ការបែងចែកកម្រិតសក្តានុពល (The Classification of One’s Potential)

សំឡេងនារីដែលមិននឹកស្មានដល់នោះពិតជាស្រទន់ខ្លាំងណាស់ រហូតដល់វាផ្តល់នូវអារម្មណ៍មួយដ៏រំជើបរំជួល។ នៅក្រោមភាពទន់ភ្លន់នេះ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) មានអារម្មណ៍ថាភ្លេចខ្លួនមួយភ្លែត ទោះបីជាគេមានថាមពលផ្លូវចិត្តខ្លាំងក៏ដោយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទីបំផុតគេក៏បានងាកទៅរកប្រភពនៃសំឡេង និងសម្លឹងមើលទៅក្នុងតង់។

នៅក្នុងស្រមោលនៃតង់ នារីម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងកំពុងឈរយ៉ាងស្រស់ស្អាតជាមួយនឹងស្នាមញញឹម។ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងគឺពោពេញទៅដោយភាពកក់ក្តៅ ហើយភ្នែករបស់នាងសម្លឹងចុះឡើងយ៉ាងរហ័ស។ ភាពទន់ភ្លន់នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់នាងគឺដូចជាទឹកដ៏ថ្លាដែលហូរកាត់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍លង់លក់ក្នុងភាពទន់ភ្លន់ដ៏រស់រវើក និងពិសេសរបស់នាង។

នារីម្នាក់នេះមើលទៅមានអាយុច្រើនជាង ស៊ាវយូ (Xiao Yu) និងអ្នកដទៃបន្តិច។ រូបរាងដ៏ពេញលេញ និងឆើតឆាយរបស់នាង បានបញ្ចេញនូវមន្តស្នេហ៍បែបមនុស្សពេញវ័យដែលត្រូវបានច្នៃដោយពេលវេលា។ មន្តស្នេហ៍បែបធម្មជាតិប្រភេទនេះ គឺលើសឆ្ងាយពីអ្វីដែល ស៊ាវយូ និងក្រុមក្មេងស្រីដែលមិនទាន់ដឹងក្តីទាំងនេះមាន។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលនារីម្នាក់នោះ។ ទោះបីជារូបសម្បត្តិរបស់នាងហាក់ដូចជាចាញ់ ស៊ុនអឺ (Xun Er) និង ស៊ាវយូ បន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែចរិតទន់ភ្លន់ពិតប្រាកដរបស់នាងគឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើល។

នារីដែលនៅចំពោះមុខនេះគឺទន់ភ្លន់ដូចជាទឹក ដែលបង្ហាញពីនិយមន័យនៃភាពទន់ភ្លន់យ៉ាងពិតប្រាកដ។

ចាប់តាំងពីនារីម្នាក់នេះបង្ហាញខ្លួនមក ស៊ាវយ៉ាន បានកត់សម្គាល់ឃើញថា ក្រសែភ្នែករបស់សិស្សប្រុសៗមួយចំនួននៅក្នុងតង់បានប្រែជាមានភាពរំជើបរំជួលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ ក្រសែភ្នែកដែលពួកគេសម្លឹងមើលនាង ក៏មានបង្កប់នូវមនោសញ្ចេតនាដែលមិនអាចពន្យល់បានដែរ។

បន្ទាប់ពីបានឃើញបាតុភូតនេះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏គ្រវីក្បាលតិចៗភ្លាមៗ។ មើលទៅពួកអាល្អិតទាំងនេះប្រហែលជាលួចស្រលាញ់នារីម្នាក់នេះហើយ ដែលវាមិនមែនជារឿងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ។ ពួកក្មេងៗជាធម្មតាចូលចិត្តស្ត្រីដែលមានភាពចាស់ទុំជាងពួកគេ... អឺ មើលទៅនេះប្រហែលជាគេហៅថា ការនិយមចូលចិត្តនារីដែលមានភាពចាស់ទុំ (mature woman)។

«គ្រូ រ៉ួ លីន (Teacher Ruo Lin) ហាៗ យូអឺ (Yu'er) នឹកអ្នកខ្លាំងណាស់!»

ឃើញនារីដ៏ទន់ភ្លន់ដែលបានបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងតង់ ស៊ាវយូ ក៏ស្រែកឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើលភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ស្ទុះទៅមុខ និងញញឹមទាំងឱបចង្កេះដែលមើលទៅមានសាច់ឈាមបន្តិចតែមិនធាត់នោះយ៉ាងណែន។

«ហិហិ យូអឺ តើឯងសប្បាយចិត្តនឹងការសម្រាករបស់ឯងទេ?» នារីដ៏ទន់ភ្លន់ដែលត្រូវបានគេហៅថា គ្រូ រ៉ួ លីន និយាយទាំងញញឹម ខណៈដែលនាងឱប ស៊ាវយូ វិញ។

«វាមិនអន់ដែរ»។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយ ស៊ាវយូ បានខាំត្រចៀកគ្រូ រ៉ួ លីន និងនិយាយលេងសើចតិចៗថា៖ «គ្រូកាន់តែទន់ភ្លន់ទៅៗហើយ។ ប្រសិនបើនៅតែបែបនេះទៀត បុរសណាដែលគ្រូចាប់ចិត្តនៅថ្ងៃអនាគត ប្រាកដជាជាប់អន្ទាក់ក្នុងភាពទន់ភ្លន់នេះមិនខាន»។

ភាពក្រហមព្រឿងៗបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខ ខណៈដែលគ្រូ រ៉ួ លីន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ បន្ទាប់ពីលួងលោម ស៊ាវយូ ដោយការអង្អែលក្បាល នាងក៏ងាកមកសម្រុកទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន និងអ្នកផ្សេងទៀត រួចងើបចង្ការបស់នាងឡើង។ នាងនិយាយដោយសំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ថា៖ «តើទាំងនេះគឺជាមនុស្សដែលឯងនាំមកមែនទេ? មើលទៅពួកគេហាក់ដូចជាល្អគួរសម»។

«ហាៗ ពិតណាស់»។ ងើបដើមទ្រូងឡើងដោយមោទនភាព ស៊ាវយូ ផ្អៀងក្បាល និងសម្លឹងមើល ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) យ៉ាងសាហាវ រួចត្អូញត្អែរតិចៗថា៖ «អាម្នាក់នោះកាន់តែក្រអឺតក្រទមទៅៗហើយ»។

«តើនរណាប្រើឱ្យឯងទៅចេះតែបញ្ឆេះកំហឹងគេធ្វើអី? ឯងគួរតែដឹងពីអារម្មណ៍ដែលគេមានចំពោះឯង។ បន្ទាប់ពីធ្វើចរិតស្និទ្ធស្នាលជាមួយបុរសផ្សេងនៅចំពោះមុខគេបែបនេះ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលគេរកលេសធ្វើរឿងឱ្យលំបាកនោះ»។ គ្រូ រ៉ួ លីន និយាយទាំងទាល់តម្រិះ។

«រឿងនោះកាន់តែធ្វើឱ្យយើងមិនចូលចិត្តគេ»។ ស៊ាវយូ ពេបមាត់ និងនិយាយ។

គ្រវីក្បាល រ៉ួ លីន ក៏លែង ស៊ាវយូ។ នាងដើរយឺតៗទៅមុខ និងនិយាយទាំងញញឹមទៅកាន់សិស្សជាងដប់នាក់ដែលនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅហែងថា៖ «ប្អូនៗសិស្សានុសិស្ស ចូលមកខាងក្នុងមក»។

ឮនាងហើបមាត់និយាយ សិស្សថ្មីដែលកំពុងចេញញើសជោកខ្លួនក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ក៏ពោពេញទៅដោយភាពរីករាយភ្លាមៗ។ ពួកគេប្រញាប់ងើបឈរ និងចូលមកក្នុងម្លប់តង់ក្នុងសភាពហត់នឿយ។

វាត្រូវតែនិយាយថា ទោះបីជាវិធីសាស្រ្តបំបាក់ស្មារតីសិស្សថ្មីនេះហាក់ដូចជាអសីលធម៌បន្តិចមែន ប៉ុន្តែវាពិតជាមានប្រសិទ្ធភាព។ យ៉ាងហោចណាស់ ភាពក្រអឺតក្រទមរបស់សិស្សថ្មីដែលចូលមកក្នុងតង់គឺមានការថយចុះយ៉ាងខ្លាំង បើប្រៀបធៀបនឹងពេលដែលពួកគេទើបតែមកដល់ដំបូង។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាដកខ្លួនទៅជ្រកក្រោមស្រមោលតង់ ខណៈដែលភ្នែករបស់ពួកគេសម្លឹងចុះឡើងពេញខាងក្នុងតង់។

បញ្ចេញស្នាមញញឹមដែលពោពេញទៅដោយភាពទន់ភ្លន់ទៅកាន់គ្រប់គ្នា គ្រូ រ៉ួ លីន ទីបំផុតបានឈប់ក្រសែភ្នែកនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ នាងញញឹម និងនិយាយតិចៗថា៖ «ឡូ ប៊ូ មិនមានបំណងអាក្រក់អ្វីឡើយ។ ពីមុនមក គេគ្រាន់តែខឹងបន្តិចបន្តួច ដូច្នេះសកម្មភាពរបស់គេប្រហែលជាមិនសមរម្យខ្លះ។ សូមកុំប្រកាន់ទោសគេអី»។

«ហាៗ គ្រូប្រហែលជានិយាយលេងហើយ។ ខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែលមានចរិតល្អម្នាក់ តើឱ្យខ្ញុំទៅប្រកាន់ទោសរៀមច្បង ឡូ ប៊ូ យ៉ាងម៉េចទៅ?» ស៊ាវយ៉ាន អេះក្បាល និងញញឹមបែប "អៀនខ្មាស"។

ឮបែបនេះ មនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងតង់បានត្រឹមតែគ្រវីភ្នែក និងលួចសើចក្នុងចិត្ត។ តើអាល្អិតម្នាក់នេះមិនមានអារម្មណ៍អៀនមាត់ខ្លះទេឬ នៅពេលនិយាយពាក្យទាំងនេះ បន្ទាប់ពីទើបតែវាយរៀមច្បងម្នាក់ឱ្យសន្លប់ទាំងឥតសុជីវធម៌បែបនេះ?

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងញញឹមនៅចំពោះមុខយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ គ្រូ រ៉ួ លីន បានធ្មេចរោមភ្នែកដ៏វែងរបស់នាង។ នាងមានអារម្មណ៍មិនល្អថា បន្ទាប់ពីធ្វើជាគ្រូបង្រៀនអស់ជាច្រើនឆ្នាំមក ទីបំផុតនាងបានជួបសិស្សម្នាក់ដែលនឹងធ្វើឱ្យនាងឈឺក្បាលបំផុតហើយ។

បន្ទាប់ពីបណ្តោយឱ្យការស្រមើស្រមៃរបស់នាងដើរហួសព្រំដែន គ្រូ រ៉ួ លីន ក៏គ្រវីក្បាល និងបញ្ជាឱ្យសិស្សប្រុសពីរនាក់ទៅសែង កឺ ឡា (Ge La) ដែលសន្លប់ចូលមកខាងក្នុង។ នាងឱនក្បាល និងពិនិត្យមើលរបួសរបស់ កឺ ឡា។ ភ្លាមៗនោះ នាងជ្រួញចិញ្ចើម និងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានទឹកមុខស្លូតត្រង់ក្នុងន័យស្តីបន្ទោស។

ត្រូវបានវាយលុកដោយកម្លាំងនៃក្រសែភ្នែករបស់នាង ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ថាផ្នែកខាងក្នុងរបស់គេញាប់ញ័រ។ ជ្រុងមាត់របស់គេកន្ត្រាក់ ប៉ុន្តែគេមិនបានបាត់បង់ការយកចិត្តទុកដាក់ឡើយ។

បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះទាំងជ្រួញចិញ្ចើម គ្រូ រ៉ួ លីន បានលូកដៃដ៏សស្អាតរបស់នាងចេញ និងប៉ះដៃរបស់ កឺ ឡា តិចៗភ្លាមៗ នៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ច្រណែនរបស់សិស្សប្រុសៗ។ ថាមពលពណ៌ខៀវខ្ចីដែលត្រជាក់ស្រឹបត្រូវបានដឹកនាំដោយដៃរបស់នាងចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ កឺ ឡា ដោយជួយសម្រួលកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដែលច្របូកច្របល់នៅក្នុងខ្លួនគេ និងជួយព្យាបាលរបួសមួយចំនួនដែលបង្កឡើងដោយ ស៊ាវយ៉ាន។

