មុនពេលចាកចេញ

នៅពេលទទួលបានដំណឹងថា គ្រូបង្គោលដែលទទួលខុសត្រូវលើការជ្រើសរើសសិស្សរបស់ សាលា ជា ណាន បានមកដល់ ស៊ាវ ចាន និងព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងបីរូប ដែលកំពុងពិភាក្សគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ប្រជុំ សុទ្ធតែមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេបានក្រោកឈរឡើងដោយទឹកមុខពោរពេញដោយក្តីរីករាយ។ បន្ទាប់ពីផ្លាស់ប្តូរក្រសែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក ពួកគេក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចេញពីសាលទៅកាន់ទ្វារមុខនៃត្រកូល ហើយបានអញ្ជើញក្រុមយុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងនោះចូលមកក្នុងត្រកូល។

ក្រោមការណែនាំរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ភាគីទាំងពីរបានចាប់ផ្តើមស្គាល់គ្នា។ នៅពេលដែល ស៊ាវ ចាន ដឹងថា រូ លីន និងក្រុមការងារមានបំណងចង់ស្នាក់នៅទីនេះ លោកក៏បានយល់ព្រមដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ហើយបានបញ្ជាឱ្យមនុស្សរៀបចំបន្ទប់ទំនេរនៅទីធ្លាខាងក្រោយភ្លាមៗ។ សកម្មភាពដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់លោក បានបន្សល់ទុកនូវចំណាប់អារម្មណ៍ដ៏ល្អដល់ រូ លីន និងសិស្សរបស់នាង។

ជាមួយនឹងការបន្ថែមក្រុមសិស្សស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានទេពកោសល្យមកពី សាលា ជា ណាន បរិយាកាសនៅក្នុងត្រកូលបានប្រែជាមានភាពរស់រវើកជាងមុន។ សមាជិកត្រកូលវ័យក្មេងជាច្រើនបានមកជួបជុំគ្នា កែវភ្នែករបស់ពួកគេតែងតែសម្លឹងទៅកាន់ក្រុមយុវតីទាំងនោះមិនដាក់ភ្នែក។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ពួកគេក៏បានបាញ់ក្រសែភ្នែកច្រណែនទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលត្រូវបានចោមរោមដោយក្រុមស្រីស្អាតដែលកំពុងសួរសំណួរគេមិនឈប់ឈរ។

ពេលយប់បានឈានចូលមកដល់បន្តិចម្តងៗ ហើយក្នុងនាមជាម្ចាស់ផ្ទះ ត្រកូលស៊ាវ បានផ្តល់កន្លែងស្នាក់នៅដ៏ល្អបំផុត។ បន្ទាប់ពីទទួលទានអាហារពេលល្ងាចរួច ស៊ាវយ៉ាន បានរកលេសដើម្បីត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់គេវិញដោយស្ងាត់ៗ បន្ទាប់ពីឃើញថាភាគីទាំងពីរកំពុងមានកិច្ចសន្ទនាគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។ គេបានដាក់រាងកាយដ៏ហត់នឿយនៅលើគ្រែដ៏ទន់ល្មើយ។ ការប្រយុទ្ធជាមួយ រូ លីន នៅថ្ងៃនេះ បើទោះបីជាមានជំនួយពី យ៉ាវ ឡៅ នៅចុងបញ្ចប់ក៏ដោយ ក៏វាបានធ្វើឱ្យគេអស់កម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង...

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹកបានចាំងតាមបង្អួច បំភ្លឺពេញបន្ទប់ទាំងមូល។ នៅលើគ្រែ យុវជនម្នាក់ដែលមានភ្នែកហាក់ដូចជានៅងងុយដេក បានអង្គុយឡើង។ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលទៅមុខដោយភាពស្រងើបស្រងាប់មួយសន្ទុះ ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានចុះពីលើគ្រែ ស្ងាប ហើយលុបមុខរបស់គេយ៉ាងសាមញ្ញ។

«យ៉ាវ ឡៅ តើយើងនឹងចាកចេញនៅពេលណា?» បន្ទាប់ពីជូតមុខរួច ស៊ាវយ៉ាន បានសួរដោយមិនបានព្រាងទុក។

«បន្តិចទៀត យើងចេញទៅរៀបចំរបស់របរខ្លះ។ ទឹកស្អាត អាហារ តង់ ថ្នាំបាញ់ការពារសត្វល្អិត គ្រឿងផ្សំថ្នាំកម្រិតទាប ថ្នាំព្យាបាលរបួស និងថ្នាំសម្រាប់ស្ដារថាមពល សុទ្ធតែជារបស់ចាំបាច់សម្រាប់ការហ្វឹកហាត់របស់ឯង។ យ៉ាងណាមិញ យើងប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលយូរដើម្បីរស់នៅក្នុងព្រៃជ្រៅ»។ វិញ្ញាណដែលថ្លាឆ្វង់របស់ យ៉ាវ ឡៅ បានបង្ហាញខ្លួននៅក្បែរតុ ហើយនិយាយតិចៗ។

«ហាហា ខ្ញុំពិតជាទន្ទឹងរង់ចាំវាណាស់»។ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ខណៈដែលគេប្រញាប់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ចូលក្នុងខ្លួន។

ឃើញអាការៈដ៏អន្ទះសាររបស់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ បានលើកចិញ្ចើម ហើយនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «តាំងពីឯងកើតមក ឯងមិនដែលឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធស្លាប់រស់ម្តងណាឡើយ។ សក្តានុពលរបស់មនុស្សម្នាក់ អាចផ្ទុះឡើងបាន លុះត្រាតែជីវិតរបស់គេត្រូវបានគំរាមកំហែង។ ជាមួយនឹងការហ្វឹកហាត់បែបធម្មតាៗដែលឯងកំពុងធ្វើ ឯងនឹងមិនអាចក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដបានឡើយ។ ឯងមិនខ្វះទេពកោសល្យទេ អ្វីដែលឯងខ្វះគឺបទពិសោធន៍នៃការប្រយុទ្ធពិតប្រាកដ»។ លេងពែងតែនៅក្នុងដៃដោយមិនយកចិត្តទុកដាក់ យ៉ាវ ឡៅ បានក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលល្បឿននៃការស្លៀកពាក់បានថយចុះ ហើយនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «លុះត្រាតែបានឆ្លងកាត់ការបង្ហូរឈាម ទើបឯងនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរពិតប្រាកដ»។

ស៊ាវយ៉ាន ក្តាប់កណ្តាប់ដៃយឺតៗ ខណៈដែលគេងើបមុខឡើង ហើយញញឹមដាក់ យ៉ាវ ឡៅ។ «ខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំនឹងអាចជម្នះវាបាន»។

«វាជារឿងល្អដែលមានទំនុកចិត្ត»។ យ៉ាវ ឡៅ ដែលមានការពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទំនុកចិត្តរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បានញញឹម និងងក់ក្បាល។

«ហាហា ប៉ុន្តែលោកគ្រូ... បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី (Di) ដែលលោកគ្រូបានលើកឡើងកាលពីលើកមុន... តើនៅពេលណាដែលលោកគ្រូនឹងបង្រៀនខ្ញុំ?» ស៊ាវយ៉ាន សើច ខណៈដែលគេឈានជើងទៅមុខ ហើយសួរ។ គេបានទន្ទឹងរង់ចាំបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដីនេះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមកហើយ។

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងញញឹម ទឹកមុខឌឺដងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវ ឡៅ៖ «សម្រាកទៅ។ ក្នុងនាមខ្ញុំបាននិយាយថាខ្ញុំនឹងបង្រៀនឯង ខ្ញុំនឹងមិនលេបសម្តីឡើយ។ រង់ចាំរហូតដល់យើងចាកចេញពីទីក្រុង វូថាន់ ហេហេ... ត្រៀមខ្លួនរៀនពីខ្ញុំបន្តិចម្តងៗទៅ»។

សង្កេតមើលអាការៈរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល។ គេបានបញ្ចេញសំណើចស្ងួតៗពីរបីដង ប៉ុន្តែមិនបានបន្តការសន្ទនាដែលគ្មានន័យនោះទៀតទេ។ បន្ទាប់ពីដាក់របស់គ្រប់យ៉ាងចូលក្នុងហោប៉ៅដើមទ្រូង គេក៏បានបើកទ្វារ ហើយដើរចេញទៅ។

នៅពេលនោះ រូ លីន និងអ្នកផ្សេងទៀត បានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់ទីលានកាលពីម្សិលមិញម្តងទៀត ដើម្បីចាប់ផ្តើមការជ្រើសរើសសិស្ស។ ផ្ទះរបស់ត្រកូលបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។

បន្ទាប់ពីដើរបត់ចុះបត់ឡើងពីរបីដង ស៊ាវយ៉ាន បានដើរចេញពីទ្វារមុខនៃត្រកូលរបស់គេយ៉ាងមានអំនួត។ សម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពនៅខាងក្រៅ គេក៏ស្រាប់តែមានការភ្ញាក់ផ្អើល។

ផ្លូវដ៏ធំទូលាយនៅខាងមុខច្រកចូលត្រូវបានកកស្ទះដោយរទេះសេះ។ នៅលើរទេះសេះដែលតុបតែងយ៉ាងស្រស់ស្អាតទាំងនោះ មាននិមិត្តសញ្ញាជាច្រើន។ តាមរយៈនិមិត្តសញ្ញាទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន អាចចំណាំបានថា ភាគច្រើននៃពួកគេជារបស់កម្លាំងដែលខ្លាំងបង្គួរនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់។

«ហ៊ឺស! ពួកគេទទួលបានដំណឹងលឿនមែន...» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល ហើយដកដង្ហើមធំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ម្តងទៀត ស៊ាវយ៉ាន បានដឹងគុណចំពោះឥទ្ធិពលដ៏មហិមារបស់ក្រុមជ្រើសរើសសិស្សសាលា ជា ណាន នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់។

បន្ទាប់ពីបណ្តោយឱ្យក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលដោយចៃដន្យ ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានដកវាមកវិញ។ គេមិនខ្វល់ពីមនុស្សទាំងនេះឡើយ ខណៈដែលគេបោះជំហានយ៉ាងវែងដើរទៅមុខត្រង់។

ដើរតាមដងផ្លូវដែលបានប្រែជាមានភាពរស់រវើកដោយសារតែការជ្រើសរើសសិស្សរបស់សាលា ជា ណាន ស៊ាវយ៉ាន បានដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់សាលដេញថ្លៃនៅចំកណ្តាលទីក្រុង។ នៅពេលដែលគេជិតដល់គោលដៅ គេបានទាញអាវឃ្លុំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមកគ្របលើខ្លួនរបស់គេយ៉ាងជិត ដូចដែលគេបានធ្វើជាច្រើនដងពីមុនមក។ មានតែពេលនោះទេ ទើបគេដើរចូលទៅក្នុងសាលដេញថ្លៃដោយភាពជឿជាក់ ដែលពេលនេះមានមនុស្សច្រើនជាងធម្មតា។

យ៉ា ហ្វី (Ya Fei) អង្គុយនៅលើកៅអីយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ ដោយដាក់ជើងស្តាំខ្វែងលើជើងឆ្វេង បង្ហាញឱ្យឃើញនូវសាច់សខ្ចីដ៏ទាក់ទាញនៅក្រោមរ៉ូបវែងរបស់នាង។

នៅខណៈនោះ យ៉ា ហ្វី កំពុងកាន់ក្រដាសមូរវែងមួយនៅក្នុងដៃ។ នាងបានចំណាយពេលយ៉ាងយូរ មុនពេលដែលនាងពិនិត្យបញ្ជីគ្រឿងផ្សំចប់សព្វគ្រប់។ ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាង។ ងើបក្បាលឡើង នាងបានសម្លឹងមើលបុរសដែលគ្របអាវឃ្លុំខ្មៅនៅក្បែរនាង ហើយសួរដោយសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន ហេតុអ្វីបានជាប្អូនរាយបញ្ជីរបស់របរដែលត្រូវការសម្រាប់ការរស់នៅខាងក្រៅច្រើនម្ល៉េះ? កុំប្រាប់បងថា ប្អូនមានគម្រោងនឹងធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយ?»

«បាទ។ ខ្ញុំនឹងចាកចេញពីទីក្រុង វូថាន់ ក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃខាងមុខនេះ។ ប្រហែលជា... មួយឆ្នាំ ឬពីរឆ្នាំទៀត ទើបខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយ ខណៈដែលគេក្រេបតែតិចៗ។

«មួយ ឬពីរឆ្នាំ?»

យ៉ា ហ្វី មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្ទាប់ពីបានឮសម្តីទាំងនោះ ហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាប្អូនត្រូវការពេលយូរម្ល៉េះ? តើប្អូនមានបំណងចង់ធ្វើអ្វី?»

«ហាហា ខ្ញុំពេញវ័យហើយ ដូច្នេះខ្ញុំចង់ចេញទៅខាងក្រៅដើម្បីក្រេបជញ្ជក់បទពិសោធន៍ខ្លះ។ ខ្ញុំមិនចង់ជាប់ឃុំនៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ដ៏តូចមួយនេះទេ...» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ។

«អា៎... ជាមួយនឹងទេពកោសល្យរបស់ប្អូន ការស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ពិតជាអាចរារាំងសមត្ថភាពរបស់ប្អូនមិនឱ្យក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដមែន»។ យ៉ា ហ្វី និយាយតិចៗ ខណៈដែលនាងអោនក្បាល។

«អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នោះ ក៏នឹងចាកចេញទៅជាមួយប្អូនដែរមែនទេ?» យ៉ា ហ្វី សួរបន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែត។

«បាទ លោកគឺជាគ្រូរបស់ខ្ញុំ»។

«មិនឆ្ងល់ទេ...» យ៉ា ហ្វី ស្រាប់តែងក់ក្បាល ហើយសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងជ្រៅ។ នាងបានស្មានថា៖ «អញ្ចឹង... ប្អូនក៏អាចចាត់ទុកថាជា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ម្នាក់ដែរមែនទេ?»

«ថ្នាំព្យាបាលរបស់ត្រកូលស៊ាវ ត្រូវបានចម្រាញ់ដោយខ្ញុំ»។ ស៊ាវយ៉ាន តបវិញទាំងញញឹម និងមិនបានលាក់បាំងអ្វីឡើយ។

«ហេហេ។ លោកពូ គូ នី (Gu Ni) អាចរកឃើញតម្រុយខ្លះៗពីកម្រិតនៃការចម្រាញ់នៃ «ម្សៅឃាត់ឈាម»។ ហេតុផលតែមួយគត់ដែលលោកមិនទាន់ទាយថាជាប្អូន គឺដោយសារតែលោកមិនដឹងពីទំនាក់ទំនងរវាងប្អូន និងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់នោះ»។ យ៉ា ហ្វី គ្រាន់តែងក់ក្បាលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ចំពោះសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយមិនបានបង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្អើលអ្វីឡើយ។ វាច្បាស់ណាស់ថានាងបានទាយដឹងពីការពិតខ្លះៗរួចទៅហើយ។

«សូមជួយរៀបចំរបស់របរទាំងអស់ឱ្យខ្ញុំផង ហើយដកប្រាក់ចេញពីកាតរបស់ខ្ញុំ។ កុំបដិសេធខ្ញុំអី។ ខ្ញុំមិនចង់ជំពាក់គុណអ្នកណាមុនពេលដែលខ្ញុំចាកចេញទេ»។ ស៊ាវយ៉ាន បានដកកាតពណ៌មាសស្រទន់ចេញពីហោប៉ៅដើមទ្រូង ហើយហុចវាទៅឱ្យ យ៉ា ហ្វី។ កាតនោះមានផ្ទុកកាក់មាសជាងបួនសែនកាក់ ដែលជាចំណែកនៃប្រាក់ចំណេញរបស់គេពីការលក់ថ្នាំព្យាបាលរបស់ត្រកូលស៊ាវ។

«មិនអីទេ»។

ដោយមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច យ៉ា ហ្វី ងក់ក្បាល និងទទួលយកកាតនោះ។ នាងបានគ្រវីដៃហៅអ្នកបម្រើស្រីម្នាក់ ហើយហុចទាំងកាត និងក្រដាសមូរនោះទៅឱ្យ ដោយបញ្ជាឱ្យអ្នកបម្រើប្រញាប់ទៅចាត់ចែងរឿងនេះ។

«បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញទៅ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន នឹងជួយមើលថែត្រកូលស៊ាវផង។ នៅថ្ងៃអនាគត ប្រសិនបើបង យ៉ា ហ្វី មានអ្វីដែលត្រូវការឱ្យខ្ញុំជួយ ខ្ញុំនឹងមិនបដិសេធឡើយ»។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយទាំងញញឹម ខណៈដែលគេងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលនារីដ៏ស្រស់សោភាដែលនៅចំពោះមុខ។

«ហេហេ ក្នុងនាមប្អូនបានហៅបងថា បង យ៉ា ហ្វី ទៅហើយ តើឱ្យបងបដិសេធប្អូនយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ម្យ៉ាងវិញទៀត បងនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីទទួលបានការពេញចិត្តពីអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានសក្តានុពលគ្មានដែនកំណត់ ទោះបីជាត្រូវលះបង់ជីវិតក៏ដោយ»។ របៀបដែល ស៊ាវយ៉ាន ហៅនាង ដែលពោរពេញដោយភាពស្មោះត្រង់ជាងមុន បានធ្វើឱ្យភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ា ហ្វី កោងឡើងជាមុំដ៏ទាក់ទាញ។ ដៃរបស់នាងទប់ថ្ពាល់ដ៏ក្រអូប ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលជ្រុងនៃផ្ទៃមុខរបស់យុវជនដែលមិនត្រូវបានបិទបាំងដោយអាវឃ្លុំខ្មៅ នាងបានព្រិចភ្នែកយ៉ាងរេរា។ មន្តស្នេហ៍ដ៏ទាក់ទាញបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏មានវ័យចំណាស់ និងមានមន្តស្នេហ៍របស់នាង។

សំឡេងដ៏ស្រទន់ដែលពោរពេញដោយការលួងលោម បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញ័ររញ្ជួយ។ ភ្លាមៗនោះ គេបានគ្រវីក្បាល។ នារីម្នាក់នេះគឺជាអ្នកដែលមានមន្តស្នេហ៍ពីធម្មជាតិ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីលួងលោមបុរស។ ប្រសិនបើនេះជាកន្លែងឯកជនដែលគ្មានមនុស្ស ហើយប្រសិនបើគេជាបុរសម្នាក់ទៀតដែលមានការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងខ្សោយ គេប្រាកដជាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយតណ្ហា ហើយនឹងទាញនាងមកផ្តួលនៅលើដីជាមិនខាន។

«កិ កិ បងនឹងឈប់ឌឺប្អូនហើយ»។ ដង្ហើមដែលប្រញាប់ប្រញាល់បន្តិចនៅក្រោមអាវឃ្លុំខ្មៅ បានធ្វើឱ្យបបូរមាត់ក្រហមរបស់ យ៉ា ហ្វី កោងឡើងជាស្នាមញញឹមនៃជ័យជំនះ។ នាងចូលចិត្តធ្វើឱ្យយុវជនដែលស្ងប់ស្ងាត់ខុសពីធម្មតាម្នាក់នេះ បង្ហាញពីភាពអៀនខ្មាសដែលយុវជនក្នុងវ័យរបស់គេគួរតែមាននៅចំពោះមុខនាង។

«ប្អូនប្រុស ស៊ាវយ៉ាន បងទន្ទឹងរង់ចាំមើលថាតើកម្លាំងបែបណាដែលប្អូននឹងសម្រេចបាន នៅពេលដែលប្អូនត្រឡប់មកទីក្រុង វូថាន់ ម្តងទៀត»។ យ៉ា ហ្វី និយាយតិចៗ ខណៈដែលស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍បានរលាយបាត់ពីផ្ទៃមុខរបស់នាង។

«ខ្ញុំក៏ទន្ទឹងរង់ចាំវាដែរ»។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ស៊ាវយ៉ាន បានងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលអ្នកបម្រើស្រីដែលកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់មករកគេពីក្រោយវាំងនន។ គេក្រោកឈរឡើងយឺតៗ គ្រវីដៃ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំទៅហើយ។ នេះប្រហែលជាលើកចុងក្រោយដែលខ្ញុំមកទីនេះ មុនពេលចាកចេញ»។

ក្រោកឈរឡើងយ៉ាងថ្លៃថ្នូរ យ៉ា ហ្វី បានឈរនៅចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នេះដែលនាងបានរាប់អានក្នុងរយៈពេលមួយទៅពីរឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ បើទោះបីជាទំនាក់ទំនងភាគច្រើនរបស់ពួកគេត្រូវបានគណនាដោយអាជីវកម្មក៏ដោយ ក៏ យ៉ា ហ្វី មានក្តីស្រឡាញ់ម្យ៉ាងទៀតចំពោះយុវជនដែលមានទឹកមុខរាបស្មើម្នាក់នេះ។ ក្តីស្រឡាញ់នេះមិនមែនជាក្តីស្រឡាញ់រវាងបុរស និងស្ត្រីនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាប្រៀបដូចជាអារម្មណ៍រវាងបងស្រី និងប្អូនប្រុស។

លូកដៃចេញទៅ យ៉ា ហ្វី បានអង្អែលស្មារបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ភាពទុក្ខព្រួយបន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងក្នុងភ្នែកដ៏រស់រវើករបស់នាង។ «ថែរក្សាខ្លួនផង»។

ងើបភ្នែកឡើង ស៊ាវយ៉ាន បានសម្លឹងមើលសម្រស់ដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់នេះ ដែលមានមនុស្សតិចតួចណាស់នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ដែលមិនស្គាល់នាង។ គេស្រាប់តែញញឹម ឈានជើងទៅមុខ ហើយលូកដៃទៅចាប់ចង្កេះដ៏កោងដូចសត្វពស់របស់ យ៉ា ហ្វី យ៉ាងស្រាល ដែលពោរពេញដោយភាពទាក់ទាញ។

ខណៈដែលដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឱបចង្កេះដ៏ល្អឥតខ្ចោះម្នាក់នេះ ដែលបុរសរាប់មិនអស់នៅក្នុងទីក្រុង វូថាន់ ស្រមៃចង់បាន គេអាចមានអារម្មណ៍ថារាងកាយរបស់នាងបានរឹងបន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទើបវាចាប់ផ្តើមត្រឡប់ទៅរកភាពទន់ភ្លន់ដើមវិញ។

យ៉ា ហ្វី ឈរធឹងនៅនឹងកន្លែង។ ការត្រូវបានលាគ្នាដោយ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងលក្ខណៈពិសេសបែបនេះ បានធ្វើឱ្យមុខរបស់នាងប្រែជាក្រហមបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមានសំណាងដែល ស៊ាវយ៉ាន មិនបានធ្វើសកម្មភាពបន្ទាប់ទៀត បើមិនដូច្នោះទេ នាងប្រាកដជាគិតថា តណ្ហារបស់ក្មេងប្រុសតូចម្នាក់នេះបានកើនឡើងមែនទែនហើយ។

«ថែរក្សាខ្លួនផង បង យ៉ា ហ្វី។ ខ្ញុំដឹងថាអត្តសញ្ញាណរបស់បង មិនមែនគ្រាន់តែជាប្រធានអ្នកដេញថ្លៃនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ប្រាប់បងនូវរឿងមួយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់»។ ដាក់ចង្ការបស់គេនៅលើស្មារបស់ យ៉ា ហ្វី ស៊ាវយ៉ាន បានស្រូបក្លិនខ្លួនដ៏ក្រអូបស្រាលៗរបស់នាងយ៉ាងជ្រៅ។ ជ្រុងមាត់របស់គេងើបឡើងយ៉ាងឌឺដង៖ «នៅថ្ងៃអនាគត បងមិនគួរអនុញ្ញាតឱ្យបុរសផ្សេងឱបបងបែបនេះឡើយ។ ពីព្រោះក្រៅពីខ្ញុំ បុរសផ្សេងទៀតនឹងគិតពីរបៀបនាំបងទៅលើគ្រែ នៅពេលដែលពួកគេឱបបង»។

ឮបែបនេះ យ៉ា ហ្វី មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ ភ្លាមៗនោះ ភាពខ្មាសអៀនដ៏ទាក់ទាញបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខរបស់នាង ខណៈដែលនាងស្តីបន្ទោសថា៖ «ក្មេងប្រុស តើឯងហ៊ានឌឺបងផងឬ? បងគិតថា ឯងទេតើដែលគិតបែបនេះ!»

«ហាហា» សើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ស៊ាវយ៉ាន បានឈប់ឱបក្រសោបភាពទន់ភ្លន់នៅក្នុងដៃរបស់គេ ហើយដកដៃចេញដោយគ្មានភាពរារែកឡើយ។ បន្ទាប់ពីគ្រវីដៃដាក់ យ៉ា ហ្វី គេក៏ងាកក្រោយ ហើយដើរចេញទៅ។

«លាសិនហើយ បង យ៉ា ហ្វី។ ជួបគ្នាក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំទៀត»។

សើចតិចៗ ស៊ាវយ៉ាន បានដើរទៅកាន់ទ្វារ ដែលអ្នកបម្រើស្រីម្នាក់កំពុងឈរធ្លាក់ចង្កាដោយសារបានឃើញសកម្មភាពស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ជាមួយ យ៉ា ហ្វី។ ញញឹម គេបានរើសកាតមាសរបស់គេ និងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់តូចៗចំនួនពីរពីលើថាសប្រាក់។ បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យអរគុណ គេក៏បានដើរចេញពីសាលដេញថ្លៃដោយមិនងាកក្រោយឡើយ។

លុះត្រាតែឃើញខ្នងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗនៅជ្រុងផ្លូវ ទើបភាពក្រហមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ា ហ្វី រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ។ នាងបានអង្អែលកន្លែងនៅលើចង្កេះរបស់នាងដែល ស៊ាវយ៉ាន បានកាន់ មានអារម្មណ៍ថាមានភាពកក់ក្តៅដែលនៅសេសសល់ ជាអារម្មណ៍មិនធម្មតាដែលធ្វើឱ្យកម្លាំងជើងរបស់ យ៉ា ហ្វី ថយចុះ។

«ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលចេះបែងចែកចំណង់របស់គេ។ ប៉ុន្តែ បងពិតជាទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃដែលប្អូនត្រឡប់មកវិញណាស់។ បងពិតជាមិនចង់បាត់បង់ដៃគូអាជីវកម្មដ៏ល្អបែបនេះឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត... បងពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើប្អូននឹងឡើងទៅដល់កម្រិតណា នៅពេលដែលប្អូនត្រឡប់មកវិញ»។