បុគ្គលដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត (The Most Frightening One)

សំឡេងដ៏រស់រវើករបស់យុវតីម្នាក់នេះ បានធ្វើឱ្យមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចគេចាក់ទឹកសម្លាប់សត្វនៅក្នុងតង់។ ក្រសែភ្នែករបស់គ្រប់គ្នាបានសម្លឹងទៅកាន់យុវតីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងដែលកំពុងញញឹមនៅក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ទាំងភាំងស្មារតី។ ពួកគេមិនទាន់ទាំងសាបរលត់ភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែលបង្កដោយ ស៊ាវយ៉ាន ផង ក៏ស្រាប់តែត្រូវបានវាយប្រហារដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែលធំជាងនេះទៅទៀត បោកបក់មកលើក្បាលរបស់ពួកគេយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំមួយ... អាយុដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ... សក្តានុពលប្រភេទនេះហាក់ដូចជាបានលើសពីថ្នាក់ S ទៅទៀត។ ទេពកោសល្យនេះគឺកាន់តែអស្ចារ្យជាង "អាបធ្មប់" នៅក្នុងសាលាទៅទៀត។

សម្លឹងមើលតង់ដែលស្ងាត់ជ្រងំ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ ព័ត៌មានដែល ស៊ុនអឺ (Xun Er) បានរាយការណ៍ ក៏ហួសពីការរំពឹងទុករបស់គេដែរ។ ដើមឡើយ គេបានទស្សន៍ទាយថា កម្លាំងរបស់ ស៊ុនអឺ គួរតែស្ថិតនៅត្រឹមលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំប៉ុណ្ណោះ។ គេមិនដែលនឹកស្មានថា ក្មេងស្រីម្នាក់នេះនឹងគួរឱ្យខ្លាចដល់ថ្នាក់នេះឡើយ។ សក្តានុពលរបស់នាងពិតជាបានលើសពីថ្នាក់ S ហើយ សូម្បីតែរូបគេផ្ទាល់ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចបន្តួចចំពោះល្បឿននៃការដាំដុះដ៏ចម្លែកបែបនេះដែរ។

នៅក្នុងតង់ ស៊ាវយូ (Xiao Yu) ក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងទាំងស្រុងបន្ទាប់ពីបានឮពាក្យរបស់ ស៊ុនអឺ។ នៅក្នុងត្រកូល នាងមិនដែលបានឃើញ ស៊ុនអឺ ប្រយុទ្ធឡើយ ដូច្នេះនាងមិនប្រាកដពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់នាងឡើយ។ បន្ថែមពីនេះ គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់ប្រាប់នាងអំពីអត្តសញ្ញាណសម្ងាត់របស់ ស៊ុនអឺ ដែរ។ ក្នុងភ្នែករបស់នាង ស៊ុនអឺ គ្រាន់តែជាសមាជិកម្នាក់ក្នុងចំណោមជំនាន់ក្រោយនៃត្រកូលស៊ាវ ដែលត្រូវបានប្រទានពរដោយទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យប៉ុណ្ណោះ។ នាងមិនដែលនឹកស្មានថា ទេពកោសល្យរបស់នាងពិតជាអស្ចារ្យដល់ថ្នាក់នេះសោះ។

«...អាបធ្មប់នៅក្នុងសាលា ទីបំផុតនឹងជួបគូប្រកួតដែលសមមិត្តហើយ»។ ស៊ាវយូ ស្រាប់តែរអ៊ូរទាំ ខណៈដែលនាងសើចទាំងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។

នៅជ្រុងនៃតង់ ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) និង កឺ ឡា (Ge La) សម្លឹងមើលយុវតីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងដោយផ្ទៃមុខពោពេញទៅដោយភាពភ័យខ្លាច។ នឹកឃើញដល់ការប៉ុនប៉ងបង្កការលំបាកពីមុនមក ញើសត្រជាក់ក៏លេចចេញមកភ្លាមៗ។ ក្នុងចិត្តពួកគេលួចត្រេកអរដោយស្ងប់ស្ងាត់។ ជាសំណាងល្អ ដែលពួកគេមិនបានធ្វើឱ្យស្រីស្អាតតូចម្នាក់នេះខឹងសម្បារពិតប្រាកដកាលពីអម្បាញ់មិញ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខណៈពេលដែលអ្នកទាំងពីរត្រេកអរ ពួកគេមិនបានដឹងឡើយថា ចាប់តាំងពីពេលដែលពួកគេបង្កជម្លោះជាមួយ ស៊ាវយ៉ាន មក ពួកគេបានបន្សល់ទុកនូវចំណាប់អារម្មណ៍ដ៏អាក្រក់បំផុតនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ុនអឺ រួចទៅហើយ។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងតង់បានបន្តអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ មុនពេលដែលគ្រប់គ្នាបានចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ ពួកគេសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយបេះដូងលោតញាប់បន្តិច។

«ច្ចឹសៗ គ្រូមិននឹកស្មានថានឹងបានជួបសិស្សថ្មីដែលមានសក្តានុពលលើសពីថ្នាក់ S បែបនេះឡើយ។ ហិហិ មើលទៅគ្រូពិតជាមានសំណាងល្អមែន»។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅលើផ្ទៃមុខបានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ ខណៈដែលក្រសែភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លារបស់គ្រូ រ៉ួ លីន (Teacher Ruo Lin) សម្លឹងមើលទៅ ស៊ុនអឺ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ញញឹមភ្លាមៗថា៖ «លើកនេះ សិស្សថ្មីដែលឆ្នើមបំផុតនៅក្នុង សាលា ជា ណាន (Jia Nan Academy) គឺពិតជា ស៊ុនអឺ ហើយ»។

ឮការវាយតម្លៃរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន ស៊ុនអឺ ញញឹម ប៉ុន្តែផ្ទុយពីការរំពឹងទុក នាងបានគ្រវីក្បាល។

«អឺ...» ស្រឡាំងកាំងនឹងទង្វើរបស់ ស៊ុនអឺ រ៉ួ លីន ព្រិចភ្នែកដោយមិនច្បាស់លាស់ និងសួរទាំងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងសំឡេងមិនសូវជឿថា៖ «តើមាននរណាម្នាក់ដែលឆ្នើមជាងអ្នកទៀតមែនទេ?»

«ចាស៎ គ្រូ រ៉ួ លីន»។ ស៊ុនអឺ ងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័ស។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងបានរួមតូចដូចជាលោកខែញញឹម មើលទៅគួរឱ្យស្រលាញ់យ៉ាងខ្លាំង។ «បើប្រៀបធៀបជាមួយគេ ស៊ុនអឺ មិនមែនជាអ្វីដែលអស្ចារ្យនោះទេ»។

«អេះ?» ចិញ្ចើមរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន កន្ត្រាក់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំមួយ អាយុដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ។ នេះគឺពិតជាគ្មានអ្វីអស្ចារ្យក្នុងក្រសែភ្នែករបស់មនុស្សម្នាក់នោះមែនឬ? គ្រូ រ៉ួ លីន គ្រវីក្បាល។ ទោះបីជាជ្រៅនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង នាងមិនសូវជឿរឿងនេះក៏ដោយ ក៏នាងនៅតែសួរដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញថា៖ «តើគេគឺជាអ្នកណា?»

នៅក្បែរ ស៊ុនអឺ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍មិនស្រួលភ្លាមៗនៅពេលដែលបានឮពាក្យរបស់នាង។ ពិតណាស់ បន្ទាប់ពីគ្រូ រ៉ួ លីន ចោទសួរមក ស៊ុនអឺ ក៏បានផ្អៀងផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងដោយស្ងៀមស្ងាត់ ភ្នែករបស់នាងពោពេញទៅដោយភាពរពឹស ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន។

ក្រសែភ្នែកទាំងអស់នៅក្នុងតង់បានដើរតាមការចង្អុលបង្ហាញរបស់ ស៊ុនអឺ និងទីបំផុតបានឈប់នៅលើរូប ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងលើកដៃព្រមចុះចាញ់ទាំងទាល់តម្រិះ។

ឃើញមនុស្សដែលក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ុនអឺ បង្ហាញ គ្រូ រ៉ួ លីន ស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ និងបាននិយាយភ្លាមៗថា៖ «ស៊ុនអឺ ទេពកោសល្យរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ពិតជាអស្ចារ្យមែន។ សក្តានុពលថ្នាក់ A នឹងធ្វើឱ្យគេស្ថិតក្នុងចំណោមសិស្សថ្មីកំពូលៗទាំងមួយរយនាក់ក្នុងសាលា។ ប៉ុន្តែ... វានៅតែខ្សោយជាងអ្នកនៅឡើយ»។

«ហា៎ ត្រឹមត្រូវហើយ។ ប្អូនស្រី ស៊ុនអឺ ទេពកោសល្យរបស់គេប្រហែលជាល្អគួរសម ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបជាមួយប្អូន គេនៅឆ្ងាយណាស់»។ នៅជ្រុងម្ខាង ឡូ ប៊ូ សើចយ៉ាងរីករាយ។

តាមពិតទៅ មិនមែនមានតែ ឡូ ប៊ូ ម្នាក់ទេដែលមានការគិតបែបនេះ។ នៅក្នុងតង់ទាំងមូល ក្រៅពីមនុស្សពីរឬបីនាក់ អ្នកដែលនៅសល់សុទ្ធតែសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដោយការសង្ស័យ។ យ៉ាងណាមិញ សក្តានុពលថ្នាក់ A ពិតជាខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែសក្តានុពលរបស់ ស៊ុនអឺ ដែលលើសពីថ្នាក់ S គឺពិតជាខ្លាំងលើសលុប។ នៅពេលប្រៀបធៀបអ្នកទាំងពីរ វាមានគម្លាតដ៏ធំមួយដែលពិបាកនឹងបំពេញណាស់។

ស៊ុនអឺ សម្លឹងមើលទៅ ឡូ ប៊ូ ដែលពោពេញទៅដោយស្នាមញញឹមដោយក្រសែភ្នែករាបស្មើ ប៉ុន្តែមិនខ្វល់នឹងឆ្លើយតបឡើយ។ ភាពត្រជាក់របស់នាងបានធ្វើឱ្យ ឡូ ប៊ូ ដែលចង់បង្កើតភាពស្និទ្ធស្នាល មានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន។

ឃើញរបៀបដែល ស៊ុនអឺ សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន គ្រូ រ៉ួ លីន ជ្រួញចិញ្ចើម។ ក្រសែភ្នែកដែលពោពេញទៅដោយការគិតរបស់នាងបានបង្វែរមករក ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានទឹកមុខទាល់ច្រក និងនិយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា៖ «លើកលែងតែ... ស៊ាវយ៉ាន កំពុងលាក់បាំងអ្វីម្យ៉ាង?»

«ហេ យូអឺ តើពួកគេកំពុងព្យាយាមធ្វើអ្វីហ្នឹង? កុំប្រាប់យើងឱ្យសោះថា វាពិតជាដូចអ្វីដែលគ្រូបាននិយាយមែន ហើយ ស៊ាវយ៉ាន នៅតែលាក់បាំងអ្វីម្យ៉ាងទៀតនោះ?» សម្លឹងមើលស្ថានភាពនៅក្នុងតង់ សិស្សស្រីនៅក្បែរ ស៊ាវយូ សួរដោយចង់ដឹងចង់ឃើញ។

ស៊ាវយូ មិនបានឆ្លើយឡើយ។ នាងជ្រួញចិញ្ចើម ខណៈដែលទឹកមុខរបស់នាងប្រែប្រួល។ តាមរយៈការរំលឹករបស់ ស៊ុនអឺ នាងស្រាប់តែនឹកឃើញថា ស៊ាវយ៉ាន... ហាក់ដូចជាមានចន្លោះពេលបីឆ្នាំក្នុងការដាំដុះរបស់គេ។ ក្នុងអំឡុងពេលបីឆ្នាំនោះ ដោយសារហេតុផលចម្លែកមួយចំនួន កម្លាំងរបស់គេមិនត្រឹមតែមិនកើនឡើងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងកាន់តែខ្សោយទៅៗទៀតផង។

បន្ទាប់មកក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំកន្លះនេះ ស៊ាវយ៉ាន ហាក់ដូចជា... បានស្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងពីកម្រិតកម្លាំងធាតុ ៣ (three Duan Qi) រហូតដល់ក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបួន។ ប្រសិនបើគេបែងចែកវាទៅតាមកំឡុងពេល ល្បឿននៃការដាំដុះដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះ គឺសូម្បីតែ ស៊ុនអឺ ក៏មិនអាចប្រកួតប្រជែងជាមួយបានដែរ។

នឹកឃើញដល់ព័ត៌មានដែលស្ទើរតែត្រូវបានបំភ្លេចចោលដោយសារតែកម្លាំងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន ស៊ាវយូ ក៏ដកដង្ហើមធំទាំងត្រជាក់ក្នុងចិត្ត។ ពេលនេះនាងទើបតែយល់ច្បាស់ថា តើយុវជនដែលចូលចិត្តធ្វើឱ្យនាងខឹងរាល់ថ្ងៃម្នាក់នេះ ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចដល់កម្រិតណា។

«វាមិនអាចចាត់ទុកថាជាការលាក់បាំងនោះទេ។ ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំ គឺជាអ្វីដែលគ្រប់គ្នានៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូថាន់ (Wu Tan City) នឹងដឹងខ្លះៗហើយ»។ ក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍របស់គ្រប់គ្នា ស៊ាវយ៉ាន នៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មុនពេលគេលើកស្មា និងញញឹម។

«តើឯងអាចប្រាប់គ្រូបានទេ? ការអនុញ្ញាតឱ្យសាលាមានគំនិតច្បាស់លាស់អំពីសក្តានុពលរបស់សិស្សម្នាក់ៗ នឹងជួយឱ្យសាលាអាចជួយពួកគេបានកាន់តែល្អ។ វាមិនមានផលអាក្រក់អ្វីឡើយ»។ ដាក់ប៊ិចចុះតិចៗ គ្រូ រ៉ួ លីន ប៉ះថ្ពាល់របស់នាង និងសម្លឹងមើលយុវជនដ៏ខ្ពស់សង្ហាម្នាក់នេះទាំងញញឹម។ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាងបានធ្វើឱ្យបុរសណាក៏ដោយពិបាកនឹងបដិសេធនាងណាស់។

«អនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំជាអ្នកនិយាយចុះ។ បង ស៊ាវយ៉ាន មិនចូលចិត្តលើកយកបញ្ហាកាលពីអតីតកាលមកនិយាយទេ»។ ឃើញភាពរារែកនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ស៊ុនអឺ ដែលយល់ចិត្តគេ ក៏បាននិយាយភ្លាមៗ។

«ហិហិ អញ្ចឹងក៏បានដែរ»។ គ្រូ រ៉ួ លីន ងក់ក្បាល។ ក្រសែភ្នែកដែលនាងសម្លឹងមើល ស៊ុនអឺ គឺជាក្រសែភ្នែកស្វែងរកការពិត។ ជាមួយនឹងបទពិសោធន៍របស់ រ៉ួ លីន នាងបានរកឃើញតម្រុយខ្លះៗតាមរយៈរបៀបដែល ស៊ុនអឺ ព្យាយាមការពារ ស៊ាវយ៉ាន ជាបន្តបន្ទាប់។

តាមរយៈទង្វើរបស់ ស៊ុនអឺ វាច្បាស់ណាស់ថានាងកំពុងព្យាយាមបង្អួតដល់គ្រប់គ្នាអំពីអ្វីម្យ៉ាងដែលនាងមានមោទនភាពបំផុត។ គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមើលងាយអ្វីដែលនាងកំពុងការពារយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់នេះឡើយ។

«អាល្អិតម្នាក់នេះហាក់ដូចជាមានសំណាងជាមួយស្រីៗខ្លាំងណាស់»។ គ្រូ រ៉ួ លីន សើចក្នុងចិត្ត ខណៈដែលនាងគ្រវីភ្នែកមើល ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។

មកដល់ដំណាក់កាលនេះ ស៊ាវយ៉ាន មិនមានជម្រើសអ្វីក្រៅពីងក់ក្បាលឡើយ។

ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល ស៊ុនអឺ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។ នាងរៀបចំការចងចាំរបស់នាង មុនពេលដែលនាងចាប់ផ្តើមយឺតៗថា៖ «បង ស៊ាវយ៉ាន ចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) នៅអាយុបួនឆ្នាំ»។

ស្តាប់ប្រយោគដំបូង គ្រូ រ៉ួ លីន ងក់ក្បាល។ ការចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុនៅអាយុបួនឆ្នាំ គឺមិនឆាប់ពេក ហើយក៏មិនយឺតពេកដែរ។

«គេឈានដល់កម្លាំងធាតុកម្រិត ៩ (Nine Duan Qi) នៅអាយុដប់ឆ្នាំ»។

សំឡេងដ៏ស្រទន់ដែល ស៊ុនអឺ បន្តនិយាយ បានធ្វើឱ្យមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងតង់មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ ដំណាក់កាលដំបូងនៃការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ (Dou Zhi Li) គឺពិតជាលំបាកណាស់។ នេះគឺជាអ្វីដែលគ្រប់គ្នាទទួលស្គាល់។ ជាធម្មតា ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់នៅអាយុបួនឆ្នាំ ទោះបីជាមានទេពកោសល្យលើសពីមធ្យមក៏ដោយ ក៏គួរតែមានអាយុប្រហែលដប់ប្រាំឆ្នាំ ទើបអាចឈានដល់កម្រិត ៩ នេះបាន។ សម្រាប់អ្នកដែលឆ្នើមជាងគេ ពួកគេអាចសម្រេចបាននៅអាយុដប់បី ឬដប់បួនឆ្នាំ។ ការឈានដល់កម្រិត ៩ នៅអាយុដប់ឆ្នាំ គឺជាល្បឿនដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយ។

«នៅអាយុដប់មួយឆ្នាំ គេត្រូវបានដំឡើងកម្រិតទៅជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe)»។ បន្ទាប់ពីស្តាប់មកដល់ត្រង់នេះ ក្រសែភ្នែកដែលគ្រប់គ្នាផ្តល់ឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន បានប្រែជាចម្លែកបន្តិច។ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់អាយុដប់មួយឆ្នាំ... នេះគឺជាអ្វីដែលគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុង សាលា ជា ណាន អាចប្រកួតប្រជែងជាមួយបានឡើយ។

តាមដានពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ុនអឺ ភ្នែករបស់គ្រូ រ៉ួ លីន កាន់តែភ្លឺឡើងៗ ខណៈដែលនាងអង្គុយនៅលើកៅអីមេដឹកនាំ។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងពោពេញទៅដោយពន្លឺចែងចាំង។

«អឺ... បន្ទាប់មក...» ត្រង់ចំណុចនេះ ស៊ុនអឺ ពេបមាត់ និងនិយាយតិចៗថា៖ «ចាប់ពីអាយុដប់ពីរ ដល់ដប់ប្រាំឆ្នាំ បង ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានទម្លាក់ពីលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ មកជាអ្នកដែលមានកម្លាំងធាតុត្រឹមតែកម្រិត ៣ ប៉ុណ្ណោះ»។

«អឺ...» ឮបែបនេះ សំឡេងសន្ទនាគ្នានៅក្នុងតង់ក៏ស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ ផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សភាគច្រើនប្រែជារឹងកំព្រឹង។

«ទម្លាក់មកត្រឹមកម្លាំងធាតុកម្រិត ៣?»

ពាក្យសម្តីទាំងនេះដែលហាក់ដូចជាចេញពីរឿងប្រលោមលោកបែបស្រមើស្រមៃ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន បង្ហាញនូវទឹកមុខស្រឡាំងកាំង។ ស្ថានភាពដែលផ្លាស់ប្តូរចុះឡើងបែបនេះ បានផ្តល់ឱ្យនាងនូវអារម្មណ៍ថា នាងកំពុងស្តាប់រឿងនិទាន។

គ្រូ រ៉ួ លីន ខ្ទប់បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក នាងក៏ដឹងខ្លួនពីស្ថានភាពចម្លែកនេះ។ ភ្លាមៗនោះ នាងបានសួរយ៉ាងប្រញាប់ថា៖ «តើមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ទៀត?»

«បន្ទាប់មក បង ស៊ាវយ៉ាន ដែលមិនអាចហ្វឹកហាត់បានអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ ក៏បានទទួលបានទេពកោសល្យដ៏គួរឱ្យខ្លាច និងមិនគួរឱ្យជឿរបស់គេមកវិញ។ បន្ទាប់ពីគេអាយុដប់ប្រាំឆ្នាំ គេអាចដំឡើងកម្រិតពីកម្លាំងធាតុកម្រិត ៣ ទៅជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយបួន ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយឆ្នាំកន្លះប៉ុណ្ណោះ»។ ពេបមាត់តូចរបស់នាង ស៊ុនអឺ និយាយទាំងញញឹមថា៖ «ដូច្នេះ កម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់បង ស៊ាវយ៉ាន គឺជាលទ្ធផលនៃការហ្វឹកហាត់រយៈពេលមួយឆ្នាំកន្លះ ចំណែកកម្លាំងរបស់ខ្ញុំ គឺជាលទ្ធផលនៃការហ្វឹកហាត់រយៈពេលដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាអាចមើលឃើញយ៉ាងងាយថា តើអ្នកណាខ្លាំងជាងអ្នកណា»។

«ហ៊ឹម...»

នៅពេលដែលពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ុនអឺ រលាយបាត់ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងតង់បានដកដង្ហើមធំទាំងត្រជាក់ម្តងទៀត។ គ្រប់ក្រសែភ្នែកដែលតម្រង់មករក ស៊ាវយ៉ាន សុទ្ធតែពោពេញទៅដោយភាពរំភើបញាប់ញ័រនៅចំពោះមុខទេពកោសល្យដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់គេ។

នៅជ្រុងម្ខាង ឡូ ប៊ូ និង កឺ ឡា បានព្យាយាមលេបទឹកមាត់ដោយបង្ខំ។ ពួកគេសម្លឹងមើលមុខគ្នា ដោយឃើញតែភាពភ័យខ្លាច និងភាពរន្ធត់នៅក្នុងភ្នែករបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។

គ្រូ រ៉ួ លីន រួមភ្នែកតូច និងដកដង្ហើមធំបន្តិចម្តងៗ។ នាងបើកភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងយឺតៗ និងសម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នោះ។ ក្នុងសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ នាងបាននិយាយថា៖ «នឹកស្មានមិនដល់សោះថា ឯងគឺជាអ្នកដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់គ្នា អាល្អិតស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់នេះ។ ប្រសិនបើ ស៊ុនអឺ មិនបាននិយាយអ្វីទេលើកនេះ ឯងប្រហែលជាអាចគេចខ្លួនបាត់ដោយមិនឱ្យនរណាម្នាក់ដឹងបាត់ទៅហើយ»។