធ្វើអ្វីហ្នឹង? នាងបែរជាបណ្តោយឱ្យ យ៉ានរ៉ាន ធ្វើរឿងឆ្កួតៗបែបនេះមែនទេ? ប្រសិនបើនាងចាញ់ ស៊ាវយ៉ាន បន្ទាប់ពីបីឆ្នាំ តើនាងមិនត្រូវក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់នរណាម្នាក់ទេឬ?» ឮពាក្យថា «មេបក្ស» ណាឡាន ស៊ូ បានស្ងប់ចិត្តបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សំឡេងរបស់លោកនៅតែបង្កប់ដោយកំហឹង។ យ៉ាងណាមិញ អ្នកណាក៏ដោយដែលបាត់បង់កូនប្រសាដែលមានសក្តានុពលដ៏អស្ចារ្យក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហើយថែមទាំងបង្កើតសត្រូវម្នាក់ទៀតនោះ ច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍មិនល្អឡើយ។

«កិ កិ បងប្រុស ណាឡាន បងមិនចាំបាច់បារម្ភទេ។ រឿងនេះបានដើរមកដល់ចំណុចនេះទៅហើយ តើមានប្រយោជន៍អ្វីក្នុងការប្រកែកគ្នាទៀត? ហើយទោះបីជាបងឱ្យ យ៉ានរ៉ាន ទៅសុំទោសក៏ដោយ ក៏វានៅតែពិបាកក្នុងការជួសជុលទំនាក់ទំនងរវាងត្រកូលទាំងពីរដដែល ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាបងចង់ទៅទទួលការប្រមាថធ្វើអ្វី? ចំពោះកិច្ចសន្យាបីឆ្នាំ បងមិនចាំបាច់បារម្ភអំពីវាទេ។ មេបក្សបានចុះពីលើភ្នំដោយផ្ទាល់ ដើម្បីរៀបចំគ្រឿងផ្សំចុងក្រោយនៃថ្នាំម្យ៉ាង។ នៅពេលដែលព្រឹទ្ធាចារ្យ ហ្គូ ហេ ចម្រាញ់វាបានសម្រេច ស៊ាវយ៉ាន ច្បាស់ជាមិនអាចតាមទាន់ យ៉ានរ៉ាន ក្នុងល្បឿននៃការហ្វឹកហាត់បានឡើយ។ ឱ្យតែ យ៉ានរ៉ាន មានក្តីមេត្តាក្នុងការប្រយុទ្ធនៃកិច្ចសន្យាបីឆ្នាំ កំហឹងរបស់គេច្បាស់ជានឹងរលាយបាត់មិនខាន»។ កឺ យ៉េ និយាយទាំងញញឹម។

«តើថ្នាំប្រភេទណាដែលមានឥទ្ធិពលបែបនេះ?» ណាឡាន ស៊ូ សួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។

«កា កា។ រឿងនេះ ខ្ញុំមិនអាចនិយាយបានទេ។ រូបមន្តនេះគឺជាអ្វីដែលព្រឹទ្ធាចារ្យ ហ្គូ ហេ បានរកឃើញដោយចៃដន្យពីក្នុងព្រៃជ្រៅ កំឡុងពេលហ្វឹកហាត់របស់លោកកាលពីឆ្នាំមុន។ វាគួរតែជារបស់ដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកដោយមនុស្សពីអតីតកាល។ ចំពោះឥទ្ធិពលនៃឱសថ បងនឹងបានដឹងនៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់...» កឺ យ៉េ និយាយជាសម្ងាត់។

ឃើញថា កឺ យ៉េ មិនព្រមនិយាយច្រើនទៀត ណាឡាន ស៊ូ ក៏មានតែគ្រវីដៃដោយភាពអស់សង្ឃឹម។ លោកបានក្រឡេកមើលទៅ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលមានទឹកមុខរឹងរូស ដែលកំពុងលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយ កឺ យ៉េ ហើយបានទះជើងដោយភាពទាល់ច្រក។ លោកនិយាយដោយមួម៉ៅថា៖ «បំភ្លេចវាទៅ យើងមិនខ្ចីខ្វល់ពីឯងទៀតទេ។ ប្រសិនបើឯងចាញ់ ហើយក្លាយជាអ្នកបម្រើ ឯងកុំទៅប្រាប់អ្នកណាឱ្យសោះថាឯងមកពីត្រកូលណាឡាន។ យើងមិនអាចខាតបង់កិត្តិយសច្រើនបែបនេះឡើយ»។ បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ លោកក៏បានដើរចេញពីសាលដោយកំហឹង។

សម្លឹងមើលរូបរាងដែលបានបាត់ពីខ្សែភ្នែក កឺ យ៉េ ក៏បានដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ ងាកក្រោយមក គេឃើញទឹកមុខអស់សង្ឃឹមដូចគ្នាលើ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហើយក៏បានដកដង្ហើមធំម្តងទៀត រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំពិតជាមិននឹកស្មានសោះ... ក្មេងប្រុសតូចមកពីត្រកូលស៊ាវម្នាក់នោះ ពិតជាអាចក្រោកឈរឡើងវិញបានមែន»។

«អញ្ចឹងយ៉ាងម៉េច...» ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអី និយាយដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។

«យ៉ានរ៉ាន ឯង... តើឯងមានទំនុកចិត្តថាឯងអាចយកឈ្នះគេក្នុងការប្រយុទ្ធតាមកិច្ចសន្យាបីឆ្នាំបានដែរឬទេ?» បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត កឺ យ៉េ បានសួរ។

«ពូ កឺ យ៉េ ហេតុអ្វីបានជាសូម្បីតែលោកពូ ក៏គិតថាខ្ញុំមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយជនពិ... គេបានដែរ?» ឮសម្តីរបស់គេ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍មិនល្អ ហើយនិយាយឡើង។

គ្រវីក្បាល និងសើចយ៉ាងជូរចត់។ កឺ យ៉េ ដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មានអ្វីម្យ៉ាងចម្លែកចំពោះអាម្នាក់នោះ...»

ជញ្ជក់បបូរមាត់ចូលគ្នា ដៃដែល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ប្រើដើម្បីលើកពែងតែបានក្តាប់យ៉ាងណែន។ ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅទឹកតែពណ៌បៃតងខ្ចី ខណៈដែលនាងនិយាយយ៉ាងត្រជាក់នៅក្នុងចិត្តថា៖ «ខ្ញុំមិនជឿថាឯងពិតជាអាចឡើងមកលើក្បាលខ្ញុំបានឡើយ។ នៅសល់ពេលមួយឆ្នាំកន្លះទៀត។ ចាំមើលថាតើឯងអាចឡើងបានខ្ពស់ប៉ុណ្ណា ចេញពីលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបី»។

«ខ្ញុំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នឹងរង់ចាំឯងនៅបក្សពពកអ័ព្ទ! ចូរមកប្រកួតតាមការសន្យាទៅ ប្រសិនបើឯងមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់»។