ក្នុងចំណោមការបែងចែកផ្សេងៗនៃកម្លាំងធាតុ កម្លាំងធាតុធាតុទឹកគឺជាប្រភេទដែលទន់ភ្លន់បំផុត។ ក្នុងករណីដែលគ្មានថ្នាំព្យាបាល កម្លាំងធាតុធាតុទឹកគឺជាជម្រើសដ៏សមស្របបំផុតដើម្បីជួយព្យាបាលរបួស។ ហេតុដូច្នេះហើយ អ្នកដែលប្រើប្រាស់កម្លាំងធាតុធាតុទឹក ក៏ត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាជា "ថ្នាំព្យាបាលចល័ត" ផងដែរ។ នៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលជាច្រើន អ្នកដែលមានវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុធាតុទឹកគឺជាចំណុចដែលមិនអាចខ្វះបាន។ យ៉ាងណាមិញ នៅពេលដែលសមាជិកក្នុងក្រុមរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ មានតែកម្លាំងធាតុធាតុទឹក ឬធាតុឈើប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចជួយសមាជិកនោះឱ្យមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីព្យាបាល។

នៅក្រោមភាពកក់ក្តៅនៃកម្លាំងធាតុរបស់គ្រូ រ៉ួ លីន កឺ ឡា ដែលសន្លប់បាត់ស្មារតី ក៏ស្រាប់តែដឹងខ្លួនឡើងវិញជាមួយនឹងសំឡេងថ្ងូរ។ បើកភ្នែក និងឃើញគ្រូ រ៉ួ លីន កំពុងញញឹមនៅក្បែរខ្លួន ភ្នែករបស់គេពោពេញទៅដោយភាពងប់ងុល និងការគោរព។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ក្រោកឈរឡើងទាំងអៀនខ្មាស។ ភ្នែករបស់គេក្រឡេកមើល ស៊ាវយ៉ាន ហើយគេក៏ប្រញាប់គេចភ្នែកចេញដោយភាពភ័យខ្លាច។

«តើឯងមិនអីទេឬ?» លែងដៃរបស់នាង រ៉ួ លីន សួរយ៉ាងទន់ភ្លន់។

«អរគុណគ្រូ»។ កឺ ឡា ងក់ក្បាលដោយអំណរគុណ។

«ល្អហើយដែលដឹងថាឯងមិនអី»។ ញញឹម គ្រូ រ៉ួ លីន ងាកក្រោយ និងអង្គុយចុះយ៉ាងឆើតឆាយនៅលើកៅអីមេដឹកនាំ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមពេញមុខ នាងសម្លឹងមើលសិស្សថ្មីដែលជួបជុំគ្នានៅក្នុងតង់។ នាងគ្រវីដៃដ៏សស្អាតរបស់នាង ហើយចិញ្ចៀននៅលើម្រាមដៃរបស់នាងក៏ភ្លឺឡើង ខណៈដែលរមូរពណ៌បៃតងធ្វើពីស្បែកពពែ និងប៊ិចមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងដៃរបស់នាង។

ងើបភ្នែកឡើង គ្រូ រ៉ួ លីន ញញឹមក្នុងកាយវិការដ៏ខ្ជិលច្រអូសបន្តិច។ «ប្អូនៗសិស្សានុសិស្ស សូមអបអរសាទរដែលបានជាប់ការសាកល្បង។ ឥឡូវនេះ ប្អូនៗអាចត្រូវបានចាត់ទុកថាបានចូលរៀននៅក្នុង សាលា ជា ណាន ហើយ។ ដោយសារតែសាលាត្រូវការបែងចែកសិស្សទៅតាមសក្តានុពលរបស់ពួកគេ គ្រូនឹងត្រូវដឹងពីកម្លាំងពិតប្រាកដនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់ប្អូនៗ»។

«កម្លាំងធាតុកម្រិត ៨ (8 Duan Qi) នឹងស្ថិតក្នុងថ្នាក់ F ក្នុងន័យសក្តានុពល។ នេះគឺជាតម្រូវការអប្បបរមាដើម្បីចូលក្នុង សាលា ជា ណាន»។

«កម្លាំងធាតុកម្រិត ៩ (9 Duan Qi) នឹងស្ថិតក្នុងថ្នាក់ E»។

«លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ ថ្នាក់ D, លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយពីរ ថ្នាក់ C។ បន្តក្នុងលក្ខណៈបែបនេះ ថ្នាក់ខ្ពស់បំផុតគឺថ្នាក់ S សម្រាប់អ្នកដែលជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំ។ ជាការពិតណាស់ នេះត្រូវបានកំណត់ចំពោះអ្នកដែលមានអាយុតិចជាងម្ភៃឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ»។

«ហិហិ។ អស់រយៈពេលជាងមួយទសវត្សរ៍មកនេះ សាលា ជា ណាន ធ្លាប់ឃើញសិស្សតែម្នាក់គត់ដែលមានសក្តានុពលថ្នាក់ S។ ឥឡូវនេះ "អាបធ្មប់តូច" (Little Witch) ម្នាក់នោះពិតជាអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់នៅក្នុងសាលា»។ ខ្ទប់បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង និងសើចតិចៗ រោមភ្នែកដ៏វែង និងរលីងរលោងរបស់ រ៉ួ លីន ព្រិចតិចៗ។ «គ្រូពិតជាមិនមានក្តីសង្ឃឹមខ្ពស់ក្នុងការជួបនរណាម្នាក់ដែលស្ថិតក្នុងថ្នាក់តែមួយជាមួយអាបធ្មប់តូចនោះទេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្រូអាចទទួលបានអ្នកក្នុងថ្នាក់ B ឬ C គ្រូនឹងស្កប់ចិត្តហើយ»។

និយាយមកដល់ត្រង់នេះ រ៉ួ លីន បានលួចសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន និង ស៊ុនអឺ។ តាមរយៈការដឹង (perception) របស់នាង ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងតង់ មានតែអ្នកទាំងពីរនេះទេដែលផ្តល់ឱ្យនាងនូវអារម្មណ៍ដែលមិនអាចស្មានដល់។ នាងព្យាករណ៍ថា កម្លាំងរបស់អ្នកទាំងពីរនឹងមិនទាបជាងថ្នាក់ C ឡើយ។

មិនមែនមានតែនាងម្នាក់ទេដែលកំពុងទស្សន៍ទាយ។ មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងតង់ដែលបានឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏កំពុងទស្សន៍ទាយក្នុងចិត្តដែរ។ តើសក្តានុពលរបស់មនុស្សដែលមើលទៅហាក់ដូចជាខុសធម្មតាម្នាក់នេះ ស្ថិតក្នុងថ្នាក់ណាទៅ?

«មិនអីទេ ចាប់ផ្តើមទៅ។ ចាប់ផ្តើមពីខាងឆ្វេង រាយការណ៍ឈ្មោះ កម្រិតកម្លាំងធាតុ និងអាយុរបស់ប្អូនៗ»។ ដៃទទេរបស់ រ៉ួ លីន កាន់ប៊ិចទឹកថ្នាំ និងញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់។

ឃើញថាការចុះឈ្មោះហៀបនឹងចាប់ផ្តើម ស៊ាវយូ និងអ្នកផ្សេងទៀតនៅក្នុងតង់ក៏ពោពេញទៅដោយចំណាប់អារម្មណ៍ និងអង្គុយចុះនៅជ្រុងម្ខាង។

«ហេ! យូអឺ តើ ស៊ាវយ៉ាន នៃត្រកូលឯងស្ថិតក្នុងកម្រិតណាដែរ?» ក្រុមក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតពីរបីនាក់ដែលកំពុងច្របៀតគ្នាជាមួយ ស៊ាវយូ បានសួរដោយចង់ដឹង។

ឮបែបនេះ ស៊ាវយូ ជ្រួញចិញ្ចើម និងនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ។ នាងមិនដែលឃើញ ស៊ាវយ៉ាន វាស់កម្រិតកម្លាំងធាតុរបស់គេឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ នាងមិនហ៊ាននិយាយច្រើនពេកទេ ខ្លាចក្រែងធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ខ្មាសគេប្រសិនបើនាងនិយាយខុស។ ស៊ាវយូ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ដោយគ្មានហេតុផលច្បាស់លាស់ បានចាប់ផ្តើមគិតគូរដល់ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងចម្លែក។ ប្រសិនបើកាលពីមុន នាងប្រហែលជាសប្បាយចិត្តនឹងភាពខ្មាសអៀនដែល ស៊ាវយ៉ាន ជួបប្រទះមិនខាន។

បន្ទាប់ពីរារែកមួយសន្ទុះ ស៊ាវយូ បានផ្តល់ចម្លើយបែបប្រយ័ត្នប្រយែងបន្តិចថា៖ «យើងគិតថាគេគួរតែអាចសម្រេចបានថ្នាក់ C ឬ B»។

«វ៉ោហ៍! នោះគឺល្អខ្លាំងណាស់ទៅហើយ។ គេអាចត្រូវបានចាត់ទុកថាស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកមានទេពកោសល្យបំផុតដែលចូលរៀនក្នុង សាលា ជា ណាន។ កាលពីសក្តានុពលរបស់យើងត្រូវបានគេវាយតម្លៃកាលពីមុន អ្នកដែលល្អបំផុតគឺបានត្រឹមតែថ្នាក់ D ប៉ុណ្ណោះ»។ ឮបែបនេះ សិស្សស្រីមួយចំនួននិយាយដោយក្រសែភ្នែកច្រណែន។

ស៊ាវយូ ញញឹមតិចៗ ប៉ុន្តែមិនបានបន្តនិយាយអ្វីឡើយ។ ក្រសែភ្នែករបស់នាងផ្តោតទៅលើការវាយតម្លៃដែលបានចាប់ផ្តើមរួចហើយនៅចំកណ្តាលតង់។

«ហៃ យ៉ាន (Hei Yan), កម្លាំងធាតុកម្រិត ៩ (Ninth stage Duan Qi), អាយុម្ភៃឆ្នាំ»។

យុវជនដែលមានសម្បុរស្បែកខ្មៅបន្តិចដែលអង្គុយនៅជ្រុងខាងឆ្វេងបំផុត បានប្រកាសព័ត៌មានរបស់គេជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលឡើងក្រហមបន្តិច។

ញញឹម និងងក់ក្បាល គ្រូ រ៉ួ លីន កត់ត្រាព័ត៌មានរបស់សិស្សនោះយ៉ាងរហ័ស។ បបូរមាត់ក្រហមរបស់នាងបន្លឺឡើងថា៖ «ថ្នាក់ E»។

«លីន ដុន (Lin Dun), កម្លាំងធាតុកម្រិត ៨ (Eight Duan Qi), អាយុដប់ប្រាំបួនឆ្នាំ»។

«ថ្នាក់ F»។

«កឺ លី (Ke Li), កម្លាំងធាតុកម្រិត ៩ (Nine Duan Qi), អាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ»។

«ថ្នាក់ E»។

ក្នុងពេលដែលគ្រប់គ្នាផ្លាស់ប្តូរវេនគ្នារាយការណ៍ព័ត៌មានរបស់ពួកគេ សិស្សថ្មីពីរបីនាក់ទៀតដែលទើបតែជាប់ការសាកល្បងនៅខាងក្រៅ ក៏ដើរចូលមកក្នុងតង់ម្តងម្កាល។ បន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវបានរៀមច្បងព្រមានយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ពួកគេក៏ប្រញាប់ឈរតម្រង់ជួរពីក្រោយយ៉ាងស្ដាប់បង្គាប់ និងរង់ចាំរាយការណ៍ព័ត៌មានរបស់ពួកគេ។

ក្នុងចំណោមមនុស្សជាងម្ភៃនាក់ដែលបានរាយការណ៍ព័ត៌មានរួច ភាគច្រើននៃពួកគេគឺខ្សោយជាងលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់។ ជាធម្មតា មានសិស្សថ្មីមួយចំនួនដែលដើមឡើយមានកម្លាំងធាតុកម្រិត ៩ ប៉ុន្តែត្រូវបានទម្លាក់មកកម្រិត ៨ វិញ បន្ទាប់ពីបរាជ័យក្នុងការក្លាយជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់។

មុននឹងដល់វេនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន អ្នកដែលលេចធ្លោជាងគេក្នុងក្រុម គឺជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ ដែលមានអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំ។ យោងតាមការគណនាសក្តានុពលរបស់គេ នេះគឺត្រឹមតែថ្នាក់ D ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ វាក៏បានផ្តល់ភាពរីករាយខ្លះដល់ រ៉ួ លីន ដែរ។ យ៉ាងណាមិញ សម្រាប់យុវជនអាយុដប់ប្រាំពីរឆ្នាំម្នាក់ដែលអាចឈានដល់លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយមួយ មានន័យថាគេមានសក្តានុពល។

បន្ទាប់ពីសិស្សថ្មីដែលនៅពីមុខ ស៊ាវយ៉ាន រាយការណ៍ព័ត៌មានរួចរាល់ ក្រសែភ្នែកទាំងអស់នៅក្នុងតង់ស្រាប់តែផ្តោតទៅលើយុវជនដែលហៀបនឹងលង់លក់ដោយសារការរង់ចាំយ៉ាងយូរ។

«បង ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan ge-ge) ដល់វេនបងហើយ»។ ឃើញភ្នែកដ៏ព្រិលៗរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នៅក្បែរនាង ស៊ុនអឺ បានព្យាយាមដាស់គេទាំងទាល់តម្រិះ។

«អូ»។ ស៊ាវយ៉ាន ដែលទើបតែភ្ញាក់ពីគេង បានប្រញាប់ជូតទឹកមាត់ដែលមិនមានពិតប្រាកដចេញពីមាត់របស់គេ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេងាកទៅខាងមុខ ស្រាប់តែឃើញគ្រូ រ៉ួ លីន ដ៏ស្រស់ស្អាតកំពុងញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយដាក់គេ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏អៀនប្រៀន ស៊ាវយ៉ាន ពេបមាត់ និងបង្ហាញធ្មេញដ៏សស្អាតរបស់គេ។ «ខ្ញុំមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយ "អាបធ្មប់តូច" ដែលគ្រូបានលើកឡើងនោះទេ។ បន្ទាប់ពីគិតគូរគ្រប់យ៉ាង និងថ្លឹងថ្លែងខ្លួនឯងម្តងហើយម្តងទៀត... មើលទៅខ្ញុំប្រហែលជាអាចរាប់បានថាស្ថិតក្នុងថ្នាក់ A ដែរ»។

«អឺ...» ពាក្យសម្តីដែលហាក់ដូចជាស្តាយក្រោយបន្តិចរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទើបតែចេញពីមាត់របស់គេភ្លាម តង់ដែលពោពេញទៅដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ ក៏ស្រាប់តែប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ។

នៅជ្រុងម្ខាង ផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ កន្ត្រាក់។ គេមិននឹកស្មានថា យុវជនអាយុដប់ប្រាំមួយ ឬដប់ប្រាំពីរឆ្នាំម្នាក់នេះ ពិតជាមានកម្លាំងស្មើនឹងរូបគេឡើយ។

នៅក្បែរ ឡូ ប៊ូ ផ្ទៃមុខរបស់ កឺ ឡា ក៏ប្រែជាស្លេកបន្តិចដែរ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោពេញទៅដោយភាពជូរចត់។ មិនឆ្ងល់ទេដែលគេចាញ់យ៉ាងអាម៉ាស់បែបនេះ។ អាល្អិតម្នាក់នេះគឺជាចចកក្នុងស្បែកចៀម (wolf in sheep's skin) សោះ។

«យូអឺ... ឯង... តើឯងមិនបាននិយាយថាគេយ៉ាងច្រើនបានត្រឹមតែថ្នាក់ C ឬ B ទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាវាលោតដល់ថ្នាក់ A ទៅវិញ? ក្នុងអំឡុងពេលជ្រើសរើសសិស្សរបស់ សាលា ជា ណាន នីមួយៗ នឹងមិនមានសិស្សលើសពីមួយរយនាក់ឡើយ ដែលមានសក្តានុពលថ្នាក់ A នោះ»។ សិស្សស្រីពីរបីនាក់រអ៊ូរទាំ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ទាំងហាមាត់ធ្លុង។

សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏សុភាពរបស់យុវជនម្នាក់នោះយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ស៊ាវយូ ដកដង្ហើមធំទាំងទាល់តម្រិះ និងរអ៊ូរទាំថា៖ «តើយើងដឹងបានយ៉ាងម៉េចទៅ បើអាល្អិតម្នាក់នេះកាន់តែខុសធម្មតាទៅៗបែបនេះ?»

«ថ្នាក់ A?» រ៉ួ លីន ព្រិចរោមភ្នែកដ៏វែងរបស់នាងដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ញញឹមយ៉ាងស្រស់បំព្រង។

«មើលទៅ គ្រូពិតជាបានរកឃើញរតនសម្បត្តិហើយ... វាគឺជាការពិតមែន»។ ធ្វើចរិតដូចជាក្មេងស្រី គ្រូ រ៉ួ លីន ព្រិចភ្នែកយ៉ាងរស់រវើក។ មន្តស្នេហ៍នេះបានធ្វើឱ្យបុរសៗមួយចំនួននៅក្នុងតង់បើកភ្នែកធំៗ។

ស៊ាវយ៉ាន អេះច្រមុះ ខណៈដែល ស៊ុនអឺ នៅក្បែរគេស្រាប់តែសើចតិចៗ៖ «បង ស៊ាវយ៉ាន បងបានបង្កើតភាពភ្ញាក់ផ្អើលម្តងទៀតហើយ»។

«ច្ចឹស! បងដឹងថាអូនខ្លាំងជាងបង។ បងបារម្ភថាថ្នាក់ S ប្រហែលជាជារបស់អូនហើយ»។ ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីភ្នែក និងនិយាយឌឺដង។

«អឺ... ចុះបើអូនរាយការណ៍ព័ត៌មានមិនពិតវិញ?» ក្នុងពេលដែលគ្រប់គ្នាមិនទាន់ដឹងខ្លួនពីភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅឡើយ ស៊ុនអឺ បានទាញសម្លៀកបំពាក់របស់ ស៊ាវយ៉ាន និងលួចសួរខ្សឹបៗ។

«គ្រាន់តែរាយការណ៍កម្លាំងពិតរបស់អូនទៅ។ តើអូនគិតថាបងនឹងច្រណែនអូនមែនទេ? ការឱ្យសាលាដឹងពីសក្តានុពលខ្លះរបស់អូន នឹងផ្តល់ផលល្អសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៍របស់អូននៅថ្ងៃអនាគត។ ជាការពិតណាស់ អូនប្រហែលជាមិនខ្វល់ពីរឿងទាំងនេះឡើយ»។ ស៊ាវយ៉ាន លើកស្មា និងញញឹម។

ស៊ុនអឺ ពេបមាត់ និងងក់ក្បាលតូចរបស់នាង ខណៈដែលនាងនិយាយយ៉ាងគួរឱ្យស្រលាញ់ថា៖ «អញ្ចឹងអូននឹងស្ដាប់បង ស៊ាវយ៉ាន»។ ខណៈដែលនាងនិយាយ នាងក៏បោះជំហានទៅមុខមួយជំហាន។ សំឡេងដ៏រស់រវើក និងពីរោះរណ្តំរបស់យុវតីម្នាក់នេះ បានបន្លឺឡើងពេញក្នុងតង់។

«ស៊ាវ ស៊ុនអឺ (Xiao Xun Er), លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ផ្កាយប្រាំមួយ (Six star Dou Zhe)។ អាយុ... ដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ...»

នៅលើកៅអីមេដឹកនាំ រ៉ួ លីន ដែលទើបតែលើកប៊ិចឡើងត្រៀមកត់ត្រាព័ត៌មាន ក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាដៃរបស់នាងរឹងកំព្រឹង។ ផ្ទៃមុខដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ទីបំផុតបានបង្ហាញនូវទឹកមុខដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត!