ការប្រយុទ្ធលើកដំបូងជាមួយលំដាប់គ្រូធំ (First Fight with a Da Dou Shi)

បន្ទាប់ពីបានឮ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) យល់ព្រមតាមលក្ខខណ្ឌរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន (Teacher Ruo Lin) គ្រប់គ្នាបានសម្លឹងមើលគេដោយក្រសែភ្នែក "គោរព" (បែបឌឺដង)។

ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន មានទេពកោសល្យខ្ពស់យ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែគម្លាតដ៏ធំធេងរវាងគេ និងគ្រូ រ៉ួ លីន គឺពិតជាពិបាកនឹងជម្នះណាស់។ ភាពខុសគ្នារវាងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ និងលំដាប់គ្រូធំ មិនមែនជាអ្វីដែលមនុស្សម្នាក់អាចបំពេញបានដោយគ្រាន់តែប្រើទេពកោសល្យនោះទេ។

ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងចំពោះចម្លើយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដែរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំទាំងទាល់ច្រក។ មើលទៅអាល្អិតម្នាក់នេះនឹងមិនព្រមបកក្រោយឡើយ លុះត្រាតែក្បាលទៅបុកនឹងជញ្ជាំង។

«កន្លែងនេះរាងតូចបន្តិច យើងទៅខាងក្រៅវិញចុះ»។

ញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូ រ៉ួ លីន បាននាំពួកគេចេញពីក្នុងតង់។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក រូបរាងដ៏សមសួន និងពេញលេញរបស់នាង បានបញ្ចេញនូវមន្តស្នេហ៍បែបជានារីពេញវ័យដ៏ទាក់ទាញ។

ស៊ាវយ៉ាន អេះច្រមុះ ងក់ក្បាល ហើយដើរតាមពីក្រោយ។ បន្ទាប់ពីមានភាពរារែកបន្តិច គ្រប់គ្នានៅក្នុងតង់ក៏បានសម្រុកចេញមកក្រៅដែរ។

ព្រះអាទិត្យជិតអស្តង្គតទៅហើយ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមស្លេកចុងក្រោយរបស់វាបានគ្របដណ្តប់លើទីលានដូចជាកម្រាលព្រំពណ៌ក្រហម។ ថ្ម និងដីក៏ចាប់ផ្តើមត្រជាក់ឡើងវិញ បន្ទាប់ពីត្រូវបានដុតកំដៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃពេញមួយថ្ងៃ។ ឈរនៅកណ្តាលទីលាន គេអាចមើលឃើញហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើននៅខាងក្រៅម្តងម្កាល។

ខ្យល់ដ៏ស្រស់ថ្លា និងត្រជាក់បានបក់កាត់កណ្តាលទីលាន ផ្តល់ភាពស្រណុកសុខស្រួលដល់ ស៊ាវយូ និងអ្នកផ្សេងទៀតដែលទើបតែចេញពីក្នុងតង់។

នៅក្រោមក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សជាច្រើន ស៊ាវយ៉ាន បានដើរទៅកណ្តាលទីលាន ហើយឈរញញឹមនៅទល់មុខគ្រូ រ៉ួ លីន។ គេនិយាយក្នុងសំឡេងស្ងួតៗថា៖ «សង្ឃឹមថាគ្រូនឹងផ្ដល់ក្ដីមេត្តាខ្លះ»។

ឮបែបនេះ ជ្រុងមាត់របស់គ្រូ រ៉ួ លីន បានងើបឡើងជាស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់។ នាងសន្សឹមៗលើកដៃសខ្ចីរបស់នាងឡើង។ ចិញ្ចឹមរក្សាទុក (Storage ring) ពណ៌បៃតងនៅលើម្រាមដៃរបស់នាងបានភ្លឺឡើង ហើយរំពាត់វែងពណ៌ខៀវមួយក៏បានលេចចេញមក។

រំពាត់វែងនោះមានពណ៌ខៀវចាស់ពេញមួយតួ។ នៅពីលើវាមានថាមពលយ៉ាងក្រាស់ក្រែលកំពុងរំញ័រ។ នៅត្រង់កន្លែងកាន់នៃរំពាត់ គឺជាមាត់ពស់ដែលត្រូវបានឆ្លាក់យ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ ជាមួយនឹងស្នូលសត្វចម្លែក (Monster core) ដែលមានទំហំប៉ុនកណ្តាប់ដៃទារកបង្កប់នៅខាងក្នុង។ នៅតាមបណ្តោយរំពាត់វែង មានការចារឹកនូវនិមិត្តសញ្ញាកម្លាំងធាតុដែលបញ្ចេញពន្លឺតិចៗ។

គ្រាន់តែមើលរូបរាងនៃរំពាត់វែងនេះ នរណាក៏ដឹងដែរថា របស់នៅក្នុងដៃគ្រូ រ៉ួ លីន គឺជាអាវុធស្នូលវិញ្ញាណដែលត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងល្អិតល្អន់។ សម្លឹងមើលក្លិនចំហាយដ៏ទន់ភ្លន់នៃអាវុធនេះ វាច្បាស់ណាស់ថាធាតុរបស់អាវុធនេះគឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹងធាតុរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន ដែរ។ ដោយប្រើអាវុធនេះដើម្បីប្រយុទ្ធ កម្លាំងរបស់នាងនឹងត្រូវបានបង្កើនយ៉ាងហោចណាស់មួយ ឬពីរលំដាប់។

ប្រឈមមុខនឹងស្នាមញញឹមស្ងួតៗរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គ្រូ រ៉ួ លីន បានប្រើសកម្មភាពរបស់នាងដើម្បីបញ្ជាក់ផ្ទាល់ថា៖ គ្មានផ្លូវដែលឯងអាចសុំច្បាប់សម្រាកមួយឆ្នាំពីគ្រូបានឡើយ។

សម្លឹងមើលនារីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលកាន់រំពាត់វែងឈរយ៉ាងសមសួននៅចំពោះមុខគេ ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែពេបមាត់ និងគ្រវីក្បាល។

«ហេ៎ ជ្រើសរើសអាវុធមួយមកប្រើទៅ»។

គ្រវីដៃរបស់នាង គ្រូ រ៉ួ លីន បានដកដាវដែកមួយចេញពីក្នុងចិញ្ចឹមរក្សាទុករបស់នាង។ ម្រាមដៃរបស់នាងបានកន្ត្រាក់តិចៗ ធ្វើឱ្យដាវនោះប្រែទៅជាស្រមោលខ្មៅ ហោះយ៉ាងលឿនតម្រង់ទៅរក ស៊ាវយ៉ាន។

ស៊ាវយ៉ាន មិនរើឡើយ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលដាវដែកដែលហោះមករកគេក្នុងល្បឿនដ៏គួរឱ្យខ្លាច ដោយអនុញ្ញាតឱ្យវាបក់កាត់មករកគេជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា។

នៅពេលដែលដាវដែកនៅចម្ងាយប្រហែលកន្លះម៉ែត្រពី ស៊ាវយ៉ាន ស្រាប់តែវាឈប់ ហើយធ្លាក់ចុះមកក្រោម ដោយដោតខ្លួនវាចូលទៅក្នុងប្រហោងនៃថ្មខ្មៅ។

លើកស្មា ស៊ាវយ៉ាន បានដកដាវដែកចេញ ហើយគ្រវីវាចុះឡើងដោយគ្មានរបៀប។ គេមិនដែលរៀនបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដាវណាមួយឡើយ ដូច្នេះគេហាក់ដូចជាមិនសូវស៊ាំនឹងដាវប៉ុន្មានទេ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យគ្រូ រ៉ួ លីន លើកចិញ្ចើមខ្មៅរបស់នាងឡើង។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងពោពេញទៅដោយការសរសើរ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងផ្លូវចិត្តបែបនេះក្នុងវ័យក្មេង និងបន្ថែមទេពកោសល្យពីកំណើតទៀតនោះ គ្រូ រ៉ួ លីន មានប្រផ្នូលថា មនុស្សម្នាក់នេះទំនងជានឹងក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពូកែបំផុត...

«តើយើងចាប់ផ្តើមបាននៅ?»

រំពាត់វែងរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន បានវាយទៅលើដីនៅពីមុខ ស៊ាវយ៉ាន។ ថាមពលធាតុទឹកនៅខាងក្នុងវាបានបន្សល់ទុកនូវតំណក់ទឹកភ្លាមៗនៅលើដីថ្ម។ នាងសន្សឹមៗងើបក្បាលឡើង ហើយសួរទាំងញញឹម។

«បាទ»។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលយឺតៗ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ជាងមុន។ នេះគឺជាការប្រយុទ្ធលើកដំបូងជាមួយលំដាប់គ្រូធំ។ ទោះបីជាគេមានជំនួយសម្ងាត់ពី យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែការប្រឈមមុខផ្ទាល់ជាមួយមនុស្សខ្លាំងបែបនេះ បានផ្តល់សម្ពាធដល់ ស៊ាវយ៉ាន មិនតិចឡើយ។

សម្លឹងមើលទីលានដែលការប្រយុទ្ធហៀបនឹងកើតឡើង ស៊ាវយូ មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ក្តាប់ដៃរបស់នាងយ៉ាងណែនដោយក្តីបារម្ភ។ ភាពភ័យព្រួយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាងគឺពិបាកនឹងលាក់បាំងណាស់។

«ហា៎ ពិតជាមនុស្សដែលព្រហើនមែន។ ហ៊ានប្រយុទ្ធជាមួយគ្រូ រ៉ួ លីន ដែលជាលំដាប់គ្រូធំ ផ្កាយប្រាំ ដោយគ្រាន់តែពឹងផ្អែកលើទេពកោសល្យបន្តិចបន្តួចរបស់គេ ពិតជាមនុស្សក្រអឺតក្រទមណាស់»។ សម្លឹងមើលសកម្មភាពដែលគួរឱ្យបារម្ភរបស់ ស៊ាវយូ ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) ដែលដើមឡើយបានទប់ចិត្តបន្ទាប់ពីបានឃើញទេពកោសល្យរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយភាពច្រណែន ហើយបានឌឺដងគេម្តងទៀត។

«តើឯងនិយាយថាអី?» ឮពាក្យទាំងនោះ ស៊ាវយូ ដែលកំពុងបារម្ភពីមុន ក៏បានលើកចិញ្ចើមឡើងភ្លាមៗ ងាកមកទាំងកំហឹង ហើយសួរដេញដោល។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយការពិតប៉ុណ្ណោះ»។

កំហឹងដែល ស៊ាវយូ បង្ហាញ ហាក់ដូចជាគ្មានប្រសិទ្ធភាពអ្វីឡើយ ក្រៅពីបង្កើនភាពច្រណែនរបស់ ឡូ ប៊ូ។

«តើឯងមានសិទ្ធិអ្វីមកត្មះតិះដៀលគេ? តើឯងហ៊ានប្រយុទ្ធជាមួយលំដាប់គ្រូធំដែរឬទេ? អ្វីដែលឯងចេះធ្វើ គឺគ្រាន់តែបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ក្លែងក្លាយរបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលឯងជួបរឿងលំបាក ឯងគឺជាអ្នកទីមួយដែលរត់ពួន។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមបំផុតចំពោះមនុស្សប្រុសមុខពីរប្រភេទនេះ។ ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវស្លាប់ ក៏ខ្ញុំមិនដែលចូលចិត្តឯងដែរ»។

ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយូ ពោពេញទៅដោយភាពត្រជាក់ ខណៈដែលនាងនិយាយយ៉ាងកកឈាម។ ពាក្យសម្តីដែលគ្មានមេត្តា និងមើលងាយរបស់នាង បានធ្វើឱ្យអ្នកជុំវិញខ្លួនស្រឡាំងកាំង។ ដោយស្គាល់នាងអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមក ពួកគេមិនដែលឃើញនាងនិយាយបែបនេះឡើយ។

ផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ ប្រែប្រួលចុះឡើងរវាងពណ៌ខ្មៅ និងសមួយសន្ទុះ មុនពេលគេងាកភ្នែកដែលកំពុងកន្ត្រាក់ចេញ ហើយសម្លឹងមើលយុវជននៅលើសមរភូមិវិញ។ ភាពស្អប់ខ្ពើមដ៏ពុលដែលលាក់បាំង បានឆាបឆេះក្នុងភ្នែករបស់គេ។

សំឡេងឌឺដង និងភាពត្រជាក់នៅខាងក្រៅសមរភូមិ មិនបានប៉ះពាល់ដល់បរិយាកាសដ៏តានតឹងនៅខាងក្នុងឡើយ។ ស៊ាវយ៉ាន កំពុងសម្លឹងមើលគ្រូ រ៉ួ លីន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ រាងកាយរបស់គេញ័រតិចៗជាបន្តបន្ទាប់។ គេដឹងថាការវាយប្រហារដោយលំដាប់គ្រូធំ នឹងមានល្បឿន កម្លាំង និងបទពិសោធន៍លើសពីគូប្រកួតធម្មតាដែលគេធ្លាប់ជួបឆ្ងាយណាស់។ ហេតុនេះហើយ គេអាចត្រឹមតែផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងអស់ និងសម្លឹងមើលរាល់ចលនាដ៏តូចបំផុតរបស់ភាគីម្ខាងទៀត និងព្យាយាមទស្សន៍ទាយការវាយប្រហារបន្ទាប់របស់នាង។

សម្លឹងមើលភាពរួចរាល់ដែល ស៊ាវយ៉ាន បង្ហាញ គ្រូ រ៉ួ លីន ញញឹមតិចៗ ហើយគ្រវីដៃរបស់នាង។ ដូចជាពស់ដែលចេញពីរន្ធ រំពាត់វែងបានបន្សល់ទុកនូវខ្សែពណ៌ខៀវខ្សោយៗនៅលើអាកាស មុនពេលវាយចុះមកត្រង់លើ ស៊ាវយ៉ាន។

នៅពេលដែលរំពាត់វែងហោះកាត់អាកាស សំណើមត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងខ្យល់ដ៏ត្រជាក់។

ឃើញរំពាត់វែងដែលបានឆ្លងកាត់ចម្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រ ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន រួមតូច ហើយគេដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។ នៅពេលដែលវាហៀបនឹងវាយចំក្បាល គេក៏ស្រាប់តែរំកិលខ្លួនទៅខាងឆ្វេងបន្តិច។

រំពាត់វែង រួមជាមួយសំឡេងខ្យល់កន្ត្រាក់ បានវាយចុះតាមចំហៀងសម្លៀកបំពាក់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយទីបំផុតបានធ្លាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើដីថ្ម។ ស្នាមទឹកដ៏ធំមួយបានលេចចេញមកលើដីយ៉ាងរហ័ស។

បន្ទាប់ពីគេចផុតពីការវាយប្រហាររបស់គ្រូ រ៉ួ លីន ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាអង់អាច ខណៈដែលគេឈានជើងយ៉ាងខ្លាំងចេញពីដី។ គេបង្រួមកម្លាំងក្នុងខ្លួន រួចបាញ់ខ្លួនតម្រង់ទៅរកគ្រូ រ៉ួ លីន ដូចជាព្រួញដែលចាកចេញពីធ្នូ។

ចម្ងាយដប់ម៉ែត្រដ៏ខ្លីនេះ គឺជាចម្ងាយដែលអាចគ្របដណ្តប់បានក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខណៈពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន ហៀបនឹងចូលទៅក្នុងចម្ងាយវាយប្រហាររបស់គេ កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានសម្រុកមកពីខាងក្រោយរបស់គេ។

ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែប្រួល ហើយគេក៏ស្រាប់តែទម្លាក់ខ្លួនដេកលើដី។ ស្រមោលពណ៌ខៀវមួយបានរអិលយ៉ាងកៀកនឹងខាងក្រោយក្បាលរបស់គេ មុននឹងបន្តទៅតាមជួរដេក។

ជាមួយនឹងរាងកាយដែលដេកលើដី ស៊ាវយ៉ាន បានវាយដៃរបស់គេយ៉ាងខ្លាំងទៅលើដី។ កម្លាំងដែលគ្មានរូបរាងពណ៌លឿងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយ បានបោកទៅលើដីយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ភ្លាមៗនោះ កម្លាំងរុញច្រាសមកវិញបានរុញរាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទៅលើអាកាស។

នៅលើអាកាស ស៊ាវយ៉ាន បានបង្វិលខ្លួនយ៉ាងលឿន។ ដាវដែកនៅក្នុងដៃរបស់គេបានខ្ចីកម្លាំងពីការបង្វិលខ្លួននោះ ហើយបន្ទាប់ពីត្រូវបានគ្រវែងចេញ វាក៏ហោះតម្រង់ទៅរកគ្រូ រ៉ួ លីន។

ដាវដែកបានឆ្កៀលអាកាស។ រូបរាងខ្មៅរបស់វាបាននាំមកនូវកម្លាំងដ៏មុតស្រួច ដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។

សម្លឹងមើលដាវដែកដែលជ្រាបចូលតាមខ្យល់ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ គ្រូ រ៉ួ លីន បានកន្ត្រាក់ដៃរបស់នាងតិចៗ។ រំពាត់វែងពណ៌ខៀវដែលនាងកាន់ បានត្រលប់មករកនាងវិញ និងបានរុំព័ទ្ធខ្លួនវាយ៉ាងអាថ៌កំបាំងនៅលើអាកាស ដើម្បីបង្កើតជាជញ្ជាំងពណ៌ខៀវ។

"ទីង!" នៅពេលដែលដាវដែក និងជញ្ជាំងពណ៌ខៀវប៉ះគ្នា សំឡេងប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងច្បាស់ក៏បានបន្លឺឡើងភ្លាមៗ។ ភាពរំញ័រដ៏ខ្លាំងពីការប៉ះទង្គិចនោះ បានធ្វើឱ្យដាវបែកជាបំណែកៗជាច្រើន។

សម្លឹងមើលដាវដែលបានបែកជាដប់បំណែក គ្រូ រ៉ួ លីន បានលើកមាត់តូចពណ៌ក្រហមដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាង ហើយហៀបនឹងចាប់ផ្តើមការវាយប្រហាររបស់នាងវិញ ប៉ុន្តែផ្ទៃមុខរបស់នាងស្រាប់តែប្រែប្រួល។

បំណែកដែលបែកជាងដប់នោះ នៅលើអាកាស ស្រាប់តែត្រូវបានលើកឡើងដោយកម្លាំងដែលគ្មានរូបរាង និងហោះតម្រង់ទៅរកកន្លែងដែល ស៊ាវយ៉ាន ស្ថិតនៅ។

បំណែកដែកតូចៗបានទម្លុះកាត់អាកាស និងហោះជុំវិញ ស៊ាវយ៉ាន។ សំឡេងខ្យល់កន្ត្រាក់ដ៏មុតស្រួច គឺខ្លាំងជាងដាវដែកដែលត្រូវបានគ្រវែងពីមុនឆ្ងាយណាស់។

បន្ទាប់ពីបំណែកដែកជាងដប់នោះហោះបានពាក់កណ្តាលផ្លូវ កម្លាំងរុញច្រានដ៏សាហាវមួយបានផ្ទុះឡើងភ្លាមៗពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ តាមរយៈការវាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន សូម្បីតែដីនៅលើដីក៏ត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយពេញអាកាសដែរ។

"ស្យូ ស្យូ ស្យូ!"

កម្លាំងរុញច្រានដ៏សាហាវនោះបានយកឈ្នះថាមពលនៃបំណែកដែកតូចៗយ៉ាងងាយស្រួល។ បន្ទាប់ពីនោះ បំណែកដែកជាងដប់នោះក៏ស្រាប់តែប្តូរទិសដៅ។ ជាមួយនឹងល្បឿន និងកម្លាំងដែលកាន់តែខ្លាំងក្លា ពួកវាបានតម្រង់ទៅរកគ្រូ រ៉ួ លីន ដូចជាគ្រាប់ផ្លេកបន្ទោរ។

«អាល្អិតម្នាក់នេះពិតជាមានសមត្ថភាពមែន»។ ឃើញពីរបៀបដែល ស៊ាវយ៉ាន អាចប្រើប្រាស់ត្រឹមតែកម្លាំងរបស់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ដើម្បីទាញ និងរុញវត្ថុតាមរយៈលំហអាកាស ដែលជាទង្វើដែលតម្រូវឱ្យមានកម្លាំងនៃលំដាប់គ្រូធំ គ្រូ រ៉ួ លីន បានបញ្ចេញការសរសើរទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។ ដៃទទេរបស់នាងបានបង្កើតជាបាតដៃនៅពីមុខនាងយ៉ាងរហ័ស។ កម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់នាងបានហូរតាមផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ (Qi paths) ដែលបានកំណត់ ហើយចាប់ផ្តើមវិលជុំវិញយ៉ាងលឿន។

«កញ្ចក់ទឹកបន្សាបកម្លាំង! (Weakening Water Mirror!)»

តាមរយៈសំឡេងរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន កម្លាំងធាតុពណ៌ខៀវខ្ចីមួយផ្ទាំងធំបានបាញ់ចេញពីបាតដៃរបស់នាង បង្កើតជាកញ្ចក់ទឹកពណ៌ខៀវរាងមូលនៅពីមុខនាង។

"កញ្ចក់ទឹកបន្សាបកម្លាំង" គឺជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធការពារ ដែលអាចសម្រេចបានដោយអ្នកដែលហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុធាតុទឹកប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនមែនជាបច្ចេកទេសកម្រិតខ្ពស់ពេកទេ គឺត្រឹមតែថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាពិតជាមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់។ នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ មនុស្សខ្លាំងៗជាច្រើនដែលស្ទាត់ជំនាញខាងកម្លាំងធាតុធាតុទឹក អាចប្រើប្រាស់កម្លាំងធាតុដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ពួកគេ ដើម្បីបង្កើតកញ្ចក់ទឹកដ៏ចម្លែកនេះ ដែលមានសមត្ថភាពកាត់បន្ថយកម្លាំងនៃការវាយប្រហារ។

កញ្ចក់ទឹកដែលមានកម្រាស់ជាងកន្លះម៉ែត្រ បានបញ្ចេញទាំងពន្លឺពណ៌ខៀវ និងក្រហមនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃអស្តង្គត។

"ភូស ភូស..." បំណែកដែកជាងដប់ដែលកំពុងទម្លុះកាត់ខ្យល់ បានប៉ះជាមួយនឹងកញ្ចក់ទឹក ហើយបានជ្រាបចូលទៅក្នុងវាភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីចូលទៅខាងក្នុងកញ្ចក់ កម្លាំងរបស់បំណែកនីមួយៗត្រូវបានកម្ចាត់ចោលដោយចរន្តទឹកដែលកំពុងវិលវក់។

"ដាង..." ដោយសារបាត់បង់កម្លាំងដែលនៅពីក្រោយវា បំណែកដែកបានធ្លាក់ចុះទៅលើកម្រាលថ្មយ៉ាងទន់ខ្សោយ ជាមួយនឹងសំឡេងលាន់ឮឡើង ខណៈដែលពួកវាចេញពីកញ្ចក់ទឹក។