ការចាកចេញ

ស៊ាវយ៉ាន បានដើរចេញពីសាលដេញថ្លៃ ហើយឈប់ឈរនៅត្រង់ចំណុចប្រសព្វនៃផ្លូវដ៏មមាញឹក។ គេបានសម្លឹងមើលទីក្រុងដែលគេបានស្គាល់អស់រយៈពេលជាងដប់ឆ្នាំយ៉ាងយូរ មុននឹងបញ្ចេញដង្ហើមធំដោយភាពឯកោ។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ដើម្បីលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯង រួចនិយាយតិចៗម្នាក់ឯងថា៖ «ពិភពលោកខាងក្រៅ ច្បាស់ជាមានអ្វីដែលរំភើបជាងនេះ...» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងជម្រុះចោលនូវភាពស្រពោនចុងក្រោយចេញពីក្នុងចិត្ត ហើយបោះជំហានដើរទៅមុខបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់បាត់ខ្លួនទៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស។

បន្ទាប់ពីរៀបចំរបស់របរគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ ស៊ាវយ៉ាន បានសម្រេចចិត្តសម្រាក និងរីករាយជាមួយជីវភាពដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃដែលនៅសល់។ ដោយយល់ពីអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ មិនបាននិយាយអ្វីមករំខានគេឡើយ ហើយបានបណ្តោយឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន រៀបចំពេលវេលាដោយខ្លួនឯង។

ស៊ុន អឺ (Xun Er) ដែលជាមនុស្សឈ្លាសវៃ អាចដឹងពីភាពខុសប្លែកតាមរយៈភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃនេះ ដូច្នេះយុវតីតូចម្នាក់នេះតែងតែនៅក្បែរគេគ្រប់ពេលដែលមានឱកាស។ ភ្នែកដ៏រស់រវើករបស់នាងពោរពេញទៅដោយភាពមិនចង់បែកគ្នា និងការនឹកនា។

ប្រឈមមុខនឹងការតាមជាប់មិនលែងបែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច។ អ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន គឺមានតែការលួងលោម ស៊ុន អឺ យ៉ាងស្រទន់នៅពេលដែលពួកគេនៅម្នាក់ឯង ដែលវាបានធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់នាងប្រសើរឡើងបន្តិច។

ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន ដើរតាមផ្លូវតូចមួយក្នុងត្រកូល គេបានលាតសន្ធឹងខ្នងយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដែលគេត្រូវចាកចេញ ការពិតទៅ គេទើបតែបានជួបឪពុករបស់គេដើម្បីជម្រាបប្រាប់អំពីគម្រោងការណ៍នេះរួចរាល់ហើយ។

ទោះបីជា ស៊ាវ ចាន មានការទើសទាល់យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលទទួលបានដំណឹងពីការចាកចេញរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដោយ ក៏លោកដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ស៊ាវយ៉ាន មិនអាចត្រូវបានបង្ខាំងទុកនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ដ៏តូចនេះបានឡើយ។ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យរបស់គេ មានតែនៅលើមេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៃពិភពខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ ទើបគេអាចហោះហើរបានតាមចិត្តប្រាថ្នា។

នៅពេលដែលកូនឥន្ទ្រីធំឡើង វានឹងហោះហើរទៅលើមេឃ!

«យ៉ានអឺ នៅថ្ងៃអនាគត ប្រសិនបើកូនមានឱកាស កូនអាចទៅទីក្រុង វាលខ្សាច់ថ្ម ដែលស្ថិតនៅក្រៅចក្រភព ជា ម៉ា ដើម្បីដើរមើលទីនោះ។ បងប្រុសទីមួយ និងទីពីររបស់កូនបានតាំងទីលំនៅនៅទីនោះរួចហើយ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ពួកគេបានបង្កើតក្រុមអ្នកស៊ីឈ្នួលមួយឈ្មោះថា «ដែកថែបវាលខ្សាច់» ដែលបានក្លាយជាកម្លាំងដ៏ខ្លាំងបង្គួរមួយនៅក្នុងតំបន់នោះ»។

នៅពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន គិតត្រឡប់ទៅរកអ្វីដែលឪពុកបានប្រាប់គេនៅក្នុងបន្ទប់អានសៀវភៅ ស្នាមញញឹមតិចៗបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ពិធីពេញវ័យ បងប្រុសទាំងពីររបស់គេបានចាកចេញពីផ្ទះដើម្បីក្រេបជញ្ជក់បទពិសោធន៍ក្នុងលោក ហើយនៅពេលនោះ ឪពុករបស់គេមិនទាន់ក្លាយជាប្រធានត្រកូលនៅឡើយទេ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ប្រហែលជាដោយសារតែផ្លូវត្រឡប់មកវិញវាឆ្ងាយពេក ឬក៏ដោយសារតែពួកគេរវល់ជាមួយក្រុមអ្នកស៊ីឈ្នួល ពួកគេកម្រនឹងត្រឡប់មកទីក្រុង វូថាន់ ណាស់។ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយ៉ាន នៅតែចងចាំនូវចំណងបងប្អូនដែលពួកគេមានតាំងពីនៅក្មេង។

«ស៊ាវយ៉ាន» សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់ស្ត្រីម្នាក់បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ឈប់ដើរនៅពេលដែលគេកំពុងបត់តាមផ្លូវ។ ងើបក្បាលឡើងមើលទៅនារីដ៏ស្រស់ស្អាតនៅក្បែរផ្លូវ គេមិនអាចទប់សំណើចបាន ហើយសួរថា៖ «អ្នកគ្រូរូ លីន តើអ្នកគ្រូមិនគួរនៅឯតង់ជ្រើសរើសសិស្សទេឬ?»

«ខ្ញុំត្រឡប់មកយករបស់ខ្លះ។ ពេលនេះ ស៊ុន អឺ កំពុងជួយមើលជំនួសខ្ញុំហើយ»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមស្រទន់ រូ លីន បានដើរទៅមុខយឺតៗ ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន មុននឹងសួរតិចៗថា៖ «គ្រោងនឹងចាកចេញមែនទេ?»

«បាទ»។ ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលច្រមុះ ហើយងក់ក្បាល។

«តើឯងបានប្រាប់ ស៊ាវ យូ និង ស៊ុន អឺ រួចហើយឬនៅ?»

«មិនអីទេ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍រំភើបខ្លាំងនៅពេលបែកគ្នា វាប្រសើរជាងក្នុងការចាកចេញដោយស្ងាត់ៗ»។ គ្រវីស្មា ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម។

«វាអាចជារឿងងាយស្រួលសម្រាប់ឯង ប៉ុន្តែអ្នកផ្សេងទៀតប្រហែលជាត្រូវខូចចិត្តដោយសាររឿងនេះ»។ រូ លីន បានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន បែបស្តីបន្ទោសបន្តិច មុននឹងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ ភ្លាមៗនោះ នាងបាននិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថា មួយឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងឮដំណឹងពីនរណាម្នាក់ដែលហ៊ានតតាំងជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទ»។

ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម និងងក់ក្បាល។ បន្ទាប់ពីបានស្នាក់នៅក្នុងត្រកូលអស់រយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃ មុខជាមានមនុស្សមាត់រអិលខ្លះនិយាយអំពីស្ថានការណ៍រវាង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) និងរូបគេមិនខាន ដូច្នេះ ស៊ាវយ៉ាន មិនបានសួរនាំថានាងដឹងដោយរបៀបណានោះទេ។

«តាមពិតទៅ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ នៅពេលដែលនាងដឹងថាឯងមានកម្លាំងខ្លាំងកម្រិតណា តើនាងនឹងមានទឹកមុខបែបណាទៅ?» ស្នាមញញឹមឌឺដងស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ រូ លីន។

ស៊ាវយ៉ាន លាតដៃទាំងសងខាង រួចបន្តសន្ទនាជាមួយ រូ លីន មួយសន្ទុះមុននឹងចាកចេញ។ ក្រោមក្រសែភ្នែកដែលសម្លឹងមើលតាមពីក្រោយ គេក៏បាត់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗនៅចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវ ខណៈដែលគេដើរចេញទៅ។

ស៊ាវយ៉ាន ដើរតាមផ្លូវតូច ហើយចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់គេ។ គេបានយកចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ចំនួនបី ចេញពីក្រោមខ្នើយ។ ដោយពាក់ចិញ្ចៀនពណ៌ក្រហមចាស់មួយនៅលើម្រាមដៃ គេបានដាក់ពីរទៀតចូលក្នុងហោប៉ៅដើមទ្រូងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ទោះបីជាចិញ្ចៀនទាំងបីនេះសុទ្ធតែជាកម្រិតទាបក៏ដោយ ក៏វានៅតែជារបស់ដែលមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ នៅពេលធ្វើដំណើរនៅខាងក្រៅ គេមិនគួរបង្ហាញទ្រព្យសម្បត្តិឱ្យគេឃើញឡើយ ស៊ាវយ៉ាន យល់ច្បាស់ពីគោលការណ៍នេះ។

របស់របរដែល ស៊ាវយ៉ាន យកទៅជាមួយគឺសាមញ្ញណាស់ របស់គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានទុកនៅក្នុងចិញ្ចៀន។ នៅពេលឈរនៅមាត់ទ្វារ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលបន្ទប់ដែលឥឡូវនេះនៅទំនេរ ហើយបញ្ចេញសំណើចតិចៗ អមដោយសំឡេងក្រឺតៗនៃការបិទទ្វារ។ តាមចន្លោះទ្វារ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចុងក្រោយបានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ......

ការចាកចេញរបស់ ស៊ាវយ៉ាន មិនបានរំខានដល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ។ យុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ធម្មតា បានដើរចេញតាមទ្វារធំដោយដៃទទេ មុននឹងបាត់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗនៅចុងដងផ្លូវ ក្រោមក្រសែភ្នែកគោរពរបស់យាមត្រកូល។ ប្រហែលជាអ្នកយាមទាំងនេះមិនដឹងទេថា នៅពេលដែលគេចាកចេញនៅពេលនេះ គឺត្រូវប្រើពេលមួយឆ្នាំទៀត ទើបគេត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។

ចិត្តរបស់ ស៊ុន អឺ មិនមានភាពស្ងប់ឡើយ នៅលើចិញ្ចើមរបស់យុវតីម្នាក់នេះ គេអាចមើលឃើញនូវភាពស្រពោន។ អ្នកណាក៏អាចដឹងបានដែរ តាមរយៈភ្នែកដែលមិននៅនឹងកន្លែងរបស់នាងថា ចិត្តរបស់នាងមិនស្ថិតនៅក្នុងការងារនៅថ្ងៃនេះឡើយ។

«ប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ពិសាទឹកបន្តិចទៅ»។

សំឡេងបុរសដ៏ស្រទន់ម្នាក់បានបន្លឺឡើងនៅក្បែរ ស៊ុន អឺ។ យុវជនដ៏សង្ហាម្នាក់កំពុងញញឹម ខណៈដែលគេកាន់កែវទឹកស្អាតនៅក្នុងដៃ។

អារម្មណ៍ដែលកំពុងអណ្តែតអណ្តូងត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ ស៊ុន អឺ ងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលយុវជនដ៏សង្ហានៅក្បែរនាង។ យុវជនម្នាក់នេះគឺជាអ្នកដែលខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងក្រុមជ្រើសរើសសិស្សបច្ចុប្បន្ន សូម្បីតែ ឡូ ប៊ូ ក៏ខ្សោយជាងគេឆ្ងាយដែរ។ លើសពីនេះ ម្នាក់នេះមិនមានទឹកមុខញញឹមបែបក្លែងក្លាយដូចជា ឡូ ប៊ូ ដែលងាយនឹងមើលធ្លុះនោះទេ។ នៅពេលដែល ស៊ុន អឺ ជជែកលេងជាមួយសិស្សស្រីផ្សេងទៀត នាងបានដឹងថា សិស្សស្រីជាច្រើននៅក្នុងក្រុមមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះយុវជនម្នាក់នេះ ដែលមិនត្រឹមតែខ្លាំង ប៉ុន្តែក៏មានរូបរាងសង្ហា និងទន់ភ្លន់ផងដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើទោះបីជាស្នាមញញឹមរបស់យុវជនម្នាក់នេះមានភាពទន់ភ្លន់ និងគ្មានគ្រោះថ្នាក់ក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ ស៊ុន អឺ បានច្រើនឡើយ។ នាងបានក្រឡេកមើលគេបន្តិច រួចគ្រវីក្បាលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់៖ «មិនបាច់ទេ អរគុណ»។

ឥរិយាបថដ៏ត្រជាក់របស់ ស៊ុន អឺ មិនបានធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅលើផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់នោះឡើយ។ គេបានគ្រវីស្មា ហាក់ដូចជាមិនប្រកាន់អ្វីទាំងអស់ ហើយទុកកែវទឹកនោះ រួចញញឹមតិចៗ ហើយនិយាយថា៖ «នៅក្នុងការធ្វើតេស្តជ្រើសរើសសិស្សថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើគ្មានជំនួយពីប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ទេ ខ្ញុំបារម្ភថាយើងប្រហែលជាត្រូវលិចលង់ក្នុងគំនរការងារមិនខាន សុំទោសដែលរំខានប្អូន»។

«រូ លីន បានប្រាប់ឱ្យខ្ញុំមកជួយ»។ ស៊ុន អឺ គ្រវីក្បាល ហើយងាកទៅមើលយុវជនដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានរឿងចង់និយាយច្រើនទៀត មុននឹងសួរតិចៗថា៖ «សៀនប៉ី (Senior) តើខ្ញុំអាចសុំពេលនៅម្នាក់ឯងបន្តិចបានទេ?»

«ហេហេ សុំទោសផង។ ខ្ញុំច្រើនតែនិយាយច្រើនពេកហើយ សុំទោសដែលរំខានប្អូន»។ ស្នាមញញឹមរបស់យុវជនម្នាក់នោះប្រែជាគាំងបន្តិច។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ញញឹម និងងក់ក្បាល រួចងាកក្រោយដើរទៅកាន់តង់វិញ។

«ហៃ ហៃ លីន ណាន (Lin Nan) តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ឯងមានចិត្តលើនាងមែនទេ?» នៅពេលដែលគេដើរទៅជិតតង់ សំឡេងឌឺដងដ៏រីករាយមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើង។

ឈប់ដើរ យុវជនដែលមានឈ្មោះថា លីន ណាន បានក្រឡេកមើលទៅទឹកមុខញញឹមរបស់ ឡូ ប៊ូ។ ដោយការធូរស្រាល គេបានផ្អែកលើបង្គោលតង់នៅក្បែរនោះ ហើយក្រេបទឹកពីកែវនៅក្នុងដៃ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅយុវតីដែលមានរាងខ្ពស់ស្រឡះនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ ភាពស្រេកឃ្លានបានបង្ហាញនៅក្នុងភ្នែកទាំងនោះ ខណៈដែលគេពោលថា៖ «វាពិតជាកម្រណាស់ដែលបានឃើញយុវតីកម្រិតខ្ពស់បែបនេះ គ្មានស្រីណាម្នាក់នៅក្នុងសាលាដែលអាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយនាងបានឡើយ»។

«ប៉ុន្តែនាងមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍លើឯងទេ»។ ឡូ ប៊ូ និយាយឌឺដងទាំងញញឹម។

«ចំណាប់អារម្មណ៍ត្រូវការការចិញ្ចឹមបីបាច់ នៅមានពេលច្រើនទៀត តើមានអ្វីត្រូវប្រញាប់?» លីន ណាន ញញឹមតិចៗ ហើយនិយាយ។

«នាង...... មានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយអាម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ាវយ៉ាន នោះ»។ ឡូ ប៊ូ មើលទៅហាក់ដូចជានិយាយដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ ប៉ុន្តែគេបានលួចសម្លឹងមើលទៅយុវតីនៅចម្ងាយក្នុងពេលតែមួយ។

កែវទឹកដែលកំពុងគ្រវីបានឈប់បន្តិច ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់ លីន ណាន ជ្រួញចូលគ្នា៖ «តើអាម្នាក់នោះពិតជាអាចទប់ទល់បានម្ភៃទឹកជាមួយ រូ លីន មែនឬ?»

«វាគឺជាការពិត។ ថ្ងៃនោះឯងនៅខាងក្រៅកំពុងធ្វើតេស្តជាមួយអ្នកផ្សេងទៀត ដូច្នេះឯងមិនបានឃើញទេ ប៉ុន្តែពួកយើងដែលនៅសល់បានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកថា រូ លីន បានប្រើ «ពស់ថ្លាន់ទឹក»។ ប៉ុន្តែអាម្នាក់នោះនៅតែអាចទប់ទល់បាន»។ ឡូ ប៊ូ និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។ នៅពេលដែលគេនឹកឃើញដល់ការប្រយុទ្ធនៅថ្ងៃនោះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេម្តងទៀត។

លីន ណាន បានក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយផឹកទឹកក្នុងកែវអស់ក្នុងមួយដង្ហើម។ បបូរមាត់របស់គេកោងឡើង ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ «ទោះបីជាវាជាការពិតក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនបោះបង់ដោយសារតែរឿងនោះដែរ។ ទេពកោសល្យក្នុងការហ្វឹកហាត់របស់អាម្នាក់នោះពិតជាខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងប្រៀបធៀបពីវិធីលួងលោមស្រី គេនៅឆ្ងាយពីកម្រិតរបស់ខ្ញុំណាស់។ ហៃ ម្យ៉ាងទៀត គេនឹងចាកចេញពី ស៊ុន អឺ រយៈពេលមួយឆ្នាំ ក្នុងឆ្នាំនេះ ខ្ញុំមានពេលច្រើនណាស់ដើម្បីធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ដែល ស៊ុន អឺ មានចំពោះគេរង្គោះរង្គើ......»

ត្រង់ចំណុចនេះ លីន ណាន មានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯងបន្តិច ក្នុងនាមជាអ្នកលេងដែលមានបទពិសោធន៍ គេមានទំនុកចិត្តថាគេដឹងពីរបៀបឆក់យកបេះដូងយុវតី។

«ស៊ុន អឺ» នៅខណៈនោះ នៅខាងក្រៅទីលាន រូ លីន ស្រាប់តែរត់ចូលមក មុននឹងឈប់នៅចំពោះមុខយុវតី។ នាងដកដង្ហើមហត់បន្តិច រួចនិយាយតិចៗថា៖ «គេចាកចេញទៅហើយ»។

ដៃតូចៗរបស់ ស៊ុន អឺ ញ័រតិចៗ នាងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុននឹងអោនក្បាលបន្តិច។

«ស៊ុន អឺ កុំខូចចិត្តអី ការបែកគ្នានេះមិនមែនរហូតនោះទេ»។ រូ លីន ដកដង្ហើមធំ ហើយលួងលោម ខណៈដែលនាងមើលទៅ ស៊ុន អឺ ដែលឥឡូវនេះនៅស្ងៀមស្ងាត់។

«ចាស»។ ងក់ក្បាលតិចៗ ស៊ុន អឺ ស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង ហើយក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ងឿងឆ្ងល់របស់ រូ លីន នាងបានដើរសំដៅទៅកាន់អ្នកទាំងពីរនៅខាងក្រៅតង់ គឺ លីន ណាន និង ឡូ ប៊ូ។

យុវតីដើរទៅយឺតៗ រហូតឈប់នៅចំពីមុខអ្នកទាំងពីរ។ គ្មានដាននៃភាពខឹងសម្បារឡើយនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ខណៈដែលភ្នែកដ៏រស់រវើករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅ លីន ណាន ហើយនាងនិយាយតិចៗថា៖ «សៀនប៉ី តើអាចកំដរ ស៊ុន អឺ ហាត់សមបន្តិចបានទេ?»

«អឺ......» លីន ណាន ធ្លាក់ក្នុងភាពស្រងាកចិត្តបន្ទាប់ពីបានឮសំណើរបស់ ស៊ុន អឺ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើបគេញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំនឹងមិនបដិសេធសំណើបែបនេះពីប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ឡើយ។ ក្នុងអំឡុងពេលហាត់សម ខ្ញុំនឹងបន្ថយកម្លាំងរបស់ខ្ញុំមកត្រឹមកម្រិតរបស់ប្អូន»។

ស៊ុន អឺ ព្រិចភ្នែកដែលមានរោមភ្នែកវែងៗរបស់នាង ហើយដោយមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ នាងបានដើរត្រង់ចូលទៅក្នុងតង់ ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។

«ហៃ ឯងគួរតែប្រយ័ត្ន កម្លាំងរបស់នាងគឺស្ថិតក្នុងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំមួយ»។ ឡូ ប៊ូ រំលឹក ខណៈដែលគេមើលទៅយុវតីដើរចូលទៅក្នុងតង់។

«ខ្ញុំបានឡើងដល់ផ្កាយប្រាំពីរ កាលពីពីរខែមុនបាត់ទៅហើយ»។ ជាមួយនឹងសំណើចតិចៗ លីន ណាន សម្លឹងមើលទៅតង់ ទាំងញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «មើលទៅ នេះគឺជាការចាប់ផ្តើមដ៏ល្អ ស្រីៗភាគច្រើនតែងតែទន់ខ្សោយក្នុងចិត្តនៅពេលបែបនេះឯង»។

ជ្រុងមាត់របស់ លីន ណាន ងើបឡើងបន្តិច ខណៈដែលគេបោសសម្លៀកបំពាក់ មុននឹងដើរចូលទៅក្នុងតង់ ក្រោមក្រសែភ្នែកច្រណែនរបស់ ឡូ ប៊ូ។

ឈរនៅខាងក្រៅតង់ ឡូ ប៊ូ រង់ចាំអស់រយៈពេលពីរបីនាទី មុនពេលដែលវាំងននតង់ត្រូវបានបើក ហើយយុវតីម្នាក់ដើរចេញមកយឺតៗ ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ត្រជាក់ស្រិប។

«អឺ......» ឃើញថាវាគឺជា ស៊ុន អឺ ដែលដើរចេញមកមុន ឡូ ប៊ូ មិនអាចទប់ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេឃើញទឹកមុខរបស់យុវតីម្នាក់នេះ គេមិនហ៊ានហាមាត់សួរនាំអ្វីទាំងអស់។

យុវតីឈរនៅខាងក្រៅតង់ ហើយងើបមុខដ៏ស្រស់សោភារបស់នាងមើលទៅព្រះអាទិត្យដែលកំពុងរៀបលិច។ នៅពេលនេះ យុវជនម្នាក់នោះប្រហែលជាបានចាកចេញពីទីក្រុងតាំងពីយូរហើយមែនទេ?

ដៃដ៏ស្រឡូនរបស់ ស៊ុន អឺ បានអង្អែលសក់ខ្មៅដែលធ្លាក់កាត់ថ្ងាសរបស់នាង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានក្រឡេកមើលទៅ ឡូ ប៊ូ ហើយនិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «នៅថ្ងៃអនាគត អ្នកណាដែលហ៊ាននិយាយអាក្រក់ពីបង ស៊ាវយ៉ាន ខ្ញុំនឹងសម្លាប់គេមិនខាន......»

ត្រូវបានសម្លឹងដោយភ្នែកដ៏រស់រវើក និងមានមន្តស្នេហ៍មួយគូនោះ ឡូ ប៊ូ មិនអាចសូម្បីតែញញឹមបានឡើយ អ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន គឺមានតែអារម្មណ៍ត្រជាក់ដែលជ្រាបចេញពីក្នុងបេះដូងរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។

ដកក្រសែភ្នែកមកវិញ ស៊ុន អឺ ដើរចេញពីទីលានយឺតៗ។

រូ លីន និង ឡូ ប៊ូ រង់ចាំរហូតដល់ ស៊ុន អឺ ចាកចេញទៅ ទើបពួកគេប្រញាប់ទៅបើកតង់មើល ហើយពួកគេទាំងពីរក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។

នៅក្នុងតង់នោះ លីន ណាន ដេកស្តូកស្តឹងនៅលើដី ផ្ទៃមុខដែលដើមឡើយសង្ហារបស់គេ ត្រូវបានវាយរហូតដល់ឡើងជាំខ្មៅ និងខៀវ។ នៅលើឥដ្ឋក្បែរខ្លួនរបស់គេ ធ្មេញដែលប្រឡាក់ឈាមចំនួនដប់គ្រាប់បានរាយប៉ាយពេញទីនោះ ដែលមើលទៅពិតជាសាហាវឃោរឃៅបំផុត......