ការសុំច្បាប់សម្រាក (Requesting for Leave)

សម្លឹងមើលគ្រូ រ៉ួ លីន (Teacher Ruo Lin) ដែលកំពុងសម្លឹងមកគេជាមួយនឹងស្នាមញញឹមមិនសូវសមសម្តៅលាក់បាំងលើផ្ទៃមុខ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) មិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីលើកដៃទាំងពីរឡើង មុននឹងធ្វើពុតជាបញ្ចេញក្រសែភ្នែកដ៏មាំមួន និងមានបំណងអាក្រក់ដាក់ ស៊ុនអឺ (Xun Er) ដែលកំពុងខ្ទប់មាត់ដើម្បីលាក់បាំងសំណើចរបស់នាង។

«ហិហិ ឱ្យការចុះឈ្មោះនៅថ្ងៃនេះបញ្ចប់ត្រឹមនេះចុះ យើងនឹងនៅចំណាយពេលប្រាំពីរថ្ងៃទៀតនៅទីនេះ។ សូមអបអរសាទរដល់សិស្សថ្មីទាំងអស់ដែលបានជាប់ការសាកល្បងនៅថ្ងៃនេះ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ប្អូនៗនឹងក្លាយជាសមាជិកនៃ សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy) ហើយ។ គ្រូសង្ឃឹមថាសិស្សទាំងអស់គ្នានឹងរៀបចំខ្លួនឱ្យរួចរាល់ក្នុងរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃនេះ បន្ទាប់ពីនោះ "អ្នកនាំសារហោះ" (Flying envoy) របស់ សាលា ជា ណាន នឹងមកដល់ទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) ហើយពួកយើងនឹងអាចហោះត្រង់ទៅកាន់សាលាតែម្តង»។ គ្រូ រ៉ួ លីន មូររមូរស្បែកពពែនៅក្នុងដៃរបស់នាង ខណៈដែលនាងសើចតិចៗ។

នៅពេលឮពាក្យទាំងនេះ ផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងតង់បានភ្លឺឡើងដោយក្តីរីករាយ។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលគ្រូ រ៉ួ លីន ដែលកំពុងញញឹមតិចៗ ខណៈដែលគេបោះជំហានទៅមុខមួយជំហាន និងបញ្ចេញស្នាមញញឹមបែបស្ងួតៗ៖ «គ្រូ រ៉ួ លីន ខ្ញុំនៅមានរឿងម្យ៉ាងទៀត...»

«អូ? ស៊ាវយ៉ាន កំពូលទេពកោសល្យតូច តើឯងនៅមានរឿងអ្វីចង់ពិភាក្សាជាមួយគ្រូទៀតមែនទេ?» គ្រូ រ៉ួ លីន ងើបផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងមានមន្តស្នេហ៍របស់នាង ខណៈដែលនាងឆ្លើយតបក្នុងសម្តីបែបបង្អាប់។

រហស្សនាមដ៏គួរឱ្យអៀនខ្មាសនោះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមបែបអៀនប្រៀន ខណៈដែលគេគ្រវីក្បាល និងសួរនាំថា៖ «អឺម... ខ្ញុំកំពុងគិតថា តើវាអាចទៅរួចទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនដើរតាមអ្នកទាំងអស់គ្នាទៅកាន់ សាលា ជា ណាន នាពេលនេះ ព្រោះខ្ញុំនៅមានរឿងសំខាន់ដែលត្រូវធ្វើ។ គ្រូ រ៉ួ លីន តើវាអាចទៅរួចទេសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការសុំច្បាប់សម្រាក?»

«សុំច្បាប់សម្រាក?» ស្រឡាំងកាំងបន្តិច គ្រូ រ៉ួ លីន ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា មុននឹងឆ្លើយតបយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «យោងតាមច្បាប់ ក្រៅពីថ្ងៃដែលបានកំណត់ សិស្សថ្មីមិនមានច្បាប់សម្រាកក្នុងអំឡុងពេលឆ្នាំសិក្សានោះទេ»។

«ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមានរឿងសំខាន់ណាស់»។ ស៊ាវយ៉ាន លើកស្មា និងបន្ថែមក្នុងសំឡេងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «សំខាន់បំផុត រហូតដល់ថ្នាក់ខ្ញុំមិនមានជម្រើសអ្វីក្រៅពីត្រូវតែទៅនោះទេ»។

នៅក្បែរគេ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រទន់របស់ ស៊ុនអឺ បានប្រែជាស្រអាប់បន្តិចនៅពេលឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដៃរបស់នាងចាប់ផ្តើមអង្អែលសក់របស់នាងលេង។ ដើមឡើយ នាងគិតថាដំណើរទៅកាន់ សាលា ជា ណាន នឹងពោពេញទៅដោយភាពរីករាយ ប៉ុន្តែពេលនេះភាពរំភើបរបស់នាងស្រាប់តែរលាយបាត់អស់។

«សុំច្បាប់សម្រាក?» ដូចគ្នាដែរ ស៊ាវយូ (Xiao Yu) មានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ នាងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ទាំងមិនយល់ពីស្ថានភាពនេះទាល់តែសោះ។

ខណៈដែលគ្រូ រ៉ួ លីន សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នា។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទីបំផុតនាងក៏ងក់ក្បាលតិចៗ និងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «អញ្ចឹងក៏បានដែរ។ តើឯងត្រូវការសម្រាករយៈពេលប៉ុន្មានដែរ? ប្រសិនបើវាមិនយូរពេកទេ គ្រូប្រហែលជាអាចជួយឯងបានតាមអំណាចដែលគ្រូមាន»។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកដ៏ទន់ភ្លន់របស់ រ៉ួ លីន ហើយស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាផ្ទៃមុខរបស់គេឡើងក្រហម។ បន្ទាប់ពីនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ គេក៏ឆ្លើយតបទាំងអៀនប្រៀនថា៖ «ប្រហែលជា... ប្រហែលមួយឆ្នាំ»។

នៅពេលដែលពាក្យទាំងនេះចេញពីមាត់របស់គេ តង់ទាំងមូលស្រាប់តែប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់។ ក្រសែភ្នែកស្រឡាំងកាំងម្នាក់ៗបានងាកទៅរកយុវជនដែលកំពុងញញឹមទាំងអៀនប្រៀនយ៉ាងរហ័ស។ ប្រហែលមួយឆ្នាំ? នៅខណៈនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នាគិតថាត្រចៀករបស់ពួកគេប្រហែលជាមានបញ្ហាហើយ។ ទោះបីជាពួកគេធ្លាប់ឃើញការសុំច្បាប់សម្រាកពីមុនមកក៏ដោយ... ប៉ុន្តែការសុំច្បាប់សម្រាករយៈពេលមួយឆ្នាំភ្លាមៗបន្ទាប់ពីចុះឈ្មោះ... នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលរឿងនេះកើតឡើងចាប់តាំងពីការបង្កើត សាលា ជា ណាន មក។

«យូអឺ (Yu'er)។ អាល្អិតម្នាក់នេះក្នុងត្រកូលឯង... ពិតជាក្រអឺតក្រទមហួសហេតុពេកហើយមែនទេ? មួយឆ្នាំ? តើគេមានចេតនាមិនចង់ទៅ សាលា ជា ណាន មែនទេ?» ស៊ឺ នី (Xue Ni) សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ទាំងឡប់សតិ ខណៈដែលនាងសួរដេញដោលទៅកាន់ ស៊ាវយូ ក្នុងសំឡេងដែលភ្ញាក់ផ្អើល។

ស៊ាវយូ សើចទាំងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល នាងក៏មិនយល់ថា ស៊ាវយ៉ាន កំពុងគិតអ្វីដែរ។

«..... តើឯងកំពុងនិយាយលេងជាមួយគ្រូមែនទេ?» គ្រូ រ៉ួ លីន ព្រិចរោមភ្នែកដ៏វែងរបស់នាង នាងមិនដឹងថាគួរយំ ឬសើចចំពោះពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឡើយ។ សុំច្បាប់សម្រាកមួយឆ្នាំ? នេះស្ទើរតែស្មើនឹងមួយភាគបីនៃពេលវេលាសរុបដែលត្រូវចំណាយក្នុងសាលាទៅហើយ។

ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំកំពុងពិភាក្សារឿងនេះជាមួយគ្រូដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់បំផុត»។

ជាមួយនឹងចិញ្ចើមខ្មៅដែលជ្រួញយ៉ាងណែន គ្រូ រ៉ួ លីន សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទោះបីជាមានទឹកមុខទាល់ច្រកនៅលើនោះក៏ដោយ ក៏នាងមិនអាចរកឃើញសូម្បីតែបន្តិចបន្តួចថាគេកំពុងនិយាយលេងសើចឡើយ។ គ្រូ រ៉ួ លីន ដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាល មុននឹងនិយាយយ៉ាងស្រទន់ថា៖ «ច្បាប់សម្រាកនេះគឺយូរពេកហើយ គ្រូមិនមានអំណាចក្នុងការអនុម័តនោះទេ។ ឯងគួរតែបោះបង់វាចោលទៅ បើតាមសក្តានុពលរបស់ឯង ឯងប្រាកដជាទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលដ៏ល្អបំផុតពីសាលាមិនខាន។ ហេតុអ្វីបានជាឯងចង់ខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាដោយការសុំច្បាប់សម្រាកទៅវិញ?»

ឮដំបូន្មានរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែសើចយ៉ាងជូរចត់៖ «នេះគឺជាការប៉ាន់ស្មានដែលតិចបំផុតទៅហើយ»។

ដៃទទេរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន អង្អែលថ្ងាសដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាង ដូចអ្វីដែលនាងបានរំពឹងទុក អាល្អិត (Brat) ម្នាក់នេះពិតជាបាននាំមកនូវភាពឈឺក្បាលដ៏លំបាកដល់នាងមែន បង្កបញ្ហាតាំងពីមិនទាន់ក្លាយជាសិស្សផ្លូវការរបស់នាងទៅទៀត។ មើលទៅគេមានសក្តានុពលក្នុងការក្លាយជាសិស្សដែលគួរឱ្យរំខានបំផុតហើយ។

«ច្បាប់សម្រាកយូរពេកហើយ...» គ្រវីក្បាលម្តងទៀត រ៉ួ លីន ដកដង្ហើមធំ សម្តីរបស់នាងបានបង្កប់ន័យរួចទៅហើយថានាងនឹងបដិសេធ។

«ប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាចសុំច្បាប់សម្រាកមួយឆ្នាំបានទេ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងត្រូវដកខ្លួនចេញ (Withdraw)។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានឱកាសនៅឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងចូលរួមក្នុងការចុះឈ្មោះចូលរៀនរបស់ សាលា ជា ណាន ម្តងទៀត»។ ស៊ាវយ៉ាន ពេបមាត់ និងនិយាយដោយបង្ខំចិត្តក្នុងសំឡេងតិចៗ។

«ដកខ្លួនចេញ?» ឮពាក្យទាំងនេះចេញពីមាត់ ស៊ាវយ៉ាន ភាពចលាចលក៏បានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងតង់។ នៅម្ខាង ស៊ាវយូ បោកជើងរបស់នាងដោយក្តីបារម្ភ។

ឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន កំពុងប្រើការដកខ្លួនចេញមកធ្វើជាការគំរាមកំហែង ទីបំផុតទឹកមុខដ៏ទន់ភ្លន់របស់គ្រូ រ៉ួ លីន ក៏មានការប្រែប្រួលបន្តិច។ នាងពិតជាស្ដាយណាស់ដែលត្រូវបាត់បង់សិស្សដែលមានទេពកោសល្យដែលនាងទើបតែជ្រើសរើសបាន។ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលយុវជនដ៏រឹងរូសម្នាក់នោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មួយសន្ទុះក្រោយមក សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងក៏បាននិយាយថា៖ «ស៊ាវយ៉ាន តើឯងមិនអាចកុំធ្វើឱ្យគ្រូលំបាកបានទេ? ច្បាប់សម្រាកដែលឯងសុំគឺយូរពេកហើយ»។

លាយឡំជាមួយនឹងដាននៃអង្វរករ ការរួមបញ្ចូលគ្នានៃសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់គ្រូ រ៉ួ លីន ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់នាង បានឆក់យកបេះដូងរបស់បុរសៗជាច្រើន បុរសភាគច្រើនស្ទើរតែមិនអាចបដិសេធនាងបានឡើយ។ សិស្សប្រុសជាច្រើននៅក្នុងតង់បានងក់ក្បាលដោយមិនដឹងខ្លួនបន្ទាប់ពីឮពាក្យរបស់នាង។ ទាល់តែពេលដែលពួកគេដឹងខ្លួនវិញ ទើបពួកគេឡើងក្រហមមុខដោយភាពអៀនខ្មាស។

នៅក្រោមការវាយលុកនៃសម្រស់ដ៏ស្រទន់នេះ បេះដូងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏លោតញាប់ដូចគ្នាដែរ ប៉ុន្តែការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងរបស់គេគឺខ្លាំងជាងមនុស្សធម្មតាឆ្ងាយណាស់។ យឺតៗ គេដកដង្ហើមចេញមកមួយឃូ នៅក្រោមក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នា គេគ្រវីក្បាល និងនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «គ្រូ រ៉ួ លីន ខ្ញុំពិតជាត្រូវការច្បាប់សម្រាកមួយឆ្នាំនេះ! គ្មានអ្វីអាចផ្លាស់ប្តូរវាបានឡើយ»។

គ្រូ រ៉ួ លីន សម្លឹងមើលយុវជនដែលបានឆ្លើយតបដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់បំផុត និងមានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលម្តងទៀត ដៃទទេរបស់នាងអង្អែលថ្ងាសដ៏ភ្លឺថ្លារបស់នាងម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទីបំផុតនាងក៏មានអារម្មណ៍ខឹងបន្តិចចំពោះភាពរឹងរូសរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នាងស្រាប់តែក្រោកឈរឡើងទាំងខាំធ្មេញ។ នាងដើរទៅមុខយ៉ាងលឿនរហូតដល់ឈប់នៅចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន និងនិយាយដោយកំហឹងដាក់មុខគេថា៖ «អាល្អិតម្នាក់នេះ តើឯងមិនអាចគិតដល់អារម្មណ៍គ្រូខ្លះទេឬ? តើការសុំច្បាប់សម្រាកយូរបែបនេះមានផលល្អអ្វីសម្រាប់ឯងខ្លះ?»

«អឺ...» សម្លឹងមើលគ្រូ រ៉ួ លីន ដែលស្រាប់តែខឹងសម្បារដោយសារ ស៊ាវយ៉ាន ផ្ទៃមុខរបស់គ្រប់គ្នាពោពេញទៅដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល បន្ទាប់ពីនោះពួកគេបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក។

«អាល្អិតម្នាក់នេះ សូម្បីតែមនុស្សស្លាប់ក៏គេអាចធ្វើឱ្យខឹងរហូតដល់រស់ឡើងវិញបានដែរ ការជួបគេពិតជាសំណាងអាក្រក់របស់គ្រូមែន»។ ស៊ាវយូ នឹកឃើញដល់ពេលដែលនាងធ្លាប់ត្រូវបាន ស៊ាវយ៉ាន ធ្វើឱ្យខឹងរហូតដល់បោកជើងទាំងកំហឹង ក្នុងនាមជាជនរងគ្រោះដូចគ្នា នាងពិតជាយល់ពីអារម្មណ៍របស់គ្រូ រ៉ួ លីន ណាស់។

ខណៈដែល ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលគ្រូ រ៉ួ លីន ដែលនៅចំពីមុខគេ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងកំពុងញីញ័រដោយកំហឹង គេបានត្រឹមតែសើចយ៉ាងអៀនប្រៀន។ គេពិតជាមានជំនាញខាងធ្វើឱ្យគេខឹងមែន ដែលអាចធ្វើឱ្យគ្រូដែលមានចរិតទន់ភ្លន់ម្នាក់នេះបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងដល់ថ្នាក់នេះ ប៉ុន្តែគេនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីទទួលបានច្បាប់សម្រាកនៅថ្ងៃនេះឱ្យខានតែបាន...

ដកដង្ហើមស្រូបយកក្លិនក្រអូបផ្កាចេញពីរាងកាយរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន យ៉ាងជ្រៅ ខណៈដែលសម្លឹងមើលទៅរូបរាងដ៏សមសួន និងពេញលេញរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ស៊ាវយ៉ាន បានបង្ខំចិត្តសង្កត់ភាពរំភើបនៅក្នុងចិត្ត។ ជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកដែលមិនរេ គេបាននិយាយថា៖ «គ្រូ ខ្ញុំមានការលំបាកផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ សូមអនុម័តសំណើរបស់ខ្ញុំផង បើមិនដូច្នោះទេ... ខ្ញុំមានតែដកខ្លួនចេញពីការចុះឈ្មោះប៉ុណ្ណោះ»។

«ឯងហ៊ានមែន!» រ៉ួ លីន បានឆ្លងកាត់ការលំបាកយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីស្វែងរកសិស្សដែលអាចចាត់ទុកថាជាកម្រិត "បិសាច" (Demon level) ម្នាក់ តើនាងអាចអនុញ្ញាតឱ្យគេចាកចេញយ៉ាងងាយបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច ភ្នែកអាល់ម៉ុន (Almond eyes) របស់នាងស្រាប់តែបើកធំៗ ខណៈដែលនាងស្រែកឡើង។

ស៊ាវយ៉ាន លើកស្មា ដោយមិនបញ្ចេញមតិអ្វីឡើយ។

ខណៈដែល រ៉ួ លីន សម្លឹងមើលទៅរូបរាងដែលមិនខ្វល់ខ្វាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នាងដឹងថានាងបានបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបន្តិចហើយ ផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាងឡើងក្រហមបន្តិច ខណៈដែលនាងបោះជំហានថយក្រោយមួយជំហាន។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងយូរ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានរួមតូចបន្តិច ខណៈដែលនាងនិយាយក្នុងសំឡេងរាបស្មើថា៖ «តើឯងពិតជាគ្រោងនឹងសុំច្បាប់សម្រាកមួយឆ្នាំដោយមិនខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់មែនទេ?»

នៅពេល ស៊ាវយ៉ាន ឃើញចរិតស្ងប់ស្ងាត់ភ្លាមៗរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន បេះដូងរបស់គេរឹតបន្តិច សម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង គេបានរកឃើញដាននៃគ្រោះថ្នាក់នៅក្នុងនោះ។

ទិដ្ឋភាពនៃគ្រូ រ៉ួ លីន បែបនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយូ និងអ្នកផ្សេងទៀតដែលរស់នៅជាមួយនាងអស់រយៈពេលជាងមួយឆ្នាំ មានអារម្មណ៍មិនល្អ។ គ្រូ រ៉ួ លីន ក្នុងខណៈនេះ គឺច្បាស់ណាស់ថាកំពុងស្ថិតក្នុង "របៀបគ្រោះថ្នាក់" (Dangerous mode) ហើយ។

ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន បានដឹងពីសញ្ញានៃគ្រោះថ្នាក់រួចទៅហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ទោះបីជាគេត្រូវប្រឈមមុខនឹងភ្នំដាវ ឬសមុទ្រភ្លើងក៏ដោយ ក៏គេមានតែត្រូវប្រឈមមុខនឹងវាប៉ុណ្ណោះ។ លេបទឹកមាត់មួយក្អឹក គេក៏បញ្ចេញស្នាមញញឹមស្ងួតៗភ្លាមៗ និងងក់ក្បាល។

នៅពេល ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល គ្រូ រ៉ួ លីន ដកដង្ហើមធំយឺតៗ។

ងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង ម្រាមដៃស្តើងៗរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន សិតសក់ខ្មៅរលោងរបស់នាង ខណៈដែលនាងនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «អញ្ចឹងក៏បានដែរ ការសុំច្បាប់សម្រាកគឺមិនមែនថាមិនអាចនោះទេ»។

ឮពាក្យទាំងនេះ ស៊ាវយ៉ាន មិនមានអារម្មណ៍រំភើបបន្តិចឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេដឹងថាប្រាកដជាមានលក្ខខណ្ឌ (Catch) អ្វីម្យ៉ាងមិនខាន។

ខណៈដែលគ្រូ រ៉ួ លីន សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងប្រមូលអារម្មណ៍បានល្អ ចិញ្ចើមរបស់នាងឡើងខ្ពស់ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ច្បាស់ណាស់ ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺលើសពីការរំពឹងទុករបស់នាងឆ្ងាយណាស់។

សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងខ្ជិលច្រអូស គ្រូ រ៉ួ លីន ស្រាប់តែផ្ញើស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ទៅកាន់គេ ប៉ុន្តែសំឡេងដ៏ស្រទន់ និងទន់ភ្លន់របស់នាងបានធ្វើឱ្យអ្នកផ្សេងទៀតសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដោយក្តីអាណិត។

«ប្រសិនបើឯងអាចទប់ទល់បាន ២០ ក្បាច់ (20 rounds) ជាមួយគ្រូ បញ្ហាដែលនឹងកើតឡើងជាមួយនឹងច្បាប់សម្រាកមួយឆ្នាំរបស់ឯង គ្រូនឹងជាអ្នកដោះស្រាយឱ្យទាំងអស់!»

នៅពេលឮពាក្យទាំងនេះពីគ្រូ រ៉ួ លីន ស៊ឺ នី និងសិស្សស្រីដទៃទៀតបានដកដង្ហើមធំជំនួស ស៊ាវយ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេបានងាកទៅរក ស៊ាវយូ ដែលកំពុងព្យាយាមបង្ខំស្នាមញញឹមទាំងក្តីអាណិត និងលួងលោមថា៖ «យូអឺ កុំសោកសៅពេកអី»។

«អាល្អិតក្រអឺតក្រទមម្នាក់នេះ»។ ស៊ាវយូ ខាំធ្មេញ ខណៈដែលនាងបោកជើងលើដីយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងភ្នែករបស់នាង គេអាចមើលឃើញដាននៃក្តីបារម្ភ។

«យ៉ាងម៉េចដែរ? តើឯងនៅតែចង់សុំច្បាប់សម្រាកទៀតទេ?» គ្រូ រ៉ួ លីន និយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់ ខណៈដែលនាងញញឹម និងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន។

ស៊ាវយ៉ាន បើកបបូរមាត់ ខណៈដែលគេអេះក្បាល នៅក្នុងភ្នែកខ្មៅងងឹតរបស់គេ គេស្ទើរតែអាចមើលឃើញដាននៃភាពចំអក។ បន្ទាប់ពីហាក់ដូចជារអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ក៏ងក់ក្បាលយ៉ាងមាំមួននៅក្រោមក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នា។

«ពិតណាស់!»

នៅពេលឮពាក្យទាំងនេះ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន កាន់តែស្រស់ស្អាត និងឆក់យកវិញ្ញាណ ខណៈដែល... វាក៏កាន់តែគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងឡើងផងដែរ។